ას-136-132-2011 14 აპრილი, 2011 წელი

ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

თ. თოდრია (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ვ. როინიშვილი, მ. სულხანიშვილი

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი –ლ. გ-ძე

მოწინააღმდეგე მხარე _ ე. ნ-ია, ბმა «კ-ტი»

დავის საგანი – ამხანაგობის კრების ოქმის ბათილად ცნობა, სხვენში წარმოებული უკანონო მშენებლობის მოშლა, ლიფტის დემონტაჟი

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 24 ნოემბრის განჩინება

კასატორების მოთხოვნა – გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

ლ. გ-ძემ სარჩელი აღძრა ე. ნ-იასა და ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობა «კ-ტის» მიმართ და მოითხოვა ქ. თბილისში, ... გამზირის ¹13-ში მდებარე საცხოვრებელი კორპუსის სხვენში ე. ნ-იას მიერ წარმოებული უკანონო მშენებლობის მოშლა, მოწყობილი ლიფტის დემონტაჟი და ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის 2007 წლის 26 დეკემბრის კრების ოქმების ბათილად ცნობა შემდეგი საფუძვლებით:

სარჩელის თანახმად, ლ. გ-ძემ 2003 წელს შეიძინა ქ. თბილისში, ... გამზირის ¹13-ში მდებარე ბინა ¹26, რომელიც მდებარეობს ხუთსართულიანი სახლის მე-5 სართულზე. ბინა არის განაყოფი, რომლის ნაწილიც ეკუთვნის ე. ნ-იას. 1996 წელს რ. ნ-იამ (ე. ნ-იას მამამ) უკანონოდ დააშენა სხვენში მოსარჩელის სამზარეულოსა და აბანოს მხარეს 14 კვ.მ, ხოლო 2004 წელს, როდესაც მოსარჩელე დაბრუნდა ერევნიდან, მისი კუთვნილი ლოჯიის მხარეს დაშენებული დახვდა მეორე სართული, ასევე, მისი ლოჯის მხარეს, მოპასუხეს დამონტაჟებული აქვს ლიფტის ძრავა. მოსარჩელის განმარტებით, ლიფტი თვითნებურად გამართა მოპასუხის მამამ, რისი საჭიროებაც 5-სართულიან სახლში არ არსებობდა, მით უფრო, რომ იგი ტექნიკურად გაუმართავია, ხმაურობს და აბნელებს სადარბაზოს.

მოპასუხე ბმა «კ-ტის» წარმომადგენელმა სარჩელი არ ცნო და განმარტა, რომ სადავო სხვენი მოპასუხის მფლობელობაშია 1989 წლიდან და ამასთან, ამხანაგობის 2/3-მა მხარი დაუჭირა სხვენის ე. ნ-იას საკუთრებაში გადაცემას.

მოპასუხე ე. ნ-იამ სარჩელი არ ცნო იმ საფუძვლით, რომ მესაკუთრეთა, მათ შორის, მოსარჩელის კუთვნილი ბინის თავდაპირველი მეპატრონე მ. პ-შვილის თანხმობით, სხვენი მის მფლობელობაშია 1989 წლიდან, ხოლო, რაც შეეხება ლიფტს, იგი მოწყობილია 35 წლის წინ ლიფტმშენის მიერ, ბინის მესაკუთრეთა გადაწყვეტილებით.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2010 წლის 22 ივნისის გადაწყვეტილებით ლ. გ-ძის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

სასამართლომ საქმეზე დადგენილად მიიჩნია შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:

ქ. თბილისში, ... გამზირ ¹13-ში, მე-5 სართულზე მდებარე ბინა ¹26, 2003 წლის 31 მარტის ნასყიდობის ხელშეკრულების საფუძველზე ლ. გ-ძის საკუთრებაა, ხოლო ამავე მიისამართზე მდებარე ბინა ¹26^ა მოპასუხის საკუთრებას წარმოადგენს;

ამხანაგობა „კ-ტის“ 2007 წლის 26 დეკემბრის კრების გადაწყვეტილებით ამხანაგობის წევრთა 2/3-მა მხარი დაუჭირა ე. ნ-იასთვის სადავო სხვენის საკუთრებაში გადაცემას.

სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ მოსარჩელე არ ესწრებოდა ამხანაგობის კრებას, ამასთან, კრების მოწვევის შესახებ წევრებს წერილობით არ ეცნობათ.

სადავო დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებად სასამართლომ მიიჩნია შემდეგი:

მოპასუხის კუთვნილი სხვენის ნაწილი 12,15 კვ.მ მდებარეობს მოსარჩელის კუთვნილი სველი წერტილის, სამზარეულოსა და სათავსოს თავზე.

მოწმეთა ჩვენებებით, სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ ე. ნ-ია სხვენის სადავო ნაწილს ფლობს 1989 წლიდან, ხოლო სადავო ლიფტი მოწყობილია გასული საუკუნის 70-იან წლებში საცხოვრებელის სადარბაზოს მობინადრეთა გადაწყვეტილებით.

საქმის მასალების შესაბამისად, სასამართლომ მიიჩნია, რომ არ დასტურდებოდა მოსარჩელის ლოჯიის მხარეს მოპასუხე ე. ნ-იას მიერ რაიმე ნაგებობის დაშენება.

საქმეზე ჩატარებული ექსპერტიზის დასკვნის თანახმად, სადავო ლიფტი ტექნიკურად გამართული იყო და მისი ექსპლუატაციით გამოწვეული ხმაური არ აღემატებოდა დასაშვებ ნორმებს.

საქმეზე დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების გათვალისწინებით, მიუხედავად იმისა, რომ ლ. გ-ძე კანონით დადგენილი წესით კრებაზე მოწვეული არ ყოფილა, სასამართლომ მიიჩნია, რომ არ არსებობდა კრების ოქმის ბათილობის საფუძველი, ვინაიდან, განმარტა, რომ კრების გადაწყვეტილების ბათილად ცნობის საფუძველი შეიძლება გახდეს პროცედურული დარღვევა, რასაც შედეგად მოჰყვა კანონსაწინააღმდეგო გარიგების დადება. „ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-4 მუხლის შესაბამისად, არასაცხოვრებელი ფართების ამხანაგობის წევრის საკუთრებაში აღრიცხვის საფუძველია ამხანაგობის წევრთა კრების მიერ წევრისთვის ფაქტობრივი მფლობელობის დადასტურება, რაც განხორციელდა კიდეც 2007 წლის 26 დეკემბრის კრებაზე, როდესაც ამხანაგობის წევრებმა მოპასუხეს დაუდასტურეს სხვენში 59,15 კვ.მ ფართის ფაქტობრივი მფლობელობა, რასაც სარჩელში და ახსნა-განმარტებაში თავად მოსარჩელეც ადასტურებდა.

მოსარჩელის მოსაზრება მასზე, რომ სადავო კრება ბათილად უნდა ცნობილიყო, ვინაიდან ამხანაგობა არ იყო უფლებამოსილი გადაეცა ნ-იასთვის მისი ბინის თავზე მდებარე სხვენი, რაც მოსარჩელის ტერიტორიასა და მის საკუთრებას წარმოადგენს, სასამართლომ არ გაიზიარა და აღნიშნა, რომ „ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-5 მუხლის მე-4 პუნქტის „დ“ ქვეპუნქტით, ბინათმესაკთრეთა ამხანაგობის საერთო საკუთრებას წარმოადგენს მრავალბინიანი სახლის ვესტიბიულები, სადარბაზოები, დერეფნები, კიბის უჯრედები, სარდაფები, სხვენები, საქვაბეები, ტექნიკური სართულები, სახურავები, ლიფტები, სხვადასხვა დანიშნულების შატები, არხები, ნაგავგამტარები, ბუნკერები და ა.შ, რომლებიც არ იმყოფება ინდივიდუალურ საკუთრებაში, რაც ცხადყოფდა, რომ მრავალბინიანი სახლის ის ნაწილები, რომლებიც არ წარმოადგენს ინდივიდუალური საკუთრების საგანს, წარმოადგენს ამხანაგობის ყველა წევრის თანასაკუთრებას ამხანაგობის წევრის ინდივიდუალურ საკუთრებაში არსებული საცხოვრებელი ბინის მდებარეობის მიუხედავად. ამდენად, მოსარჩელის მტკიცება, რომ მისი ბინის თავზე არსებული სხვენი წარმოადგენს მის საკუთრებას სასამართლომ უსაფუძვლოდ მიიჩნია და ჩათვალა, რომ სარჩელი ამხანაგობის კრების ოქმის ბათილად ცნობის ნაწილში იყო უსაფუძვლო და არ უნდა დაკმაყოფილებულიყო, შესაბამისად, მოთხოვნა მოსარჩელის ბინის სხვენში მოპასუხის მიერ აშენებული ნაგებობის მოშლის თაობაზე, სასამართლომ ასევე უსაფუძვლოდ მიიჩნია.

საქმეზე დადგენილი იმ ფაქტობრივი გარემოების გათვალისიწინებით, რომ ლიფტი სადარბაზოში მოწყობილია გასული საუკუნის 70-იან წლებში სადარბაზოს მობინადრეთა გადაწყვეტილებით და ინიციატივით და ძირითადად სარგებლობენ მე-4 და მე-5 სართულის მობინადრეები, საჭიროების შემთხვევაში კი ამხანაგობის სხვა წევრებიც, სასამართლო ექსპერტიზის დასკვნით ირკევა, რომ ლიფტი ტექნიკურად გამართულია და მისი ექსპლუატაციით გამოწვეული ხმაური არ აღემატება დასაშვებ ნორმებს, სააპელაციო სასამართლომ სამოქალაქო კოდექსის 172-ე მუხლის მე-2 ნაწილზე მითითებით, მოსარჩელის მოთხოვნა ე. ნ-იას მიერ თვითნებურად მოწყობილი ლიფტის დემონტაჟის თაობაზე უსაფუძვლოდ მიიჩნია და აღნიშნა, რომ, ვინაიდან ლიფტი წარმოადგენს ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრთა საერთო საკუთრებას, საქმის მასალებით კი დასტურდება, რომ ლიფტი არ არის მოწყობილი ე. ნ-იას მიერ და არც მის ინდივიდუალურ სარგებლობაშია, შესაბამისად, სასამართლოს აზრით, ე. ნ-ია მოსარჩელის უფლებებ არს ხელყოფას, რის გამოც სარჩელი ე. ნ-იასათვის ლიფტის დემონტაჟის დავალდებულების მოთხოვნის ნაწილში არ უნდა დაკმაყოფილებულიყო.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს დასახელებული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა ლ. გ-ძემ, მოითხოვა მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილება.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 24 ნოემბრის განჩინებით ლ. გ-ძის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა.

სააპელაციო სასამართლომ სრულად გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ საქმეზე დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებები და ამ გარემოებების მიმართ მის მიერ გაკეთებული დასკვნები და სამართლებრივი შეფასებები.

აპელანტის მოსაზრება მასზე, რომ სასამართლოს საერთოდ არ უმსჯელია ლ.სამხარაულის სახელობის სასამართლოს ექსპერტიზის ეროვნულ ბიუროში ჩატარებული საინჟინრო-ტექნიკური ექსპერტიზის თაობაზე, რითაც დადგენილ იქნა, რომ ... ქ.¹13-ში მდებარე საცხოვრებელი სახლის სხვენზე არსებული დაშენებები აპელანტის საცხოვრებელი სახლის პერიმეტრზე გადმოსულია 14,15 კვ-ით და ამასთან, ექსპერტიზის დასკვნა არ ასახავს რეალურ სურათს, რადგან მოპასუხის მიერ წარმოებული მიშენება-დაშენება მოსარჩელის საცხოვრებელ ფართზე გადმოსულია უფრო მეტი ფართით, სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა და მიუთითა, რომ საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილებაში, იმ დადგენილი გარემოების საფუძვლად, რომ მოპასუხის კუთვნილი სხვენის ნაწილი 12,15 კვ.მ. (ექსპერტის დასკვნის თანახმად უნდა იყოს 14,15) მდებარეობს მოსარჩელის კუთვნილი სველი წერტილის, სამზარეულოს და სათავსოს თავზე, მითითებულია სწორედ ლევან სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს 19.03.2010 წლის ¹284/03/1 ექსპერტიზის დასკვნაზე, თუმცა ის საკითხი, რომ აღნიშნული დაშენებები აწარმოა მოპასუხე ე. ნ-იამ მითითებული ექსპერტიზის დასკვნით არ დგინდება. ასევე არ დგინდება ის ფაქტობრივი გარემოება, რომ მიშენება-დაშენება აპელანტის საცხოვრებელ ფართზე გადმოსულია უფრო მეტი ფართით.

მხარეთა ახსნა-განმარტებებითა და მოწმეთა ჩვენებებით პალატამ დადგენილად მიიჩნია, რომ სხვენის სადავო ნაწილს მოწინააღმდეგე მხარე ფლობს 1989 წლიდან, რისი საწინააღმდეგო მტკიცებულება აპელანტის საქმის განხილვის არც ერთ ეტაპზე არ წარმოუდგენია. სასამართლომ აღნიშნა, რომ ლ. გ-ძემ ასევე ვერ უზრუნველყო იმის მტკიცების ტვირთი, რომ სხვენის სადავო ნაწილი მიაშენა ე. ნ-იამ ან მისი ოჯახის წევრმა.

რაც შეეხება საქმეში არსებულ ადმინისტრაციული ინსპექციის 13.1.2005 წლის წერილს იმის თაობაზე, რომ რ. ნ-იას მიერ ნებართვის გარეშე საერთო სარგებლობის სხვენში ჩატარებული სამუშაოების გამო, იგი დაჯარიმებულ იქნა საქართველოს ადმინისტრაციული სამართალდარღვვის კოდექსის შესაბამისი მუხლის მიხედვით და რომ ადმინისტრაციული სამართალდარღვევის ოქმი გაგზავნილია შესაბამის რაიონულ სასამართლოში, პალატამ აღნიშნა, რომ საქართველოს ადმინისტრაციულ სამართალდარღვევათა კოდექსის მოთხოვნათა გათვალისწინებით, სასამართლოს მიერ სამართალდარღვევის ოქმის განხილვის შედეგად მიიღება სამართალდამრღვევის მიმართ დაჯარიმების თაობაზე დადგენილება ან წყდება სამართალწარმოება სამართალდარღვევის (სამართალდამრღვევის) არ არსებობის გამო. განსახილველ შემთხვევაში კი, აპელანტმა ვერ წარმოუდგინა სასამართლოს დადგენილება, რომლითაც ცალსახად დადგინდებოდა ის გარემოება, რომ მოპასუხემ სხვენში აწარმოა მშენებლობა, ნებართვით ან უნებართვოდ (ადმინისტრაციულ სამართალდარღვევათა კოდექსის მიზნებისათვის უკანონო მშენებლობა).

აპელანტის განცხადება, რომ მის მიერ ბინის ყიდვის დროს – 2003 წელს ლოჯიის მხარეს არავითარი მიშენება-დაშენება არ ყოფილა, სასამართლომ მიიჩნია, რომ იგი არ წარმოადგენდა იმ სახის მტკიცებულებას, რომლითაც დადასტურებული იქნებოდა ე. ნ-იას მიერ სხვენში წარმოებული მიშენება.

სადავო კრების ოქმის ბათილად ცნობასთან დაკავშირებით სააპელაციო სასამართლომ გაიზიარა საქალაქო სასამართლოს მსჯელობა და „ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-5 მუხლის მე-4 პუნქტის „დ“ ქვეპუნქტზე მითითებით, აპელანტის მტკიცება, რომ მისი ბინის თავზე არსებული სხვენი წარმოადგენდა თავის საკუთრებას, უსაფუძვლოდ მიიჩნია.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის დასახელებული განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ლ. გ-ძემ, მოითხოვა მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილება შემდეგი საფუძვლებით:

კასატორის განმარტებით, განჩინების მიღებისას, სააპელაციო სასამართლომ სათანადოდ არ შეაფასა ლ. სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნულ ბიუროში ჩატარებულ საინჟინრო ექსპერტიზის დასკვნა, რომლითაც დგინდებოდა, რომ სხვენზე მოპასუხის მიერ წარმოებული დაშენებები ლ. გ-ძის საცხოვრებელი სახლის პარამეტრზე 14,5 კვ.მ-ით იყო გადმოსული. ასევე სათანადოდ არ იქნა შეფასებული ექსპერტიზის დასკვნა ლიფტის დემონტაჟის ნაწილში, ამასთან სასამართლომ სათანადოდ არ გამოიკვლია საქმეში არსებული სხვა მტკიცებულებები, რომლებიც უზრუნველყოფდნენ მისი სარჩელის დაკმაყოფილებას.

კასატორის განმარტებით, სასამართლომ კრების ოქმის ბათილად ცნობის ნაწილში საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული განჩინება მიიღო, როდესაც მიუხედავად იმისა, რომ იგი კანონის დაცვით არ იყო ინფორმირებული კრების ჩატარების თაობაზე, ამხანაგობის წევრთა კრების მიერ მიღებული გადაწყვეტილება დადებულად მიიჩნია.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 2 მარტის განჩინებით ლ. გ-ძის საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მიხედვით, დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ლ. გ-ძის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორები მიუთითებენ რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან.

ამასთან, განსახილევლ დავასთან დაკავშირებით, საკასაციო სასამართლო იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს სამართლებრივ შედეგს და დადგენილად მიიჩნევს იმ გარემოებას, რომ ე. ნ-ია 1989 წლიდან ფლობდა სადავო სხვენს, ხოლო ამხანაგობის კრების მიერ მისთვის საკუთრებაში გადაცემა განხორციელდა 2007 წელს. ამასთან, მითითებულ საკითხთან მიმართებაში არსებობს სასამართლო პრაქტიკა, რომლის შესაბამისად, იმ შემთხვევაში თუ ამხანაგობის წევრები, რომლებიც არ იყვნენ გაფრთხილებული და მოწვეული კრებაზე, შემდეგ ეთანხმებიან მის მიერ მიღებულ გადაწყვეტილებას, მიუთითებს იმაზე, რომ მათი, როგორც ბინათმესაკუთრეთა უფლებები, რეალიზებულია. განსახილევლ შემთხვევაში, ვინაიდან ლ. გ-ძე, როგორც სარჩელში, ასევე თავის ახსნა-განმარტებებში ადასტურებს მოპასუხის მიერ სადავო ფართის ფაქტობრვ ფლობელობას, რომლის გამაბათილებელი რაიმე მტკიცებულება, საქმეში არ მოიპოვება, სასამართლომ მიიჩნია, რომ აღნიშნული კრებით მოხდა კრების წევრისათვის ფაქტობრივი ფლობელობის დადასტურება და არა რაიმე კანონსაწინააღმდეგო გარიგების დადება, რაც არ ეწინააღმდეგება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებულ პრაქტიკას.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას ლ. გ-ძის საკასაციო საჩივარი, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. მოცემულ შემთხვევაში, ვინაიდან საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნა მიჩნეული, კასატორს უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (300 ლარი) 70% _ 210 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. ლ. გ-ძის საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

2. კასატორს დაუბრუნდეს ვლადიმერ გამრეკელაშვილის მიერ საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (300 ლარი) 70% _ 210 ლარი.

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.