ას-1361-1199-2010 17 მარტი, 2011 წელი
ქ. თბილისი
სამოქალაქო საქმეთა პალატა
შემადგენლობა:
თ. თოდრია (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),
ვ. როინიშვილი, მაია სულხანიშვილი
საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე
კასატორი – საქართველოს თ-ის სამინისტრო
მოწინააღმდეგე მხარე _ საქართველოს ს-ობის სამინისტრო
დავის საგანი – მიწოდებული წყლის ღირებულების ანაზღაურება
გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 21 სექტემბრის განჩინება
კასატორების მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა
ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:
საქართველოს ს-ობის სამინისტრომ სარჩელი აღძრა სასამართლოში მოპასუხე საქართველოს თ-ის სამინისტროს მიმართ დავალიანების გადახდევინების თაობაზე შემდეგი საფუძვლებით:
სარჩელის თანახმად, 2007 წლის იანვარ-თებერვალში საქართველოს ს-ობის სამინისტროს სამელიორაციო სისტემის მართვის დეპარტამენტის იაღლუჯის გაწყლოვანების სამმართველომ საქართველოს თ-ის სამინისტროს სასწავლო ცენტრ «კრწანისს» მიაწოდა 13 746 ლარის ღირებულების 17400 მ3 წყალი. საქართველოს მთავრობის 2006 წლის 11 აგვისტოს ¹151 დადგენილებით, ლიკვიდირებულ იქნა ს-ობის სამინისტროს გამგებლობის ქვეშ შემავალი სამელიორაციო სისტემების მართვის დეპარტამენტი, ხოლო ცალკეული სამმართველობის, მათ შორის, იაღლუჯის გაწყლოვანების სამმართველო, განაგრძობდნენ მუშაობას სალიკვიდაციო ღონისძიებათა დასრულებამდე. საქართველოს ს-ობის სამინისტრო წარმოადგენს სამელიორაციო სისტემების მართვის დეპარტამენტის უფლებამონაცვლეს. იმის გამო, რომ თ-ის სამინისტრო არ ანაზრაურებს გაწეული მომსახურების ღირებულებას, თ-ის ინფრასტრუქტურის ¹1 რეგიონალური ბაზის მარნეულის სამსახურის უფროსის 2007 წლის 5 აპრილის წერილით კი ირკვევა, რომ იაღლუჯის გაწყლოვანების სამმართველოსა და სასწავლო ცენტრს შორის არსებობდა სამართლებრივი ურთიერთობა, რომლის საფუძველზეც, მოხდა სასწავლო ცენტრისათვის წყლის მიწოდება, მოსარჩელემ მოითხოვა ძირითადი თანხის _ 13 745 ლარისა და სასამართლოს გადაწყვეტილების გამოტანის დროისათვის კანონით გათვალისწინებული პროცენტის (ეროვნული ბანკის მიერ ბანკთაშორის საკრედიტო აუქციონზე დადგენილი ოდენობით) მოპასუხისათვის დაკისრება.
მოპასუხე მხარემ სარჩელი არ ცნო და განმარტა, რომ «სახელმწიფო შესყიდვების შესახებ» საქართველოს კანონის შესაბამისად, სახელმწიფო უწყებებს შორის არსებული ხელშეკრულება აუცილებლად უნდა დაიდოს წერილობითი ფორმით, რაც მოცემულ შემთხვევაში არ არსებობს, ხოლო მოსარჩელის მიერ მითითებული თ-ის ინფრასტრუქტურის ¹1 რეგიონალური ბაზის მარნეულის სამსახურის უფროსის 2007 წლის 5 აპრილის წერილი, არ შეიძლება ჩაითვალოს ვალის აღიარებად, ვინაიდან ¹1 რეგიონალური ბაზის მარნეულის სამსახურის უფროსი არ იყო უფლებამოსილი პირი, თ-ის სამინისტროს სახელით გაეცა აღიარების შინაარსის მქონე აქტი, თ-ის სამინისტროდან დელეგირებული უფლებამოსილების გარეშე. ამასთან, მოპასუხის განმარტებით, არ არასებობს რაიმე დოკუმენტი იმის დასადასტურებლად, რომ მოხდა სამელიორაციო სისტემის მართვის დეპარტამენტის ლიკვიდაცია და შესაბამისად, არ დგინდება საქართველოს ს-ობის სამინისტროს უფლებამონაცვლეობის ფაქტი. ზემოაღნიშნულის გათვალისწინებით, თ-ის სამინისტრომ სარჩელი უსაფუძვლოდ მიიჩნია და მოითხოვა მის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.
თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2009 წლის 12 იანვრის გადაწყვეტილებით საქართველოს ს-ობის სამინისტროს სარჩელი დაკმაყოფილდა, საქართველოს თ-ის სამინისტროს საქართველოს ს-ობის სამინისტროს სასარგებლოდ დაეკისრა 15533.36 ლარის ანაზღაურება.
მხარეთა ახსნა-განმარტებების, საქმეში წარმოდგენილი წერილობითი მტკიცებულებების (საქართველოს მთავრობის 2006 წლის 11 აგვისტოს ¹151 დადგენილება; საქართველოს თ-ის სამინისტროს ინფრასტრუქტურის ¹1 რეგიონალური ბაზის მარნეულის სამსახურის უფროსის 2007 წლის 5 აპრილის წერილი) სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:
2007 წლის იანვარ-თებერვალში საქართველოს ს-ობის სამინისტროს სამელიორაციო სისტემების მართვის დეპარტამენტის იაღლუჯის გაწყლოვანების სამმართველომ, ზეპირი ხელშეკრულების საფუძველზე, საქართველოს თ-ის სამინისტროს სასწავლო ცენტრ «კრწანისს» მიაწოდა 17400 მ3 წყალი, ხოლო საქართველოს თ-ის სამინისტროს სასწავლო ცენტრმა მიიღო აღნიშნული მიწოდება. მიწოდებული წყლის ღირებულებამ შეადგინა 13 745 ლარი, კანონით განსაზღვრულმა პროცენტის თანხამ კი _ 1788.36 ლარი;
მოპასუხეს მიწოდებული წყლის საფასური არ გადაუხდია;
საქართველოს მთავრობის 2006 წლის 11 აგვისტოს ¹151 დადგენილების საფუძველზე, ლიკვიდირებულ იქნა საქართველოს ს-ობის სამინისტროს სახელმწიფო საქვეუწყებო დაწესებულება _ სამელიორაციო სისტემების მართვის დეპარტამენტი.
სამოქალაქო საპროცესო კოდექისს 11.1-ე მუხლის «ა» ქვეპუნქტზე და «საქართველოს მთავრობის სტრუქტურის უფლებამოსილებისა და საქმიანობის წესის შესახებ» საქართველოს კანონის 34.3-ე მუხლზე მითითებით, სასამართლომ არ გაიზიარა მოპასუხის პოზიცია იმასთან დაკავშირებით, რომ აღნიშნული საქმე უწყებრივად სასამართლოს ქვემდებარე არ იყო და იგი უნდა გადაწყვეტილიყო საქართველოს მთავრობის მიერ «საქართველოს მთავრობის სტრუქტურის უფლებამოსილებისა და საქმიანობის წესის შესახებ» საქართველოს კანონის შესაბამისად, ვინაიდან სასამართლომ აღნიშნა, რომ განსახილველ შემთხვევაში, საქართველოს ს-ობის სამინისტროს მიერ აღძრული სარჩელის დავის საგანს არ წარმოადგენდა სამინისტროებს შორის უფლებამოსილების ან საქმიანობის თაობაზე სამართლებრივი ურთიერთობა, არამედ სასარჩელო მოთხოვნა გამომდინარეობდა სახელშეკრულებო-ვალდებულებითი ურთიერთობიდან, რისი განხილვაც უწყებრივად სასამართლოს ექვემდებარება.
მოპასუხის პოზიცია იმასთან დაკავშირებით, რომ საქართველოს ს-ობის სამინისტრო არ წარმოადგენდა საქართველოს ს-ობის სამინისტროს სახელმწიფო საქვეუწყებო დაწესებულების _სამელიორაციო სისტემების მართვის დეპარტამენტის უფლებამონაცვლეს, ვინაიდან არ იყო დამთავრებული დეპარტამენტის ლიკვიდაციის პროცესი, რის გამოც სამინისტრო არ იყო უფლებამოსილი აღეძრა სარჩელი, სასამართლომ ასევე არ გაიზიარა «საქართველოს მთავრობის სტრუქტურის უფლებამოსილებისა და საქმიანობის წესის შესახებ» საქართველოს კანონის 25-ე მუხლზე მითითებით და განმარტა, რომ საქართველოს ს-ობის სამინისტროს სახელმწიფო საქვეუწყებო დაწესებულება _სამელიორაციო სისტემების მართვის დეპარტამენტი წარმოადგენდა საქართველოს ს-ობის სამინისტროს გამგებლობაში არსებულ დაწესებულებას და მხოლოდ სამინისტროს ჰქონდა სამოქალაქო საპროცესო უფლებაუნარიანობა მის გამგებლობაში არსებულ საქვეუწყებო დაწესებულებებთან მიმართებაში.
მოსარჩელის მიერ წარმოდგენილი საქართველოს თ-ის სამინისტროს ინფრასტრუქტურის ¹1 რეგიონალური ბაზის მარნეულის სამსახურის უფროსის 2007 წლის 5 აპრილის წერილის საფუძველზე, სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ საქართველოს თ-ის სამინისტროს სასაწავლო ცენტრმა «კრწანისმა» სასმელ-სამეურნეო მიზნებისათვის, იაღლუჯის გაწყლოვანების სამმართველოდან 2007 წლის იანვარში მიიღო 10680 მ3 წყალი, ხოლო 2007 წლის თებერვალში _ 6720 მ3 წყალი, რომლის საერთო ღირებულება შეადგენდა 13 745 ლარს.
სამოქალაქო კოდექსის 361-ე მუხლის საფუძველზე, საქართველოს თ-ის სამინისტროს ინფრასტრუქტურის ¹1 რეგიონალური ბაზის მარნეულის სამსახურის უფროსის 2007 წლის 5 აპრილის წერილის შეფასების შედეგად, სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ მხარეებს შორის არსებობდა სახელშეკრულებო-ვალდებულებითი ურთიერთობა, კერძოდ, მოსარჩელის მხრიდან განხორციელდა წყლის მიწოდება, რაც მიიღო მოპასუხე მხარემ. აღნიშნული ცხადყოფდა, რომ სახეზე იყო ორივე მხარის ნების გამოვლენა, რის გამოც, მოპასუხის პოზიცია მასზე, რომ ვინაიდან არ არსებობდა მხარეებს შორის წერილობითი ხელშეკრულება, შესაბამისად თანხის გადახდის ვალდებულებაც არ წარმოშობილა, სასამართლომ არ გაიზიარა.
სასამართლო კოლეგიამ გაიზიარა მოპასუხის წარმომადგენლის პოზიცია იმასთან დაკავშირებით, რომ საქართველოს თ-ის სამინისტროს ინფრასტრუქტურის რეგიონალური ბაზის მარნეულის სამსახურის უფროსის 2007 წლის 05 აპრილის წერილი არ წარმოადგენდა საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 341-ე მუხლით გათვალისწინებულ ვალის არსებობის აღიარების დამადასტურებელ მტკიცებულებას, მაგრამ აღნიშნული წერილი წარმოადგენდა მტკიცებულებას, რომლითაც დასტურდებოდა როგორც მოპასუხისგან, ისე მოსარჩელისგან მიწოდებული წყლის მიღების ფაქტი, ასევე დავალიანების ოდენობა.
ზემოაღნიშნულის გათვალისწინებით, სამოქალაქო კოდექსის მე-8.3 და 361-ე მუხლების შესაბამისად, სასამართლომ მიიჩნია, რომ მოპასუხე ვალდებული იყო ჯეროვნად და კეთილსინდისიერად შეესრულებინა მიწოდებული წყლის საფასურის გადახდის ვალდებულება, რის გამოც ჩათვალა, რომ სარჩელი საფუძვლიანი იყო და დაკმაყოფილებას ექვემდებარებოდა.
თბილისის საქალაქო სასამართლოს დასახელებული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა საქართველოს თ-ის სამინისტრომ, მოითხოვა მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.
თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2009 წლის 28 მაისის გადაწყვეტილება, რომლითაც დაკმაყოფილდა საქართველოს თ-ის სამინისტროს სააპელაციო საჩივარი და უარი ეთქვა საქართველოს ს-ბის სამინისტროს სარჩელის დაკმაყოფილებაზე, გაუქმდა საქართველოს უზენაესი სასამართლოს 2010 წლის 25 მარტის განჩინებით და ხელახლა განსახილევლად დაუბრუნდა სააპელაციო სასამართლოს იმ საფუძვლით, რომ, ვინაიდან მოცემულ შემთხვევაში, დავის საგანს წარმოადგენდა მიწოდებული წყლის ღირებულების ანაზღაურება, ის გარემოება, რომ მხარეთა შორის არ დადებულა წერილობითი ხელშეკრულება არ ნიშნავდა იმას, რომ არ მომხდარა მოპასუხისათვის წყლის მიწოდება. ამდენად, საკასაციო სასამართლოს მითითებით, საქმის ხელახლა განმხილველ სასამართლოს სწორი სამართლებრივი შეფასება უნდა მიეცა საქართველოს თ-ის სამინისტროს ინფრასტრუქტურის რეგიონალური ბაზის მარნეულის სამსახურის უფროსის 2007 წლის 05 აპრილის წერილისათვის, რომლითაც დასტურდებოდა მოსარჩელისგან მიწოდებული წყლის მიღების ფაქტი და, შესაბამისად, საქმეში არსებული მტკიცებულებათა შეფასებითა და შეჯერების შედეგად, სააპელაციო სასამართლოს უნდა დაედგინდა საქმისათვის მნიშვნელობის მქონე ფაქტების არსებობა ან არარსებობა და მიეცა სწორი სამართლებრივი შეფასება.
თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 21 სექტემბრის განჩინებით საქართველოს თ-ის სამინისტრის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა.
სააპელაციო სასამართლომ სრულად გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ საქმეზე დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებები და ამ გარემოებების მიმართ მის მიერ გაკეთებული სამართლებრივი შეფასებები და დასკვნები და აღნიშნა, რომ საქალაქო სასამართლომ დავის გადაწყვეტისას სწორად გამოიყენა და განმარტა საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 317-ე, 361-ე, 341-ე, მე-400 და 403-ე მუხლები. ამასთან, სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა აპელანტის მოსაზრება იმის შესახებ, რომ ვინაიდან მხარეებს შორის წყლის მიწოდების თაობაზე არ დადებულა წერილობითი ხელშეკრუელბა «სახელმწიფო შესყიდვების შესახებ» საქართველოს კანონის მოთხოვნათა დაცვით, სარჩელი მიწოდებული წყლის ღირებულების ანაზღაურების შესახებ არ უნდა დაკმაყოფილებულიყო. სააპელაციო პალატამ აღნიშნა, რომ მოცემულ შემთხვევაში არსებითი მნიშვნელობის მქონე გახლდათ მოდავე მხარეებს შორის ფაქტობრივად არსებული ურთიერთობა და გარემოებები იმის თაობაზე თუ რა შესრულება განხორციელდა მოსარჩელის მიერ, მიიღო თუ არა ეს შესრულება მოპასუხემ და გადაიხადა თუ არა ამისათვის შესაბამისი ღირებულება. გარდა ამისა, სასამართლომ განმარტა, რომ მხარეთა შორის სახელშეკრულებო ურთიერთობის არარსებობის შემთხვევაშიც, მოპასუხეს ეკისრებოდა მოსარჩელისაგან მიღებული წყლის ღირებულების ანაზღაურება სამოქალაქო კოდექსის 976-ე მუხლის მოთხოვნიდან გამომდინარე.
სააპელაციო საჩივრის ხელმეორედ განხილვის პერიოდში მოპასუხის მხრიდან წერილობით აღძრული შუამდგომლობა საქართველოს ს-ობის სამინისტროს სარჩელის განუხილველად დატოვების თაობაზე, იმ მოტივით, რომ სარჩელი უნდა აღეძრა არა საქართველოს ს-ობის სამინისტროს, არამედ სამელიორაციო სისტემების მართვის დეპარტამენტის სალიკვიდაციო კომისიას, სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა იმის გათვალისიწნებით, რომ საქართველოს ს-ობის სამინისტროს სახელმწიფო საქვეუწყებო დაწესებულება _ სამელიორაციო სისტემების მართვის დეპარტამენტი, წარმოადგენდა საქართველოს ს-ობის გამგებლობაში არსებულ დაწესებულებას და, შესაბამისად, სწორედ აღნიშნულ სამინისტროს გააჩნდა მოცემული სარჩელის აღძვრის უფლება.
ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლომ საქართველოს თ-ის სამინისტროს სააპელაციო საჩივარი უსაფუძვლოდ მიიჩნია და არ დააკმაყოფილა.
თბილისის სააპელაციო სასამართლოს დასახელებული განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა საქართველოს თ-ის სამინისტრომ, მოითხოვა მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა შემდეგი საფუძვლებით:
კასატორის განმარტებით, სააპელაციო სასამართლომ არასწორად დაადგინა, რომ საქართველოს ს-ობის სამინისტრო იყო სამელიორაციო სისტემების მართვის დეპარტამენტის უფლებამონაცვლე და არასწორად მიიჩნია, რომ საქართველოს ს-ობის სამინისტროს სახელმწიფო საქვეუწყებო დაწესებულება _ სამელიორაციო სისტემების მართვის დეპარტამენტი, წარმოადგენდა საქართველოს ს-ობის გამგებლობაში არსებულ დაწესებულებას და, შესაბამისად, სწორედ აღნიშნულ სამინისტროს გააჩნდა მოცემული სარჩელის აღძვრის უფლება. კასატორის აზრით, სააპელაციო სასამართლოს ამგვარი მოტივაცია კანონშეუსაბამოა და ამასთანავე ეწინააღმდეგება დადგენილ პრაქტიკას (უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატის 2008 წლის 27 თებერვლის განჩინებაში აღნიშნულია, რომ ლიკვიდაციის პროცესის მიმდინარეობისას კომისია წარმოადგენს დეპარტამენტს მესამე პირებთან ურთიერთობაში).
კასატორის აზრით, სააპელაციო სასამართლომ მოთხოვნის დაკმაყოფილების სამართლებრივ საფუძვლად არასწორად მიუთითა სამოქალაქო კოდექსის 976-ე და 979-ე მუხლები, ვინაიდან აღნიშნული ნორმები უსაფუძვლო გამდიდრებიდან წარმოშობილ ურთიერთობებს არეგულირებს. განსახილველ შემთხვევაში კი, დავის საგანს წარმოადგენდა არა უსაფუძვლო გამდიდრებიდან, არამედ ფაქტობრივი შესრულებიდან გამომდინარე ვალდებულების შესრულება და ამ ვალდებულების შეუსრულებლობით წარმოშობილი ზიანის ანაზღაურება. ამდენად, სააპელაციო სასამართლომ ფაქტობრივად შეცვალა სარჩელის საფუძველი და საგანი, რითაც დაარღვია სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 248-ე მუხლის მოთხოვნები.
საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 30 დეკემბრის განჩინებით საქართველოს თ-ის სამინისტროს საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მიხედვით დასაშვებობის შესამოწმებლად.
ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :
საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ საქართველოს თ-ის სამინისტროს საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:
სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.
საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი ზემომითითებული საფუძვლით.
სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.
საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან.
ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.
ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას საქართველოს თ-ის სამინისტროს საკასაციო საჩივარი, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.
«სახელმწიფო ბიუჯეტის შესახებ» კანონის მე-5 მუხლის პირველი ნაწილის «უ» ქვეპუნქტის თანახმად, კასატორი საქართველოს თ-ის სამინისტრო განთავისუფლებულია სახელმწიფო ბაჟის გადახდისაგან.
ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :
საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და
დ ა ა დ გ ი ნ ა :
1. საქართველოს თ-ის სამინისტროს საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;
2. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.
