¹ას-1246-1096-10 12 მაისი, 2011 წელი

ქ.თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

მ. სულხანიშვილი (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

ვ. როინიშვილი, პ. ქათამაძე

საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი _ გ. ჭ-ძე (მოსარჩელე)

მოწინააღმდეგე მხარე _ ბმა «... ქ¹34/36», გ. კ-ძე, დ. კ-ძე (მოპასუხე)

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 24 ივნისის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა _ გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება

დავის საგანი _ ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრთა კრების გადაწყვეტილების ბათილად ცნობა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

გ. ჭ-ძემ სარჩელი აღძრა სასამართლოში ბმა «... ქ¹34/36-ის», გ. კ-ძისა და დ. კ-ძის მიმართ ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრთა კრების გადაწყვეტილების ბათილად ცნობის შესახებ შემდეგი საფუძვლებით: მხარეები ცხოვრობენ ქ.თბილისში, ... ქ¹34/36-ში. გ.კ-ძემ და დ.კ-ძემ უკანონოდ შემინეს ¹22 და 29 ბინებთან არსებული ღიობი, გაჭრეს კედელი, მოაწყეს გასასვლელი კარები, რითაც შელახეს მოსარჩელის უფლებები, კერძოდ, სადარბაზო სათანადოდ აღარ ნიავდება, შემცირდა ბუნებრივი განათება და მითვისებულ იქნა გ.ჭ-ძის კუთვნილი ფართი. ბმა «... ქ¹34/36-ის» კრების სადავო გადაწყვეტილებებით აღნიშნული ქმედებები საჭიროდ იქნა მიჩნეული, რაც უკანონოა. ამასთან, მოსარჩელე კრებაზე სათანადოდ მიწვეული არ ყოფილა.

მოპასუხეებმა სარჩელი არ ცნეს იმ მოტივით, რომ ამხანაგობის კრების გადაწყვეტილებები მიღებულ იქნა კანონის მოთხოვნათა სრული დაცვით და მათი ბათილად ცნობის საფუძველი არ არსებობს.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2010 წლის 21 იანვრის გადაწყვეტილებით სარჩელი არ დაკმაყოფილდა, რაც მოსარჩელემ გაასაჩივრა სააპელაციო წესით.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 24 ივნისის განჩინებით გ.ჭ-ძის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა და გასაჩივრებული გადაწყვეტილება დარჩა უცვლელად შემდეგ გარემოებათა გამო:

სააპელაციო პალატამ გაიზიარა პირველი ინსტაცნიის სასამართლოს მიერ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებები.

სასამართლომ არ გაიზიარა აპელანტის მითითება, რომ სადავო კრების ოქმებით განკარგული ფართი საქმეში არსებულ დოკუმენტებსა და პროექტში მითითებულია, როგორც სადარბაზოს ნაწილი, კიბის უჯრედის ღიობი, რის გამოც იგი ვერ ჩაითვლება სამეურნეო ფართად, რომლის განკარგვის უფლებამოსილებაც გააჩნდა ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის კრებას. საქმეში არსებულ არც ერთ დოკუმენტში, მათ შორის, სააპელაციო სასამართლოში საქმის განხილვისას წარმოდგენილ მასალებში კიბის უჯრედის ფართი ცალკე აღნიშნული არ არის, ამასთან, მხარეები სადავოდ არ ხდიან იმ გარემოებას, რომ მოპასუხეების მიერ სადავო ფართში სადარბაზოს ღიობის გარე ფასადზე სათავსის მოწყობით სადარბაზოსა და კიბის უჯრედის ფართი არ იცვლება.

სააპელაციო პალატა ასევე არ დაეთანხმა აპელანტის მითითებას, რომ სადავო ღიობები ემსახურებოდა სადარბაზოს განიავებასა და განათებას. შესაბამისად, კრების გადაწყვეტილებების შედეგად ვერ ხდება ამ ქონების გამოყენება სინათლისა და განიავების წყაროს დანიშნულებით.

საქმეში წარმოდგენილია შპს «... _ XXI-ის» დასკვნა, რომლის თანახმად ქ.თბილისში, ... ქუჩა ¹34-36 მისამართზე მდებარე დ. კ-ძის ბინის მიმდებარედ კიბის უჯრედის ღიობის შემინვის შემდეგ ბუნებრივი განათების ნორმატიული მაჩვენებლები აღემატება ნორმატიულ მოთხოვნებს, კიბის უჯრედის ღიობის შემინვა არ იწვევს ნორმატივის დარღვევას. საქმეში ასევე წარმოდგენილია ქ. თბილისის მერიის საგანგებო სიტუაციების საქალაქო სამსახურის ვაკე-საბურთალოს რაიონული განყოფილების მიერ 2009 წლის 15 ივნისს გაცემული დასკვნა, რომელიც დასაშვებად მიიჩნევს დ. კ-ძისა და გ. კ-ძის ბინების მიმდებარედ არსებული ღიობების შემინვას. რაც შეეხება იმ საკითხს, თუ რამდენად დასაშვებია სამშენებლო და ტექნიკური თვალსაზრისით სადავო კართა არსებობა, სსიპ «კ. ზ-ის საამშენებლო მექანიკისა და სეისმომედეგობის ინსტიტუტის» მიერ გაცემული დასკვნის თანახმად, მათი მოწყობა ტექნიკურად დასაშვებია და ისინი არ აუარესებენ შენობის მზიდი კონსტრუქციების ტექნიკურ მდგომარეობას.

ამდენად, აღნიშნული მტკიცებულებების საფუძველზე, პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ მართებულად არ იქნა გაზიარებული მოსარჩელის მითითება, რომ მოპასუხეთა მიერ განხორციელებული ცვლილებები (ღიობების შემინვა და კარების მოწყობა) სადარბაზოს ბუნებრივი განათებისა და განიავების თვალსაზრისით, ტექნიკურად გაუმართლებელია.

პალატამ არ გაიზიარა აპელანტის მითითება, რომ «ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ” საქართველოს კანონის მე-4 მუხლის მეორე პუნქტის გამოყენების საფუძველი არ არსებობდა, ვინაიდან 2007 წლის 24 აგვისტომდე, სახლის ექსპლუატაციაში შესვლამდე, მოპასუხეთა მიერ სადავო ფართების მფლობელობა ვერ განხორციელდებოდა.

სასამართლოს მითითებით, აპელანტს სადავოდ არ გაუხდია ის გარემოება, რომ კორპუსის ექსპლუატაციაში მიღებამდე მოპასუხეები სადავო ფართს ფაქტობრივად ფლობდნენ, აწარმოებდნენ სარემონტო სამუშაოებს, შესაბამისად, იხდიდნენ კომუნალურ გადასახადებს, თუმცა მიიჩნია, რომ მართლზომიერი მფლობელობა ვერ იარსებებდა ბინის ექსპლუატაციაში მიღებამდე.

პალატამ იხელმძღვანელა «ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ» საქართველოს კანონის მე-4 მუხლის მეორე პუნქტით და აღნიშნა, რომ მითითებული კანონი ამოქმედდა 2007 წლის 1 აგვისტოს, ქ.თბილისში, ... ქ. ¹34-36-ში მდებარე კორპუსი კი ექსპლუატაციაში შევიდა 2007 წლის 24 აგვისტოს. ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის გადაწყვეტილება, რომლითაც დადასტურებულ იქნა დ. კ-ძის მიერ მომიჯნავე პერიმეტრზე არსებული ღიობის მის ფაქტობრივ მფლობელობაში არსებობის ფაქტი, მიღებულ იქნა 2009 წლის 28 ივნისს.

სააპელაციო პალატამ ჩათვალა, რომ ამხანაგობის მიერ სადავო კრების გადაწყვეტილებით დადასტურდა ამხანაგობის წევრის, დ. კ-ძის მიერ სადავო ფართის ფაქტობრივი მფლობელობა (სარგებლობა) და ის გარემოება, რომ უძრავი ქონება სამართლებრივად ქონების სტატუსს მხოლოდ საცხოვრებელი კორპუსის ექსპლუატაციაში შესვლის შემდეგ იძენს არ წარმოადგენს კრებაზე მიღებული გადაწყვეტილების ბათილად ცნობის საფუძველს. ასევე უსაფუძვლოა აპელანტის მითითება, რომ სადავო კრების გადაწყვეტილებებს ამხანაგობის წევრთა 2/3-მა მხარი არ დაუჭირა.

გასაჩივრებული გადაწყვეტილებით სასამართლომ მართებულად მიუთითა იმ გარემოებაზე, რომ კენჭისყრაში მონაწილე დ. კ-ძისა და გ. კ-ძის (რომელთა სასარგებლო გადაწყვეტილებებიც იქნა მიღებული) ხმების გამოკლების შემთხვევაშიც, 2009 წლის 24 იანვრის გადაწყვეტილებას მხარი დაუჭირა ამხანაგობის 21-მა, ხოლო 2009 წლის 28 ივნისის გადაწყვეტილებას _ 24-მა წევრმა. ამდენად, სადავო კრებების გადაწყვეტილებები მიღებულია «ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ» საქართველოს კანონის 28-ე მუხლის მეოთხე პუნქტისა და ბმა «... ქუჩა ¹34/36-ის” წესდების მე-12 მუხლის მეხუთე პუნქტის მოთხოვნათა შესაბამისად. იმ გარემოების გათვალისწინებით, რომ სადავო კრების ოქმებში მითითებული ფართები არ წარმოადგენს კიბის უჯრედს, საფუძველს მოკლებულია აპელანტის მოსაზრება დავის გადაწყვეტისათვის «ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ» საქართველოს კანონის მე-6 მუხლის მე-5 პუნქტის «ა” ქვეპუნქტის გამოყენების შესახებ.

სააპელაციო პალატის მოსაზრებით, გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმების საფუძველი ვერ გახდება სააპელაციო საჩივარში მითითებული გარემოება კრების შესახებ გ. ჭ-ძის შეტყობინების წესების დარღვევის თაობაზე. სააპელაციო პალატა დაეთანხმა ამ მიმართებით პირველი ინსტანციის მსჯელობასა და მიიჩნია, რომ გ. ჭ-ძის მონაწილოების შემთხვევაშიც მისი საწინააღმდეგო ხმა ზეგავლენას ვერ მოახდენდა სადავო გადაწყვეტილებების მიღებაზე, შესაბამისად ამ მოტივით სარჩელის დაკმაყოფილების საფუძველი არ არსებობდა.

სააპელაციო სასამართლოს განჩინება გ. ჭ-ძემ გაასაჩივრა საკასაციო წესით, მოითხოვა მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება შემდეგი საფუძვლებით:

სააპელაციო სასამართლომ გამოიყენა კანონი, რომელიც არ უნდა გამოეყენებინა, კერძოდ, «ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ» საქართველოს კაონის მე-4 მუხლის მეორე პუნქტი. აღნიშნული ნორმა ეხება კანონის ამოქმედების დროისათვის სამეურნეო ფართზე ფაქტობრივ მფლობელობას. კანონის მითითებული დანაწესის ამოქმედებისათვის უნდა არსებობდეს ორი პირობა: ფართი იყოს სამეურნეო და ამ ფართზე მფლობელობა არსებობდეს კანონის ამოქმედების დროისათვის. მოცემულ შემთხვევაში არც ერთი პირობა არ არსებობს, რადგან კანონი ამოქმედდა 2007 წლის 1 აგვისტოს, სახლი კი ექსპლუატაციაში შევიდა 2007 წლის 24 აგვისტოს. შესაბამისად, ნივთზე მფლობელობაც ექსპლუატაციაში მიღების შემდეგ წარმოიშობა.

«არქიტექტურულ-სამშენებლო საქმიანობაზე სახელმწიფო ზედამხედველობის შესახებ» საქართველოს კანონის 55-ე მუხლი არა თუ უშვებს, სანქციებს აწესებს ექსპლუატაციაში მიუღებელი ობიექტის ფუნქციონირებისათვის. ამდენად, მოპასუხეები – დ.კ-ძე და გ.კ-ძე სადავო ფართს კანონის ამოქმედებამდე არ დაუფლებიან. სადარბაზოს ღიობის შემინვა მათ სცადეს სახლის ექსპლუატაციაში მიღებამდე, მაგრამ ეს მცდელობა აღკვეთილ იქნა, რაც დასტურდება შპს «...ს» წერილით.

სააპელაციო სასამართლო არასწორად უთითებს, რომ აპელანტი მოპასუხეების მიერ სადავო ფართის ფაქტობრივ მფლობელობას სადავოდ არ მიიჩნევს.

აღსანიშნავია, რომ გასაჩივრებული კრების ოქმების საფუძველზე დ.კ-ძისა და გ. კ-ძის მიერ საკუთრებაში მიღებული ფართი არ არის სამეურნეო კატეგორიის.

სააპელაციო სასამართლომ არასწორად არ გამოიყენა «ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ» კანონის მე-4 მუხლის პირველი პუნქტი, მე-6 მუხლის მეხუთე პუნქტი და მე-10 მუხლის პირველი ნაწილი, რაც უნდა გამოეყენებინა.

დაუსაბუთებელია სასამართლოს მსჯელობა სადავო კრების ოქმებზე ამხანაგობის წევრთა 2/3-ის მონაწილეობასთან დაკავშირებით. მიუხედავად იმისა, რომ ეს საკითხები ხმათა 2/3-ით არ უნდა გადაწყვეტილიყო, მაინც უნდა აღინიშნოს, რომ სადავო კრებებზე წევრთა 2/3 ხმა არ გროვდება. დ.კ-ძე, გ.კ-ძე, ო.კ-ძე (გ. კ-ძის მამა), ქ.გ-შვილი და ნ.შ-ია, რომელთაც პირველ სადარბაზოში ანალოგიურად აქვთ მიღებული ასეთივე ფართი, შ. ლ-ია (ნ. შენგელიას ქალიშვილის მეუღლე) არიან 8 ხმის მქონე წევრები. გ. კ-ძესა და დ. კ-ძეს არ ჰქონდათ ხმის მიცემის უფლება ზემოხსენებული კანონის 28-ე მუხლის მეექვსე პუნქტის თანახმად, რადგან საკითხი ეხებოდა მათ წინააღმდეგ სასამართლოში შეტანილ სასარჩელო განცხადებას, ხოლო დანარჩენ ოთხ წევრს არ ჰქონდა კენჭისყრაში მონაწილეობის მიღების უფლება ინტერესთა კონფლიქტის გამო. ამდენად, 8 ხმის გამოკლებით ამხანაგობის წევრთა ხმების 2/3 ვერ გროვდება.

არასწორია სასამართლოს არგუმენტაცია, რომ ამხანაგობამ არ იცოდა კასატორის მისამართი და ვერ შეატყობინა კრების მოწვევის შესახებ. მოპასუხეები თვითონვე აღიარებენ, რომ იცნობენ და ურთიერთობა ჰქონდათ კასატორის წარმომადგენელ ნ.ჭ-ძესთან. მათ იცოდნენ გ. ჭ-ძის მისამართი როგორც ნ. ჭ-ძისაგან, ასევე საჯარო რეესტრის ამონაწერიდან, სადაც მისი რეკვიზიტებია დაფიქსირებული. ამხანაგობას წერილი უნდა გამოეგზავნა აღნიშნულ მისამართზე და, მიუხედავად იმისა, იქნებოდა თუ არა კასატორი თბილისში, ჩაითვლებოდა, რომ მას დადგენილი წესით კრების მოწვევის შესახებ ეცნობა. ამხანაგობას აღნიშნული ვალდებულება არ შეუსრულებია. ის გარემოება კი, რომ კრების დაწყებამდე ერთი საათით ადრე ნ. ჭ-ძეს ტელეფონზე დაუკავშირდნენ, ვერ ჩაითვლება გ. ჭ-ძის მიწვევად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საკასაციო საჩივრის საფუძვლების შესწავლისა და გასაჩივრებული განჩინების იურიდიული დასაბუთების შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ გ. ჭ-ძის საკასაციო საჩივარი ნაწილობრივ უნდა დაკმაყოფილდეს, სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება გაუქმდეს და საქმე დაუბრუნდეს იმავე სასამართლოს ხელახლა განსახილველად შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 412-ე მუხლის პირველი ნაწილის «ა» ქვეპუნქტის თანახმად, საკასაციო სასამართლო აუქმებს გადაწყვეტილებას და საქმეს ხელახლა განსახილველად აბრუნებს სააპელაციო სასამართლოში, თუ საქმის გარემოებები საპროცესო ნორმების ისეთი დარღვევითაა დადგენილი, რომ ამ დარღვევების შედეგად საქმეზე არასწორი გადაწყვეტილება იქნა გამოტანილი და საჭიროა მტკიცებულებათა დამატებითი გამოკვლევა.

მოცემულ შემთხვევაში საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ სააპელაციო პალატამ განსახილველი საქმისათვის მნიშვნელოვანი გარემოებები სრულად და ყოველმხრივ არ გამოიკვლია, რაც გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმების საფუძველია, კერძოდ:

გ. ჭ-ძის სასარჩელო მოთხოვნას წარმოადგენდა ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობა «... ქუჩა 34/36-ის» წევრთა 2009 წლის 24 იანვრისა და 28 ივნისის კრებების გადაწყვეტილებათა ბათილად ცნობა. აღნიშნული გადაწყვეტილებებით სხვა საკითხებთან ერთად მიზანშეწონილად იქნა მიჩნეული დ. კ-ძისა და გ. კ-ძის ბინების მიმდებარედ არსებული ღიობების შემინულ მდგომარეობაში დატოვება, ¹22 და ¹29 ბინების მომიჯნავე პერიმეტრზე არსებულ ღიობებში გაკეთებული კარებების დატოვება, ასევე ამხანაგობამ დაადასტურა, რომ 2006 წლიდან დ. კ-ძის ფაქტობრივი მფლობელობის საგანს წარმოადგენს ¹29 ბინის მიმდებარედ, ამხანაგობის კრებაზე წარდგენილ აზომვით ნახაზში მითითებული 18 კვ.მ და აღნიშნული ფართი საკუთრებაში გადაეცა დ. კ-ძეს.

სააპელაციო სასამართლომ დაადგინა, რომ სადავო ფართების ინდივიდუალური საჭიროებისათვის გამოყენება მოსახერხებელია მხოლოდ დ. კ-ძისა და გ. კ-ძისათვის, თუმცა პალატას სარწმუნოდ არ დაუდგენია, სადავო ფართი სამეურნეო დანიშნულებისაა თუ კიბის უჯრედის ნაწილს განეკუთვნება. ამ კუთხით სასამართლოს მსჯელობა ბუნდოვანია. სააპელაციო პალატა არ იზიარებს მოსარჩელის პოზიციას, რომ სადავო კრების ოქმებით განკარგული ფართი სადარბაზოს ნაწილი და კიბის უჯრედის ღიობია, მაგრამ ცალსახად არც სამეურნეო ფართად მიიჩნევს.

საქმეში წარმოდგენილ მტკიცებულებათა სრულფასოვან შეფასებად ვერ ჩაითვლება სასამართლოს დასკვნა, რომ კიბის უჯრედის ფართი ცალკე აღნიშნული არ არის, მხარეები კი სადავოდ არ ხდიან, რომ მოპასუხეების მიერ სადარბაზოს ღიობის გარე ფასადზე სათავსის მოწყობით სადარბაზოსა და კიბის უჯრედის ფართი არ იცვლება.

სასამართლოს არ გამოუკვლევია მოპასუხის მიერ წარდგენილ შესაგებელზე თანდართული შპს «..-XXI-ის» დასკვა, რომელშიც პირდაპირაა მითითებული, რომ სადავო ცვლილებები განხორციელდა კიბის უჯრედის ღიობებზე (კიბის უჯრედის ღიობები შეიმინა, გაიჭრა კარებები).

აღნიშნული ფაქტობრივი გარემოების დადგენას არსებითი მნიშვნელობა აქვს მოცემული დავის კანონიერად გადაწყვეტისათვის, ვინაიდან «ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ» საქართველოს კანონი თანასაკუთრებაში არსებული სამეურნეო ფართისა და, მეორე მხრივ, კიბის უჯრედის ღიობის ინდივიდუალურ სარგებლობა-საკუთრებაში გადაცემის განსხვავებულ წესებს ადგენს.

«ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ» საქართველოს კანონის მე-10 მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრთა საერთო ქონების ისეთი განვითარება, რომელიც მნიშვნელოვნად ცვლის ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრთა საერთო ქონებას და გავლენას ახდენს სხვა ბინის მესაკუთრეთა მიერ საერთო ქონების გამოყენებაზე, ხორციელდება ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრთა კრებაზე ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის ყველა წევრის მიერ ერთხმად მიღებული გადაწყვეტილების საფუძველზე. ამავე კანონის მე-6 მუხლის მეხუთე ნაწილის «ა» ქვეპუნქტით, ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის ყველა წევრის მიერ ერთხმად მიღებული გადაწყვეტილების საფუძველზე შესაძლებელია ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრთა საერთო ქონებაში შემავალი კიბის უჯრედებისა და კიბეების სარგებლობაში გადაცემა.

დასახელებული ნორმები ადგენს იმპერატიულ მოთხოვნას, ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრთა საერთო ქონების არსებითი სახეცვლილების, ასევე ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრთა საერთო ქონებაში შემავალი კიბის უჯრედებისა და კიბეების სარგებლობაში გადაცემის შესახებაც კი გადაწყვეტილება ამხანაგობამ მიიღოს მისი ყველა წევრის თანხმობით.

განსახილველ შემთხვევაში, როგორც ზემოთ აღინიშნა, გასაჩივრებული გადაწყვეტილებებით მოპასუხეებს სადავო ფართები გადაეცათ სარგებლობასა და საკუთრებაში.

ამდენად, საქმის ხელახლა განმხილველმა სასამართლომ საქმეში არსებული მტკიცებულებების სრულად, ყოველმხრივ და ობიეტურად შესწავლის შემდეგ უნდა გამოარკვიოს, ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობა «... ქუჩა 34/36-ის» წევრთა 2009 წლის 24 იანვრისა და 28 ივნისის კრებების გადაწყვეტილებებით გ. კ-ძისა და დ. კ-ძისათვის გადაცემული ფართი წარმოადგენს კიბის უჯრედს თუ სამეურნეო ღიობს. მითითებული გარემოების დადგენისას სასამართლომ უნდა იმსჯელოს ისეთი საპროცესო ღონისძიების გამოყენების მიზანშეწონილებაზე, როგორიცაა ადგილზე დათვალიერება, რაც ხელს შეუწყობს სადავო ფართის რეალური დანიშნულების სწორად დადგენას.

აღნიშნულის შედეგად სააპელაციო პალატა, მოცემული განჩინების კვლევით ნაწილში მითითებული კანონის დანაწესის შესაბამისად, შეაფასებს რა შემადგენლობით აქვს ამხანაგობის წევრთა კრებას უფლება, ამხანაგობის წევრებს არა მარტო სარგებლობაში, არამედ საკუთრებაშიც გადასცეს საერთო ქონების გარკვეული ნაწილი და გააჩნდა თუ არა აღნიშნული უფლებამოსილება სადავო ამხანაგობის წევრთა კრებას.

ამავდროულად, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ სააპელაციო პალატამ უნდა დაადგინოს, სადავო კრების გადაწყვეტილებებით გ. ჭ-ძის რა სახის კანონიერი უფლება დაირღვა და მოპასუხეთა ქმედებების შედეგად ეზღუდება თუ არა მოსარჩელეს საერთო საკუთრებით სარგებლობის შესაძლებლობა.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო პალატამ იხელმძღვანელა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 412-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

გ. ჭ-ძის საკასაციო საჩივარი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდეს.

გაუქმდეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 24 ივნისის განჩინება და საქმე დაუბრუნდეს იმავე სასამართლოს ხელახლა განსახილველად.

საკასაციო პალატის განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.