ას-1394-1230-2010 21 მარტი, 2011 წელი

თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

პ. ქათამაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

ნ. კვანტალიანი, ბ.ალავიძე

საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი განხილვის გარეშე

საკასაციო საჩივრის ავტორი _ სს «ე პრო-»

მოწინააღმდეგე მხარე _ ლ. გ-ია

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება _ ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 4 ნოემბრის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა _ გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება

დავის საგანი _ თანხის დაკისრება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

2010 წლის 25 მაისს აბაშის რაიონულ სასამართლოს სარჩელით მიმართა სს «ე პრო-მ» მოპასუხე ლ. გ-იას მიმართ. მოსარჩელემ მოითხოვა მოპასუხისათვის ელექტროენერგიის დავალიანების 1876.74 ლარის დაკისრება.

აბაშის რაიონული სასამართლოს 2010 წლის 25 აგვისტოს გადაწყვეტილებით სს «ე პრო-ს» სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

რაიონულმა სასამართლომ საქმეზე დადგენილად მიიჩნია შემდეგი გარემოებები:

ლ. გ-ია არის აფხაზეთიდან იძულებით გადაადგილებული პირი. იგი 1993 წლიდან ჩასახლებულია და ამ დრომდე ცხოვრობს აბაშის რაიონის სოფელ ზ-ის ბაგა-ბაღში, შვილთან, ასევე დევნილ რ. გ-იასთან ერთად;

2007 წლის 12 ივლისიდან 2009 წლის სექტემბრამდე მოპასუხე ლ. გ-იას ელექტროენერგიას აწვდიდა მოსარჩელე სს «ე პრო-»;

ლ. გ-ია წარმოადგენდა ელექტროენერგიის ინდივიდუალური აღრიცხვის გამართული ხელსაწყოს არმქონე მომხმარებელს და შესაბამისად, აღრიცხული იყო საერთო მოხმარების მრიცხველის აბონენტად;

2009 წლის აგვისტოში სს «ე პრო-მ» ლ. გ-იას შეუწყვიტა ელექტროენერგიის მიწოდება, დავალიანების გამო;

2007 წლის 12 ივლისიდან 2009 წლის 1 თებერვლამდე პერიოდში, ლ. გ-იას მიერ მოხმარებული ელექტროენერგიის რაოდენობა განისაზღვრებოდა საერთო მოხმარების მრიცხველის (კომუნალური მრიცხველი) ჩვენების მიხედვით, «ელექტროენერგიის გამანაწილებელი კომპანიების მომხმარებლების მიერ ინდივიდუალური მრიცხველის გარეშე მოხმარებული ელექტროენერგიის რაოდენობის განსაზღვრის დროებითი წესის» მე-5 მუხლით გათვალისწინებული უბნის უფლებამოსილი წარმომადგენლის მიერ;

2007 წლის 12 ივლისიდან 2009 წლის 1 თებერვლამდე პერიოდში მოპასუხეს დაერიცხა ელექტროენერგიის დავალიანება 1876.74 ლარი, რაც წარმოადგენდა უბნის ინსპექტორის მიერ საერთო მოხმარების მრიცხველის ჩვენებაზე დაყრდნობით, ლ. გ-იაზე დარიცხული ელექტროენერგიის ღირებულებას;

უბნის საერთო მოხმარების მრიცხველის მიერ აღრიცხული ელექტროენერგიის განაწილება უბნის მომხმარებლებზე, უბნის უფლებამოსილი წარმომადგენლის მიერ, წარმოებდა შემდეგი პრინციპით: უბნის წარმომადგენელი აღრიცხავდა საერთო მოხმარების მრიცხველის ჩვენებასა და უბნის აბონენტების მფლობელობაში არსებული გაუმართავი, ე.წ. შავი მრიცხველების ჩვენებებს. ამის შემდეგ, უბნის აბონენტებს (ლ. გ-იას გარდა) მოხმარებული ელექტროენერგიის ღირებულება ერიცხებოდათ მათ მფლობელობაში არსებული გაუმართავი მრიცხველების მიერ დაფიქსირებული ჩვენებების შესატყვისი ოდენობით. სხვაობა, რაც ფიქსირდებოდა საერთო მოხმარების მრიცხველის ჩვენებასა და აბონენტთა მრიცხველებში ასახულ ელექტროენერგიის ხარჯს შორის, მთლიანად აღირიცხებოდა ზ-ის ბაგა-ბაღზე. მოსარჩელე მიიჩნევდა, რომ ზ-ის ბაგა-ბაღს ლტოლვილთა და განსახლების სამინისტროდან ყოველთვიურად, ცენტრალიზებული წესით ერიცხებოდა 259.60 ლარი, რაც საკმარისი იყო იმ ხარჯების დასაფარად, რასაც უბნის წარმომადგენელი ყოველთვიურად აღრიცხავდა ამ დაწესებულების მიმართ. 2007 წლის 12 ივლისიდან 2009 წლის 1 სექტემბრამდე ზ-ის ბაგა-ბაღს დაერიცხა ელექტროენერგიის ღირებულება 3901.36 ლარის ოდენობით;

2009 წლის სექტემბერში გამოირკვა, რომ სამინისტრომ ზემოაღნიშნული თანხა გადარიცხა არა ზ-ის ბაგა-ბაღისათვის, სადაც ჩასახლებული იყო მოპასუხე ლ. გ-ია, არამედ დევნილთა ჩასახლების სხვა დაწესებულებისათვის. ამის გამო 2007 წლის 12 ივლისიდან 2009 წლის სექტემბრამდე პერიოდში გადარიცხული თანხა წარიმართა დანიშნულებისამებრ, ხოლო ამ პერიოდში ზ-ის ბაგა-ბაღზე დარიცხული ელექტროენერგიის ღირებულება _ 3901.36 ლარი, აღირიცხა ამ დაწესებულებაში მცხოვრები პირების, ლ. გ-იასა და რ. გ-იას დავალიანებად, კერძოდ, ლ. გ-იას დაერიცხა 1876.74 ლარის, მასთან მცხოვრებ შვილ რ. გ-იას კი 2024.62 ლარის ოდენობის დავალიანება;

საქართველოს ლტოლვილთა და განსახლების სამინისტრო სადავო პერიოდში ახორციელებდა ორგანიზებულად ჩასახლებული დევნილების მიერ მოხმარებული ელექტროენერგიის ხარჯების ანაზღაურებას თვეში 12.98 ლარის ოდენობით, თითოეული დევნილისათვის. ელექტროენერგიის ღირებულების დარიცხვა სს «ე პრო-ს» ანგარიშზე წარმოებდა არა ინდივიდუალურად, დევნილთა საიდენტიფიკაციო მონაცემების მითითებით, არამედ ორგანიზებულად, ჩასახლების დაწესებულებებზე მითითებით. შესაბამისად, სს «ე პრო-ს» მიერ ქვითარი, რომელშიც ასახული იყო ელექტროენერგიის ოდენობა და ღირებულება, იწერებოდა არა კონკრეტული დევნილის სახელზე, არამედ იმ დაწესებულების მიმართ, სადაც ჩასახლებულნი იყვნენ დევნილები. მოცემულ შემთხვევაში ქვითარი იწერებოდა არა ლ. გ-იას, არამედ ზ-ის ბაგა-ბაღის სახელზე.

რაიონულმა სასამართლომ საქმეზე დაადგინა, რომ მოპასუხე ლ. გ-იას ქვითარი სს «ე პრო-საგან» არასდროს გადასცემია. მას მოხმარებული ელექტროენერგიის ღირებულება პირადად არასდროს გადაუხდია და 2009 წლის 1 სექტემბრამდე არც მოსარჩელეს წარუდგენია მისთვის მოთხოვნა ელექტროენერგიის ღირებულების გადახდის თაობაზე. მოპასუხისათვის მასზე დარიცხული დავალიანების შესახებ ცნობილი გახდა 2009 წლის დასაწყისში, ელექტროენერგიის მიწოდების შეწყვეტის მომენტიდან. სასამართლომ არ გაიზიარა მოსარჩელის მტკიცება იმის თაობაზე, რომ უბნის უფლებამოსილი წარმომადგენლისათვის ელექტროენერგიის განაწილების უფლებამოსილების მინიჭების შესახებ სიტყვიერი შეთანხმება არსებობდა თავად უბნის წარმომადგენელსა და მოპასუხე ლ. გ-იას ოჯახის წევრ რ. გ-იას შორის, ვინაიდან ეს გარემოება მოსარჩელის განმარტების გარდა, სხვა მტკიცებულებებით არ დასტურდებოდა.

სასამართლოს მითითებით, ასევე არ დასტურდებოდა სარჩელში მოყვანილი გარემოება იმის შესახებ, რომ ლ. გ-იას წარედგინებოდა ქვითრები, მასზე დარიცხული ელექტროენერგიის ოდენობისა და ღირებულების ჩვენებით.

რაიონულმა სასამართლომ აღნიშნა, რომ უბნის წარმომადგენლისათვის ელექტროენერგიის ხარჯის განაწილების უფლებამოსილების გადაცემის ფაქტს კატეგორიულად უარყოფდნენ მოპასუხე ლ. გ-ია და მოწმე რ. გ-ია. მოსარჩელის მიერ წარდგენილი წერილობითი მასალებით, მათ შორის, მინდობილობებითა და კომუნალურ აბონენტებზე ელექტროენერგიის ხარჯის განაწილების რეესტრებით დასტურდებოდა, რომ ლ. გ-იასა და მისი ოჯახის წევრებს კომუნალური მრიცხველის ხარჯის განაწილების უფლებამოსილება სხვა პირებისათვის არ გადაუციათ. სასამართლომ არ გაიზიარა მოწმის სახით დაკითხული უბნის წარმომადგენლის გ. კუპრეიშვილის ჩვენება. ამ ჩვენებაში მოწმემ მიუთითა, რომ ერთხელ რ. გ-იამ სთხოვა მისთვის ხარჯის იმ ოდენობით დარიცხვა, რა თანხაც სამინისტროდან ერიცხებოდა. ჯერ ერთი, დასახელებულ ფაქტობრივ გარემოებას უარყოფდა თავად რ. გ-ია და მეორეც, ამ უკანასკნელთან შეთანხმების შემთხვევაში გ. კუპრეიშვილი მის თანხმობას ასახავდა სს «ე პრო-ს» აბაშის მომსახურების ცენტრში წარდგენილ მინდობილობებსა და კომუნალური აბონენტების რეესტრებში.

რაიონულმა სასამართლომ მიიჩნია, რომ მოსარჩელემ სასამართლოს ვერ წარუდგინა მტკიცებულებები, რაც უდავოდ დაადასტურებდა მოპასუხისათვის ელექტროენერგიისა და მისი შესატყვისი ღირებულების დარიცხვის მართლზომიერებას, აგრეთვე იმას, რომ ელექტროენერგიის განაწილება უბნის უფლებამოსილმა წარმომადგენელმა განახორციელა მოპასუხის მიერ მინიჭებული უფლებამოსილების საფუძველზე.

სასამართლომ საქმის სწორად გადასაწყვეტად მნიშვნელოვნად მიიჩნია იმის გარკვევა, კანონის მოთხოვნათა დაცვით განხორციელდა თუ არა საერთო მრიცხველში ასახული ხარჯის განაწილება და მოპასუხის მიმართ ელექტროენერგიის ხარჯის დარიცხვა. სასამართლოს მოსაზრებით, სადავო ურთიერთობაზე უნდა გავრცელებულიყო საქართველოს ენერგეტიკის მარეგულირებელი ეროვნული კომისიის 2007 წლის 30 მაისის დადგენილებით დამტკიცებული «ელექტროენერგიის გამანაწილებელი კომპანიების მომხმარებლების მიერ ინდივიდუალური მრიცხველის გარეშე მოხმარებული ელექტროენერგიის რაოდენობის განსაზღვრის დროებითი წესი», რამდენადაც სადავო დავალიანება მოპასუხეს დაერიცხა ამ დადგენილების მიღების შემდეგ.

ზემომითითებული დროებითი წესის მე-5 მუხლის 1-ლი პუნქტის თანახმად, კომპანიასა და უბანს შორის შეთანხმების შემთხვევაში, საერთო მოხმარების მრიცხველზე აღრიცხული ელექტროენერგიის განაწილება შეიძლება მოხდეს უმრიცხველო მომხმარებლებს შორის, კომპანიის ან/და უბნის უფლებამოსილი წარმომადგენლის დახმარებით. ამავე მუხლის მე-8 პუნქტის მიხედვით, ამ მუხლის პირველი პუნქტით განსაზღვრული შეთანხმების არარსებობის შემთხვევაში, უმრიცხველოდ მოხმარებული ელექტროენერგიის განსაზღვრა კომპანიის მიერ ხორციელდება ამ წესის მე-6 მუხლის შესაბამისად. დროებითი წესის მე-6 მუხლის 1-ლი პუნქტით დადგენილია, რომ ამ წესის მე-5 მუხლით გათვალისწინებული პირობების შეუსრულებლობის შემთხვევაში, კონკრეტულ უბანზე ერთი მომხმარებლის მიერ უმრიცხველოდ მოხმარებული ელექტროენერგიის გასაშუალოებული მნიშვნელობა განისაზღვრება ფორმულით.

სასამართლოს განმარტებით, უმრიცხველო აბონენტის მიერ რეალურად მოხმარებული ელექტროენერგია შესაძლოა არ იყოს ენერგოკომპანიის მიერ მასზე დარიცხული ელექტროენერგიის ოდენობის იდენტური და მას დარიცხული დავალიანების შესატყვისი ოდენობის ელექტროენერგია მოხმარებული არც ჰქონდეს, მაგრამ დასახელებული ნორმატიული აქტი ითვალისწინებს მოხმარებული ელექტროენერგიის გამოთვლის ამგვარ განსაკუთრებულ წესს, რაც განპირობებულია ქვეყანაში არსებული სპეციფიკური სიტუაციით, ატარებს დროებით ხასიათს მომხმარებელთა ინდივიდუალურ გამრიცხველიანებამდე და არ აქვს პრეტენზია მომხმარებლის მიერ რეალურად მოხმარებული ელექტროენერგიის ზუსტად აღრიცხვის თაობაზე. საერთო მრიცხველით სარგებლობის პირობებში, თითოეული მომხმარებლის მიერ მოხმარებული ელექტროენერგიის ოდენობის ზუსტად განსაზღვრა შეუძლებელია, მაგრამ მოცემულ შემთხვევაში მნიშვნელოვანია მოხმარებული ელექტროენერგიის გამოთვლისას დაცული იყოს დროებითი წესის მე-5 ან მე-6 მუხლებით დადგენილი მოთხოვნები.

სასამართლომ ყურადღება გაამახვილა იმ გარემოებაზე, რომ დროებითი წესის მე-5 მუხლის თანახმად, საერთო მრიცხველზე აღრიცხული ელექტროენერგიის განაწილება უმრიცხველო მომხმარებლებს შორის, უბნის წარმომადგენლის მიერ, შეიძლება განხორციელდეს მხოლოდ მომხმარებელთა თანხმობის შემთხვევაში, მათი თავისუფალი ნების გამოვლენის საფუძველზე. ასეთი თანხმობის არარსებობისას დაუშვებელია, მომხმარებლის მიერ მოხმარებული ელექტროენერგიის განსაზღვრა განხორციელდეს უბნის წარმომადგენლის მიერ. აღნიშნულ შემთხვევაში აბონენტის მიერ მოხმარებული ელექტროენერგიის ოდენობის განსაზღვრა კომპანიამ უნდა განახორციელოს დროებითი წესის მე-6 მუხლით დადგენილი დანაწესით.

რამდენადაც მოცემულ შემთხვევაში არ არსებობდა შეთანხმება უბნის წარმომადგენლისათვის ელექტროენერგიის ხარჯის განაწილების უფლებამოსილების გადაცემის თაობაზე, რაიონულმა სასამართლომ მიიჩნია, რომ მოპასუხის მიმართ 1876.74 ლარის ღირებულების ელექტროენერგიის დარიცხვა მოხდა დროებითი წესის მე-5 მუხლის მოთხოვნათა დარღვევით. ასეთ ვითარებაში არ არსებობდა სარჩელის დაკმაყოფილების საფუძველი (ს.ფ. 134-141).

პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა სს «ე პრო-მ», რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება (ს.ფ. 148-157).

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 4 ნოემბრის განჩინებით სს «ე პრო-ს» სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, უცვლელად დარჩა აბაშის რაიონული სასამართლოს 2010 წლის 25 აგვისტოს გადაწყვეტილება.

სააპელაციო სასამართლომ გაიზიარა საქმეზე ქვემდგომი ინსტანციის სასამართლოს მიერ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებები, მათ შორის, ის გარემოება, რომ მოხმარებული ელექტროენერგიის რაოდენობის დაფარვა ხორციელდებოდა სემეკის 2007 წლის 30 მაისის ¹9 დადგენილებით დამტკიცებული წესით, ხოლო სამომხმარებლო ტარიფს კომპანია ადგენდა 2006 წლის 15 მაისის ¹18 დადგენილებით.

დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების გათვალისწინებით სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ მხარეთა შორის წარმოშობილი ურთიერთობა წარმოადგენდა ნასყიდობის ხელშეკრულებიდან წარმოშობილ ურთიერთობას, რომელიც ხელშეკრულების სტანდარტული პირობებითა და კონკრეტულ შემთხვევაში, საქართველოს ენერგეტიკის მარეგულირებელი ეროვნული კომისიის (სემეკი) 2007 წლის 30 მაისის ¹9 დადგენილებით უნდა მოწესრიგებულიყო.

სააპელაციო სასამართლომ განმარტა, რომ საქართველოს ენერგეტიკის მარეგულირებელი ეროვნული კომისიის (სემეკი) 2007 წლის 30 მაისის ¹9 დადგენილება აწესრიგებს ელექტროენერგიის გამანაწილებელი კომპანიების მომხმარებლების მიერ ინდივიდუალური მრიცხველის გარეშე მოხმარებული ელექტროენერგიის რაოდენობის განსაზღვრის დროებით წესს. დასახელებული დადგენილების მე-5 მუხლის თანახმად, კომპანიასა და უბანს შორის შეთანხმების შემთხვევაში, საერთო მოხმარების მრიცხველზე აღრიცხული ელექტროენერგიის (ნორმატიული დანაკარგების გამოკლებით) განაწილება შეიძლება მოხდეს უმრიცხველო მომხმარებლებს შორის კომპანიის ან/და უბნის უფლებამოსილი წარმომადგენლის დახმარებით.

სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა მოსარჩელის მოსაზრება იმის თაობაზე, რომ მოპასუხისათვის მოხმარებული ელექტროენერგიის დარიცხვისას, გათვალისწინებულ იქნა უბნის უფლებამოსილი წარმომადგენლის მიერ ნაწარმოები განაწილება, რაზეც თანხმობა, ანუ უფლებამოსილება უბნის წარმომადგენლისათვის ლ. გ-იასაც ჰქონდა მიცემული. ამასთან დაკავშირებით სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა პირველი ინსტანციის სასამართლოში მოწმის სახით დაკითხუოი გ. კუპრეიშვილის ჩვენებაზე, რომელიც უბნის წარმომადგენლად მუშაობდა სადავო პერიოდში. მითითებულმა მოწმემ განმარტა, რომ კომუნალური აბონენტის ბარათზე ხელმოწერები არ ეკუთვნოდა არც ლ. გ-იას და არც მისი ოჯახის წევრ რ. გ-იას. მათთვის ეს დოკუმენტები ხელის მოსაწერად მას არ წარუდგენია. კომუნალური მრიცხველის ჩვენებას მოსახლეობაზე რეალურად იგი არ ანაწილებდა. წერდა იმას, რასაც ეტყოდნენ მომსახურების ცენტრში. მოსახლეობას აწერდნენ იმდენს, რაც ე.წ. «შავი მრიცხველებით» ჰქონდათ დარიცხული. რაც ზედმეტი იყო, ყველაფერს გ-იებს აწერდნენ, იმ იმედით, რომ მათზე სამინისტრო თანხებს ჩარიცხავდა. ასე დარჩა მთელი მოსახლეობის მიერ გახარჯული ელექტროენერგია გ-იებზე დარიცხული.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ უბნის წარმომადგენელსა და მოპასუხეს შორის ელექტროენერგიის განაწილების თაობაზე არანაირი შეთანხმება არ არსებობდა, რითაც დარღვეული იყო ზემოთ დასახელებული დროებითი წესის მე-5 მუხლი.

სასამართლომ მიუთითა მოწმე დ. ჯანჯღავას ჩვენებაზე, რომლითაც უდავოდ დასტურდებოდა ფაქტობრივი გარემოება, რომ მოპასუხე უკიდურესად ხელმოკლედ ცხოვრობდა, მას არანაირი ელექტრო ტექნიკა არ გააჩნდა (არც ტელევიზორი, არც მაცივარი), ენთო მხოლოდ ერთი ნათურა და ისიც მთელი წელი ჩაჭრილი ჰქონდა.

სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებით, სრულიად არ დასტურდებოდა დარიცხული საფასურის ოდენობის ელექტროენერგიის ლ. გ-იასათვის მიწოდების ფაქტი.

საქმეზე წარდგენილი მტკიცებულებების (აბონენტის ბარათები, მოწმეთა ჩვენებები) შეფასების შედეგად სააპელაციო სასამართლომ დაასკვნა, რომ სს «ე პრო-ს» სარჩელი ელექტროენერგიის საფასურის გადახდევინების თაობაზე დაუსაბუთებელი იყო და მისი დაკმაყოფილების საფუძველი არ არსებობდა (ს.ფ. 197-205).

სააპელაციო სასამართლოს განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა სს «ე პრო-მ», რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება.

საკასაციო საჩივრის თანახმად, საქალაქო სასამართლომ არასწორად დაადგინა ფაქტობრივი გარემოება იმის შესახებ, რომ უბნის უფლებამოსილი წარმომადგენლისათვის ელექტროენერგიის უფლებამოსილების მინიჭების თაობაზე სიტყვიერი შეთანხმების არსებობა არ დგინდება უბნის წარმომადგენელსა და მოპასუხე ლ. გ-იას ოჯახის წევრ რ. გ-იას შორის. სასამართლოს აღნიშნული მსჯელობა არასწორია, ვინაიდან მოცემულ საკითხთან დაკავშირებით სასამართლო სხდომაზე მოწმის სახით დაკითხულმა უბნის უფლებამოსილმა წარმომადგენელმა გ.კუპრეიშვილმა განმარტა, რომ ასეთი სახის შეთანხმება მასა და რ. გ-იას შორის არსებობდა.

კასატორის განმარტებით, მოპასუხეზე ელექტროენერგიის გადასახადის დარიცხვა ხორციელდებოდა სემეკის 2007 წლის 30 მაისის ¹9 დადგენილების მოთხოვნის შესაბამისად, კერძოდ, დადგენილების მე-5 მუხლის საფუძველზე. ამ მუხლის მიხედვით, კომპანიასა და უბანს შორის შეთანხმების შემთხვევაში, საერთო მოხმარების მრიცხველზე აღრიცხული ელექტროენერგიის, ნორმატიული დანაკარგების გამოკლებით, განაწილება შეიძლება მოხდეს უმრიცხველო მომხმარებლებს შორის კომპანიის ან/და უბნის უფლებამოსილი წარმომადგენლის დახმარებით. მოცემულ შემთხვევაში უბნის უფლებამოსილი პირის ჩვენებით დგინდება, რომ ლ. გ-იას ოჯახის წარმომადგენელი რ. გ-ია თანხმობას აცხადებდა უბნის წარმომადგენლად მის ყოფნაზე. აქედან გამომდინარე, უსაფუძვლოა სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრება, რომ ლ. გ-იაზე 1876.74 ლარის ღირებულების ელექტროენერგიის დარიცხვა მოხდა დროებითი წესის მე-5 მუხლის მოთხოვნათა დარღვევით. კასატორისათვის გაუგებარია სასამართლოს პოზიცია, როდესაც იგი არ ეთანხმება ენერგოკომპანიის მიერ მოთხოვნილი თანხის ოდენობას და სრულად აუქმებს დარიცხულ თანხას (ს.ფ. 210-217).

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 24 იანვრის განჩინებით სს «ე პრო-ს» საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ სს «ე პრო-ს» საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი ზემომითითებული საფუძვლით. შესაბამისად, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას სს «ე პრო-ს» საკასაციო საჩივარი, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401.4 მუხლის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. მოცემულ შემთხვევაში, ვინაიდან საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნა მიჩნეული, კასატორს უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (300 ლარი) 70% _ 210 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. სს «ე პრო-ს» საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად.

2. კასატორ სს «ე პრო-ს» დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (300 ლარი) 70% _ 210 ლარი.

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.