ას-1278-1125-2010 16 თებერვალი, 2011 წელი,

ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ვ. როინიშვილი (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

მ. სულხანიშვილი, პ. ქათამაძე

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი – დ. ა-ძე-ღ-ია (მოსარჩელე)

მოწინააღმდეგე მხარე – სსიპ “რუსთავის ¹... საჯარო სკოლა” (მოპასუხე)

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 30 სექტემბრის განჩინება

დავის საგანი – იძულებით განაცდურის ანაზღაურება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება, ახალი გადაწყვეტილების მიღება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

2009 წლის 30 დეკემბერს დ. ა-ძე-ღ-იამ რუსთავის საქალაქო სასამართლოში სსიპ “რუსთავის ¹... საჯარო სკოლის” წინააღმდეგ სარჩელი აღძრა სამსახურში აღდგენისა და იძულებითი განაცდური ხელფასის ანაზღაურების მოთხოვნით.

მოსარჩელის განმარტებით, რუსთავის ¹... საჯარო სკოლამ მასთან 2008 წლის 1 სექტემბერს შრომითი ხელშეკრულება გააფორმა, რომელიც 2009 წელის 16 სექტემბერს შეწყდა. მოპასუხემ ხელშეკრულების პირობა დაარღვია, კერძოდ, ხელშეკრულების მოშლის შესახებ ერთი კვირით ადრე არ აცნობა.

მოპასუხემ სარჩელი არ ცნო და განმარტა, რომ დ. ა-ძე-ღ-ია არჩევით საგანს ასწავლიდა. 2009 წლის 16 სექტემბერს გამართული არჩევითი საგნების არჩევნების შედეგად, მისი საგანი, სახელმწიფო და მოქალაქეობა სასურველ სასწავლო საგნად არც ერთმა კლასმა არ აირჩია, რის გამოც, მოპასუხესთან შრომის ხელშეკრულების გაგრძელების ინტერესი აღარ არსებობდა.

რუსთავის საქალაქო სასამართლოს 2010 წლის 12 ოქტომბრის განჩინებით დ. ა-ძე-ღ-იას სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ 2008 წლის 1 სექტემბერს სსიპ “რუსთავის ¹... საჯარო სკოლასა” და დ. ა-ძეს შორის 3-წლიანი შრომითი ხელშეკრულება დაიდო, რომლის საფუძველზეც შრომის ანაზღაურება განისაზღვრა სასწავლო გეგმის შესაბამისად. დ. ა-ძეს უნდა ესწავლებინა არჩევითი საგანი _ სახელმწიფო და მოქალაქეობა. 2009 წლის 16 სექტემბერს ჩატარებულ არჩევნებში მოსწავლეებს აღნიშნული საგანი არ აურჩევიათ. დ. ა-ძეს შრომითი ხელშეკრულება სსიპ რუსთავის ¹... საჯარო სკოლის დირექტორის 2009 წლის 16 სექტემბრის ბრძანებით შეუწყდა. ბრძანებაში მოსარჩელის განთავისუფლების საფუძვლად შრომის კოდექსის 38-ე მუხლი იქნა მითითებული.

სასამართლომ მიიჩნია, რომ მოპასუხის მიერ შრომითი ხელშეკრულების შეწყვეტა კანონიერი იყო. მოსწავლეებმა სახელმწიფო და მოქალაქეობის სასწავლო კურსი არ აირჩიეს, რის გამოც აღარ არსებობდა მოსარჩელესთან შრომითი ხელშეკრულების არსებობის აუცილებლობა, ხოლო მოპასუხისათვის იმის დავალდებულება, რომ იგი გარიგებაში იმყოფებოდეს პირთან, რომლის მომსახურებაც აღარ ესაჭიროება, არ გამომდინარეობდა კანონის მოთხოვნებიდან.

აღნიშნული გადაწყვეტილება დ. ა-ძე-ღ-იამ სააპელაციო წესით გაასაჩივრა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 30 სექტემბრის განჩინებით დ. ა-ძის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა და რუსთავის საქალაქო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება უცვლელად დარჩა.

სააპელაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 390-ე მუხლით და სრულად დაეთანხმა პირველი ინსტანციის სასამართლოს ფაქტობრივ-სამართლებრივ დასაბუთებას, ამასთან დამატებით აღნიშნა, რომ სააპელაციო საჩივარში სარჩელის დაკმაყოფილების საფუძვლად სარჩელისაგან განსხვავებული ფაქტობრივი წანამძღვრები იყო მითითებული. სააპელაციო სასამართლოს განმარტებით, სარჩელის შეცვლა შეიძლება მხოლოდ პირველი ინსტანციის სასამართლოში საქმის მომზადების დასრულებამდე ან საქმის წინასწარი სასამართლო განხილვისათვის მომზადების შემდეგ მოპასუხესთან წინასწარი შეთანხმებით, სააპელაციო სასამართლოში კი სარჩელის შეცვლა დაუშვებელი იყო.

სააპელაციო სასამართლოს აღნიშნული განჩინება დ. ა-ძე-ღ-იამ საკასაციო წესით გაასაჩივრა, მისი გაუქმება და საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღება მოითხოვა.

კასატორის მტკიცებით, სასმაართლომ არასწორად გამოიყენა შრომის კოდექსის 37-ე მუხლის “დ” ქვეპუნქტი და არ შეისწავლა სადავო ბრძანების იურიდიული დასაბუთება. გარდა ამისა, სააპელაციო სასამართლომ არასწორად განმარტა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 380-ე მუხლი და უსაფუძვლოდ არ მიიღო ახალი მტკიცებულებები, ასევე უსაფუძვლოდ დააკისრა სახელმწიფო ბაჟის გადახდა.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 31 დეკემბრის განჩინებით დ. ა-ძე-ღ-იას საკასაციო საჩივარი სამუშაოზე აღდგენის ნაწილში დარჩა განუხილველად, სასამართლოს მიერ დადგენილ ვადაში ხარვეზის გამოუსწორებლობის გამო.

იმავე განჩინებით დ. ა-ძის საკასაციო საჩივარი იძულებითი განაცდურის ანაზღაურების ნაწილში მიღებულ იქნა წარმოებაში 391-ე მუხლის მიხედვით დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ დ. ა-ძე-ღ-იას საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის მიხედვით, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებზე დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით, ვინაიდან სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი, დაუშვას დ. ა-ძე-ღ-იას საკასაციო საჩივარი, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

დ. ა-ძე-ღ-იას საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.