¹ას-1217-1477-09 15 მარტი, 2010წ.

თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ლ. ლაზარაშვილი (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

თ. თოდრია, ნ. ქადაგიძე

საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი განხილვის გარეშე

კასატორი _ ტ. ს-ოვა, ო. ს-შვილი, ი. ხ-ოვი (მოსარჩელეები, მოპასუხეები ნ. ლ-ავას სარჩელში)

მოწინააღმდეგე მხარეები _ ნ. ლ-ავა (მოსარჩელე, მოპასუხე ტ. ს-ოვას, ო. ს-შვილის, ი. ხ-ოვის სარჩელსა და ო. ს-შვილის შეგებებულ სარჩელში), მ. ლ-ავა, ნ. კ-ძე (მოპასუხეები ტ. ს-ოვას, ო. ს-შვილისა და ი. ხ-ოვის სარჩელში)

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება _ თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2009 წლის 23 ივლისის გადაწყვეტილება

დავის საგანი _ საზიარო უფლების გაუქმება, აღსრულების შებრუნება, ბინის მფლობელობიდან გამოთხოვა, ბინაში შესახლება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

2002 წლის 17 ოქტომბერს თბილისის კრწანისი-მთაწმინდის რაიონულ სასამართლოს სასარჩელო განცხადებით მიმართა ნ. ლ-ავამ მოპასუხეების _ ო. ხ-ოვასა (შემდგომში ო. ს-შვილი) და ი. ხ-ოვის მიმართ. მოსარჩელის საბოლოო მოთხოვნას წარმოადგენდა თბილისში, ... ქ. ¹45-ში მდებარე შენობა-ნაგებობის საინვენტარიზაციო გეგმაზე მითითებული 16.40კვ.მ ¹27 ოთახის გამოყოფა (ტომი 8, ს.ფ. 4-5, 133-143).

ზემოაღნიშნულ პერიოდში იმავე სასამართლოს წარმოებაში იმყოფებოდა მოსარჩელეების _ ტ. ს-ოვას, ო. ს-შვილისა და ი. ხ-ოვის სარჩელი მოპასუხეების _ ნ. ლ-ავას, მ. ლ-ავასა და ნ. კ-ძის მიმართ. ამ შემთხვევაში მოსარჩელეების საბოლოო მოთხოვნას წარმოადგენდა: აღსრულების უკან შებრუნება, მოპასუხეების ბინიდან გამოსახლება და თბილისში, ... ქ. ¹45-ში მდებარე შენობა-ნაგებობის საინვენტარიზაციო გეგმაზე მითითებული ¹25, ¹26, ¹28 ოთახებში მათი შესახლება (ტომი 8, ს.ფ. 133-143).

თბილისის კრწანისი-მთაწმინდის რაიონული სასამართლოს 2002 წლის 11 ნოემბრის განჩინებით სარჩელები გაერთიანდა ერთ წარმოებად (ტომი 8, ს.ფ. 16).

2003 წლის 11 ივლისს თბილისის კრწანისი-მთაწმინდის რაიონულ სასამართლოში შეგებებული სარჩელი წარადგინა ო. ს-შვილმა, სადაც მოპასუხედ დაასახელა ნ. ლ-ავა. შეგებებული მოსარჩელის საბოლოო მოთხოვნა შემდეგნაირად ჩამოყალიბდა: იდეალური წილის შესაბამისად საცხოვრებელი ფართის რეალური წილის, მათ შორის, თბილისში, ... ქ. ¹45-ში მდებარე შენობა-ნაგებობების საინვენტარიზაციო გეგმაზე მითითებული 16.40კვ.მ ფართის ¹27 და 9.06კვ.მ ფართის ¹30 ოთახების ო. ს-შვილისათვის გამოყოფა (ტომი 8, ს.ფ. 48).

თბილისის კრწანისი-მთაწმინდის რაიონული სასამართლოს 2004 წლის 19 მარტის გადაწყვეტილებით ნ. ლ-ავას სარჩელი ო. და ი. ხ-ოვების მიმართ დაკმაყოფილდა, ნ. ლ-ავას მისი კუთვნილი 1/4 იდეალური წილის საფუძველზე თბილისში, ... ქ. ¹45-ში მდებარე შენობა-ნაგებობაში რეალურად საკუთრებაში გამოეყო აღნიშნული შენობის საინვენტარიზაციო გეგმაზე დატანილი ლიტერ “ა” მეორე სართულზე 16.40კვ.მ ფართის ¹27 საცხოვრებელი ოთახი; ო. ს-შვილის შეგებებული სარჩელი ნ. ლ-ავას მიმართ ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, ო. ს-შვილს მისი კუთვნილი 2/4 იდეალური წილის საფუძველზე თბილისში, ... ქ. ¹45-ში მდებარე შენობა-ნაგებობაში რეალურად საკუთრებაში გამოეყო ამ შენობის საინვენტარიზაციო გეგმაზე მითითებული ლიტერ “ა”-ს პირველ სართულზე ¹18-9/52 კვ.მ, ¹19-8.99 კვ.მ და მეორე სართულზე ¹30-9.06 კვ.მ საცხოვრებელი ოთახები; შეგებებულ მოსარჩელეს შენობის საინვენტარიზაციო გეგმაზე მითითებული 16.40კვ.მ ¹27 საცხოვრებელი ოთახის გამოყოფაზე ეთქვა უარი; ტ. ს-ოვას, ო. ხ-ოვა-ს-შვილის, ი. ხ-ოვის სარჩელი ნ. ლ-ავას, მ. ლ-ავასა და ნ. კ-ძის მიმართ ¹25, ¹26, ¹28 ოთახებში შესახლების შესახებ არ დაკმაყოფილდა.

რაიონულმა სასამართლომ საქმეზე დადგენილად მიიჩნია შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:

1. კალინინის რაიონის სასამართლოს 1970 წლის 30 ივნისის გადაწყვეტილებით შეწყდა ქორწინება გ. ნ.-ს ძე ხ-ოვსა და ტ. ტ.-ს ასულ ს-ოვას შორის და ბინის ფართობი გაიყო შემდეგნაირად: ტ. ს-ოვას სამ შვილთან ერთად სარგებლობის უფლებით გამოეყო ოთახი ¹3 ფართით 18.40კვ.მ, ¹4 ოთახი ფართით 16.64კვ.მ და ¹5 ოთახი ფართით 12.55კვ.მ, ხოლო დედა-შვილს გ. ხ-ოვსა და მ. ხ-ოვას გამოეყოთ ¹1 ოთახი ფართით 18.90კვ.მ და ¹2 ოთახი ფართით 16.28კვ.მ. სათავსოები, სამზარეულო და გასასვლელი დარჩა საერთო სარგებლობაში;

2. გ. ხ-ოვმა სარჩელი აღძრა მოპასუხეების _ ი. ხ-ოვასა და ა. გ-ოვის მიმართ და მოითხოვა დედის მემკვიდრეობიდან 2/6 წილზე მესაკუთრედ ცნობა;

3. 1991 წელს სახლის 1/2 ნაწილი ... ქ. ¹45-ში თანაბარწილად ირიცხებოდა და-ძმების _ ა. გ-ოვის, მ. ხ-ოვასა და მიხეილ გ-ოვის სახელზე (ანუ თითოეულზე 1/6 წილი). მიხეილ გ-ოვს პირველი რიგის მემკვიდრე არ დარჩენია, მას დარჩა მე-2 რიგის მემკვიდრეები _ ა. გ-ოვი და მ. ხ-ოვა. ა.ს ძმის წილი არ მიუღია. ფაქტობრივი ფლობით მიხეილ გ-ოვის 1/6 წილი მიიღო მ. ხ-ოვამ. ამდენად, ამ უკანასკნელს საკუთრებაში ჰქონდა 2/6 წილი;

4. მთაწმინდის რაიონის სასამართლოს 1992 წლის 14 ივლისის გადაწყვეტილებით ა. გ.ის ძე გ-ოვს, ი. ნ.-ს ასულ ხ-ოვასა და გ. ნ.-ს ძე ხ-ოვს თბილისის მერიის საინვენტარიზაციო ბიუროს მიერ გაცემული საინვენტარიზაციო გეგმის საფუძველზე, მათი კუთვნილი ნახევარი სახლის თანაბარ წილში 1/3 იდეალური წილის შესაბამისად წილები გამოეყოთ რეალურად, კერძოდ:

ა. გ-ოვს _ საცხოვრებელი ოთახები ¹15, ¹16 და ¹4, ¹5 და ¹17 დამხმარე სათავსოები;

ი. ხ-ოვას _ საცხოვრებელი ოთახები ¹25, ¹26, ¹28 საცხოვრებელი ოთახები და ¹28 დამხმარე სათავსო;

გ. ხ-ოვს _ საცხოვრებელი ოთახები ¹18, ¹19, ¹27, ¹30, ¹31 და ¹18, ¹19, ¹31 და ¹27 დამხმარე სათავსოები;

ქ. კ-ძეს მისი კუთვნილი სახლის 1/2 იდეალური წილის შესაბამისად ¹9, ¹12, ¹12, ¹14, ¹14, ¹20, ¹21, ¹23, ¹24 და ¹29 საცხოვრებელი ოთახები ¹1, ¹2, ¹3, ¹6, ¹9, ¹10, ¹11, ¹12, ¹13, ¹20, ¹22, ¹20 და ¹29 დამხმარე სათავსოებთან ერთად;

5. 1992 წლის 22 აგვისტოს ნასყიდობის ხელშეკრულებით ნ. ლ-ავამ და მ. ლ-ავამ ა. გ-ოვისა და ი. ხ-ოვასაგან შეიძინეს ... ქ. ¹45-ში მდებარე მთელი საცხოვრებელი სახლის 2/6 წილი, თანასწორ წილში თითოეულმა 1/6 წილი.

6. 1993 წლის 29 იანვარს გარდაიცვალა გ. ნ.-ს ძე ხ-ოვი;

7. 1993 წლის 24 სექტემბრის კანონისმიერი მემკვიდრეობის უფლების მოწმობით მემკვიდრეებად ცნობილ იქნენ გარდაცვლილი გ. ნ.-ს ძე ხ-ოვის მეუღლე _ ლ. ი.-ს ასული ხ-ოვა მამკვიდრებლის 1/4 წილზე, შვილები _ ი. გ.ის ძე ხ-ოვი 1/4 წილზე და ო. გ.ის ასული ს-შვილი 2/4 წილზე;

8. 1993 წელს გ. ხ-ოვის მემკვიდრეებმა, შვილებმა _ ო. ს-შვილმა და ი. ხ-ოვმა სარჩელი აღძრეს სასამართლოში ¹1 სახელმწიფო სანოტარო კანტორის, ნ. ლ-ავასა და მ. ლ-ავას მიმართ ნასყიდობის ხელშეკრულების ბათილად ცნობისა და უძრავი ნივთის უპირატესი შესყიდვის უფლების განხორციელების შესახებ. სარჩელი არ დაკმაყოფილდა;

9. 1992 წლის აგვისტოს თვეში, მას შემდეგ რაც ნ. ლ-ავამ ი. ნ.-ს ასული ხ-ოვასაგან შეიძინა კერძო საკუთრება, იგი 1 წლის განმავლობაში უბნის ინსპექტორთან ერთად აკვირდებოდა, თუ ვინ ცხოვრობდა აღნიშნულ ბინაში, რა ფართით და რო. სარგებლობდა. მთაწმინდის რაიონის შინაგან საქმეთა ქვეგანყოფილების უბნის ინსპექტორმა დ. ბ-ულმა სხვადასხვა დროს (31.12.91წ., 25.01.93წ., 27.03.93წ., 25.07.93წ.) შეადგინა სათანადო აქტები, რომლითაც დოკუმენტალურად დაფიქსირებულია, რომ ი. ხ-ოვი აღნიშნულ მისამართზე არ ცხოვრობდა. მეზობლების გადმოცემით მას ბოლო 10 წლის განმავლობაში არ უცხოვრია ... ქ. ¹45-ში. აღმოჩნდა, რომ დასახელებულ მისამართზე გ. ხ-ოვის ყოფილ მეუღლეს _ ტ. ს-ოვას ეკავა 6 ოთახი, მათ შორის, ¹25, ¹26, ¹28 ოთახები;

10. 1993 წლის 16 აგვისტოს ნ. ლ-ავამ კუთვნილი ფართიდან ტ. ს-ოვას გამოსახლების მოთხოვნით განცხადებით მიმართა მთაწმინდის რაიონის სასამართლოს;

11. 1993 წლის 18 აგვისტოს სასამართლო აღმასრულებელ რ. დ-იანის მიერ ... ქ. ¹45-ში მდებარე სახლის ნაწილში მცხოვრები ტ. ს-ოვას წერილობითი გაფრთხილების შემდეგ, 1993 წლის 23 აგვისტოს ნ. ლ-ავამ ... ქ. ¹45-ში მდებარე სახლში დაიკავა თავისი კუთვნილი ფართი, რომელშიც იმყოფებოდა აწ გარდაცვლილი გ. ნ.-ს ძე ხ-ოვის ყოფილი მეუღლის _ ტ. ს-ოვას ოჯახი;

12. ტ. ს-ოვა მიიჩნევდა, რომ ნ. ლ-ავას სასამართლო გადაწყვეტილების გარეშე არ უნდა დაეკავებინა მიკუთვნებული წილი. აქედან გამომდინარე, 1993 წლის 28 სექტემბერს აღმასრულებელმა შეადგინა აქტი და სადავო ოთახები დაილუქა, რაზეც ლ-ავასა და ს-ოვას ოჯახებმა თანხმობა განაცხადეს;

13. 1993 წლის 1 ოქტომბერს ნ. ლ-ავამ სარჩელი აღძრა ტ. ს-ოვასა და ი. ხ-ოვის მიმართ და მოითხოვა 1992 წლის 22 აგვისტოს ნასყიდობის ხელშეკრულებით მის საკუთრებაში გადასული ¹25, ¹26, ¹28 და ¹28¹ ოთახების გათავისუფლება;

14. მთაწმინდის რაიონის სასამართლოს 1993 წლის 7 დეკემბრის გადაწყვეტილებით სარჩელი დაკმაყოფილდა, ტ. ს-ოვა და ი. ხ-ოვი გამოსახლდნენ ... ქ. ¹45-ში მდებარე ¹25, ¹26, ¹28 და ¹28¹ ოთახებიდან;

15. 1994 წლის 11 თებერვალს თბილისის საქალაქო სასამართლომ ზემომითითებული გადაწყვეტილება გააუქმა და საქმე განსახილველად დაუბრუნა იმავე სასამართლოს სხვა შემადგენლობას;

16. 1995 წლის 16 ივნისს ჩუღურეთის რაიონულმა სასამართლომ მიიღო გადაწყვეტილება, რომლითაც სარჩელი დაკმაყოფილდა, ხოლო შეგებებულ სარჩელს უარი ეთქვა;

17. 1995 წლის 28 ივლისს თბილისის საქალაქო სასამართლომ გააუქმა თბილისის ჩუღურეთის რაიონული სასამართლოს 1995 წლის 26 ივნისის გადაწყვეტილება და საქმე ხელახალი განხილვისათვის დაუბრუნა იმავე რაიონის სასამართლოს სხვა შემადგენლობას;

18. 1995 წლის 10 ოქტომბრის აქტით დადგენილია, რომ ნ. ლ-ავამ მოხსნა ლუქი და თავის ოჯახთან ერთად დაიკავა ზემოაღნიშნული ოთახები;

19. 1995 წლის 4 დეკემბერს ჩუღურეთის რაიონულმა სასამართლომ გამოიტანა გადაწყვეტილება, რომლითაც სარჩელზე საქმის წარმოება შეწყდა, ხოლო შეგებებული სარჩელი დაკმაყოფილდა, მოსარჩელეები სადავო ოთახებიდან გამოსახლდნენ;

20. 1996 წლის 30 იანვარს თბილისის საქალაქო სასამართლომ გააუქმა ჩუღურეთის რაიონული სასამართლოს 1995 წლის 4 დეკემბრის გადაწყვეტილება და საქმე ხელახალი განხილვისათვის დაუბრუნა იმავე რაიონის სასამართლოს;

21. თბილისის საქალაქო სასამართლოს 1996 წლის 30 იანვრის განჩინებით ჩუღურეთის რაიონული სასამართლოს 1995 წლის 4 დეკემბრის გადაწყვეტილების გაუქმების შემდეგ ტ. ს-ოვამ და ი. ხ-ოვმა საზედამხედველო საჩივრით მიმართეს თბილისის საქალაქო სასაართლოს და უზენაეს სასამართლოს;

22. უზენაესმა სასამართლომ 1996 წლის 29 სექტემბრის განჩინებით თბილისის საქალაქო სასამართლოს 1996 წლის 30 იანვრის განჩინება მიიჩნია კანონიერად;

23. 1996 წლის 30 იანვრის გადაწყვეტილებით რაიონულ სასამართლოში დაბრუნებული საქმე, საბოლოოდ, 5 წლის შემდეგ გადაეცა თბილისის კრწანისი-მთაწმინდის რაიონულ სასამართლოს;

24. თბილისის კრწანისი-მთაწმინდის რაიონული სასამართლოს 2001 წლის 16 ივლისის განჩინებით ზემოთ დასახელებულ სამოქალაქო საქმეზე წარმოება შეწყდა;

25. თბილისის საოლქო სასამართლოს სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების საქმეთა პალატის 2002 წლის 21 მარტის განჩინებით გაუქმდა თბილისის კრწანისი-მთაწმინდის რაიონული სასამართლოს 2001 წლის 16 ივლისის განჩინება და საქმე განსახილველად დაუბრუნდა იმავე რაიონულ სასამართლოს;

26. 1994 წელს ნ. ლ-ავამ ლ. ხ-ოვასაგან (აწ გარდაცვლილი გ. ხ-ოვის მეუღლე) დამატებით შეიძინა ამ უკანასკნელის სამემკვიდრეო წილი, რაზეც ასევე მიმდინარეობდა სასამართლო დავა.

რაიონულმა სასამართლომ საქმეში არსებული არაერთი სასამართლო გადაწყვეტილებიდან გამომდინარე უდავოდ დადგენილად მიიჩნია, რომ თბილისში, ... ქ. ¹45-ში მდებარე შენობა-ნაგებობის საინვენტარიზაციო გეგმაზე დატანილი ¹18, ¹19, ¹27, ¹30, ¹31 საცხოვრებელი ოთახები თანასაკუთრებაში ეკუთვნოდათ ნ. ლ-ავას, ო. ს-შვილსა და ი. ხ-ოვს. აქედან, ნ. ლ-ავას იდეალური წილი შეადგენდა 1/4-ს, ო. ხ-ოვა-ს-შვილის წილი 2/4-ს, ხოლო ი. ხ-ოვის იდეალური წილი 1/4-ს. სადავო ბინიდან საცხოვრებელი ოთახების ფართი შეადგენდა 53.81კვ.მ-ს. აღნიშნული ფართიდან 1/4 იდეალური წილი იყო 13.46კვ.მ, ხოლო 2/4 იდეალური წილი 26.28კვ.მ. მხარეთა განმარტებითა და ექსპერტიზის დასკვნით დგინდებოდა, რომ შენობის პირველ სართულზე მითითებული ¹18 და ¹19 ოთახები ფაქტობრივად დაკავებული ჰქონდათ ე.წ. “ატსტუპნოის წესით” ქალს ორ მცირეწლოვან ბავშვთან ერთად. მე-2 სართულზე მდებარე ¹30 და ¹31 ოთახები ეკავა ო. და ი. ხ-ოვების დედას ტ. ს-ოვას, ხოლო ¹27 ოთახში მოთავსებული იყო ო. ხ-ოვას საოჯახო ნივთები. თავად ხ-ოვა ამ დროისათვის საქართველოში არ ცხოვრობდა. ¹27 და ¹31 ოთახებს შესასვლელი ჰქონდათ დერეფნიდან, ისევე როგორც ¹30 ოთახს. ¹27 ოთახი, რომლის ფართობი იყო 16.4კვ.მ, განლაგებული იყო ნ. ლ-ავას საკუთრებაში არსებული ¹26 და ¹28 ოთახების მომიჯნავედ და ამ ოთახებთან გააჩნდა საერთო კედლები. აქედან გამომდინარე, რაიონულმა სასამართლომ მიიჩნია, რომ ნ. ლ-ავას სარჩელის მოთხოვნა, რაც მდგომარეობდა შენობა-ნაგებობის საინვენტარიზაციო გეგმაზე მითითებული ¹27 ოთახის რეალურად გამოყოფაში, საფუძვლიანად მიიჩნია.

სამოქალაქო კოდექსის 961-ე მუხლის პირველი ნაწილის შესაბამისად, საზიარო უფლების მქონე თითოეულ მოწილეს შეუძლია ნებისმიერ დროს მოითხოვოს საზიარო უფლების გაუქმება. ამავე კოდექსის 964-ე მუხლის თანახმად, საზიარო უფლება უქმდება ნატურით გამოყოფისას, თუ საზიარო საგანი შეიძლება დაიყოს ერთგვაროვან ნაწილებად ღირებულების შემცირების გარეშე. რაიონული სასამართლოს განმარტებით, ამ მუხლის საფუძველზე საზიარო უფლების გაუქმება ნატურით გამოყოფით ხდება მაშინ, თუ საზიარო საგანი შეიძლება დაიყოს ნაწილებად, თითოეული წილის შესაბამისად ღირებულების შემცირების გარეშე. მიუხედავად იმისა, რომ ექსპერტის მიერ ჩატარებული აზომვებიდან გამომდინარე იდეალური წილების ზედმიწევნით ზუსტი ფართის შესაბამისად მოსარჩელეებზე რეალური წილების გამოყოფა ტექნიკურად შეუძლებელი იყო, მოსარჩელეებს შეიძლებოდა გამოყოფოდათ ცალკეული ოთახები, რაც მაქსიმალურად მიუახლოვდებოდა იდეალური წილების ფართებს, ისე რომ არ შემცირდებოდა ამ ოთახების ღირებულება, რადგან არ მოხდებოდა მათი ფართების შეცვლა.

საინჟინრო-ტექნიკური ექსპერტიზის ჩატარებული აზომვებით რაიონულმა სასამართლომ დაადგინა, რომ ოთახების განთავსება და ფართობებიც ტექნიკური თვალსაზრისით არ იძლეოდა ტიხრების მოწყობის ან გადაადგილების საშუალებას, რათა რეკონსტრუქციის შედეგად მომხდარიყო მხარეებზე იდეალური წილით კუთვნილი საცხოვრებელი ფართის ზუსტად და იზოლირებულად გამოყოფა. ექსპერტიზის დასკვნით ნ. ლ-ავას უნდა გამოყოფოდა ¹27 ოთახი, რომელიც მაქსიმალურად მიახლოებული იყო მის იდეალურ წილთან, კერძოდ, ოთახის ფართი 2.95კვ.მ-ით მეტი იყო იდეალური წილით განსაზღვრულ ფართზე, ანუ 13.46კვ.მ-ზე. ამ შემთხვევაში ექსპერტის დასკვნა ემყარებოდა იმ გარემოებას, რომ სხვა ოთახების ფართი ბევრად ნაკლები იყო, არ აღემატებოდა 10კვ.მ-ს. ამრიგად, სხვაობა 16.4კვ.მ-სა და 13.4კვ.მ-ს შორის უფრო მცირე იყო. გარდა ამისა, პირველ და მე-2 სართულზე ¹18, ¹19, ¹30 და ¹31 ოთახებს შორის ტიხარი გადაიწეოდა ისე, რომ გამხდარიყო იდეალური წილის შესაბამისი ზუსტი ფართი _ 13.46კვ.მ. ამ შემთხვევაში ოთახი, რომელსაც ფართი დააკლდებოდა, თავის ფუნქციას დაკარგავდა. რაიონულმა სასამართლომ მთლიანად გაიზიარა ექსპერტის მოსაზრება იმის შესახებ, რომ ვინაიდან საცხოვრებელი შენობის სამშენებლო წესებისა და ნორმების თანახმად (2.08.01.-89) საცხოვრებელი ოთახის ფართი არ შეიძლებოდა ყოფილიყო 8კვ.მ-ზე ნაკლები, ხოლო სიმაღლე 2.50მ-ზე ნაკლები, შესაბამისად ტიხრის გადაადგილების შემთხვევაში ერთ-ერთი ოთახი გადაიქცეოდა არასაცხოვრებელ ფართად. რაც შეეხებოდა ¹27 ოთახს, ექსპერტიზის დასკვნით მისი გადაადგილება არ შეიძლებოდა, რადგან ოთახს არ ჰქონდა მზიდი კედლები.

რაიონული სასამართლოს მოსაზრებით, ო. ხ-ოვა-ს-შვილის შეგებებული სარჩელი იდეალური წილის შესაბამისად რეალური წილის გამოყოფის, მათ შორის, ამავე ნაგებობის საინვენტარიზაციო გეგმაზე დატანილი ¹27 და ¹30 ოთახების გამოყოფის თაობაზე, დაკმაყოფილებას ექვემდებარებოდა ნაწილობრივ. ზემოთ მოყვანილი არგუმენტების გათვალისწინებით, რაიონულმა სასამართლომ მიიჩნია, რომ იდეალური წილების რეალურად გამოყოფისას ტექნიკურად შესაძლებელი იყო და გამართლებული იქნებოდა, რომ ¹27 ოთახი გამოყოფოდა ნ. ლ-ავას. იმავდროულად, სასამართლომ მიზანშეწონილად ჩათვალა, რომ ო. ხ-ოვას რეალურად გამოყოფოდა ¹30, ¹18 და ¹19 ოთახები, რადგან მათი საერთო ფართი მაქსიმალურად უახლოვდებოდა ო. ხ-ოვას 2/4 იდეალურ წილს და შეადგენდა 27.57კვ.მ-ს. რაც შეეხებოდა არასაცხოვრებელ ფართებს, ისინი უნდა დარჩენილიყო საერთო საკუთრებაში, რადგან მათი გამოყოფა მოსარჩელეებს არ მოუთხოვიათ, ხოლო სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 248-ე მუხლიდან გამომდინარე, სასამართლოს უფლება არა აქვს მიაკუთვნოს თავისი გადაწყვეტილებით მხარეს ის, რაც მას არ უთხოვია, ან იმაზე მეტი, ვიდრე ის მოითხოვდა.

რაიონულმა სასამართლომ ტ. ს-ოვას, ო. ხ-ოვა-ს-შვილისა და ი. ხ-ოვის სარჩელი აღსრულების უკან შებრუნების, მოპასუხეების _ ნ. ლ-ავას, მ. ლ-ავასა და ნ. კ-ძის გამოსახლებისა და საინვენტარიზაციო გეგმაზე დატანილი ¹25, ¹26 და ¹28 ოთახებში მათი შესახლების შესახებ უსაფუძვლოდ მიიჩნია. საქმეზე დგინდებოდა, რომ მითითებული ¹25, ¹26 და ¹28 ოთახები წარმოადგენდა ნ. ლ-ავას საკუთრებას. ნ. ლ-ავა ამ ფართში ცხოვრობდა 1999 წლიდან ოჯახთან ერთად, მას განხორციელებული ჰქონდა ამ ოთახების რეკონსტრუქცია და რემონტი. სამოქალაქო კოდექსის 170-ე მუხლის პირველი ნაწილის შესაბამისად, მესაკუთრეს შეუძლია კანონისმიერი ან სხვაგვარი შებოჭვის ფარგლებში თავისუფლად ფლობდეს და სარგებლობდეს ქონებით, თუკი ამით არ ილახება მეზობლების, ან სხვა პირთა უფლებები, ანდა თუ ეს მოქმედება არ წარმოადგენს უფლების ბოროტად გამოყენებას. რამდენადაც ნ. ლ-ავა წარმოადგენდა კანონისმიერ მესაკუთრეს და ამ ოთახების ფაქტიურ მფლობელს, რაიონულმა სასამართლომ მიიჩნია, რომ კანონის მითითებული ნორმიდან გამომდინარე, მას უფლება ჰქონდა არ დაეშვა მისი ქონების სხვა პირთა მიერ სარგებლობა. ქონების ფლობით არ ილახებოდა მეზობლების ან სხვა პირთა უფლებები. ნ. ლ-ავა ამ უფლებას ბოროტად არ იყენებდა.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, რაიონულმა სასამართლომ დაასკვნა, რომ ტ. ს-ოვა, ო. და ი. ხ-ოვები არ შეიძლებოდა შესახლებულიყვნენ სხვის საკუთრებაში არსებულ ფართში, რამდენადაც დასახელებულ ფართზე მათ არანაირი სამართლებრივი უფლება არ გააჩნდათ (ტომი 8, ს.ფ. 148-175),

პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრეს ტ. ს-ოვამ, ი. ხ-ოვმა და ო. ხ-ოვა-ს-შვილმა, რომლებმაც მოითხოვეს გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით მათი სასარჩელო მოთხოვნების დაკმაყოფილება (ტომი 8, ს.ფ. 180-182).

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2009 წლის 23 ივლისის გადაწყვეტილებით გაუქმდა თბილისის კრწანისი-მთაწმინდის რაიონული სასამართლოს 2004 წლის 19 მარტის გადაწყვეტილება და მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება: ნ. ლ-ავას სარჩელი ო. და ი. ხ-ოვების მიმართ საზიარო უფლების გაუქმების შესახებ არ დაკმაყოფილდა; ო. ხ-ოვა-ს-შვილის შეგებებული სარჩელი ნ. ლ-ავას მიმართ საზიარო უფლების გაუქმების თაობაზე არ დაკმაყოფილდა; ასევე არ დაკმაყოფილდა ტატიან ს-ოვას, ო. ხ-ოვა-ს-შვილისა და ი. ხ-ოვის სარჩელი მ. ლ-ავას, ნ. ლ-ავას და ნ. კ-ძის მიმართ აღსრულების შებრუნების, მოპასუხეების ბინიდან გამოსახლებისა და ბინაში მათი შესახლების შესახებ.

სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა სამოქალაქო კოდექსის 961-ე მუხლზე, რომლის თანახმად, თითოეულ მეწილეს შეუძლია მოითხოვოს საზიარო უფლების გაუქმება. 963-ე მუხლის შესაბამისად, საზიარო უფლება უქმდება ნატურით გაყოფისას, თუ საზიარო საგანი შეიძლება გაიყოს ერთგვაროვან ნაწილებად ღირებულების შემცირების გარეშე.

სააპელაციო სასამართლოს მითითებით, საქმეში წარდგენილი არაერთი ექსპერტიზის დასკვნით დგინდებოდა, რომ საზიარო საგნის ნატურით გაყოფა ერთგვაროვან ნაწილებად, ისე, რომ არ შემცირებულიყო მეორე მეწილის წილი, შეუძლებელი იყო. შესაბამისად, არ არსებობდა საზიარო უფლების გაუქმების შესახებ არც ნ. ლ-ავას სარჩელის და არც ო. ს-შვილის შეგებებული სარჩელის დაკმაყოფილების საფუძველი.

რაც შეეხებოდა ტ. ს-ოვას, ო. ს-შვილი-ხ-ოვასა და ი. ხ-ოვის სარჩელს აღსრულების შებრუნების, მოპასუხეების ბინიდან გამოსახლებისა და ბინაში შესახლების თაობაზე, აღნიშნულ ნაწილში სარჩელის დაკმაყოფილება სააპელაციო სასამართლომ შემდეგნაირად დაასაბუთა:

საქმეზე დგინდებოდა, რომ 1993 წლის 23 აგვისტოს მოსარჩელეების სადავო ფართიდან გამოსახლება უკანონოდ მოხდა, ვინაიდან არ არსებობდა კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილება მათი ბინიდან გამოსახლების თაობაზე. პირიქით, 1993 წლის 16 აგვისტოს ნ. ლ-ავამ მოითხოვა 1992 წლის 14 ივლისის გადაწყვეტილების აღსრულება, რომლის დავის საგანს საერთოდ არ წარმოადგენდა მოპასუხეთა ბინიდან გამოსახლება, არამედ ამ გადაწყვეტილებით მოხდა სადავო სახლის 1/2 იდეალური წილების შესაბამისად მხარეებისათვის რეალური წილების გამოყოფა. შესაბამისად, არ არსებობდა მოსარჩელეების გამოსახლების კანონიერი საფუძველი. მიუხედავად ამისა, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ აღსრულების შებრუნება _ ნ. ლ-ავას, მ. ლ-ავასა და ნ. კ-ძის ბინიდან გამოსახლება და ტ. ს-ოვას, ო. ს-შვილი-ხ-ოვასა და ი. ხ-ოვის მოთხოვნა ბინაში შესახლების თაობაზე უსაფუძვლო იყო, ვინაიდან სადავო ფართი ¹25, ¹26, ¹28 და ¹28¹ ოთახები საკუთრების უფლებით ირიცხებოდა ნ. ლ-ავას, მ. ლ-ავასა და ნ. კ-ძის სახელზე. სამოქალაქო კოდექსის 172-ე მუხლით კი უკანონო მფლობელობიდან ნივთის გამოთხოვის უფლება გააჩნდა მხოლოდ მესაკუთრეს (ტომი 13, ს.ფ. 822-845).

სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრეს ტ. ს-ოვამ ო. ს-შვილმა და ი. ხ-ოვმა, რომლებმაც მოითხოვეს გასაჩივრებული გადაწყვეტილების იმ ნაწილში გაუქმება, რომლითაც არ დაკმაყოფილდა მათი სარჩელი ნ. ლ-ავასთან საზიარო უფლების გაუქმების შესახებ, აგრეთვე მათივე სარჩელი ნ. ლ-ავას, ნ. კ-ძისა და მ. ლ-ავას მიმართ აღსრულების შებრუნებისა და მოპასუხეების ბინიდან გამოსახლების თაობაზე. კასატორები ითხოვენ ამ ნაწილში ახალი გადაწყვეტილების მიღებით ტ. ს-ოვასთან საზიარო უფლების გაუქმებას და ამ უკანასკნელის წილის 14კვ.მ ფართით განსაზღვრას მისივე საცხოვრებელი სახლის გვერდით, პირველ სართულზე მდებარე ¹18 და ¹18¹ ოთახებიდან. გარდა ამისა, ისინი ითხოვენ აღსრულების შებრუნებას, კერძოდ, მოპასუხეების ნ. ლ-ავას, მ. ლ-ავას და ნ. კ-ძის ¹25, ¹26 და ¹28 ოთახებიდან გამოსახლებას და დასახელებულ ოთახებში მათ შესახლებას.

კასატორთა მოთხოვნები ეფუძნება შემდეგ მოტივებს:

სააპელაციო სასამართლომ უგულებელყო სამოქალაქო კოდექსის 151-ე მუხლის მოთხოვნა, რომელიც ითვალისწინებს არამესაკუთრე მფლობელის უფლებების დაცვას. გასაჩივრებული გადაწყვეტილებით კასატორებს უარი ეთქვათ აღსრულების შებრუნებაზე ისე, რომ სასამართლოს არ დაუსაბუთებია, შეიძლებოდა თუ არა კალინინის რაიონის სასამართლოს 1970 წლის გადაწყვეტილებით ტ. ს-ოვასა და მის სამ შვილზე გამოყოფილი 3 ოთახი გასხვისებულიყო სხვაზე, ან მომხდარიყო იქიდან ტ. ს-ოვას გამოსახლება. სასამართლომ ასევე არ გამოარკვია, ტ. ს-ოვასა და ამ უკანასკნელის შვილებს გააჩნდათ თუ არა სხვა საკუთრება, შვილების საკუთრებაში შეუსახლებლობის შემთხვევაში, სად უნდა ეცხოვრა ტ. ს-ოვას.

საქმის მასალებით უტყუარად დასტურდება, რომ სასამართლო აღმასრულებელმა კასატორებს გაფრთხილება გაუგზავნა და ფართიდან გაასახლა სასამართლო გადაწყვეტილების გარეშე. მოგვიანებით გამოტანილი გადაწყვეტილება კი, რომელიც ადგენდა ფართიდან მათ გამოსახლებას, კასატორების სარჩელით წარმოებულ დავაზე მიღებული გადაწყვეტილებით გაუქმდა. შემდგომში დასახელებულ საქმეზე წარმოება საერთოდ შეწყდა.

ამდენად, ტ. ს-ოვა თავის კანონიერ სარგებლობაში არსებული ფართიდან უკანონოდ გამოსახლდა. სწორედ ამიტომ იგი ამ ფართში შესახლებას აღსრულების შებრუნების საფუძველზე ითხოვდა კანონიერად.

რაც შეეხება ნ. ლ-ავასთან საზიარო უფლების გაუქმების მოთხოვნას, ექსპერტიზის დასკვნის თანახმად ამ უფლების გაუქმება შესაძლებელია. კასატორები მიიჩნევენ, რომ ნ. ლ-ავას კუთვნილი 14კვ.მ ფართობის გამოყოფა შესაძლებელია ¹18 და ¹18¹ ფართიდან, რის დასადასტურებლადაც მიუთითებენ შემდეგზე:

მოდავე მხარეები არიან ... ქ. ¹45 სახლის თანამესაკუთრეები. მათი წინაპრები მთლიანი სახლის მესაკუთრეები იყვნენ. 1993 წლის 24 სექტემბერს მათ მამისგან მემკვიდრეობით მიიღეს მთელი სახლის 1/6 წილი. ამ წილში პარალელურად მემკვიდრეობა მიიღო მათმა დედინაცვალმა ლ. ხ-ოვამ. სახლის 1/6 ნაწილზე წილები შემდენაირად განაწილდა: 1/4-1/4 ლ. ხ-ოვას და ი. ხ-ოვს, ხოლო 2/4 _ ო. ს-შვილს. სამკვიდრო მოწმობის თანახმად, სახლი არის 2-სართულიანი, სასარგებლო ფართი _ 346.57კვ.მ, საცხოვრებელი ფართი _ 323.90კვ.მ, დამხმარე ფართი _ 22.61კვ.მ.

მთაწმინდის რაიონის სასამართლოს 1992 წლის 14 ივლისის გადაწყვეტილებით გ. ხ-ოვს სახლის 1/6 იდეალურ წილში რეალურად გამოეყო ¹18, ¹19, ¹27, ¹30, ¹31 საცხოვრებელი ოთახები და ¹18¹, ¹19¹, ¹31¹ და ¹27¹ დამხმარე სათავსები. სასამართლოს დასახელებული გადაწყვეტილება თბილისის ტექნიკური აღრიცხვის ბიუროში წარდგენილი არ ყოფილა და ამ გადაწყვეტილების შესაბამისი ჩანაწერის ტექბიუროში რეგისტრაცია არ მომხდარა;

1992 წლის 22 ივნისს ლ. ხ-ოვას წარმომადგენელ მ. კ-ძესა და ნ. ლ-ავას შორის დაიდო ნასყიდობის ხელშეკრულება, რომლითაც ლ. ხ-ოვამ ... ქ. ¹45 სახლის 1/24 წილი გაასხვისა ნ. ლ-ავაზე. ხელშეკრულების თანახმად, ... ქ. ¹45-ში მდებარე სახლის საცხოვრებელი ფართობი შეადგენდა 323.98კვ.მ-ს, დამხმარე ფართობი _ 22.61კვ.მ-ს, ხოლო სამეურნეო ფართობი _ 98.02კვ.მ-ს, ე.ი. ლ. ხ-ოვამ გაყიდა სახლის 1/24 და არა სამკვიდრო მოწმობით მის მიერ მიღებული იდეალური 1/6 წილი. ანუ, ხელშეკრულების თანახმად, ლ. ხ-ოვამ გაყიდა იდეალურ წილში 4.08კვ.მ-ით მეტი ფართი, ვიდრე მემკვიდრეობით მიიღო. სარეგისტრაციო ჩანაწერი გაკეთებულია არასწორად და იგი ექვემდებარება საჯარო რეესტრში შესაბამის ცვლილებას. მართალია, 1/24 სახლის 1/6-ის წილია, მაგრამ დოკუმენტალურად ეს მონაცემები ერთმანეთის იდენტური არ არის;

საჯარო რეესტრის თბილისის სარეგისტრაციო სამსახურის მიერ გაცემული საჯარო რეესტრის ამონაწერების თანახმად, ნ. ლ-ავა წარმოადგენდა ... ქ. ¹45-ში მდებარე სახლის ¹18, ¹19, ¹27, ¹30 და ¹31 საცხოვრებელი ფართის და ¹18¹, ¹19¹, ¹31¹ და ¹27¹ ოთახების ფართობის 1/4 წილის მესაკუთრეს. სარეგისტრაციო ჩანაწერი გაკეთებული იყო ისე, რომ ამის დამადასტურებელი იურიდიული მნიშვნელობის მქონე დოკუმენტი ნ. ლ-ავას სასარგებლოდ არ არსებობდა. საჯარო რეესტრში ნ. ლ-ავას საკუთრებაში უნდა აღრიცხულიყო არა გ. ხ-ოვზე 1992 წლის 14 ივლისის სასამართლოს გადაწყვეტილებით მიკუთვნებული ოთახები (სადაც ფართობები არ იყო აღნიშნული), არამედ ... ქ. ¹45 სახლის 1/24 ნაწილის ნასყიდობის ხელშეკრულების შესაბამისად იდეალური წილი;

არასწორად იყო განხორციელებული სარეგისტრაციო ჩანაწერები 1993 წლის 24 სექტემბრის სამემკვიდრეო მოწმობის თანხმადაც, რადგან მემკვიდრეობის მოწმობა გაიცა მთელი სახლის 1/6 წილზე, სახლის 346.57კვ.მ სასარგებლო ფართზე, ხოლო სარეგისტრაციო სამსახურმა რეგისტრაცია მოახდინა 1992 წლის 14 ივლისის სასამართლო გადაწყვეტილებაში ასახულ ოთახებზე, სადაც არ იყო მითითებული, თუ რამდენს შეადგენდა ... ქ. ¹45 სახლში 1/6 იდეალური წილის ფართობი, რაც გ. ხ-ოვს მიეკუთვნა. ამდენად, ჩანაწერი ექვემდებარება გაუქმებას და კანონისმიერი მემკვიდრეობის მოწმობის თანახმად რეგისტრაციას;

საკუთრების მოწმობით სახლის 1/4-1/4 წილი მიეკუთვნათ _ ი. ხ-ოვს და ლ. ხ-ოვას, ხოლო 2/4 _ ო. ს-შვილ-ხ-ოვას. 1994 წლის 22 ივნისის ნასყიდობის ხელშეკრულებით ლ. ხ-ოვამ ... ქ. ¹45-ში მდებარე სახლის 1/24 წილი მიყიდა ლ. ხ-ოვას. ხელშეკრულების თანახმად, გაყიდული 1/24 წილი გამოანგარიშებულ იქნა ... ქ. ¹45-ში მდებარე სახლის 346.57კვ.მ ფართიდან და 96.02კვ.მ დამხმარე ფართიდან, რომლის მიხედვით, ლ. ხ-ოვას გაყიდული ფართები რეალურ ფართებში რეალური წილის გამოყოფის გარეშე შეადგენდა 18.27კვ.მ-ს (14.44კვ.მ სასარგებლო ფართიდან, ხოლო 3.83კვ.მ სამეურნეო ფართიდან 1/24 წილზე გაანგარიშებით), ხოლო კანონისმიერი მემკვიდრეობის მოწმობის თანახმად, ი. ხ-ოვამ მემკვიდრეობით მიიღო ... ქ. ¹45-ში მდებარე სახლის 1/6 წილი (ფართში გამოყვანით 14.44კვ.მ რეალური წილის გამოყოფის გარეშე);

ამდენად, ლ. ხ-ოვამ ნ. ლ-ავას მიჰყიდა იმაზე მეტი ფართი, ვიდრე ეს მემკვიდრეობით ერგო. კასატორებმა მემკვიდრეობა მიიღეს მამკვიდრებლის მიერ მიღებული სამემკვიდრეო წილიდან, გასხვისებული წილი კი არ შეესაბამება საქმეზე შეკრებილი მტკიცებულებებით ლ. ხ-ოვას წილს (ტომი 13, ს.ფ. 862-874).

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 1 თებერვლის განჩინებით ტ. ს-ოვას, ო. ს-შვილისა და ი. ხ-ოვის საკასაციო საჩივარი სარჩელის ნაწილში წარმოებაში იქნა მიღებული დასაშვებობის შესამოწმებლად, ხოლო ამავე სასამართლოს 2010 წლის 22 თებერვლის განჩინებით ო. ს-შვილის საკასაციო საჩივარი მისი შეგებებული სარჩელის ნაწილში თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2009 წლის 23 ივლისის გადაწყვეტილებაზე დარჩა განუხილველი ხარვეზის შეუვსებლობის გამო.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ტ. ს-ოვას, ო. ს-შვილისა და ი. ხ-ოვის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მე-5 ნაწილის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მე-5 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის განსახილველად დაშვების ამომწურავ პირობებს, როგორიცაა: ა. საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ. სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ. სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ. გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მე-5 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

კასატორები ვერ ასაბუთებენ სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რამაც არსებითად იმოქმედა საქმის შედეგზე და განაპირობა არასწორი გადაწყვეტილების გამოტანა.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, ტ. ს-ოვას, ო. ს-შვილისა და ი. ხ-ოვის საკასაციო საჩივარი არ ექვემდებარება განსახილველად დაშვებას.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის საფუძველზე ტ. ს-ოვას, ო. ს-შვილსა და ი. ხ-ოვს უნდა დაუბრუნდეთ ნათელა გოდერიძის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (300 ლარი) 70% _ 210 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. ტ. ს-ოვას, ო. ს-შვილისა და ი. ხ-ოვის საკასაციო საჩივარი თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2009 წლის 23 ივლისის გადაწყვეტილებაზე მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. ტ. ს-ოვას, ო. ს-შვილსა და ი. ხ-ოვს დაუბრუნდეთ ნათელა გოდერიძის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (300 ლარი) 70% _ 210 ლარი;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.