¹ას-1238-1497-09 9 მარტი, 2010წ.

თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

თ. თოდრია (თავმჯდომარე),

ლ. ლაზარაშვილი (მომხსენებელი), ნ. კვანტალიანი

საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი განხილვის გარეშე

კასატორი (მოპასუხე) _ შპს “ყაზტრანსგაზ-თბილისი” (წარმომადგენელი ი. ნ-შვილი)

მოწინააღმდეგე მხარე (მოსარჩელე) _ თ. ლ-ძე

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება _ თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2009 წლის 24 სექტემბრის განჩინება

დავის საგანი _ თანამდებობიდან გათავისუფლების შესახებ ბრძანების ბათილად ცნობა, სამუშაოზე აღდგენა, იძულებითი განაცდურის ანაზღაურება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

2008 წლის 19 დეკემბერს თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიას სასარჩელო განცხადებით მიმართა თ. ლ-ძემ მოპასუხე შპს “ყ.-თ.” მიმართ. სარჩელის დაზუსტების შედეგად მოსარჩელის საბოლოო მოთხოვნებს წარმოადგენდა: ა. თ. ლ-ძის თანამდებობიდან გათავისუფლების შესახებ შპს “ყ.-თ.” 2008 წლის 21 ნოემბრის ¹კ-855 ბრძანების ბათილად ცნობა; ბ. მოსარჩელის თანამდებობაზე აღდგენა; გ. იძულებითი განაცდურის ანაზღაურება სასამართლო გადაწყვეტილების აღსრულებამდე (ტომი I, ს.ფ. 2-11, 30-31).

შპს “ყ.-თ.” სარჩელი არ ცნო და განმარტა, რომ თ. ლ-ძე 2008 წლის 1 ივნისის შრომითი ხელშეკრულების საფუძველზე მუშაობდა მოპასუხე ორგანიზაციაში მსხვილ მომხმარებლებთან მუშაობის განყოფილების კონტროლიორად. შპს “ყ.-თ.” გენერალური დირექტორის 2008 წლის 21 ნოემბრის ¹კ-855 ბრძანებით იგი თანამდებობიდან გათავისუფლდა შრომის კოდექსის 37-ე მუხლის “გ” ქვეპუნქტის საფუძველზე, შრომითი ხელშეკრულების პირობების დარღვევის გამო. აღნიშნული გამოიხატებოდა შემდეგში:

შპს “ყ.-თ.” მსხვილ მომხმარებლებთან მუშაობის განყოფილების მთავარმა სპეციალისტმა დ. ი-შვილმა 2008 წლის სექტემბერში თბილისში, ... ქ. ¹87-ში აღმოაჩინა ნამცხვრის საცხობი. მას დადებული ჰქონდა შპს “ყ.-თ.” ორი ლუქი, რომელიც არ იყო რეგისტრირებული კომპანიის მსხვილ მომხმარებლებთან მუშაობის განყოფილებაში. ამასთან, დასახელებული საცხობი საერთოდ არ ფიქსირდებოდა კომპანიის ბილინგის სამსახურში, როგორც გადასახადის გადამხდელი. ცხადია, რომ ყოველივე ეს კომპანიას დიდ მატერიალურ ზიანს აყენებდა.

მოპასუხე ორგანიზაციის მსხვილ მომხმარებლებთან მუშაობის განყოფილების მთავარმა სპეციალისტმა დ. ი-შვილმა ზემოაღნიშნული ობიექტის შესახებ აცნობა ჯერ საწარმოს კომერციული უსაფრთხოების სამსახურს, ხოლო შემდეგ ახსნა-განმარტებით მიმართა კომპანიის გენერალურ დირექტორს. ამ უკანასკნელს ახსნა-განმარტებით მიმართა აგრეთვე თ. ლ-ძემ, რომელმაც დაადასტურა, რომ მის უფლება-მოვალეობებში შედიოდა: სამოქმედო უბანში აბონენტის მიერ დახარჯული ბუნებრივი გაზის აღრიცხვა, აღრიცხვის კვანძის შემოწმება, მისი გამართული მუშაობის კონტროლი, შემოწმების დროს სამუშაო უბანზე ახალი ობიექტების აღმოჩენა. უფრო მეტიც, ახალი ობიექტის აღმოჩენის შემთხვევაში თ. ლ-ძე ვალდებული იყო ამის თაობაზე ეცნობებინა თავისი ხელმძღვანელობისათვის წერილობითი ფორმით. კომპანიის მსხვილ მომხმარებლებთან მუშაობის განყოფილების მთავარ სპეციალისტ დ. ი-შვილთან დაპირისპირებისას თ. ლ-ძემ აღიარა, რომ არც წერილობით და არც ზეპირსიტყვიერად არ უცნობებია დ. ი-შვილისათვის და არც ხელმძღვანელობისათვის ახალი ობიექტის აღმოჩენის შესახებ. აქედან გამომდინარე, მოსარჩელემ დაარღვია მოპასუხესთან დადებული შრომითი ხელშეკრულების 2.2.1 პუნქტით გათვალისწინებული მოთხოვნა, მან არაკეთილსინდისიერად შეასრულა დაკისრებული ვალდებულება, რაც ხელშეკრულების შეწყვეტის ერთ-ერთ საფუძველს წარმოადგენდა (ტომი I, ს.ფ. 34-43).

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2009 წლის 3 აპრილის გადაწყვეტილებით თ. ლ-ძის სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, ბათილად იქნა ცნობილი შპს “ყ.-თ.” 2008 წლის 21 ნოემბრის ¹კ-855 ბრძანება თ. ლ-ძის დაკავებული თანამდებობიდან გათავისუფლების შესახებ, შპს “ყ.-თ.” მოსარჩელის სასარგებლოდ დაეკისრა იძულებითი განაცდურის სახით მიყენებული ზიანის ანაზღაურება 2008 წლის 21 ნოემბრიდან 2008 წლის 31 დეკემბრის ჩათვლით პერიოდისათვის, ყოველთვიური ხელფასის (ხელზე ასაღები) ოდენობის _ 960 ლარის გათვალისწინებით, დანარჩენ ნაწილში სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

საქალაქო სასამართლომ საქმეზე დადგენილად მიიჩნია შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:

თ. ლ-ძე შპს “ყ.-თ.” შრომით ურთიერთობაში იმყოფებოდა ვადიანი შრომითი ხელშეკრულების საფუძველზე, რომელიც დადებული იყო 2008 წლის 1 ივნისიდან 2008 წლის 31 დეკემბრის ჩათვლით;

ზემოაღნიშნული შრომითი ხელშეკრულების 1.1 პუნქტით თ. ლ-ძე შრომით საქმიანობას ახორციელებდა მსხვილ მომხმარებლებთან მუშაობის განყოფილების კონტროლიორის თანამდებობაზე;

შრომითი ხელშეკრულების 3.1 პუნქტით, თ. ლ-ძის შრომითი ანაზღაურება განისაზღვრა ყოველთვიური ხელფასის _ 960 ლარის ოდენობით;

მოსარჩელის უფლება-მოვალეობას წარმოადგენდა: თავის სამოქმედო უბანში აბონენტების მიერ დახარჯული ბუნებრივი აირის აღრიცხვა, აღრიცხვის კვანძის შემოწმება და მისი გამართული მუშაობის კონტროლი, საგადასახადო ანგარიშფაქტურების მომხმარებლებთან მიტანა და გადახდის კონტროლი, ამასთან, სამუშაო უბანზე ახალი ობიექტების აღმოჩენა;

შპს “ყ.-თ.” 2008 წლის 21 ნოემბრის ¹კ-855 ბრძანებით თ. ლ-ძესთან შრომითი ურთიერთობა შეწყვიტა 2008 წლის 21 ნოემბრიდან. შრომითი ურთიერთობის შეწყვეტის საფუძვლად სადავო ბრძანებაში დასახელებულია სამსახურებრივი მოვალეობების არაჯეროვნად შესრულება. გარდა ამისა, თ. ლ-ძესთან შრომითი ურთიერთობის შეწყვეტას საფუძვლად დაედო შპს “ყაზტრანსგაზ-თბილისის” დისციპლინარული კომისიის სხდომის 2008 წლის 6 ნოემბრის ოქმი ¹17. სადავო ბრძანების გამოცემის სამართლებრივ საფუძვლად მითითებულია შრომის კოდექსის 37-ე მუხლის პირველი ნაწილის “გ” ქვეპუნქტი.

ზემომითითებული ბრძანების საფუძვლად დასახელებული დისციპლინარული კომისიის სხდომის 2008 წლის 6 ნოემბრის ¹17 ოქმის მიხედვით, მოსმენილ იქნა ინფორმაცია თ. ლ-ძის სამოქმედო ობიექტზე აღმოჩენილი დარღვევების შესახებ, კერძოდ, ... ქ. ¹87-ში შემოწმებისას აღმოჩენილ იქნა ფუნთუშეულის საცხობი, რომელიც მოიხმარდა ბუნებრივ აირს და არ იყო დაფიქსირებული მონაცემთა ბაზაში. ოქმში მიეთითა, რომ თ. ლ-ძემ არაჯეროვნად შეასრულა მასზე დაკისრებულ მოვალეობა, რისთვისაც იმსახურებდა დისციპლინურ სახდელს;

ფუნთუშეულის საცხობი არ წარმოადგენდა ახალ ობიექტს. ... ქ. ¹87-ში რეგისტრირებული იყო ობიექტი _ შპს “ტ.”, რომელიც ქაღალდს აწარმოებდა სეზონურად; სადავო პერიოდში შპს “ტ.” გაჩერებული ჰქონდა წარმოება და მეორე სართულზე განთავსებული ფართი იჯარით ჰქონდა გაცემული ფუნთუშეულის საცხობზე; ფუნთუშეულის საცხობისათვის ბუნებრივი აირის ახალი ხაზი (მილი) არ ყოფილა შეყვანილი; ორივე სართულზე ბუნებრივი აირი მიეწოდებოდა მანამდე არსებული ძველი ხაზის (მილის) მეშვეობით; მოპასუხეს ბუნებრივი აირის ახალი ხაზის დამონტაჟების (შეყვანის) დამადასტურებელი რაიმე მტკიცებულება არ წარუდგენია;

სადავო (ახალი) მრიცხველი ეკუთვნოდა ძველ ობიექტს _ შპს “ტ.” და არა ფუნთუშეულის საცხობს; სადავო (ახალი) მრიცხველი, როგორც დაბალი სიმძლავრის, თ. ლ-ძის მითითების საფუძველზე, დააყენა ძველმა აბონენტმა, ფართის მესაკუთრე შპს “ტ.”, მოხმარებული აირის ზუსტად აღრიცხვის მიზნით. ახალი მრიცხველი გარკვეული პერიოდი მიუდუღებელი იყო, ვინაიდან რეესტრში აღურიცხაობის გამო არ იყო დალუქული;

თ. ლ-ძეს კონტროლის განხორციელება ევალებოდა დალუქულ და რეესტრში შეყვანილ ობიექტზე; დალუქვა არ შედიოდა მის კომპეტენციაში. მოსარჩელის მიერ აღნიშნული მრიცხველის დალუქვის (ლუქი დაადო მოპასუხის ერთ-ერთმა სამსახურმა) აღმოჩენის პერიოდის ხარჯი, რეესტრში აღრიცხვის დაგვიანების გამო, შეტანილ იქნა მეორე თვის მონაცემებში. ახალი და ძველი მრიცხველი დაყენებულ იქნა ერთმანეთის გვერდით. სადავო (ახალი) მრიცხველი აღრიცხავდა მეორე სართულზე დახარჯულ აირს, ხოლო ძველი მრიცხველი არ აღრიცხავდა, ვინაიდან პირველ სართულზე ბუნებრივი აირი არ მოიხმარებოდა (ქაღალდის წარმოების გაჩერების გამო);

შპს “ტ.” სადავო (ახალი) მრიცხველის გაფორმებისათვის დასჭირდა დრო, რის გამოც ერთი თვის ხარჯი დროულად ვერ მოხვდა რეესტრში, რაც შემდეგში სრულად დაირიცხა. მოპასუხეს არ წარუდგენია იმის დამადასტურებელი მტკიცებულება, რომ სადავო მრიცხველი ეკუთვნოდა არა შპს “ტ.” (უკვე არსებულ აბონენტს), არამედ ახალ აბონენტს _ ფუნთუშეულის საცხობს;

შპს “ტ.” მიერ სადავო (ახალი) მრიცხველის გაფორმების გარკვეული დაყოვნებით მოპასუხეს რაიმე ზიანი არ მიდგომია.

დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების გათვალისწინებით საქალაქო სასამართლომ მიიჩნია, რომ დარღვევა, რომელიც მითითებულია სადავო ბრძანების საფუძვლად გამოყენებულ დისციპლინარული კომისიის სხდომის 2008 წლის 6 ნოემბრის ¹17 ოქმში, არ დადასტურდა. მართალია, მოსარჩელის ერთ-ერთ მოვალეობას წარმოადგენდა სამოქმედო უბანზე ახალი ობიექტების აღმოჩენა, მაგრამ მოცემულ შემთხვევაში დისციპლინური კომისიის სხდომის ოქმში დასახელებული ობიექტი _ თბილისში, ... ქ. ¹87-ში მდებარე ფუნთუშეულის საცხობი (რომლის მონაცემთა ბაზაში აღურიცხაობა და საერთოდ, მისი არსებობის აღმოჩენის შესახებ მოპასუხისათვის შეუტყობინებლობა არის დასახელებული მოსარჩელის დარღვევად) არ იყო ახალი ობიექტი (აბონენტი). ბუნებრივი აირი, რომელიც მის მიერ მოიხმარებოდა, აღირიცხებოდა ფართის მესაკუთრის, მონაცემთა ბაზაში ადრე რეგისტრირებული, ძველი ობიექტის (აბონენტის) _ შპს “ტ.” კუთვნილი მრიცხველით.

საქალაქო სასამართლოს მითითებით, მოპასუხემ ვერ მოახდინა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლით გათვალისწინებული მისი წილი მტკიცების ტვირთის რეალიზაცია, მის მიერ წარდგენილი მტკიცებულებებით ვერ დაამტკიცა ის გარემოებები, რომელზედაც იგი ამყარებდა შესაგებელს. მოპასუხემ ვერ დაადასტურა მოსარჩელის მიერ შრომის კოდექსის 37-ე მუხლის პირველი ნაწილის “გ” ქვეპუნქტით გათვალისწინებული შრომითი ურთიერთობის შეწყვეტის საფუძვლის არსებობა _ თ. ლ-ძის მიერ შრომითი ხელშეკრულების პირობების დარღვევა.

იმის გამო, რომ შრომითი ურთიერთობის შეწყვეტით მოპასუხემ დასაქმებულს მოუსპო შესაძლებლობა, განეხორციელებინა შრომითი ხელშეკრულებით გათვალისწინებული თავისი სამსახურებრივი მოვალეობა და მიეღო ამავე ხელშეკრულებით განსაზღვრული შრომითი ანაზღაურება, ყოველთვიური ხელფასის (960 ლარი) ოდენობით, საქალაქო სასამართლომ საფუძვლიანად მიიჩნია მოსარჩელის მოთხოვნა მისთვის ზიანის ანაზღაურების თაობაზე. ამასთან, სასამართლომ არ გაიზიარა მოსარჩელის მოთხოვნა ზიანის ოდენობის ნაწილში. თ. ლ-ძე მოპასუხესთან მუშაობდა ვადიანი შრომითი ხელშეკრულების საფუძველზე, რომლის ვადა განსაზღვრული იყო 2008 წლის 31 დეკემბრის ჩათვლით. მოცემულ შემთხვევაში მოსარჩელესთან დადებული შრომითი ხელშეკრულება უკანონოდ შეწყდა შრომითი ხელშეკრულების ვადის ამოწურვამდე 41 დღით ადრე, 2008 წლის 21 ნოემბრიდან. შესაბამისად, საქალაქო სასამართლომ მიიჩნია, რომ მოსარჩელეს უნდა ანაზღაურებოდა ის ზიანი, რაც მას მიადგა შრომითი ურთიერთობის უკანონოდ შეწყვეტით, კერძოდ, 41 დღის შრომის ანაზღაურების მიუღებლობით. აქედან გამომდინარე, მოსარჩელის მოთხოვნა ზიანის ოდენობის დანარჩენ ნაწილში არ ექვემდებარებოდა დაკმაყოფილებას.

რაც შეეხებოდა მოსარჩელის მოთხოვნას პირვანდელი მდგომარეობის აღდგენის თაობაზე, საქალაქო სასამართლოს მოსაზრებით, მოსარჩელემ ვერ დაასაბუთა სამუშაოზე აღდგენის შესახებ მისი მოთხოვნის საფუძვლიანობა. შრომითი ხელშეკრულების ვადა, რომლის საფუძველზეც თ. ლ-ძეს ეკავა კონტროლიორის თანამდებობა, ამოიწურა 2008 წლის 31 დეკემბერს. შესაბამისად, არ არსებობდა მოსარჩელის ამ თანამდებობაზე აღდგენის საფუძველი (ტომი I, ს.ფ. 105-112).

პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილება სარჩელის დაკმაყოფილებულ ნაწილში სააპელაციო წესით გაასაჩივრა შპს “ყ.-თ.”, რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა (ტომი I, ს.ფ. 116-126).

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2009 წლის 24 სექტემბრის განჩინებით შპს “ყ.-თ.” სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2009 წლის 3 აპრილის გადაწყვეტილება.

სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ საქალაქო სასამართლომ საქმე განიხილა არსებითი ხასიათის საპროცესო დარღვევების გარეშე. ამასთან, არსებითად სწორად დაადგინა საქმის ფაქტობრივი გარემოებები და სწორი სამართლებრივი შეფასება მისცა მათ.

სააპელაციო სასამართლომ გაიზიარა საქალაქო სასამართლოს მიერ დადგენილი გარემოება იმის შესახებ, რომ ფუნთუშეულის საცხობი არ წარმოადგენდა ახალ ობიექტს. ... ქ. ¹87-ში რეგისტრირებული ობიექტი იყო შპს “ტ.”, რომელიც სეზონურად აწარმოებდა ქაღალდს. სადავო პერიოდში შპს “ტ.” არაფერს აწარმოებდა და მეორე სართულზე განთავსებული ფართი იჯარით ჰქონდა გაცემული ფუნთუშეულის საცხობისთვის. ამასთან, ფუნთუშეულის საცხობისათვის ბუნებრივი აირის ახალი ხაზი (მილი) შეყვანილი არ ყოფილა. ორივე სართულზე ბუნებრივი აირი მიეწოდებოდა მანამდე არსებული, ძველი ხაზის მეშვეობით. მოცემულ შემთხვევაში მოპასუხემ სასამართლოს ვერ წარუდგინა სათანადო მტკიცებულებები, რაც დაადასტურებდა იმ გარემოებას, რომ ფუნთუშეულის საცხობი წარმოადგენდა ახალ ობიექტს. მან ასევე ვერ ადაადასტურა შესაბამისი მტკიცებულებით თ. ლ-ძის მიერ შრომითი ხელშეკრულების პირობების დარღვევა (ტომი II, ს.ფ. 49-60).

სააპელაციო სასამართლოს განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა შპს “ყ.-თ.”, რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

კასატორის მოთხოვნის საფუძვლები მდგომარეობს შემდეგში:

სააპელაციო სასამართლომ სრულიად უსაფუძვლოდ არ გაითვალისწინა თ. ლ-ძის მიერ საწარმოს გენერალური დირექტორისათვის მიცემული წერილობითი ახსნა-განმარტება, სადაც მოსარჩელე მიუთითებს, რომ ახალი ობიექტის თაობაზე ხელმძღვანელობისათვის წერილობით არ უცნობებია, თუმცა სიტყვიერად მათ ამის შესახებ იცოდნენ. თავის უშუალო ხელმძღვანელ დ. ი-შვილთან დაპირისპირებისას იგივე თ. ლ-ძე აღიარებს, რომ ახალი ობიექტის აღმოჩენის თაობაზე ხელმძღვანელობა საქმის კურსში არ ჩაუყენებია არც წერილობით და არც ზეპირსიტყვიერად.

სააპელაციო სასამართლო გასაჩივრებული განჩინებით იზიარებს პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებას იმის შესახებ, რომ თბილისში, ... ქ. ¹87-ში არსებული ნამცხვრის საცხობი არ იყო ახალი ობიექტი, ეს ობიექტი იყო ძველი, აქამდე არსებული აბონენტი შპს “ტ.”, რომლებსაც გააჩნდათ ერთი და იგივე ბუნებრივი გაზის მილი გაზის მიწოდებისათვის. იმავდროულად სასამართლო ვერ ასაბუთებს იმ გარემოებას, მაშინ რამ გამოიწვია მეორე მრიცხველზე აღრიცხული ჩვენების რეესტრში დაგვიანებით ასახვა. იმ შემთხვევაში, თუკი ორივე ობიექტს, შპს “ტ.” და ნამცხვრის საცხობს, გააჩნდა ერთი და იგივე ბუნებრივი გაზის მილი, მაშინ ლოგიკურია, რომ ორივე მრიცხველი (ახალიც და ძველიც) ერთსა და იმავე მილზე იქნებოდა განთავსებული და პირველს უნდა აღერიცხა მეორის ჩვენებაც. ასეთს სადავო შემთხვევაში ადგილი არ ჰქონია. ამდენად, დასახელებულ ობიექტებს გააჩნდათ სხვადასხვა ბუნებრივი გაზის მილი.

სააპელაციო სასამართლომ საქმეზე დადგენილ გარემოებად მიიჩნია თ. ლ-ძის განმარტება იმასთან დაკავშირებით, რომ შპს “ტ.” იჯარით გასცა თავის საკუთრებაში არსებული ფართის ნაწილი, სადაც განთავსდა ნამცხვრის საცხობი. ასეთ ვითარებაში, კასატორისათვის გაუგებარია, რატომ არ უნდა იქნეს მიჩნეული აღნიშნული საცხობი ახალ ობიექტად, მით უფრო, რომ მას გააჩნდა ბუნებრივი გაზის მიწოდებისათვის ცალკე “ხაზი”.

კასატორის განმარტებით, იგი საქალაქო სასამართლოში ვერ წარადგენდა ნამცხვრის საცხობის ბუნებრივი აირის ახალი ხაზის დამონტაჟების (შეყვანის) დამადასტურებელ რაიმე მტკიცებულებას იმ მიზეზით, რომ საცხობში გაზგაყვანილობის სამუშაოები შეასრულა მისთვის უცნობმა სუბიექტმა. ამიტომ ამ კუთხით სასამართლოს მსჯელობა უსაფუძვლოა (ტომი II, ს.ფ. 64-73).

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ შპს “ყ.-თ.” საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მე-5 ნაწილის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მე-5 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის განსახილველად დაშვების ამომწურავ პირობებს, როგორიცაა: ა. საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ. სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ. სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ. გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მე-5 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

კასატორი ვერ ასაბუთებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რამაც არსებითად იმოქმედა საქმის შედეგზე და განაპირობა არასწორი განჩინების გამოტანა.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, შპს “ყ.-თ.” საკასაციო საჩივარი არ ექვემდებარება განსახილველად დაშვებას.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის საფუძველზე შპს “ყ.-თ.” უნდა დაუბრუნდეს მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (300 ლარი) 70% _ 210 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. შპს “ყ.-თ.” (წარმომადგენელი ი. ნ-შვილი) საკასაციო საჩივარი თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2009 წლის 24 სექტემბრის განჩინებაზე მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. შპს “ყ.-თ.” დაუბრუნდეს მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (300 ლარი) 70% _ 210 ლარი;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.