ას-1369-1206-2010 7 მარტი, 2011წელი
თბილისი
სამოქალაქო საქმეთა პალატა
შემადგენლობა:
პ. ქათამაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)
ნ. კვანტალიანი, ბ. ალავიძე
საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი განხილვის გარეშე
საკასაციო საჩივრის ავტორი _ შპს «ვ.» (წარმომადგენელი გ. ფ-ძე)
მოწინააღმდეგე მხარე _ ფ. გ-შვილი
გასაჩივრებული გადაწყვეტილება _ თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 27 ოქტომბრის განჩინება
კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა
დავის საგანი _ მატერიალური და მორალური ზიანის ანაზღაურება
ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :
2008 წლის 21 ოქტომბერს თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიას სარჩელით მიმართა ფ. გ-შვილმა მოპასუხე შპს «ვ-ს» მიმართ. მოსარჩელის საბოლოო მოთხოვნას წარმოადგენდა მოპასუხისათვის მატერიალური ზიანის _ 37288 ლარის, ადვოკატის მომსახურებისათვის გაწეული ხარჯის _ 1000 ლარის, მორალური ზიანის 5000 ლარის ანაზღაურების დაკისრება.
სარჩელში აღნიშნულია, რომ შპს «ვ-ს» წალკის რაიონში არსებულ პემზის კარიერზე გააჩნდა ათწლიანი ლიცენზია. შპს-ს დირექტორმა ვ. კ-ლიამ მოსარჩელეს შესთავაზა შპს «ვ-ს» დაფინანსებაში დახმარება, რათა აემუშავებინა წარმოება, დაეწყო პემზის მოპოვება-რეალიზაცია. ამასთან, დაფინანსების სანაცვლოდ შპს «ვ-ს» დირექტორი მოსარჩელეს დაჰპირდა, რომ შეიყვანდა შპს-ეს პარტნიორად და საზოგადოებიდან მიღებულ მოგებას, ბიუჯეტთან ანგარიშსწორების შემდეგ, თანაბრად გაუყოფდა, ხოლო საცხოვრებელი სახლის მშენებლობაზე ფ. გ-შვილის წილს ნაწილ-ნაწილ მთლიანად დაფარავდა.
მოსარჩელის მითითებით, შეთანხმებიდან რამდენიმე კვირაში მან შპს «ვ-ს» დირექტორს ვ. კ-ლიას გადასცა 5325 აშშ დოლარი, რომლის გახარჯვაზე 2005 წლის 28 დეკემბერს შედგა აქტი, რომლის სისწორეც მხარეებმა დაადასტურეს ხელმოწერებით.
2006 წლის მაისში მოსარჩელემ მოპასუხესთან შეთანხმების შესაბამისად გაყიდა თბილისში, წერეთლის ქ.¹69-ში მდებარე მის საკუთრებაში არსებული საცხოვრებელი ბინა. ბინის გაყიდვიდან ამონაგები თანხით _ 26118 ლარით ფ. გ-შვილმა ხელშეკრულების თანახმად შეისყიდა წალკაში შპს «ვ-ს» წარმოების ასამუშავებლად საჭირო საწვავ-საცხები მასალები და გაიღო სხვა საწარმოოო ხარჯები. აღნიშნულზე 2006 წლის 30 დეკემბერს შედგა აქტი, რომლის სისწორე მხარეებმა დაადასტურეს ხელმოწერებით.
გარდა ამისა, მოსარჩელემ ვ. კ-ლიას პირადი ხარჯებისათვის გადასცა 3715 ლარი, რაც მან ასევე არ დაუბრუნა მოსარჩელეს.
სარჩელის თანახმად, 2007 წლის აპრილში ვ. კ-ლიამ გაურკვეველი მიზეზებით შეწყვიტა წარმოების ფუნქციონირება და გაემგზავრა უკრაინაში. მოსარჩელე არაერთხელ დაუკავშირდა მოპასუხეს, სთხოვა შეთანხმებით გათვალისწინებული პირობების შესრულება და მის მიერ როგორც წარმოებაზე, ისე პირადი ხარჯებისათვის გადაცემული თანხების დაბრუნება, რაც ამ უკანასკნელს არ შეუსრულებია.
მორალური ზიანის ანაზღაურების მოთხოვნა მოსარჩელემ იმით დაასაბუთა, რომ კუთვნილი ბინის გაყიდვით მიღებული თანხა, რომელსაც იგი წარმოების ასამუშავებლად გაიღებდა, მოპასუხესთან შეთანხმების საფუძველზე უკანვე უნდა დაბრუნებოდა, რაც არ განხორციელდა სწორედ ვ. კ-ლიას ბრალით. ამის შედეგად შეილახა ფ. გ-შვილის პატივი, ღირსება და საქმიანი რეპუტაცია, რადგან მომხდარი ფაქტის შესახებ ცნობილი გახდა ოჯახის წევრებისა და ახლობლებისათვის, მისი ოჯახი აღმოჩნდა მძიმე პირობებში, მოუხდათ საცხოვრებელი ბინის დაქირავება (ტომი I, ს.ფ. 2-13, 72-76).
თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2009 წლის 15 დეკემბრის გადაწყვეტილებით ფ. გ-შვილის სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, შპს «ვ-ს» ფ. გ-შვილის სასარგებლოდ გადასახდელად დაეკისრა 33573 ლარი, მოსარჩელეს უარი ეთქვა სარჩელის დაკმაყოფილებაზე 3715 ლარის ანაზღაურების შესახებ მოთხოვნის ნაწილში, ასევე არ დაკმაყოფილდა მოსარჩელის მოთხოვნა, რომელიც შეეხებოდა მორალური ზიანის სახით 5000 ლარის ანაზღაურებას, შპს «ვ-ს» ფ. გ-შვილის სასარგებლოდ დაეკისრა 1000 ლარის ანაზღაურება წარმომადგენლის დახმარებისათვის გაწეული ხარჯის სანაცვლოდ, მასვე ფ. გ-შვილის სასარგებლოდ დაეკისრა 1197.2 ლარის გადახდა სახელმწიფო ბაჟის სანაცვლოდ.
საქალაქო სასამართლომ საქმეზე დადგენილად მიიჩნია შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:
შპს «ვ-ს» ერთპიროვნული დამფუძნებელი და დირექტორი არის ვ. კ-ლია;
ფ. გ-შვილმა 2005 წლის აგვისტოში შპს «ვ-ს» დირექტორი ვ. კ-ლია გაიცნო. ამ უკანასკნელს წალკის რაიონში ჰქონდა პემზის კარიერის ათწლიანი ლიცენზია და რკინიგზის ჩიხი. მან ფ. გ-შვილს შესთავაზა, რომ, საწარმოს დაფინანსებაში დახმარების შემთხვევაში, წარმოებას აამუშავებდა, პემზის მოპოვებასა და რეალიზაციას დაიწყებდა, რის შემდეგაც მას შპს «ვ-ს» პარტნიორად შეიყვანდა.
მოსარჩელე ფ. გ-შვილი იყო შპს «ვ-ს» წარმოების უფროსი;
ფ. გ-შვილი შპს «ვ-ს» პარტნიორი არ გამხდარა;
მოპასუხის წარმომადგენლმა დაადასტურა ფ. გ-შვილის მიერ ვ. კ-ლიასათვის მხოლოდ 2000 აშშ დოლარის გადაცემის ფაქტი (თუმცა იქვე მიუთითა, რომ აღნიშნული თანხა ფ. გ-შვილს დაბრუნებული და ანაზღაურებული ჰქონდა);
2006 წლის 15 მაისს ფ. გ-შვილმა გაყიდა თბილისში, წერეთლის ქ.¹69-ში მდებარე მისი კუთვნილი საცხოვრებელი ბინა.
საქალაქო სასამართლოს მითითებით, მატერიალური ზიანის ანაზღაურების თაობაზე მოთხოვნას მოსარჩელე ამყარებდა მის მიერ წარდგენილ წერილობით აქტებზე შპს «ვ-ს» საჭიროებისათვის საკუთარი თანხების გახარჯვის თაობაზე. სასამართლომ არ გაიზიარა მოპასუხის მოსაზრება იმასთან დაკავშირებით, რომ დასახელებული აქტები ყალბია და შპს «ვ-ს» დირექტორის ვ. კ-ლიას მიერ ხელმოწერილი არ არის. სასამართლომ აღნიშნა, რომ ვერ დაეყრდნობოდა მხარის მხოლოდ ზეპირ განმარტებას. ხსენებული აქტების სიყალბე კი საქმის მასალებით არ დასტურდებოდა.
საქალაქო სასამართლომ ასევე არ გაიზიარა მოპასუხის მოსაზრება იმის თაობაზე, რომ მოსარჩელე ფ. გ-შვილმა თავად მოახდინა 320 მ3 პემზის რეალიზაცია, ხოლო დარჩენილი 480 მ3 პემზის გადმოტვირთვის ხარჯები არ გაიღო. სასამართლოს მითითებით, მხარემ უნდა ამტკიცოს ის ფაქტობრივი გარემოება, რომელზეც თავის მოთხოვნას თუ შესაგებელს ამყარებს. მოპასუხე მხარემ კი, სათანადო მტკიცებულებით, ვერ დაადასტურა ზემოხსენებული ფაქტობრივი გარემოება. მან ასევე ვერ დაადასტურა აღნიშნული ფაქტობრივი გარემოებებით დამდგარი შედეგი, კერძოდ, ის სარგებელი, რომელიც, თითქოს, ფ. გ-შვილმა პემზის რეალიზაციით მიიღო ან ის ქონებრივი დანაკლისი, რომელიც შპს «ვ-მ» განიცადა.
საქალაქო სასამართლო არ დაეთანხმა მოპასუხის წარმომადგენლის მოსაზრება იმის შესახებ, რომ ფ. გ-შვილს ანაზღაურებული აქვს ვ. კ-ლიასათვის გადაცემული 2000 აშშ დოლარი, რადგან აღნიშნული გარემოება საქმის მასალებით არ დასტურდებოდა.
საქალაქო სასამართლომ წერილობითY აქტებზე დაყრდნობით დადგენილად მიიჩნია, რომ, შპს «ვ-ს» ამოქმედების მიზნით, ფ. გ-შვილს დახარჯული ჰქონდა 5325 აშშ დოლარი (2000 + 3325) და 26118 ლარი, რაც წარმოადგენდა შპს «ვ-ს» წილის შეძენის საფასურს.
სასამართლომ არ გაიზიარა ფ. გ-შვილის მოთხოვნა 3715 ლარის ანაზღაურებასთან დაკავშირებით, რაც იმით დაასაბუთა, რომ აქტი, რომელზე დაყრდნობითაც ფ. გ-შვილი ამ თანხის ანაზღაურებას მოითხოვდა, ხელმოწერილი იყო მხოლოდ მოსარჩელის მიერ.
საქალაქო სასამართლომ მიუთითა სამოქალაქო კოდექსის 327-ე მუხლის მე-3 ნაწილზე, რომლის თანახმად, ხელშეკრულებით შეიძლება წარმოიშვას მომავალი ხელშეკრულელის დადების ვალდებულება. ხელშეკრულებისათვის გათავლისწინებული ფორმა ვრცელდება ასევე წინარე ხელშეკრულებაზედაც.
სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია წინარე სახელშეკრულებო სამართლებრივი ურთიერთობის არსებობა ფ. გ-შვილს და შპს «ვ-ს» დირექტორ ვ. კ-ლიას შორის, ვინაიდან ფ. გ-შვილი და შპს «ვ-ს» დირექტორი და ერთპიროვნული პარტნიორი ვ. კ-ლია შეთანხმდნენ, რომ ფ. გ-შვილის მიერ წარმოების თანხებით უზრუნველყოფისა და, შესაბამისად, მისი ამუშავების შემდეგ, ვ. კ-ლია ფ. გ-შვილ შპს «ვ-ს» პარტნიორად შეიყვანდა. აღნიშნულთან დაკავშირებით სასამართლომ განმარტა, რომ წინარე ხელშეკრულებით ვ. კ-ლიამ იკისრა შპს «ვ-ში» ფ. გ-შვილისათვის წილის დათმობა. ეს შეთანხმება იყო 2005 წლის აგვისტოში. ამ პერიოდის მდგომარებით «მეწარმეთა შესახებ» საქართველოს კანონის 46-ე მუხლის მე-3 ნაწილის თანახმად, პარტნიორის მიერ წილის დათმობა მოითხოვს სანოტარო წესით დამოწმებულ ხელშეკრულებას. სანოტარო დამოწმებაა ასევე საჭირო შეთანხმებისათვის, რომლითაც წარმოიშობა პარტნიორის ვალდებულება წილის გასხვისების შესახებ. სამოქალაქო კოდექსის 328-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, თუ კანონით ხელშეკრულების ნამდვილობისათვის დადგენილია განსაზღვრული ფორმა, ან მხარეებმა ხელშეკრულებისათვის გაითვალისწინეს ასეთი ფორმა, მაშინ ხელშეკრულება ძალაში შედის მხოლოდ ამ ფორმის შესახებ მოთხოვნის შესრულების შემდეგ. ამავე კოდექსის 59-ე მუხლის პირველი ნაწილის შესაბამისად, ბათილია კანონით ან ხელშეკრულებით გათვალისწინებული აუცილებელი ფორმის დაუცველად დადებული გარიგება.
საქალაქო სასამართლომ აღნიშნა, რომ რადგან წინარე ხელშეკრულების ნამდვილობისათვის აუცილებელია იმ ფორმის დაცვა, რომელიც კანონით იმ ხელშეკრულებისათვის არის გათვალისწინებული, რომლის დადების უზრუნველსაყოფადაც გაფორმდა წინარე ხელშეკრულება, ამიტომ შპს «ვ-ს» დირექტორ ვ. კ-ლიასა და ფ. გ-შვილს შორის დადებული ხელშეკრულება, როგორც ფორმადაუცველი, ბათილი იყო.
სამოქალაქო კოდექსის 976-ე მუხლის 1-ლი ნაწილის თანახმად, პირს, რომელმაც სხვას ვალდებულების შესასრულებლად რაიმე გადასცა, შეუძლია მოსთხოვოს ვითომ-კრედიტორს (მიმღებს) მისი უკან დაბრუნება, თუ ვალდებულება გარიგების ბათილობის ან სხვა საფუძვლის გამო არ არსებობს, არ წარმოიშობა, ან შეწყდა შემდგომში.
საქალაქო სასამართლოს განმარტებით, მოცემულ შემთხვევაში ფ. გ-შვილის ვალდებულება შპს «ვ-თვის» თანხების გადაცემის თაობაზე არ არსებობდა წინარე ხელშეკრულების ფორმადაუცველობის საფუძვლით ბათილობის გამო. აღნიშნულმა ფაქტობრივმა მდგომარეობამ შპს «ვ-სა» და ფ. გ-შვილს შორის კონდიქციური ვალდებულება წარმოშვა და შპს «ვ-ს» ვითომ კრედიტორად აქცია, რამაც ფ. გ-შვილი უფლებამოსილი გახადა მოეთხოვა უსაფუძვლოდ გადახდილი თანხის უკან დაბრუნება. შესაბამისად, მოსარჩელის მოთხოვნა თანხის დაბრუნების ნაწილში სასამართლომ ნაწილობრივ დააკმაყოფილა, ვინაიდან თანხის გახარჯვა მოსარჩელის პირადი სახსრებიდან დოკუმენტალურად დასტურდებოდა. სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია ფ. გ-შვილის მიერ მოპასუხე შპს «ვ-ს» დირექტორისათვის 5325 აშშ დოლარის გადაცემა და შპს «ვ-ს» ასამუშავებლად 26118 ლარის გახარჯვა პირადი ხარჯებიდან. ამდენად, მოსარჩელე ფ. გ-შვილის მოთხოვნა მატერიალური ზიანის ანაზღაურების ნაწილში ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, მოპასუხისათვის დაკისრებულმა თანხამ მთლიანობაში შეადგინა 33573 ლარი.
მორალური ზიანის ანაზღაურების შესახებ მოსარჩელის მოთხოვნასთან მიმართებით საქალაქო სასამართლომ მიუთითა სამოქალაქო კოდექსის 413-ე მუხლზე, რომლის თანახმად, არაქონებრივი ზიანისათვის ფულადი ანაზაღაურება შეიძლება მოთხოვნილ იქნეს მხოლოდ კანონით ზუსტად გასაზღვრულ შემთხვევებში გონივრული და სამართლიანი ანაზღაურების სახით. სასამართლომ განმარტა, რომ სამოქალაქო კოდექსი არაქონებრივი ზიანისათვის ფულად ანაზღაურებას ითვალისწინებს მხოლოდ სხეულის დაზიანების ან ჯანმრთელობისათვის ვნების მიყენების შემთხვევაში, ასევე, პატივის, ღირსების, პირადი ცხოვრების საიდუმლოების, პირადი ხელშეუხებლობის ან საქმიანი რეპუტაციის ბრალეული შელახვის შემთხვევაში, რაც გათვალისიწნებულია სამოქალაქო კოდექსის მე-18 მუხლის პირველი ნაწილით. სასამართლომ ჩათვალა, რომ მოცემულ შემთხვევაში მოსარჩელის მოთხოვნა მორალური ზიანის სახით 5000 ლარის ანაზღაურების თაობაზე უსაფუძვლო იყო (ტომი III, ს.ფ. 125-130).
საქალაქო სასამართლოს დასახელებული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა შპს «ვ-მ» (ტომი III, ს.ფ. 136-144).
თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 27 ოქტომბრის განჩინებით შპს «ვ-ს» სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2009 წლის 15 დეკემბრის გადაწყვეტილება.
სააპელაციო სასამართლომ გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებები, აგრეთვე მათი სამართლებრივი შეფასება. აღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ გასაჩივრებული გადაწყვეტილება უცვლელად დატოვებას ექვემდებარებოდა (ტომი IV, ს.ფ. 58-65).
სააპელაციო სასამართლოს 2010 წლის 27 ოქტომბრის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა შპს «ვ-მ», რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.
კასატორი არ ეთანხმება სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს იმის შესახებ, რომ მოსარჩელემ შპს «ვ-ს» ასამუშავებლად 26118 ლარი გახარჯა პირადი სახსრებიდან და, რომ შპს «ვ-ს» დირექტორს გადასცა 5325 აშშ დოლარი საწარმოს საჭიროებისათვის. კასატორის მითითებით, სასამართლომ ვერ დაასაბუთა, თუ რომელი მტკიცებულებებით დასტურდება ზემოაღნიშნული გარემოებები. კერძოდ, კასატორის მოსაზრებით, თუკი მოსარჩელემ შპს «ვ-ს» წარმოების საჭიროებისათვის თავისი კუთვნილი თანხები შეიტანა საწარმოში, ეს თანხა უნდა აღრიცხულიყო ბუღალტრულად, იგი უნდა აღებულიყო შემოსავალში, ან საწარმოს სესხის სახით უნდა ჰქონოდა მიღებული და ა.შ. კერძოდ, უნდა არსებობდეს სალაროს შემოსავლის ორდერი ან საბანკო გადარიცხვა (ტომი IV, ს.ფ. 75-82).
საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 26 იანვრის განჩინებით შპს «ვ-ს» საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული დასაშვებობის შესამოწმებლად.
ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :
საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ შპს «ვ-ს» საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:
სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.
საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი ზემომითითებული საფუძვლით.
სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.
საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან.
ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.
ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას შპს «ვ-ს» საკასაციო საჩივარი, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.
სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401.4 მუხლის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. მოცემულ შემთხვევაში, ვინაიდან საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნა მიჩნეული, კასატორს უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (1678.65 ლარი) 70% _ 1175.055 ლარი.
ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :
საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და
დ ა ა დ გ ი ნ ა :
1. შპს «ვ-ს» საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად.
2. კასატორ შპს «ვ-ს» დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (1678.65 ლარი) 70% _ 1175.055 ლარი.
3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.
