ას-1249-1099-2010 24 თებერვალი, 2011 წელი

ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

თ. თოდრია (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ვ. როინიშვილი, მ. სულხანიშვილი

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი – თ. მ-შვლი

მოწინააღმდეგე მხარე _ ტ. ბ-ძე

დავის საგანი – დანაშულით მიყენებული ზიანის ანაზღაურება

გასაჩივრებული განჩინება – ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 7 ოქტომბრის განჩინება

კასატორების მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

2009 წლის 4 მარტს საჩხერის რაიონულ სასამართლოს სარჩელით მიმართა თ. მ-შვილმა მოპასუხე ტ. ბ-ძის მიმართ და მოითხოვა მოპასუხისათვის, მის სასარგებლოდ, დანაშაულით მიყენებული მატერიალური და მორალური ზიანის ანაზღაურების დაკისრება 25000 ლარის ოდენობით იმ საფუძვლით, რომ მოპასუხის მიერ მის მიმართ ჩადენილი დანაშაულის გამო, შეერყა ჯამრთელობა, იმყოფებოდა სავადმყოფოში, რითაც განიცადა მორალური და მატერიალური ზიანი. აღნიშნული დანაშაულისათვის ტ. ბ-ძე დაისაჯა სისხლისსამართლებრივი წესით და ამჟამად იმყოფება პატიმრობაში.

საჩხერის რაიონული სასამართლოს 2009 წლის 9 მარტის განჩინებით მოსარჩელეს დაევალა მორალური ზიანის ანაზღაურების მოთხოვნის ნაწილში სახელმწიფო ბაჟის გადახდა. აღნიშნული ხარვეზის აღმოსაფხვრელად, თ. მ-შვილმა დაზუსტებული სარჩელით მოითხოვა მოპასუხისათვის დანაშაულით მიყენებული მატერიალური ზიანის ანაზღაურება.

მოპასუხემ თავის შესაგებელში სარჩელი არ სცნო და განმარტა, რომ მოსარჩელეს თავისი მოთხოვნა არავითარი მტკიცებულებებით არ ჰქონდა გამყარებული, და მისი სარჩელი არ უნდა დაკმაყოფილებულიყო.

საჩხერის რაიონული სასამართლოს 2010 წლის 16 ივლისის გადაწყვეტილებით თ. მ-შვილის სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, ტ. ბ-ძეს მოსარჩელის სასარგებლოდ დაეკისრა 300 ლარის გადახდა, დანარჩენ ნაწილში სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

აღნიშნული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა თ. მ-შვილმა, მოითხოვა მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს 2010 წლის 7 ოქტომბრის განჩინებით თ. მ-შვილის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, უცვლელად დარჩა საჩხერის რაიონული სასამართლოს 2010 წლის 16 ივლისის გადაწყვეტილება.

სააპელაციო სასამართლომ სრულიად გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ საქმეზე დადგენილი შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:

ტ. ბ-ძე ცნობილ იქნა დამნაშავედ საქართველოს სისხლის სამართლის კოდექსის 137-ე მუხლის პირველი ნაწილის, 143-ე მუხლის მესამე ნაწილის ,,ე” ქვეპუნქტით, 109-ე მუხლის ,,დ” ქვეპუნქტით და 178-ე მუხლის პირველი ნაწილით და მიესაჯა თავისუფლების აღკვეთა ოცდარვა წლის ვადით; აღნიშნულ სისხლის სამართლის საქმეზე დაზარალებულად ცნობილი იყო მოსარჩელე, თ. მ-შვილი.

სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ სხეულის დაზიანების გამო, თ. მ-შვილის მკურნალობისათვის გაწეული ხარჯები ანაზღაურდა სადაზღვეო კომპანიის მიერ.

საქმეში მტკიცებულებათა არარსებობის გამო, პალატამ უსაფუძვლოდ მიიჩნია მოსარჩელის მოთხოვნა, მატერიალური ზიანის ანაზღაურების მიზნით მოპასუხისათვის 25 000 ლარის დაკისრების შესახებ.

კანონიერ ძალაში შესული ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს 2009 წლის 11 დეკემბრის განაჩენით დადგინდა, რომ ტ. ბ-ძემ ჩაიდინა დანაშაული თ. მ-შვილის მიმართ, რის გამოც ის ცნობილ იქნა დამნაშავედ და მიესაჯა თავისუფლების აღკვეთა ოცდარვა წლის ვადით.

სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ თ. მ-შვილს ტ. ბ-ძის დანაშაულებრივი ქმედებით მიადგა ზიანი;

საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 992-ე მუხლზე მითითებით, სააპელაციო პალატამ განმარტა, რომ ზიანი უნდა აანაზღაუროს ზიანის მიმყენებელმა პირმა და აღადგინოს ის მდგომარეობა, რომელიც იარსებებდა, რომ არ დამდგარიყო ანაზღაურების მავალდებულებელი გარემოება. თუ პირვანდელი მდგომარეობის აღდგენა შეუძლებელია, დაზარალებულს მიეცემა ფულადი ანაზღაურება, ზიანის ოდენობა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლის თანახმად, განმტკიცებული უნდა იყოს სათანადო მტკიცებულებებით. კონკრეტულ შემთხვევაში, იმის გათვალისიწნებით, რომ არანაირი მტკიცებულება რომლითაც დადასტურდებოდა თუ რა ოდენობის მატერიალური ზიანი განიცადა დაზარალებულმა მხარემ, მას სასამართლოსათვის არ წარუდგენია, შესაბამისად, სააპელაციო პალატამ აღნიშნული გარემოება სააპელაციო საჩივარზე უარის თქმის საფუძვლად მიიჩნია.

სააპელაციო სასამართლოს დასახელებული განჩინება საკასაციო საჩივრით გაასაჩივრა თ. მ-შვილმა, მოითხოვა მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილება.

კასატორის მოსაზრებით, პირველი ინსტანციის სასამართლომ არასწორად განმარტა საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 408-ე მუხლი, რასაც ქუთაისის სააპელაციო სასამართლო ასევე არამართებულად დაეთანხმა.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 13 დეკემბრის განჩინებით თ. მ-შვილის საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მიხედვით დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ თ. მ-შვილის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას თ. მ-შვილის საკასაციო საჩივარი, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

კასატორი, თ. მ-შვილი სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 46-ე მუხლის “გ” ქვეპუნქტის შესაბამისად, გათავისუფლებულია სახელმწიფო ბაჟის გადახდის ვალდებულებისაგან.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. თ. მ-შვილის საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

2. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.