ას-155-149-2011 11 აპრილი, 2011 წელი,

ქ.თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ნ. კვანტალიანი (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

ვ. როინიშვილი, ბ. ალავიძე

საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორები _ ლ. და თ. ც-ძეები (მოპასუხეები)

მოწინააღმდეგე მხარე _ ლ. თ-ელი (მოსარჩელე)

გასაჩივრებული სასამართლო გადაწყვეტილება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 2 ნოემბრის გადაწყვეტილება

კასატორის მოთხოვნა _ გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება

დავის საგანი _ ჩუქების ხელშეკრულების ბათილად ცნობა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

ლ. თ-ელმა სარჩელი აღძრა სასამართლოში თ. და ლ. ც-ძეების მიმართ 2005 წლის 5 სექტემბერს მოპასუხეებს შორის დადებული ჩუქების ხელშეკრულების ბათილად ცნობის, სარჩელის უზრუნველყოფის ღონისძიების გამოყენების შედეგად მიუღებელი შემოსავლის _ 5920 აშშ დოლარის, აუდიტის მომსახურების _ 135 ლარისა და ადვოკატის ხარჯების _ 352 ლარის ანაზღაურების მოთხოვნით შემდეგი საფუძვლებით: ლ. ც-ძემ სარჩელი აღძრა სასამართლოში ლ. თ-ელის მიმართ სარდაფში ტუალეტისა და სამზარეულოს მოწყობის აკრძალვის მოთხოვნით. ვინაიდან მოსარჩელე არ იყო ქ.თბილისში, ...ის ქ.¹58/10 მდებარე მრავალბინიანი სახლის მესაკუთრე, მოგვიანებით სათანადო მოსარჩელედ საქმეში ჩაება თ. ც-ძე. თბილისის სააპელაციო პალატის 2005 წლის 23 სექტემბრის გადაწყვეტილებით თ. ც-ძის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა და აღნიშნული გადაწყვეტილება შესულია კანონიერ ძალაში. სადავო ფართზე სასამართლოში მიმდინარე დავის გამო, მოსარჩელემ ვერ გაარემონტა იგი, რა შემთხვევაშიც შეეძლო, მოგება მიეღო ფართის ექსპლუატაციის შედეგად. ამდენად, თ. ც-ძეს მის სასარგებლოდ უნდა დაეკისროს 2002 წლის 1 ნოემბრიდან 2006 წლის 1 ივნისამდე მიუღებელი შემოსავლის სულ _ 5920 აშშ დოლარის ანაზღაურება. ამასთან, მოსარჩელისათვის ცნობილი გახდა, რომ 2005 წლის 5 სექტემბერს თ. ც-ძემ თავისი ქონება აჩუქა მეუღლე ლ. ც-ძეს. ჩუქების ხელშეკრულება მოჩვენებითია, დადებულია იმ მიზნით, რომ მშენებლობის აკრძალვის შესახებ თ.ც-ძის სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის შემთხვევაში, იგი თავს აარიდებდა უზრუნველყოფის ღონისძიების გამოყენებით მიყენებული ზიანის ანაზღაურებას.

მოპასუხემ სარჩელი არ ცნო შემდეგი დასაბუთებით: სარჩელის უზრუნველყოფის მოთხოვნით სასამართლოსათვის მიმართვა გამოწვეული იყო ლ. თ-ელის მიერ სახლის საყრდენი კედლის მოშლით, რომელიც მან ნაწილობრივ აღადგინა. მოსარჩელემ სველი წერტილები მოაწყო საერთო სარგებლობის სარდაფში, რომელიც ბინის მესაკუთრეთა საერთო საკუთრებაა. ამასთან, ლ.თ-ელს ჩუქების ხელშეკრულების გაუქმების მოთხოვნის უფლება არ აქვს, რადგანაც აღნიშნული დავა უნდა წარმოშობილიყო ხელშეკრულების დამდებ პირებს შორის.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2008 წლის 3 ივნისის გადაწყვეტილებით ლ.თ-ელის სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, მოპასუხე თ.ც-ძეს დაეკისრა მიუღებელი შემოსავლის _ 5920 აშშ დოლარის ეკვივალენტი ლარის, აუდიტის მომსახურების _ 135 ლარისა და ადვოკატის მომსახურების _ 352 ლარის მოსარჩელის სასარგებლოდ ანაზღაურება, ლ.თ-ელის სარჩელი 2005 წლის 5 სექტემბრის ჩუქების ხელშეკრულების ბათილად ცნობის თაობაზე არ დაკმაყოფილდა, რაც ამ ნაწილში ლ.თ-ელმა გაასაჩივრა სააპელაციო წესით.

სარჩელის დაკმაყოფილების ნაწილში საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრეს თ. და ლ. ც-ძეებმა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2009 წლის 29 იანვრის განჩინებით ლ. ც-ძის სააპელაციო საჩივარი თ.ც-ძისათვის თანხის დაკისრების ნაწილში დარჩა განუხილველად ლ.ც-ძის მიერ სააპელაციო საჩივარზე უარის თქმის გამო და ასევე იმ საფუძვლით, რომ გასაჩივრებული გადაწყვეტილება არ იყო მის მიმართ გამოტანილი. ამავე სასამართლოს 2009 წლის 19 თებერვლის განჩინებით კი, როგორც თ.ც-ძის, ისე ლ.თ-ელის სააპელაციო საჩივრები არ დაკმაყოფილდა, უცვლელად დარჩა გასაჩივრებული გადაწყვეტილება.

სააპელაციო სასამართლოს განჩინება ლ. თ-ელის სააპელაციო საჩივრის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის ნაწილში ამ უკანასკნელმა გაასაჩივრა საკასაციო წესით, მოითხოვა მისი გაუქმება და საქმის დაბრუნება იმავე სასამართლოსათვის ხელახლა განსახილველად.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2009 წლის 8 დეკემბრის განჩინებით ლ. თ-ელის საკასაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა, გაუქმდა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2009 წლის 19 თებერვლის განჩინება და საქმე ხელახლა განსახილველად დაუბრუნდა იმავე სასამართლოს.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 2 ნოემბრის გადაწყვეტილებით ლ. თ-ელის სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა, გაუქმდა ამ საქმეზე თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2008 წლის 3 ივნისის გადაწყვეტილება 2005 წლის 5 სექტემბრის ¹... ჩუქების ხელშეკრულების ბათილად ცნობის შესახებ ლ. თ-ელის სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის ნაწილში (გადაწყვეტილების მე-3 პუნქტი) და ამ ნაწილში მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება. ლ. თ-ელის სარჩელი დაკმაყოფილდა, ბათილად იქნა ცნობილი თ. ც-ძესა და ლ. ც-ძეს შორის 2005 წლის 5 სექტემბერს დადებული ¹... ჩუქების ხელშეკრულება შემდეგი საფუძვლებით: სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად ცნო, რომ თბილისის დიდუბე-ჩუღურეთის რაიონული სასამართლოს 2002 წლის 30 სექტემბრის განჩინებით დაკმაყოფილდა ლ. ც-ძის განცხადება სარჩელის აღძვრამდე სარჩელის უზრუნველყოფის შესახებ, რომლითაც ლ. თ-ელს აეკრძალა მის სარდაფში ტუალეტისა და სამზარეულოს მშენებლობა. 2002 წლის ოქტომბერში ლ. ც-ძემ სარჩელი აღძრა სასამართლოში ლ. თ-ელის მიმართ და მოითხოვა უნებართვო მშენებლობის აღკვეთა. სასამართლოს შეგებებული სარჩელით მიმართა ლ. თ-ელმა და მოითხოვა ლ. ც-ძის მიერ მისი საცხოვრებელი ფართის გვერდით უკანონოდ აშენებული კედლის დარღვევა. ამავე სასამართლოს ლ. ც-ძის წინააღმდეგ სარჩელით მიმართა ასევე ნ. ბ-ძემ და მოითხოვა ქ.თბილისში, ...ის ქ. ¹58/10-ში მდებარე სახლის პირველი სართულის ღია აივანზე ლ. ც-ძის მიერ ამოშენებული 10,6 კვ.მ ფართის მოშლა, მისი პირვანდელ მდგომარეობაში მოყვანა მოპასუხის სახსრებით და ღია აივნით სარგებლობის ხელშეშლის აღკვეთა. სასამართლომ ასევე დადგენილად ცნო, რომ ამ დავაზე 2005 წლის 25 მარტს გადაწყვეტილება მიღებულ იქნა თბილისის საოლქო სასამართლოს სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების საქმეთა სააპელაციო პალატის მიერ. სააპელაციო სასამართლოს აღნიშნული გადაწყვეტილებით თ. ც-ძის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა: ლ. თ-ელის სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, ნ. ბ-ძის სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა. ც-ძეს დაევალა თბილისში, ...ის ქ.¹58/10-ში პირველი სართულის ღია აივანზე პირვანდელი მდგომარეობის აღდგენა ისე, რომ მას დარჩეს 6 კვ.მ ოთახი. თბილისის საოლქო სასამართლოს სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების საქმეთა სააპელაციო პალატის 2005 წლის 25 მარტს გადაწყვეტილება შესულია კანონიერ ძალაში. 2005 წლის 5 სექტემბრის ხელშეკრულებით თ. ც-ძემ მის საკუთრებაში არსებული ...ის ქუჩა ¹58/10-ში მდებარე ბინა აჩუქა ლ. ც-ძეს. 2007 წლის 6 ივლისს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს განცხადებით მიმართა ლ. თ-ელისა და ნ. ბ-ძის წარმომადგენელმა დ. მ-შვილმა და მოითხოვა თბილისის საოლქო სასამართლოს სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების საქმეთა სააპელაციო პალატის 2005 წლის 25 მარტს გადაწყვეტილებით დადგენილი აღსრულების წესის შეცვლა. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2007 წლის 11 ოქტომბრის განჩინებით აღნიშნული განცხადება არ დაკმაყოფილდა, სააპელაციო სასამართლოს მითითებული განჩინება უცვლელად იქნა დატოვებული საქართველოს უზენაესი სასამართლოს 2008 წლის 26 თებერვლის განჩინებით. თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2005 წლის 23 სექტემბრის გადაწყვეტილებით დაკმაყოფილდა ლ. ც-ძის სარჩელი მოპასუხე თ. ც-ძესთან ქორწინების შეწყვეტის თაობაზე. ლ. ც-ძესა და თ. ც-ძეს შორის რეგისტრირებული ქორწინება შეწყდა 2008 წლის 28 თებერვალს. ლ. ც-ძე სადავო გარიგების დადებამდე ცხოვრობდა და ამჟამადაც ცხოვრობს ქ.თბილისში, ...ის ქ.¹58/10-ში. სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა, რომ მოსარჩელე ლ. თ-ელის, მოთხოვნას, თ. და ლ. ც-ძეებს შორის 2005 წლის 5 სექტემბრის უძრავი ქონების ჩუქების ხელშეკრულების ბათილად ცნობის თაობაზე, ამყარებდა იმ გარემოებაზე, რომ აღნიშნული გარიგება დაიდო მოსაჩვენებლად მხოლოდ იმ განზრახვით, რომ, თუ თ. ც-ძის სარჩელი ლ. თ-ელის მიმართ უნებართვო მშენებლობის აღკვეთის თაობაზე არ დაკმაყოფილდებოდა, მას თავი აერიდებინა ამ დავაზე გამოყენებული გაუმართლებელი სარჩელის უზრუნველყოფის ღონისძიების შედეგად, ლ. თ-ელისათვის მიყენებული ზიანის ანაზღაურებისაგან. თ. ც-ძის მიერ, საკასაციო წესით არ გასაჩივრებულა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2009 წლის 19 თებერვლის განჩინება მისი სააპელაციო საჩივრის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის ნაწილში აღნიშნული განჩინებით ძალაში დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2008 წლის 3 ივნისის გადაწყვეტილება, რომლითაც ლ. თ-ელის სარჩელი თ. ც-ძისათვის 5920 აშშ დოლარის შესაბამისი ლარის დაკისრების ნაწილში, დაკმაყოფილდა. 2005 წლის 23 სექტემბერს თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის მიერ მიღებულ იქნა გადაწყვეტილება ლ. ც-ძის სარჩელის დაკმაყოფილების –თ. ც-ძესთან ქორწინების შეწყვეტის თაობაზე. მათ შორის რეგისტრირებული ქორწინება შეწყდა 2008 წლის 28 თებერვალს, რა დროსაც გაიცა განქორწინების მოწმობა სამოქალაქო რეესტრის სააგენტოს დიდუბე-ჩუღურეთის სამსახურის მიერ. ამდენად, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ ქ.თბილისში, ...ის ქ. ¹58/10-ში მდებარე უძრავი ქონების ჩუქების ხელშეკრულების დადების დროისათვის – 2005 წლის 5 სექტემბრისათვის, გარიგების მხარეები – თ. და ლ. ც-ძეები, არ იყვნენ განქორწინებულნი და მათ შორის ქორწინება შეწყდა მას შემდეგ, რაც ლ. თ-ელმა სარჩელი აღძრა თ. და ლ. ც-ძეების მიმართ ზიანის ანაზღაურებისა და ჩუქების ხელშეკრულების ბათილად ცნობის თაობაზე. უძრავი ქონების ჩუქების ხელშეკრულება გაფორმდა 2005 წლის 5 სექტემბერს, ხოლო ამ დროისათვის არ იყო დასრულებული და მიმდინარეობდა მხარეებს შორის დავა, რომლის უზრუნველსაყოფადაც თბილისის დიდუბე-ჩუღურეთის რაიონული სასამართლოს 2002 წლის 30 სექტემბრის განჩინებით გატარებულ იქნა შესაბამისი ღონისძიება, კერძოდ, დადგენილად ცნო, რომ ამ პერიოდისათვის ლ. თ-ელისა და ნ. ბ-ძის სააპელაციო საჩივრების საფუძველზე საქმე იხილებოდა თბილისის საოლქო სასამართლოში. დადგენილად, ცნო რომ ჩუქების ხელშეკრულების გაფორმების შემდეგ ლ. ც-ძის მიერ თბილისში, ...ის ქ.¹58/10-ში მდებარე ქონება სარგებლის მიღების მიზნით არ გამოყენებულა.

სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია ის გარემოება, რომ თ. ც-ძესა და ლ. ც-ძეს შორის 2005 წლის 5 სექტემბრის ჩუქების ხელშეკრულება ქ.თბილისში, ...ის ქ. ¹58/10-ში მდებარე ბინაზე დადებულია მოსაჩვენებლად იმ განზრახვის გარეშე, რომ ამ გარიგებას რაიმე იურიდიული შედეგი მოჰყოლოდა. სააპელაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 50-ე მუხლითა და 56-ე მუხლის პირველი ნაწილით და მიუთითა, რომ აღნიშნული ნორმის გამოყენების ბათილობაზე დავის შემთხვევაში, პირველ ყოვლისა, უნდა დადგინდეს სადავო გარიგების მონაწილეთა ნამდვილი ნება და გარიგების თანმდევი იურიდიული შედეგის რეალურად არსებობა. სასამართლომ აღნიშნა, რომ მოცემულ შემთხვევაში თ. ც-ძესა და ლ. ც-ძეს შორის სადავო გარიგება, 2005 წლის 5 სექტემბრის ჩუქების ხელშეკრულება, გაფორმდა მოცემული სამოქალაქო მხარეებს შორის სასამართლოში მიმდინარე დავის პროცესში. ჩუქების ხელშეკრულების მონაწილენი მიზნად არ ისახავდნენ იმ შედეგის დადგომას, რაც სამართლებრივი თვალსაზრისით უნდა მოჰყოლოდა მითითებულ გარიგებას. სასამართლომ დაუსაბუთებლად მიიჩნია აპელანტის პოზიციის გასაქარწყლებლად მოწინააღმდეგე მხარის მიერ მითითებული ის გარემოება, რომ გამჩუქებელი თ. ც-ძე ამ ბინაში არ ცხოვრობს, ხოლო დასაჩუქრებული ლ. ც-ძე ცხოვრობს, სარგებლობს ნაჩუქარი ნივთით და, შესაბამისად, ჩუქების ხელშეკრულებას მოჰყვა შესაბამისი სამართლებრივი შედეგი, ვინაიდან ჩათვალა, რომ აღნიშნული გარემოებები არსებობდა სადავო გარიგების დადებამდეც და ისინი არ წარმოადგენდნენ ჩუქების ხელშეკრულების თანმდევ სამართლებრივ შედეგს.

სააპელაციო სასამართლოს განჩინებაზე საკასაციო საჩივარი შეიტანეს ლ. და თ. ც-ძეებმა, მოითხოვეს გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და საქმის ხელახლა განსახილველად დაბრუნება შემდეგი საფუძვლებით: სააპელაციო პალატამ გამოიყენა საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 56-ე მუხლის პირველი ნაწილი, რაც არ უნდა გამოეყენებინა, კერძოდ, საქმი მასალებით არ დასტურდება, რომ ჩუქების ხელშეკრულების დადებისას ლ. თ-ელი იყო კრედიტორი, ხოლო ლ. და თ. ც-ძეები კი იყვნენ მევალეები, შესაბამისად, ლ. და თ. ც-ძეებს შორის დადებული გარიგება არ იყო იმ მიზნით დადებული, რომ თავი აერიდებინათ კრედიტორის დაკმაყოფილებისაგან, შესაბამისად, არ არსებობს ლ. თ-ელის იურიდიული ინტერესი აღნიშნული ხელშეკრულების ბათილობის მიმართ, ვინაიდან სასამართლო გადაწყვეტილება, რომლის აღსრულებაზე თავის არიდების მიზანზე მიუთითებს მხარე, აღსრულებადია. ამდენად, საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 56-ე მუხლის პირველი ნაწილის გამოყენებასთან დაკავშირებით მცდარია სასამართლოს მოსაზრება ჩუქების ხელშეკრულების დადებისას ვალდებული პირის მიერ სამოქალაქო-სამართლებრივი პასუხისმგებლობისაგან თავის არიდების მიზანზე, ჩუქების ხელშეკრულების დადებისას ლ. და თ. ც-ძეებს ლ. თ-ელის მიმართ ვალდებულებები არ წარმოშობიათ. სასამართლომ არ გამოიყენა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლი, მხარეთა შორის არ გაანაწილა მტკიცების ტვირთი იმგვარად, როგორც ამას კანონის დანაწესი მოითხოვს, კერძოდ, ნაცვლად იმისა, რომ აპელანტს ემტკიცებინა ჩუქების ხელშეკრულების მართლსაწინააღმდეგო მიზანი, მოწინააღმდეგე მხარეს დააკისრა იმის მტკიცების ტვირთი, რომ ჩუქების ხელშეკრულების დადების მიზანი არ იყო მართლსაწინააღმდეგო. სააპელაციო სასამართლომ დავის სამართლებრივი შეფასებისას არ გამოიყენა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 180-ე მუხლი, არ დაადგინა არსებობდა თუ არა მოცემულ დავაში მოსარჩელის იურიდიული ინტერესი, მით უფრო, რომ საქართველოს უზენაესი სასამართლოს გადაწყვეტილებიდან გამომდინარე, მოცემული დავის მიმართ ლ. თ-ელს იურიდიული ინტერესი არ გააჩნდა. სააპელაციო სასამართლომ არასწორად განმარტა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 217-ე და 220-ე მუხლები, ასევე, არ გამოიყენა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 244-ე მუხლი და 412-ე მუხლის მეორე ნაწილი.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 24 თებერვლის განჩინებით ლ. და თ. ც-ძეების საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ლ. და თ. ც-ძეების საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა)საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან.

მოცემული დავის საგანია ჩუქების ხელშეკრულების ბათილად ცნობა. აღნიშნულ საკითხზე არსებობს სასამართლოს პრაქტიკა, რაც ასახულია სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებულ განჩინებაში.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი, დაუშვას ლ. და თ. ც-ძეების საკასაციო საჩივარი, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მესამე ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. ამდენად, საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ ლ. ცირღილძეს უნდა დაუბრუნდეს 2011 წლის 18 თებერვალს მის მიერ საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის – 750 ლარის 70% _ 525 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

ლ. და თ. ც-ძეების საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო.

ლ. ც-ძეს დაუბრუნდეს 2011 წლის 18 თებერვალს მის მიერ საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის – 750 ლარის 70%

_ 525 ლარი.

საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.