ას-144-137-2010 10 მაისი, 2010წ.

თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

მ. სულხანიშვილი (თავმჯდომარე),

ლ. ლაზარაშვილი (მომხსენებელი), ნ. კვანტალიანი

საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი განხილვის გარეშე

კასატორი (მოსარჩელე) _ შპს “ს-ა”

მოწინააღმდეგე მხარე (მოპასუხე) _ შპს “ა-ი”

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება _ თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2009 წლის 20 ოქტომბრის განჩინება

დავის საგანი _ დავალიანების არარსებობის აღიარება, სარკინიგზო მომსახურების გაწევა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2007 წლის 16 აპრილის განჩინებით შპს “ა-ის” 2007 წლის 7 მარტის განცხადება სარჩელის აღძვრამდე სარჩელის უზრუნველყოფის შესახებ დაკმაყოფილდა, შპს “ს-ას” დავის საბოლოო გადაწყვეტამდე დაევალა შპს “ა-ის” სარკინიგზო მომსახურების განხორციელება, შპს “ა-ს” დაევალა აღნიშნული განჩინების ჩაბარებიდან 7 დღის ვადაში შპს “ს-ისათვის” მოსალოდნელი ზარალის ანაზღაურების უზრუნველყოფა საქართველოს იუსტიციის უმაღლესი საბჭოს საერთო სასამართლოების დეპარტამენტის სადეპოზიტო ანგარიშზე 50 000 ლარის ან ამავე რაოდენობის ფასიანი ქაღალდის შეტანის გზით ან საკრედიტო დაწესებულების მიერ გაცემული თავდებობის წარდგენა (ტომი I, ს.ფ. 39-41).

2007 წლის 13 მარტს თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიას სარჩელით მიმართა შპს “ა-მა” მოპასუხე შპს “ს-ის” მიმართ. მოსარჩელემ მოითხოვა:

ა. იმ ფაქტის აღიარება, რომ შპს “ა-ს” შპს ს-ის” მიმართ არ გააჩნია დავალიანება გადაზიდვაზე 69 349.42 ლარის ოდენობით, ხოლო სადგურის მომსახურებაზე _ 510.73 ლარის ოდენობით;

ბ. მოპასუხისათვის შპს “ა-ის” მიმართ სარკინიგზო მომსახურების გაწევის დავალება (ტომი II, ს.ფ. 2-6).

საქალაქო სასამართლოს 2008 წლის 10 ნოემბრის მოსამზადებელ სხდომაზე შპს “ა-მა” წარადგინა დაზუსტებული სარჩელი, რომლითაც დამატებით მოითხოვა შპს “ს-ისათვის” მის მიერ საბანკო გარანტიის წარდგენის გამო გაწეული ხარჯების ანაზღაურება გადაწყვეტილების აღსრულების დღისათვის არსებული ოდენობით, რაც ყოველთვიურად შეადგენდა 254.70 ლარს (ტომი II, ს.ფ. 43-44, 45-46).

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2008 წლის 24 ნოემბრის გადაწყვეტილებით შპს “ა-ის” სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა: აღიარებულ იქნა, რომ შპს “ა-ს” შპს “ს-ის” მიმართ არ გააჩნია დავალიანება სარკინიგზო გადაზიდვაზე 69 349.42 ლარის, ხოლო სადგურის მომსახურებაზე _ 510.73 ლარის ოდენობით; შპს “ს-ას” დაევალა, განეხორციელებინა შპს “ა-ის” სარკინიგზო მომსახურება; მოთხოვნა საბანკო გარანტიის წარდგენისათვის გაწეული ხარჯების ანაზღაურების შესახებ არ დაკმაყოფილდა.

საქალაქო სასამართლომ საქმეზე დადგენილად მიიჩნია შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:

შპს “ა-ი” წარმოადგენს დამატებული ღირებულების გადასახადის გადამხდელს;

მხარეები სადავო პერიოდშიც (2004-2005 წლები) და ამ დროისთვისაც იმყოფებოდნენ სახელშეკრულებო ურთიერთობებში, მოპასუხე ახორციელებდა მოსარჩელის ტვირთის სარკინიგზო გადაზიდვას;

შპს “ს-ა” სარნკინიგზო მომსახურებას ახორციელებდა მომსახურების საფასურის (გადაზიდვის ღირებულების) წინასწარ გადახდის შემდეგ;

შპს “ა-მა” მოპასუხეს სრულად გადაუხადა სადავო პერიოდის გადაზიდვის მხარეთა შორის შეთანხმებული ფასი (ზედნადებში მითითებული თანხა), რის შემდეგაც მოპასუხემ განახორციელა გადაზიდვა;

შპს “ს-ამ” 2007 წლის 21 თებერვლის წერილით შპს “ა-ს” აცნობა, რომ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებული დავების განხილვის საბჭოს 2005 წლის 12 დეკემბრის გადაწყვეტილების თანახმად, 2006 წლის 1 ივნისამდე განხორციელებული გადაზიდვები ჩაითვლებოდა საერთაშორისოდ, თუ ტვირთის გადაზიდვა განხორციელებული იქნებოდა ერთიანი სატრანსპორტო დოკუმენტის საფუძველზე, გაგზავნის, დანიშნულებისა და სატრანზიტო ქვეყნების საბაჟო ტერიტორიებისათვის, ერთი ან რამდენიმე საზღვრის გადაკვეთით, ნებისმიერი გაგზავნის საბაჟოდან დანიშნულების საბაჟომდე, გაგზავნისა და სხვა ქვეყნის ერთი ან რამდენიმე საბაჟოს გავლით. წერილის შინაარსის მიხედვით, დავების განხილვის საბჭოს გადაწყვეტილების საფუძველზე რკინიგზამ მოიძია შპს “ა-თან” მიმართებით წინა პერიოდში შესრულებული გადაზიდვები, რომლებიც განხორციელებული იყო სხვადასხვა სატრანსპორტო დოკუმენტების საფუძველზე და შესაბამისად, უნდა დარიცხვოდა დამატებული ღირებულების გადასახადი, რომლის ოდენობამ შეადგინა გადაზიდვაზე 69 349.42 ლარი, ხოლო სადგურის მომსახურებაზე _ 510.73 ლარი. აღნიშნული წერილის თანახმად, შპს “ს-ამ” შპს “ა-ის” დირექტორს აცნობა, რომ წერილში მითითებული დავალიანების გადახდის ვალდებულების შეუსრულებლობის შემთხვევაში შეწყვეტდა მის სარკინიგზო მომსახურებას.

საქალაქო სასამართლოს მითითებით, მოცემულ შემთხვევაში მხარეები სადავოდ ხდიდნენ საკითხს იმის შესახებ, უფლებამოსილი იყო თუ არა შპს “ს-ა”, მოეთხოვა შპს “ა-ისაგან” შეწყვეტილ ვალდებულებაზე დამატებული ღირებულების გადასახადის გადახდა.

საქმეზე დგინდებოდა, რომ შპს “ა-მა” თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2007 წლის 16 აპრილის განჩინების საფუძველზე, მის მიერ სარჩელის უზრუნველყოფის გამოყენებით მოსალოდნელი ზარალის ანაზღაურების უზრუნველსაყოფად წარადგინა საბანკო გარანტია.

საქალაქო სასამართლომ განმარტა, რომ საგადასახადო კოდექსის მე-12 მუხლის მე-14 ნაწილის თანახმად, დღგ არის გადასახადი, რომელიც დგინდება მიწოდებული საქონლის ან/და გაწეული მომსახურების ფასზე დანამატის სახით და რომელსაც იხდის მომხმარებელი გადასახადით გაზრდილი ფასით საქონლის ან/და მომსახურების შეძენისას. სამოქალაქო კოდექსის 668-ე მუხლით, გადაზიდვის ხელშეკრულებით გადამზიდველი ვალდებულია შეთანხმებული საზღაურის გადახდით გადაიტანოს ტვირთი ან გადაიყვანოს მგზავრი დანიშნულების ადგილზე. 672-673-ე მუხლების მიხედვით, გადაზიდვის ხელშეკრულება ფორმდება ზედნადების (ან სხვა დოკუმენტის) სახით. 674-ე მუხლის პირველი ნაწილის “ი” ქვეპუნქტის თანახმად, ზედნადები, სხვა მონაცემებთან ერთად, უნდა შეიცავდეს გადაზიდვასთან დაკავშირებულ ხარჯებს (გადაზიდვის ფასი, დამატებითი ხარჯები, საბაჟო გადასახადები და სხვა ხარჯი, რომელიც წარმოიშობა ხელშეკრულების დადებიდან ტვირთის მიტანამდე). 675-ე მუხლის შესაბამისად, აღნიშნული მონაცემის ზედნადებში მითითება ეკისრება გადამზიდველს და არა გამგზავნს და გამგზავნი პასუხს არ აგებს ამით გამოწვეული ხარჯისა თუ ზიანისათვის. ამდენად, გადაზიდვის ხელშეკრულების უპირველესი არსებითი პირობა მომსახურების ფასზე შეთანხმებაა.

საქალაქო სასამართლოს მოსაზრებით, მოცემულ შემთხვევაში ხელშეკრულებით შეთანხმებულ მომსახურების ფასში შპს “ს-ას” უნდა აესახა დამატებული ღირებულების გადასახადი (გადაზიდვის მომსახურებაზე დანამატი) და აღნიშნულით გაზრდილი ფასის შპს “ა-ის” (მომსახურების შემძენის) მიერ გადახდის, ანუ მომსახურების შეძენის შემდეგ გადაეზიდა მოსარჩელის ტვირთი.

საქალაქო სასამართლომ მიუთითა სამოქალაქო კოდექსის 427-ე მუხლზე, რომლის თანახმად, ვალდებულებითი ურთიერთობა წყდება კრედიტორის სასარგებლოდ ვალდებულების შესრულებით. რამდენადაც 2004-2005 წლებში დადებული გადაზიდვის ხელშეკრულებების მოქმედების პერიოდში რკინიგზას მოსარჩელისათვის სადავო თანხის გადახდა არ მოუთხოვია, ხოლო მხარეთა შეთანხმებით გათვალისწინებული მომსახურების ღირებულება მოსარჩელის მიერ გადახდილია, საქალაქო სასამართლომ ვალდებულება შესრულებულად მიიჩნია შპს “ა-ის” მიერ.

ამასთან, სასამართლომ აღნიშნა, რომ, ვინაიდან შპს “ს-ა” არ იყო უფლებამოსილი შპს “ა-ისაგან” მოეთხოვა სადავო დავალიანება, არ არსებობდა ამ დავალიანების გადაუხდელობის გამო, მხარეებს შორის სარჩელის განხილვის დროისათვის არსებული ხელშეკრულების შესაბამისად, სარკინიგზო მომსახურების შეწყვეტის საფუძველი, რის გამოც შპს “ს-ას” უნდა დავალებოდა განეხორციელებინა შპს “ა-ის” სარკინიგზო მომსახურება.

რაც შეეხებოდა საბანკო გარანტიის წარდგენის გამო გაწეული ხარჯების შპს “ს-ისათვის” დაკისრების მოთხოვნას, საქალაქო სასამართლომ დასახელებულ ნაწილში სარჩელის დაუკმაყოფილებლობა შემდეგნაირად დაასაბუთა:

საქმეზე დგინდებოდა, რომ მოსარჩელემ საბანკო გარანტია წარადგინა მოპასუხისათვის უზრუნველყოფის ღონისძიების გამოყენებით მოსალოდნელი ზარალის უზრუნველსაყოფად. უსაფუძვლო და დაუსაბუთებელი იყო მოთხოვნა უზრუნველყოფის გარანტიის გამოყენების გამო მიყენებული ზიანის ანაზღაურების მოთხოვნის შესახებ, იმ გარემოებების გათვალისწინებით, რომ არ დასტურდებოდა ზიანის მიყენების ფაქტი. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 37-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მიხედვით, სასამართლოსგარეშე ხარჯებს წარმოადგენს ადვოკატისათვის გაწეული ხარჯები, დაკარგული ხელფასი (განაცდური), მტკიცებულებათა უზრუნველსაყოფად გაწეული ხარჯები, აგრეთვე მხარეთა სხვა აუცილებელი ხარჯები. უზრუნველყოფის გარანტიის გამოყენებით გამოწვეული ხარჯები არ შედის სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 37-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებულ სასამართლოს გარეშე ხარჯებში. აქვე, სასამართლომ ნიშანდობლივად მიიჩნია ის გარემოება, რომ ხარჯის გაწევის დამადასტურებელი მტკიცებულება მოსარჩელეს არ წარუდგენია. შესაბამისად, მოთხოვნა საბანკო გარანტიის წარდგენისათვის გაწეული ხარჯების ანაზღარების შესახებ იყო უსაფუძვლო (ტომი II, ს.ფ. 56-65).

პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა შპს “ს-ამ”, რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა (ტომი II, ს.ფ. 70-79).

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2009 წლის 20 ოქტომბრის განჩინებით შპს “ს-ის” სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2008 წლის 24 ნოემბრის გადაწყვეტილება.

სააპელაციო სასამართლომ სრულად გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებები და მათი სამართლებრივი შეფასება.

სააპელაციო სასამართლო სრულად დაეთანხმა საქალაქო სასამართლოს მსჯელობას იმის შესახებ, რომ გადაზიდვის განხორციელების დროს გადაზიდვის ხელშეკრულების არსებით პირობებზე შეთანხმება უწინარესად მომსახურების ფასზე შეთანხმებას გულისხმობს. ხელშეკრულებით შეთანხმებულ მომსახურების ფასში შპს “ს-ას” უნდა აესახა დამატებული ღირებულების გადასახადი (გადაზიდვის მომსახურებაზე დანამატი) და აღნიშნულით გაზრდილი ფასის შპს “ა-ის” (მომსახურების შემძენი) მიერ გადახდის, ანუ მომსახურების შეძენის შემდეგ გადაეზიდა მოსარჩელის ტვირთი. სარკინიგზო კოდექსის 44-ე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, მხარეები პასუხს აგებენ მხოლოდ მათ მიერ ჩადენილი ან მათი მიზეზით გამოწვეული სამართალდარღვევებისათვის. კონკრეტულ შემთხვევაში გადაზიდვის ფასში დღგ-ს გაუთვალისწინებლობა შპს “ა-ის” მიზეზით არ მომხდარა. გადაზიდვის ფასში დამატებული ღირებულების გადასახადის გათვალისწინება არ წარმოადგენდა მოსარჩელის არც კანონისმიერ და არც სახელშეკრულებო ვალდებულებას. რამდენადაც მოცემულ შემთხვევაში მოსარჩელეს მხარეთა შეთანხმებით გათვალისწინებული მომსახურების ღირებულება გადახდილი ჰქონდა, შესაბამისად, მის მიერ ვალდებულება შესრულებული იყო და შპს “ს-ას” უფლება არ ჰქონდა მოეთხოვა მოსარჩელისაგან ვალდებულების შესრულება, კერძოდ, სადავო თანხის გადახდა. იმის გამო, რომ შპს ს-ა” არ იყო უფლებამოსილი შპს “ა-ისაგან” მოეთხოვა სადავო დავალიანება, არ არსებობდა ამ დავალიანების გადაუხდელობის გამო მხარეებს შორის სარჩელის განხილვის დროისათვის არსებული ხელშეკრულების შესაბამისად სარკინიგზო მომსახურების შეწყვეტის საფუძველი. ამიტომ, შპს “ს-ას” უნდა დავალებოდა განეხორციელებინა შპს “ა-ის” სარკინიგზო მომსახურება (III, ს.ფ. 21-34).

სააპელაციო სასამართლოს განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა შპს “ს-ამ”, რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

კასატორის მოთხოვნა ემყარება შემდეგ საფუძვლებს:

სასამართლომ საგადასახადო კოდექსის მე-12 მუხლის მე-14 ნაწილის უსწორო განმარტების შედეგად, დღგ-ს გადამხდელად მიიჩნია შპს “ს-ა” და არა შპს “ა-ი”, რაც სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 393-ე მუხლის მე-2 ნაწილის “გ” ქვეპუნქტით განჩინების გაუქმების უდავო საფუძველია. კანონის დასახელებული ნორმის მიხედვით, დღგ არის არაპირდაპირი გადასახადი, რომელიც დგინდება მიწოდებული საქონლის ან გაწეული მომსახურების ფასზე დანამატის სახით და რომელსაც მომხმარებელი იხდის მომსახურების შეძენისას. ამდენად, დღგ-ს გადახდის კანონისმიერი ვალდებულება ეკისრება მხოლოდ მომსხურების შემძენს _ “ა-ს”, ხოლო მომსახურების გამწევ რკინიგზას კი ეკისრება მისთვის გადახდილი დღგ-ს თანხის ბიუჯეტში შეტანის ვალდებულება.

სასამართლომ მიუთითა სამოქალაქო კოდექსის 327-ე მუხლზე და განმარტა, რომ გადაზიდვის ხელშეკრულების დასადებად არსებით პირობებზე შეთანხმება უწინარესად გულისხმობს მომსახურების ფასზე შეთანხმებას. სწორედ 327-ე მუხლის შესაბამისად მხარეები _ შპს “ა-ი” და რკინიგზა მომსახურების გაწევის თაობაზე ხელშეკრულებით შეთანხმდნენ, რომ ტვირთის გადაზიდვისა და სატრანსპორტო მომსახურების ანაზღაურება მოხდებოდა ს-აზე მოქმედი სატარიფო პოლიტიკის შესაბამისად. ს-ის სატარიფო პოლიტიკის 1-ლი მუხლის მე-2 პუნქტი მკაფიოდ ადგენს, რომ სატარიფო პოლიტიკის განაკვეთები და დამატებითი ანაკრეფები დღგ-ს არ მოიცავენ. კანონის ცოდნის პრეზუმფციიდან გამომდინარე, შპს “ა-ს”, როგორც გადაზიდვაში მონაწილე იურიდიულ პირს, უნდა სცოდნოდა ზემოაღნიშნული საკანონმდებლო-ნორმატიული აქტები. მოსარჩელეს უნდა სცოდნოდა, რომ ს-ის მიერ განხორციელებული მომსახურება _ ტვირთის შიდა გადაზიდვა წარმოადგენდა დღგ-თი დასაბეგრ მომსახურებას, რომლის რკინიგზისათვის, როგორც მომსახურების მიმწოდებლისათვის გადახდის ვალდებულება იმპერატიულად დადგენილია საგადასახადო კოდექსით და მას ეს გადასახადი დამატებით უნდა გადაეხადა რკინიგზისათვის. 2007 წლის 21 თებერვლის წერილით რკინიგზა სწორედ 2004-2005 წლებში განხორციელებული შიდა გადაზიდვისათვის გათვალისწინებული დღგ-ს თანხების, როგორც ზიანის ანაზღაურებას მოითხოვდა მოსარჩელისაგან, რაც სასამართლომ უსაფუძვლოდ მიიჩნია უკანონოდ.

კასატორის აზრით, იმის გამო, რომ დავის საგანს წარმოადგენდა რკინიგზის მიერ განხორციელებულ მომსახურებაზე გადასახადის (დღგ-ს) თანხის გადახდა, სასამართლო ვალდებული იყო გამოეყენებინა საგადასახადო კოდექსის შესაბამისი ნორმები. ამასთან, რამდენადაც შპს “ა-მა” სატარიფო პოლიტიკის 1-ლი მუხლის მე-2 პუნქტისა და საგადასახადო კოდექსის მე-12 მუხლის მე-14 ნაწილის შესაბამისად, რკინიგზას არ გადაუხადა შიდა სარკინიგზო გადაზიდვისათვის დაწესებული დღგ-ს თანხა, რაც რკინიგზას, თავის მხრივ, უკვე შეტანილი აქვს სახელმწიფო ბიუჯეტში, კასატორს მიაჩნია, რომ შპს “ა-ის” მოქმედება ეწინააღმდეგება საგადასახადო კოდექსის მოთხოვნებს, რაც დაუშვებელია (ტომი III, ს.ფ. 46).

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ შპს “ს-ის” საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მე-5 ნაწილის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მე-5 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის განსახილველად დაშვების ამომწურავ პირობებს, როგორიცაა: ა. საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ. სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ. სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ. გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მე-5 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

კასატორი ვერ ასაბუთებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რამაც არსებითად იმოქმედა საქმის შედეგზე და განაპირობა არასწორი განჩინების გამოტანა.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, შპს “ს-ის” საკასაციო საჩივარი არ ექვემდებარება განსახილველად დაშვებას.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის საფუძველზე შპს “ს-ას” უნდა დაუბრუნდეს მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (3 494 ლარი) 70% _ 2 445.8 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. შპს “ს-ის” საკასაციო საჩივარი თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2009 წლის 20 ოქტომბრის განჩინებაზე მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. შპს “ს-ას” დაუბრუნდეს მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (3 494 ლარი) 70% _ 2 445.8 ლარი;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.