¹ას-13-12-10 26 მარტი, 2010 წელი

ქ.თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

მ. სულხანიშვილი (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

ლ.ლაზარაშვილი, თ. თოდრია

საქმის განხილვის ფორმა - ზეპირი განხილვის გარეშე

კასატორი – დსს ,,ახტალის სამთო-გამამდიდრებელი კომბინატი”

კასატორის წარმომადგენელი _ დსს ,,ა. ს.-გ. კ.” წარმომადგენელი- დ. ბ-ძე

მოწინააღმდეგე მხარე – ვ. ჟ-ია

შეგებებული საკასაციო საჩივრის ავტორი_ ვ. ჟ-ია

მოწინააღმდეგე მხარე - დსს ,,ა. ს.-გ. კ.”

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2009 წლის 6 ნოემბრის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა - გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღება

შეგებებული საკასაციო საჩივრის ავტორის მოთხოვნა- გასაჩივრებული განჩინების ნაწილობრივ გაუქმება

დავის საგანი – თანხის დაკისრება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2009 წლის 10 თებერვლის გადაწყვეტიებით ვ. ჟ-იას სარჩელი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ. დახურული სააქციო საზოგადოება ,,ა. ს.-გ. კ.” ვ. ჟ-იას სასარგებლოდ დაეკისრა 780 673 აშშ დოლარის ექვივალენტი ლარის გადახდა; დახურულ სააქციო საზოგადოება ,,ა. ს.-გ. კ.” ვ. ჟ-იას სასარგებლოდ დაეკისრა პირგასამტეხლო ძირითადი თანხის (780 673 აშშ დოლარის) წლიური 6%-ის ოდენობით 1998 წლის 29 ივლისიდან გადაწყვეტილების აღსრულებამდე.

აღნიშნული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გააასაჩივრეს, როგორც ვ. ჟ-იამ ასევე დსს ,,ა. ს.-გ. კ.” და მოითხოვეს მისი გაუქმება გასაჩივრებულ ნაწილში.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2009 წლის 6 ნოემბრის განჩინებით სააპელაციო საჩივრები არ დაკმაყოფილდა. უცვლელი დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2009 წლის 10 თებერვლის გადაწყვეტილება.

მოცემულ საქმეზე პალატამ დადგენილად მიიჩნია შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:

1996 წლის 24 მაისს ახტალის სამთო-გამამდიდრებელ სახელმწიფო საწარმოსა და კორპორაცია „მ.“ შორის გაფორმდა ხელშეკრულება ერთობლივი საქმიანობის შესახებ ¹აგ/001.

დადგენილია და არც მხარეთა მიერ სადავოდ არ გამხდარა, რომ დახურული სააქციო საზოგადოება ,,ა. ს.-გ. კ.” წარმოადგენს ახტალის სამთო-გამამდიდრებელი სახელმწიფო საწარმოს სამართალმემკვიდრეს.

დადგენილია, რომ კორპორაცია „მ.“ (1996 წლის 24 მაისის ხელშეკრულების მონაწილე) და შპს „მ.“ (ურთიერთშედარებათა აქტების, ცვლილება-დამატებების და უფლების დათმობის ხელშეკრულების მონაწილე) წარმოადგენს ერთიდაიგივე იურიდიულ პირს, აღნიშნული დასტურდება, საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის თბილისის რეგიონალური ცენტრიდან (საგადასახადო ინსპექცია) გამოთხოვილი სარეგისტრაციო მასალებით.

1996 წლის 24 მაისის ხელშეკრულებით მოსარჩელისა და მოპასუხის მიერ გათვალისწინებული იყო ერთობლივი საქმიანობის განხორციელება, რაც გამოიხატებოდა შამლუგის (სომხეთის რესპუბლიკა) სპილენძის მადნის მოპოვებ-ს, მის კონცენტრატამდე გადამუშავებასა და რეალიზაციაში. კონტრაქტის მიხედვით მოპასუხის მოვალეობას წარმოადგენდა 1996 ივნისიდან 1997 წლის ივნისამდე უზრუნველეყო 100.000 ტონა სასაქონლო სპილენძის მადნის მოპოვება სპილენძის შემცველობით არანაკლებს 3%-ისა, მისი სააქციო საზოგადოება „მ.“ (საქართველო) გადამამუშავებელ სიმძლავრეებამდე ტრანსპორტირება, მიღებული სპილენძის კონცენტრატის ფოთის პორტამდე გაგზავნა და მისი გემზე დატვირთვა, ხოლო შპს „მ.“ მოვალეობას წარმოადგენდა სპილენძის მადნის მოპოვების, მისი სააქციო საზოგადოება მადნეულის (საქართველო) გადამამუშავებელ სიმძლავრეებამდე ტრანსპორტირების, მადნის კონცენტრატად გადამუშავების, კონცენტრატის ფოთის პორტამდე გაგზავნისა და გემზე დატვირთვის ხარჯების გაღება. კონტრაქტით გათვალისწინებული იყო ერთობლივი საქმიანობიდან მიღებული მოგების განაწილება 50% - შპს „მ.“ და 50% - სს ,,ა. ს.-გ. კ.” (იხ. 1996 წლის 24 მაისის ¹აგ/001 კონტრაქტი).

დადგენილია, რომ 1996 წლის 24 მაისს შპს „მ.“ და მოპასუხეს შორის გაფორმდა ოქმი ¹1, რომლითაც შპს „მ.“ აიღო ვალდებულება 1 ტონა მადნის მოპოვებისა და ვაგონებში ჩატვირთვისათვის გაეღო 5 აშშ დოლარი.

დადგენილია, რომ კონტრაქტის გაფორმების შემდეგ შპს „მ.“ მიერ მოპასუხისათვის ინვესტიციის სახით გადაცემული იქნა 837 000 აშშ დოლარი (იხ.1998 წლის 27 იანვრის შედარების აქტი).

დადგენილია, რომ მოპასუხემ ხელშეკრულების გაფორმებიდან წელიწადნახევრის განმავლობაში გათვალისწინებული 100 000 ტონა მადნის ნაცვლად, მოიპოვა და სს „მ.“ გადასამუშავებლად გააგზავნა 16.113 ტონა მადანი. სპილენძის შემცველობით 1.02%, ნაცვლად ხელშეკრულებით გათვალისწინებული 3%-ისა. მოპასუხის 1998 წლის 17 თებერვლის მდგომარეობით შპს „მ.“ მიმართ გააჩნდა 837.000 აშშ დოლარი დავალიანება (იხ.1998 წლის 17 თებერვლის ცნობა).

დადგენილია, რომ შპს „მ.“ მიერ 1996 წლის 24 მაისის ხელშეკრულებითა და მასზე განხორციელებული ცვლილება-დამატებებით თავისი ვალდებულებები შესრულებული აქვს სრულად (იხ.1998 წლის 17 თებერვლის ცნობა).

დადგენილია, რომ 1998 წლის 29 ივლისს შპს „მ.“ და მოპასუხეს შორის გაფორმდა 1996 წლის 24 მაისის ¹აგ/001 კონტრაქტის დანართი ¹1. აღნიშნული დანართი ¹1 თანახმად, დადგენილია შემდეგი გარემოებები:

მოპასუხემ აიღო ვალდებულება შპს „მ.“ წინაშე წარმოქმნილი დავალიანება დაეფარა 2000 წლის 30 დეკეკმბრამდე (მე-4 პუნქტი).

ფულადი ვალდებულების შეუსრულებლობის შემთხვევაში თანხის გადაუხდელ ნაწილს დაერიცხებოდა საჯარიმო სანქცია წლიური 35%-ის ოდენობით (მე-5 პუნქტი).

საჯარიმო სანქცია აითვლებოდა 1998 წლის 29 ივლისიდან და დაერიცხებოდა მანამ, სანამ დავალიანების თანხა და პროცენტი სრულად არ იქნებოდა გადახდილი (მე-5 პუნქტი).

დამატების პირველი პუნქტით ძალადაკარგულად გამოცხადდა 1996 წლის 24 მაისის ¹აგ/001 კონტრაქტის 9.1 და 9.2 პუნქტები, რომლებიც დავის საარბიტრაჟო განხილვის წესს ითვალისწინებდა. მათ ნაცვლად დამატების მე-9 პუნქტით დადგინდა დავის წარმოშობის შემთხვევაში მისი საქართველოს სასამართლოს მიერ განხილვა.

დადგენილია, რომ მოპასუხემ 2000 წლის 31 დეკემბრამდე შპს „მ.“ გადაუხადა 56.327 აშშ დოლარი (იხ.2001 წლის 31 იანვრის შედარების აქტი).

დადგენილია, რომ მოპასუხემ 2000 წლის 5 ოქტომბერს თხოვნით მიმართა შპს „მ.“ დავალიანების გადახდის ვადა გაგრძელებულიყო 2003 წლის 31 დეკემბრამდე (2000 წლის 5 ოქტომბრის ¹01-72 წერილი).

შპს „მ.“ და მოპასუხეს შორის 2000 წლის 5 ოქტომბერს გაფორმდა შეთანხმება 1996 წლის 24 მაისის ¹აგ/001 კონტრაქტის დამატება ¹1-ზე, რომლითაც თანხის გადახდის ვადა 2003 წლის 31 დეკემბრამდე იქნა გადავადებული (იხ. 2000 წლის 5 ოქტომბრის შეთანხმება).

დადგენილია და მხარეთა მიერ სადავოდ არ გამხდარა გარემოება, რომ მოპასუხეს არსებული დავალიანება შპს „მ.“ არ გადაუხდია.

დადგენილია, რომ 2006 წლის 11 დეკემბერს მოსარჩელესა და შპს „მთებს“ შორის გაფორმებული იქნა მოთხოვნის უფლების დათმობის ხელშეკრულება, რომლითაც შპს „მ.“ მთელი თავისი მოთხოვნის უფლება 3.034.865 აშშ დოლარის ოდენობით, რომელიც მას გააჩნდა დახურული სააქციო საზოგადოება ,,ა. ს.-გ. კ.” მიმართ დაუთმო მოსარჩელეს.

მოპასუხე მხარეს შპს „მ.“ მიერ ეცნობა მოთხოვნის უფლების დათმობის შესახებ (იხ. შპს „მ.“ 2006 წლის 11 დეკემბრის წერილი მოპასუხისადმი).

დადგენილია, რომ შპს „მთებს“ 1996 წლის 24 მაისის ხელშეკრულებით გათვალისწინებული ვალდებულებები შესრულებული აქვს სრულად, ხოლო მოპასუხეს კი არა. მისი დავალიანება შპს „მ.“ მიმართ შეადგენს 780 673 აშშ დოლარს – ძირ თანხას.

სააპელაციო სასამართლომ ჩათვალა, რომ თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიამ საქმე განიხილა არსებითი ხასიათის საპროცესო დარღვევების გარეშე, ამასთან, არსებითად სწორად დაადგინა საქმის ფაქტობრივი გარემოებები და არსებითად სწორი სამართლებრივი შეფასება მისცა მათ. შესაბამისად, სააპელაციო სასამართლო ეთანხმება პირველი ინსტანციის სასამართლოს შეფასებებს და დასკვნებს საქმის ფაქტობრივ და სამართლებრივ საკითხებთან დაკავშირებით და მიუთითებს მათზე.

სააპელაციო პალატამ არ გაიზიარა აპელანტ ვ. ჟ-იას წარმომადგენლის მოსაზრება პირგასამტეხლოს დაკისრების ნაწილში და აღნიშნა, რომ სასამართლოს შეუძლია საქმის გარემოებათა გათვალისწინებით შეამციროს შეუსაბამოდ მაღალი პირგასამტეხლო. პალატა დაეთანხმა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების დებულებებს იმის შესახებ, რომ მხარეთა შეთანხმებით გათვალისწინებული პირგასამტეხლო 780 673 აშშ დოლარის წლიური 35%-ის ოდენობით, იყო შეუსაბამოდ მაღალი და იგი (პირგასამტეხლო) უნდა განსაზღვრულიყო 780 673 აშშ დოლარის, წლიური 6%-ის ოდენობით 1998 წლის 29 ივლისიდან თანხის სრულ გადახდამდე ანუ გადაწყვეტილების აღსრულებამდე.

პალატამ საქმეში არსებული მასალებით დადასტურებულად მიიჩნია, რომ შპს „მ.“ ნამდვილად კორპორაცია მთების სამართალმემკვიდრეა და ჩათვალა, რომ გასაჩივრებული გადაწყვეტილებით ეს ფაქტი სათანადოდ არის დასაბუთებული. პალატამM განმარტა, რომ საქმეში მრავლად არის შპს „მ.“ მიერ ხელმოწერილი დოკუმენტები, რომლებითაც დადასტურებულია ის უფლებამოსილებანი და შესრულებები, რაც ძირითადი კონტრაქტის დადების შემდეგ მხარეთა შორის განხორციელდა, ამასთან, პალატის მითითებით, ზემოხსენებული სუბიექტების სამართალმემკვიდრეობა დასტურდება შპს „მ.“ წესდებით და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის თბილისის რეგიონალური ცენტრიდან (საგადასახადო ინსპექცია) გამოთხოვილი სარეგისტრაციო მასალებით.

სააპელაციო სასამართლომ ასევე არ გაიზიარა ,,ა. ს.-გ. კ.” წარმომადგენლის მითითება იმის შესახებ, რომ მოცემულ დავაში მოპასუხე უნდა ყოფილიყო სომხეთის რესპუბლიკა, რადგან სახელმწიფომ მათ საწარმოს ჩამოაწერა შპს „მთების“ მიმართ არსებული დავალიანება. ის თუ რა ვალდებულება განუსაზღვრა სომხეთის სახელმწიფომ (აპელანტი საწარმოს დამფუძნებელი) ,,ა. ს.-გ. კ.” პრივატიზაციის მესამე პირს (კომპანია „მ. პ. ე. თ. დ.“), გავლენას ვერ მოახდენდა მოდავე მხარეებს შორის არსებულ სახელშეკრულებო ურთიერთობებზე.

აღნიშნული განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა დსს ,,ა. ს.-გ. კ.”

კასატორის აზრით, საქმეში მის მიერ წარმოდგენილი არაერთი მტკიცებულებით დასტურდება, რომ მოწინააღმდეგე მხარის მიერ წარმოდგენილ მტკიცებულებათა უმრვლესობა წარმოადგენს სომხეთში წარმოებული სისხლის სამართლის საქმის გამოძიების საგანს მათი სიყალბის დადგენის ნაწილში და ზუსტად ამ მოტივით ის მხარე ორჯერ ითხოვდა საქმის შეჩერებას. თბილისის საქალაქო სასამართლოში კასატორის მიერ საქმის წარმოების შეჩერების მოთხოვნის საფუძველი სწორედ მოწინააღმდეგე მხარის მიერ წარმოდგენილ მტკიცებულებთა ნამდვილობის გამორკვევა იყო.

კასატორის განმარტებით, არანაირი მტკიცებულება საგადასახადოს მიერ წარმოდგენილი დოკუმენტაციიის მიხედვით, რომ კორპორაცია ,,მ.” სამარათალმემკვიდრე არის შპს ,,მ.”, არ არსებობს და მისთვის გაუგებარია, რატომ ჩათვალა სასამართლომ დადგენილად სამართალმემკვიდრეობის ფაქტი, როდესაც თვით მარეგისტრირებელი ორგანო ამას უარყოფს.

კასატორის აზრით, ვინაიდან 2002 წლამდე კორპორაცია მთებს ურთიერთობა ჰქონდა სახელმწიფო საწარმოსთან, ხოლო 2002 წელს სახელმწიფო საწარმომ გაასხვისა დსს ,,ა. ს.-გ. კ.” კომპანია ,,მ. პ. ე. თ. დ.”ზე და მთლიანი ვალი კორპორაცია ,,მ. წ.” დაუტოვა სახელმწიფო ბიუჯეტს, შესაბამისად კორპორაცია ,,მ.” წინაშე კრედიტორს წარმოადგენდა სომხეთის სახელმწიფო.

ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, კასატორმა მოითხოვა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღება.

დასახელებული განჩინება შეგებებული საკასაციო საჩივრით ასევე გაასაჩივრა ვ. ჟ-იამ.

შეგებებული საკასაციო საჩივრის ავტორის მითითებით, იგი განჩინებას არ ეთანხმება მხოლოდ იმ ნაწილში, რომლითაც სასამართლომ პირგასამტეხლოს ოდენობა წლიური 6%-ის ოდენობით განსაზღვრა. მისი აზრით, მართალია სამოქალაქო კოდექსის 420-ე მუხლი ითვალისწინებს შეუსაბამოდ მაღალი პირგასამტეხლოს სასამართლოს მიერ შემცირების უფლებას, მაგრამ ეს არ ნიშნავს იმას, რომ სასამართლოს შეუსაბამოდ დაბალი პირგასამტეხლო დაეწესებინა.

შეგებებული საკასაციო საჩივრის ავტორის აზრით, თუკი სასამართლო ხელშეკრულებით დადგენილ პირგასამტეხლოს (წლიური 35%) შეუსაბამოდ დიდად მიიჩნევდა, მაშინ გონივრული სწორება შეიძლებოდა მომხდარიყო სამოქალაქო კოდექსის შესაბამის ნორმებზე და სასამართლო პრაქტიკაზე. აღნიშნულის საწინააღმდეგოდ კი, კასატორის განმარტებით, სახელშეკრულებო პირგასამტეხლოთი აღჭურვილი კრედიტორი უფრო უარეს მდგომარეობაში აღმოჩნდა ვიდრე ის იქნებოდა პირგასამტეხლოს არ არსებობის პირობებში. (სამოქალაქო კოდექსის 403-ე, 420-ე და 625-ე მუხლებთან ურთიერთმიმართებაში).

რაც შეეხება 24%-დან 35%-მდე მონაკვეთს, ანუ 11%-იან ნამეტს შეგებებული საკასაციო საჩივრის ავტორის აზრით, იგი არ შეიძლება შეუსაბამოდ დიდად მივიჩნიოთ, რადგან საქართველოში არსებული საბანკო პრაქტიკა ცხადყოფს, რომ წლიური 24% ეს არის საერთო სტანდარტული წლიური პროცენტი ბანკების მიერ გაცემულ სესხზე, რომელიც წლიურ 36%ად გარდაიქმნება მოვალის მიერ ვალდებულების შეუსრულებლობის შემთხვევაში.

ამრიგად, შეგებებული საკასაციო საჩივრის ავტორს მიაჩნია, რომ წლიური 35% არ იყო შეუსაბამოდ მაღალი, რის გამოც ქვედა ინსტანციის სასამართლოებმა არასწორად თქვეს უარი მოპასუხისათვის მის დაკისრებაზე.

ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, შეგებებული საკასაციო საჩივრის ავტორმა ვ. ჟ-იამ მოითხოვა გასაჩივრებული განჩინების ნაწილობრივ გაუქმება.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ დსს ,,ა. ს.-გ. კ.” საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის მიხედვით, საკასაციო საჩივარი სხვა ქონებრივ და არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგებზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე.

ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი მითითებული საფუძვლით.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძველით.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.

ყოველივე აღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას დსს ,,ა. ს.-გ. კ.” საკასაციო საჩივარი, რის გამოც კასატორს უარი უნდა ეთქვას საკასაციო საჩივრის განხილვაზე.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მესამე ნაწილის თანახმად თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. ამდენად საკასაციო პალატა თვლის, რომ კასატორს დსს ,,ა. ს.-გ. კ.” უნდა დაუბრუნდეს დ. ბასლანძის მიერ სახელმწიფო ბაჟის სახით გადახდილი 8000 ლარის 70% - 5600 ლარი.

საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ ვინაიდან ძირითადი საკასაციო საჩივარი განუხილველად დატოვებას ექვემდებარება, ასევე დაუშვებლობის გამო განუხილველად უნდა იქნეს დატოვებული ვ. ჟ-იას შეგებებული საკასაციო საჩივარიც.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე,401 მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

დსს ,,ა. ს.-გ. კ.” საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი დარჩეს განუხილველად;

კასატორს დსს ,,ა. ს.-გ. კ.” უნდა დაუბრუნდეს დ. ბასლანძის მიერ სახელმწიფო ბაჟის სახით გადახდილი 8000 ლარის 70% - 5600 ლარი, თბილისის არასაგადასახადო შემოსულობების ¹200122900 (სახელმწიფო ხაზინა ბანკის კოდი _ ¹220101222, საბიუჯეტო შემოსულობების სახაზინო კოდი _ ¹300773150, დანიშნულება _ სახელმწიფო ბაჟი საქართველოს უზენაეს სასამართლოში განსახილველ საქმეებზე)

ვ. ჟ-იას შეგებებული საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი დარჩეს განუხილველად;

საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.