ას-1343-1183-2010 10 მარტი, 2011 წელი

ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

თ. თოდრია (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ვ. როინიშვილი, მ. სულხანიშვილი

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი – დ. კ-ძე (ჯ. კ-ძის უფლებამონაცვლე)

მოწინააღმდეგე მხარე _ ნ. მ-ევა (მოსარჩელე)

დავის საგანი – საზიარო უფლების გაუქმება

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 30 სექტემბრის განჩინება

კასატორების მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

ნ. მ-ევამ სარჩელი აღძრა სასამართლოში მ. კ-ძის მიმართ და აღნიშნა, რომ ქ. თბილისში, თ., მე-3 მ/რ-ის, მე-4 კვარტლის ¹59-ე კორპუსში მდებარე ბინა ¹34 საზიარო უფლებით ეკუთვნის მას და მოპასუხეს. ვინაიდან საზიარო ქონების გაყოფა ერთგვაროვან ნაწილებად ღირებულების შემცირების გარეშე შეუძლებელია, მოითხოვა აღნიშნული ბინის რეალიზაცია და ამონაგების თანხის განაწილება მათი კუთვნილი ფართის შესაბამისად.

მოპასუხე მხარემ სარჩელი არ ცნო.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2008 წლის 25 თებერვლის საოქმო განჩინებით მ. კ-ძის გარდაცვალების გამო, საქმის წარმოება შეჩერდა უფლებამონაცვლის დადგენამდე. 2008 წლის 30 სექტემბრის განჩინებით განახლდა საქმის წარმოება და 2008 წლის 21 ნოემბრის საოქმო განჩინებით მ. კ-ძის უფლებამონაცვლედ დადგინდა ჯ. კ-ძე.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2008 წლის 23 დეკემბრის გადაწყვეტილებით ნ. მ-ევას სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, გაუქმდა ნ. მ-ევასა და ჯ. კ-ძის საზიარო უფლება უძრავ ნივთზე (საზიარო საგანზე), მდებარე _ ქ. თბილისი, თ., მე-3 მ/რ-ნი, მე-4 კვარტალი, კორპუსი ¹59, ბინა ¹34, საზიარო საგნის გაყიდვის გზით; საზიარო საგნის გაყიდვით ამონაგები თანხა ნ. მ-ევასა და ჯ. კ-ძეს შორის განაწილდა მათი წილების მიხედვით და ნ. მ-ევას მიეკუთვნა 33/1553 წილის, ხოლო ჯ. კ-ძეს _ 18/1553 წილის შესაბამისი თანხა; ნ. მ-ევას უარი ეთქვა მოთხოვნის დაკმაყოფილებაზე სადავო ბინაზე განხორციელებული 30 კვ.მ მიშენების ღირებულების ანაზღაურების ნაწილში.

აღნიშნული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა ჯ. კ-ძემ, მოითხოვა მისი გაუქმება სარჩელის დაკმაყოფილების ნაწილში და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

სააპელაციო სასამართლოში საქმის განხილვისას, იმ საფუძვლით, რომ ჯ. კ-ძემ, მოსარჩელე ნ. მ-ევასთან თანასაკუთრებაში არსებული ქონებიდან თავისი წილი მთლიანად აჩუქა დ. კ-ძეს, სასამართლომ ჯ. და დ. კ-ძეების შუამდგომლობა ჯ. კ-ძის უფლებამონაცვლედ დ. კ-ძის ჩართვასთან დაკავშირებით, 2010 წლის 18 თებერვლის საოქმო განჩინებით დააკმაყოფილა, ჯ. კ-ძის უფლებამონაცვლედ დადგენილ იქნა დ. კ-ძე.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 30 სექტემბრის განჩინებით ჯ. კ-ძის უფლებამონაცვლის დ. კ-ძის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა.

სასამართლომ საქმეზე დადგენილად მიიჩნია, რომ ქ. თბილისში, თ. მე-3 მ/რ-ის, მე-4 კვარტლის, 59-ე კორპუსში მდებარე ბინა ¹34 _ წილობრივი მონაცემებით 51/1553, საჯარო რეესტრში აღრიცხულია (გარდაცვლილ) მ. კ-ძისა და ნ. მ-ევას სახელზე შესაბამისი წილობრივი მონაცემებით _ 18/1553 და 33/1553;

სადავო ბინა წარმოადგენს მრავალბინიან სახლში (კორპუსში) მდებარე საცხოვრებელ ბინას და არის მთელი საცხოვრებელი სახლის 51/1553 ნაწილი, რომელიც მხარეთა შორის, თავის მხრივ გაყოფილია ორ იდეალურ წილად;

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 1994 წლის 3 მაისის განჩინებით ნ. მ-ევასა და მ. კ-ძეს შორის დამტკიცდა მორიგება და მ. კ-ძე ცნობილ იქნა ქ. თბილისში, თ. მე-3 მ/რ-ის, მე-4 კვარტლის, 59-ე კორპუსში მდებარე ნ. მიხეილის ასული მ-ევას სახელზე რიცხული ¹34 სამოთახიანი ბინის ერთი ოთახის მესაკუთრედ, ხოლო დანარჩენი ორი ოთახის მესაკუთრედ _ ნ. მ-ევა. მხარეთა საერთო სარგებლობაში დარჩა აბაზანა, ტუალეტი და სამზარეულო;

1998 წლის 7 ივლისის პრივატიზაციის ხელშეკრულებით, მ. კ-ძეს უსასყიდლოდ, საკუთრებაში გადაეცა სადავო ბინის (საერთო ფართი 48,39 კვ.მ) ერთი ოთახი, საცხოვრებელი ფართით _ 17,87 კვ.მ;

სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია და არც მხარეებს გაუხდიათ სადავოდ, რომ ნ. მ-ევამ და მ. კ-ძემ თავიანთი წილების პრივატიზაცია განახორციელეს ცალ-ცალკე 33/1553 და 18/1553 წილებზე, საერთო ჯამში _ 51/1553;

საჯარო რეესტრის ამონაწერის თანახმად, სასამართლომ დადგენილად ჩათვალა, რომ საკუთრების უფლების რეგისტრაციის საფუძველს წარმოადგენდა პრივატიზაციის ხელშეკრულებები;

სამკვიდრო მოწმობის შესაბამისად, აწ გარდაცვლილი მ. კ-ძის მემკვიდრედ ცნობილ იქნა ჯ. კ-ძე, რომელმაც საკუთრებაში მიიღო სამკვიდრო ქონება, კერძოდ, სადავო უძრავი ქონების 18/1553 ნაწილი;

სააპელაციო სასამართლო დაეთანხმა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მსჯელობას მასზე, რომ მოდავე მხარეები მრავალბინიან საცხოვრებელ სახლში წარმოადგედნენ საცხოვრებელი ბინის _ საერთო (წილადი) საკუთრების თანამესაკუთრეებს, ბინა წარმოადგენს საზიარო უფლების ობიექტს და მხარეები ერთმანეთთან იმყოფებიან კანონისმიერ ვალდებულებით-სამართლებრივ ურთიერთობაში. აღნიშნულთან მიმართებაში, სააპელაციო პალატამ მიიჩნია, რომ პირველი ინსტანციის სასამართლომ სწორად იხელმძღვანელა სამოქალაქო კოდექსის 173-ე და 953-ე მუხლებით;

სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა სამოქალაქო კოდექსის მე-8.3, 115-ე, 170-ე, 316.2-ე, 955-ე და 956-ე მუხლებზე და აღნიშნა, რომ სააზიარო უფლების გაუქმებისათვის საკმარისი იყო ერთ-ერთი მონაწილის მოთხოვნაც, ხოლო განსახილევლ შემთხვევაში მხარეები არ შეთანხმებულან იმაზე, რომ მათ შორის საზიარო უფლება არ გაუქმებულიყო;

სამოქალაქო კოდექსის 150.1-ე მუხლზე მითითებით, სააპელაციო სასამართლომ ასევე გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მსჯელობა მასზე, რომ მრავალბინიან საცხოვრებელ სახლში (კორპუსში) მდებარე სადავო იზოლირებული ბინის თითოეული ოთახი მრავალბინიანი სახლის არსებით შემადგენელ ნაწილს წარმოადგენდა და მათი ერთმანეთისაგან გამოცალკევება და ცალკე საკუთრების ობიექტად გამოყენება შეუძლებელი იყო.

ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ სააპელაციო საჩივარში მითითებული ფაქტობრივი და სამართლებრივი გარემოებები არ ქმნიდნენ სააპელაციო საჩივრის დაკმაყოფილების საფუძველს, რის გამოც გასაჩივრებული გადაწყვეტილება გაუქმებას არ ექვემდებარებოდა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 30 სექტემბრის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ჯ. კ-ძის უფლებამონაცვლე დ. კ-ძემ, მოითხოვა მისი გაუქმება და ახლი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა იმ საფუძვლით, რომ სასამართლომ არასწორად შეაფასა საქმის ფაქტობრივი გარემოებები, რის გამოც საქმეზე მიიღო არასწორი გადაწყვეტილება. ამასთან სასამაღთლომ არ გამოიყენა სამოქალაქო კოდექსის 953-ე მუხლი, რომელიც უნდა გამოეყენებინა და გამოიყენა ამავე კოდექსის 150-ე მუხლი, რომელიც არ უნდა გამოეყენებინა.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 31 იანვრის განჩინებით ჯ. კ-ძის უფლებამონაცვლე დ. კ-ძის საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მიხედვით დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ჯ. კ-ძის უფლებამონაცვლე დ. კ-ძის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას ჯ. კ-ძის უფლებამონაცვლე დ. კ-ძის საკასაციო საჩივარი, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. მოცემულ შემთხვევაში, ვინაიდან საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნა მიჩნეული, კასატორს უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (300 ლარი) 70% _ 210 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. ჯ. კ-ძის უფლებამონაცვლე დ. კ-ძის საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

2. კასატორს დაუბრუნდეს მის მიერ საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (300 ლარი) 70% _ 210 ლარი.

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.