ას-1247-1097-2010 28 თებერვალი, 2011 წელი

თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

პ. ქათამაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

ვ. როინიშვილი, მ. სულხანიშვილი

საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი განხილვის გარეშე

საკასაციო საჩივრის ავტორი _ ვ. ჭ-ძე (წარმომადგენელი ტ. კ-შვილი)

მოწინააღმდეგე მხარე _ სს “...”

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება _ თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 30 სექტემბრის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა _ გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და საქმის ხელახლა განსახილველად იმავე სასამართლოში დაბრუნება

დავის საგანი _ ხელშეკრულების დარღვევის შედეგად მიყენებული ზიანის ანაზღაურება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

2009 წლის 13 აპრილს თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიას სარჩელით მიმართა ვ. ჭ-ძემ მოპასუხე სს “...” მიმართ. მოსარჩელემ მოითხოვა საიჯარო ხელშეკრულების აღდგენა ხელშეკრულებაში მითითებული ვადითა და პირობებით, აგრეთვე, იჯარის ხელშეკრულების დარღვევის შედეგად - სავაჭრო ობიექტის დანგრევით გამოწვეული ზიანის ანაზღაურება 31750 ლარის ოდენობით (ტომი I, ს.ფ. 1-11).

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2009 წლის 18 დეკემბრის გადაწყვეტილებით ვ. ჭ-ძის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

საქალაქო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:

1998 წლის 12 ნოემბრის ¹2933 ხელშეკრულების საფუძველზე, ქ.თბილისის მერიას სს “...”-თვის იჯარით ჰქონდა გადაცემული ქ.თბილისში, ... ¹2-ში მდებარე მიწის ნაკვეთი, 59 წლის ვადით;

1998 წლის 12 თებერვალს ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტმა დაადგინა ...-ში სავაჭრო ცენტრის მოწყობა;

თბილისის მერიის არქიტექტურისა და ქალაქის პერსპექტიული განვითარების საქმეთა დეპარტამენტის სახელმწიფო არქიტექტურულ-სამშენებლო კონტროლის ინსპექციამ 1999 წლის 18 ნოემბერსა და 2000 წლის 5 ივლისს ...-ის ტერიტორიაზე სავაჭრო ცენტრის მშენებლობაზე გასცა მშენებლობის დაწყების ნებართვები ¹427 და ¹264;

2000 წლის 12 მარტს სს “...-სა” და ა. ქ-იანს შორის გაფორმდა ხელშეკრულება, რომლის თანახმად, მოიჯარე სს “...-მ” ქვემოიჯარეს გადასცა 85 მ² ფართობის მიწის ნაკვეთი, რომელიც განლაგებულია 46-47 პავილიონებს შორის, მაღაზია 85 მ²;

ხელშეკრულების მე-2 მუხლის 2.1 პუნქტის მიხედვით, მოცემული ხელშეკრულებით ნაკვეთი ქვეიჯარით გაიცა 10 წლის ვადით. 2002 წლის 26 ნოემბერს ქვეიჯარის ხელშეკრულებაში განხორციელდა ცვლილებები, რომლის თანახმად, ხელშეკრულების მოქმედების ვადა განისაზღვრა 50 წლით;

2000 წლის 12 მარტის ხელშეკრულების მე-3 მუხლის 3.3 პუნქტის მიხედვით, ქვემოიჯარეს მიწა ქვეიჯარით გადაეცემა კომერციული ობიექტებისათვის შენობის ასაშენებლად, მისი შემდგომი ექსპლოატაციის მიზნით. ამავე მუხლის 3.4 პუნქტის თანახმად, მშენებლობისთვის დახარჯული თანხა დადგინდება შენობის აშენების შემდეგ (ქვემოიჯარე ვალდებულია წარმოადგინოს შესაბამისი დოკუმენტაცია) ქვემოიჯარეს დახარჯული თანხა ჩაეთვლება პირველი წლის საიჯარო გადასახადში;

ხელშეკრულების მე-6 მუხლის შესაბამისად, ქვემოიჯარე უფლებამოსილია და ვალდებულია გამოიყენოს ნაკვეთი მხოლოდ ხელშეკრულებით განსაზღვრული დანიშნულებით;

ხელშეკრულების მე-6 მუხლის 6.3 პუნქტის მიხედვით, ქვემოიჯარეს ეკრძალება გამოყოფილი ტერიტორიის გადაცემა სხვა პირზე მოიჯარესთან შეთანხმების გარეშე, მას შეუძლია ხელშეკრულებითYგადაცემული უფლებების მემკვიდრეობით გადაცემა, თხოვება ან გაქირავება მოიჯარესთან შეთანხმებით;

ხელშეკრულების ცალმხრივად მოშლის პირობები განსაზღვრულია ხელშეკრულების მე-10 მუხლით. 10.2 პუნქტის მიხედვით, მოიჯარე უფლებამოსილია შეწყვიტოს ხელშეკრულება: მხარეთა ორმხრივი შეთანხმებით; ქვემოიჯარის მიერ ხელშეკრულებიდან ერთი წლის ვადაში შენობა-ნაგებობის ექსპლუატაციაში მიუღებლობის შემთხვევაში, საიჯარო გადასახადის არადროული შეტანის და დავალიანების გადაუხდელობის შემთხვევაში. ზემოაღნიშნული მუხლით გათვალისწინებულია ხელშეკრულების შეწყვეტის სხვა საფუძვლები;

2000 წლის 21 დეკემბერს და 2002 წლის 12 აგვისტოს ექსპლოატაციაში იქნა მიღებული ...-ის ტერიტორიაზე პილონებს შორის არსებული სავაჭრო ცენტრი;

ქვემოიჯარე ა. ქ-იანმა სს “...-ის” მიერ გადაცემულ 85 მ² ფართობის მიწის ნაკვეთზე ქვეიჯარის უფლება დაუთმო ვ. ჭ-ძეს. ქვეიჯარის უფლების დათმობა განხორციელდა სს “...-ის” თანხმობით;

უფლების დათმობის ხელშეკრულების მე-3 მუხლის თანახმად, ამ ხელშეკრულების მიხედვით, დასათმობი უფლების ფასი შეადგენს 20000 ლარს, რომელსაც უფლების მიმღები უფლების დამთმობს გადასცემს ამ ხელშეკრულებაზე ხელმოწერისას;

ქალაქ თბილისის მთავრობის 2005 წლის 14 აპრილის ¹06.08.125 დადგენილების თანახმად, მიზანშეწონილად ჩაითვალა ...-ის ტერიტორიაზე განთავსებული ავეჯის მაღაზიების (პავილიონების) გადატანა;

2005 წლის 19 აპრილს ვ. ჭ-ძის მიერ გაფორმდა ფართის იჯარის ხელშეკრულებები ინდმეწარმე “მ. კ-შვილთან” და ინდმეწარმე “თ. შ-ოვთან”, რომლის თანახმად, გამქირავებელმა ვ. ჭ-ძემ დამქირავებელებს გადასცა 85 კვ.მ საერთო ფართობის ¹6 მაღაზია, რომლებიც განლაგებული იყო ...-ში 46-47 პილონებს შორის;

...-ში 46-47 პავილიონებს შორის განთავსებული მაღაზია ¹6 85 კვ.მ. საერთო ფართობით, დანგრეულია.

საქალაქო სასამართლომ მიიჩნია, რომ მოიჯარე სს “...-ის” მხრიდან იჯარის ხელშეკრულების პირობების დარღვევას ადგილი არ ჰქონია.

სასამართლომ აღნიშნა, რომ მოსარჩელე იჯარით აღებულ მიწის ნაკვეთზე განთავსებული ობიექტის დანგრევის გამო, საიჯარე ფართზე მფლობელობის შეწყვეტას აფასებდა, როგორც მოიჯარის მხრიდან საიჯარო ურთიერთობიდან გასვლას.

სასამართლოს მითითებით, საქმეში წარდგენილი მტკიცებულებებიდან არ დგინდებოდა, რომ ობიექტის დანგრევა განხორციელდა მოიჯარე სს “...-ის” მიერ. მხარეთა განმარტებებითა და საქმეში წარდგენილი მტკიცებულებებით დგინდებოდა, რომ 2006 წლის მაისამდე _ სავაჭრო ობიექტის დანგრევამდე იჯარის ურთიერთობა ვ. ჭ-ძესა და სს “...-ს” შორის გრძელდებოდა. აღნიშნულის გათვალისწინებით, სარჩელის უარსაყოფად, მოპასუხის არგუმენტი ხელშეკრულებიდან გასვლის გარემოების არსებობასთან დაკავშირებით, სასამართლომ საფუძველს მოკლებულად ჩათვალა.

საქალაქო სასამართლომ აღნიშნა, რომ ვ. ჭ-ძესა და სს “...-ს” შორის იჯარის ხელშეკრულების პირობების შესაბამისად, იჯარის ვალდებულებით-სამართლებრივი ურთიერთობის აღდგენა შეუძლებელი იყო. ხელშეკრულების პირობას წარმოადგენდა ქვემოიჯარისათვის დროებით სარგებლობაში გადაცემული მიწის ნაკვეთის გამოყენება კომერციული ობიექტებისათვის შენობის ასაშენებლად. მისი შემდგომი ექსპლოატაციის მიზნით. იმ გარემოების გათვალისწინებით, რომ მიწაზე განთავსებული ობიექტი დანგრეული იყო, ხელშეკრულების გაგრძელება ხელშეკრულების პირობების შესაბამისად, საქალაქო სასამართლომ შეუძლებლად მიიჩნია (ტომი I, ს.ფ. 301-310).

პირველი ინსტანციის სასამართლოს 2009 წლის 18 დეკემბრის გადაწყვეტილება იჯარის ხელშეკრულების დარღვევის შედეგად მიყენებული ზიანის ანაზღაურებაზე უარის თქმის ნაწილში, აგრეთვე, დაზუსტებული სარჩელის წარმოებაში მიღებაზე უარის თქმის შესახებ ამავე სასამართლოს 2009 წლის 4 დეკემბრის განჩინება, სააპელაციო წესით გაასაჩივრა ვ. ჭ-ძემ, რომელმაც მოითხოვა მათი გაუქმება და საქმის ხელახალი განხილვისათვის იმავე სასამართლოში დაბრუნება (ტომი I, ს.ფ. 316-327).

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 30 სექტემბრის განჩინებით ვ. ჭ-ძის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2009 წლის 18 დეკემბრის გადაწყვეტილება და 2009 წლის 4 დეკემბრის განჩინება.

სააპელაციო სასამართლომ გაიზიარა გასაჩივრებული გადაწყვეტილებით დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებები.

სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ გადაწყვეტილება (გასაჩივრებულ ნაწილში) გამოტანილი იყო მის წარმოებაში არსებულ ვ. ჭ-ძის სარჩელზე მოპასუხე სს “...-ის” მიმართ ხელშეკრულების დარღვევის შედეგად მიყენებული ზიანის ანაზღაურების თაობაზე, აღნიშნულ დავაში ქ.თბილისის მერიას დამოუკიდებელი სასარჩელო მოთხოვნის გარეშე მესამე პირის სტატუსი გააჩნდა.

სააპელაციო სასამართლომ სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 377-ე მუხლის საფუძველზე, ფაქტობრივი და სამართლებრივი თვალსაზრისით შეამოწმა გასაჩივრებული გადაწყვეტილება, რის შედეგადაც მიიჩნია, რომ ქვემდგომი ინსტანციის სასამართლომ სწორი სამართლებრივი შეფასება საქმის ფაქტობრივ გარემოებებს, დავის გადაწყვეტისას მართებულად იხელმძღვანელა სამოქალაქო კოდექსის 316-ე, 317-ე, 581-ე, 408-ე და 409-ე მუხლებით და სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმას საფუძვლად დაუდო მითითებულ ნორმათა სწორი განმარტება.

სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა აპელანტის მოსაზრება იმასთან დაკავშირებით, სასამართლომ, დაზუსტებული სარჩელის მიღებაზე უარის თქმით დაარღვია საპროცესო სამართლის ნორმები, რამაც შედეგად არასწორი გადაწყვეტილების გამოტანა გამოიწვია. თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2009 წლის 4 დეკემბრის საოქმო განჩინებით ვ. ჭ-ძეს უარი ეთქვა სს “...-სა” და ქ.თბილისის მერიის მიმართ ზიანის ანაზღაურების შესახებ, სარჩელის წარმოებაში მიღებაზე. ამ შემთხვევაში სასამართლომ სწორად განმარტა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 83-ე მუხლი, როდესაც ჩათვალა, რომ თავდაპირველ მოპასუხესთან ერთად სოლიდარულად ახალი მოპასუხის _ ქ.თბილისის მერიის მიმართ ზიანის ანაზღაურების თაობაზე აღძრული სარჩელი წარმოადგენდა არა თავდაპირველი სარჩელის დაზუსტება-დაკონკრეტებას, არამედ სრულიად ახალ სარჩელს, რომლის მხარეცა და საფუძვლებიც განსხვავებული იყო. ამდენად, სარჩელი, რომლითაც ვ. ჭ-ძე მოითხოვდა ქალაქ თბილისის მერიის თანამოპასუხედ ჩაბმას და მოპასუხე ...-სთან ერთად მისთვის ზიანის ანაზღაურების დავალდებულებას, წარმოადგენდა სარჩელის შეცვლას და საქალაქო სასამართლომ სამოქალაქო საპროცესოს კოდექსის 83-ე მუხლის მე-3 ნაწილის თანახმად, სწორად უთხრა უარი შუამდგომლობის დაკმაყოფილებაზე, რადგან საქმის წინასწარი სასამართლოს განხილვისათვის მომზადების შემდეგ სარჩელის საფუძვლის ან საგნის შეცვლა დასაშვებია მხოლოდ მოპასუხის წინასწარი თანხმობით, მოცემულ შემთხვევაში კი მოპასუხის მხრიდან ასეთ თანხმობას ადგილი არ ჰქონია. აღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლო ვერ იმსჯელებდა აპელანტის მოთხოვნაზე გადაწყვეტილების იმ ნაწილში გაუქმების თაობაზე, რომლითაც არ დაკმაყოფილდა მისი მოთხოვნა სს “...-სა” და ქ.თბილისის მერიისათვის სოლიდარულად ზიანის სახით 31750 ლარის დაკისრებაზე უარის თქმის შესახებ, რამდენადაც აღნიშნულ მოთხოვნაზე პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილება არ გამოუტანია, ხოლო სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 381-ე მუხლის თანახმად, დავის საგნის შეცვლა ან გადიდება, აგრეთვე შეგებებული სარჩელის შეტანა სააპელაციო სასამართლოში დაუშვებელია (ტომი II, ს.ფ. 52-63).

სააპელაციო სასამართლოს განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ვ. ჭ-ძემ, რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და საქმის ხელახალი განხილვისათვის იმავე სასამართლოში დაბრუნება.

საკასაციო საჩივრის თანახმად, თავდაპირველი სარჩელი მიმართული იყო ...-ის წინააღმდეგ. დავის საგანს წარმოადგენდა მოსარჩელის მფლობელობაში არსებული სავაჭრო ობიექტის დანგრევით გამოწვეული ზიანის ანაზღაურება და ...-სა და მოსარჩელეს შორის დადებული საიჯარო ურთიერთობის აღდგენა. 2006 წლის მაისის დასაწყისში მოპასუხემ ხელშეკრულება შეწყვიტა და ობიექტი დაანგრია, რის შედეგადაც ვ. ჭ-ძეს მიადგა ზიანი. სარჩელის განხილვის სტადიაზე ცნობილი გახდა, რომ ობიექტის დანგრევას საფუძვლად დაედო ქ.თბილისის მერიის 2005 წლის 14 აპრილის დადგენილება, რაც საფუძველი გახდა იმისა, რომ საქმეში თანამოპასუხედ მიწვეულიყო ქალაქის მერია. საქალაქო სასამართლომ შუამდგომლობა საქმეში თანამოპასუხედ თბილისის მერიის ჩაბმის შესახებ ახალ სარჩელად მიიჩნია და იგი განუხილველად დატოვა. მითითებულ საკითხზე მსჯელობისას სასამართლომ აღნიშნა, რომ მოსარჩელის ზემოაღნიშნული შუამდგომლობა არ წარმოადგენდა სარჩელის დაზუსტებას, დაკონკრეტებას. სინამდვილეში მათი მხრიდან სარჩელის არც საფუძველი და არც საგანი არ შეცვლილა. კასატორის მოსაზრებით, თუკი სასამართლო მიიჩნევდა, რომ სარჩელზე პასუხი არ უნდა ეგო სს “...-ს”, იგი ვალდებული იყო მისი მოთხოვნა დაეკმაყოფილებინა და საქმეში თანამოპასუხედ ჩაება ქ.თბილისის მერია, რომლის დადგენილების საფუძველზეც ...-მა დაანგრია სადავო მაღაზია და მოსარჩელეს მიაყენა ზიანი.

კასატორი აღნიშნავს, რომ ქვემდგომი ინსტანციის სასამართლოებმა არასწორად გადაწყვიტეს მოპასუხე სს “...-ის” პასუხისმგებლობის საკითხი მიყენებული ზიანის ანაზღაურებასთან დაკავშირებით. სააპელაციო სასამართლომ ჯეროვანი შეფასება არ მისცა სამოქალაქო კოდექსის 587-ე მუხლის მოთხოვნას, რომლის შესაბამისად, ქვეიჯარის დროს მოიჯარე გამოდის მეიჯარის როლში, ხოლო ქვემოიჯარე მოიჯარის როლში. ასეთ დროს ძირითადი ქონების გამქირავებელი არავითარ სამართლებრივ ურთიერთობაში არ იმყოფება ქვემოიჯარესთან, ყველა პასუხისმგებლობა _ როგორც საკუთარი, ისე მეიჯარის ქმედებისათვის, ეკისრება მოიჯარეს, როგორც მის უშუალო კონტრაჰენტს. ამასთან, სასამართლომ არამართებულად შეაფასა სამოქალაქო კოდექსის 575-ე მუხლის მოთხოვნა, რომლის შესაბამისად, დამქირავებელს აქვს უფლება თავი დაიცვას ყველა დამრღვევისაგან, 161-ე მუხლის დანაწესი, რომლის მიხედვით, თუ კეთილსინდისიერ მფლობელს არ ჩამოერთმევა ნივთი, მაგრამ სხვაგვარად შეეშლება ხელი მისი მფლობელობის განხორციელებაზე, მაშინ მას მსგავსად მესაკუთრისა, შეუძლია მოითხოვოს ხელშეშლის აღკვეთა. სასამართლოს ყურადღების მიღმა დარჩა სამოქალაქო კოდექსის 587-ე მუხლის მოთხოვნა, რომლის თანახმად, მეიჯარის მიერ მოიჯარისათვის ქონების გადაცემა, ხოლო ამ უკანასკნელის მიერ ქონების ქვეიჯარით გადაცემა, არ ნიშნავს საიჯარო ურთიერთობებიდან გასვლას, მისი უფლებების ქვემოიჯარეზე გადაცემას. ქვეიჯარის დროს მოიჯარე იკავებს მეიჯარის მდგომარეობას, ხოლო ქვემოიჯარე _ მოიჯარის მდგომარეობას. ამ პრინციპიდან გამომდინარე, სს “...” ვალდებული იყო დაეცვა ქვეიჯარის ხელშეკრულება, ხოლო მისი დარღვევის შემთხვევაში პასუხი ეგო მიყენებული ზიანისათვის (ტომი II, ს.ფ. 70-78).

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 6 დეკემბრის განჩინებით ვ. ჭ-ძის საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ვ. ჭ-ძის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას ვ. ჭ-ძის საკასაციო საჩივარი, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401.4 მუხლის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. მოცემულ შემთხვევაში, ვინაიდან საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნა მიჩნეული, კასატორს უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (1587.50 ლარი) 70% _ 1111.25 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. ვ. ჭ-ძის საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად.

2. კასატორ ვ. ჭ-ძეს დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (1587.50 ლარი) 70% _ 1111.25 ლარი.

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.