ას-174-164-2011 23 ივნისი, 2011 წელი

ქ.თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

თ.თოდრია (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

ვ. როინიშვილი, მ. სულხანიშვილი

საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი განხილვის გარეშე

საკასაციო საჩივრის ავტორი – ჯ. ნ-შვილი

მოწინააღმდეგე მხარე _ ბ. დ-შვილი

გასაჩივრებული განჩინება – ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 17 დეკემბრის გადაწყვეტილება

კასატორის მოთხოვნა _ გასაჩივრებული გადაწყვეტილების ნაწილობრივ გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა

დავის საგანი _ საცხოვრებელი ბინის მესაკუთრედ ცნობა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

ბ. დ--შვილმა სარჩელი აღძრა სასამართლოში ჯ. ნ-შვილის მიმართ საცხოვრებელი ბინის მესაკუთრედ ცნობის თაობაზე, კერძოდ, მოითხოვა ქ. ქუთაისში, მ-ს ¹8/26-27-ში მდებარე მის მიერ ნაყიდი საცხოვრებელი ბინის 7/16 ნაწილის მესაკუთრედ ცნობა მოპასუხისათვის სადავო ბინის საბაზრო ღირებულების 10%-ის გადახდის სანაცვლოდ ან მოპასუხემ გადაუხადოს საცხოვრებელი ბინის საბაზრო ღირებულების 90%. შესაბამისად, საჯარო რეესტრის ჩანაწერის გაუქმება ქუთაისში, მ-ს ¹8/26-27-ში მდებარე საცხოვრებელი ბინის 7/16 ნაწილის ჯ. ნ-შვილის მესაკუთრედ აღრიცხვის შესახებ და სადავო ბინის მესაკუთრედ მოსარჩელის აღრიცხვა საჯარო რეესტრში შემდეგი საფუძვლებით:

სარჩელის თანახმად, 1992 წელს ბ. დ-შვილმა ჯ. ნ-შვილისაგან 330 000 რუსულ მანეთად შეიძინა ამ უკანასკნელის საკუთრებაში არსებული ქ. ქუთაისში, მ-ს ¹8/26-27-ში მდებარე სამოთახიანი ბინა, რის შესახებაც მხარეებს შორის გაფორმდა შინაურული ხელშეკრულება, თუმცა ბინის მოსარჩელის სახელზე დარეგისტრირება იმ დროისათვის შესაბამის ტექინვენტარიზაციის ბიუროში ან შემდგომ საჯარო რეესტრში არ მომხდარა. ბ. დ--შვილმა, რომელიც ოჯახთან ერთად დღემდე ცხოვრობს სადავო ბინაში, შეიტყო, რომ ბინა თავის სახელზე საჯარო რეესტრში დაურეგისტრირებია ჯ. ნ--შვილს, რომელიც, მიუხედავად მოსარჩელის არაერთი მოთხოვნისა, დღემდე არ უფორმებს ბინას და არ ასრულებს შინაურული ხელშეკრულებით ნაკისრ ვალდებულებას.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, მოსარჩელემ მოითხოვა, თუ მოპასუხე არ გადაუხდის მის მიერ ნაყიდ სადავო ბინის საბაზრო ღირებულების 90%-ს ან სანაცვლოდ მისგან არ მიიღებს საცხოვრებელი ბინის საბაზრო ღირებულების 10%-ს, მაშინ სასამართლო გადაწყვეტილებით ცნობილ იქნეს ქ. ქუთაისში, მ-ს ¹8/26-27-ში მდებარე უძრავი ქონების 7/16 ნაწილის მესაკუთრედ და, შესაბამისად, ბინა საჯარო რეესტრში მის საკუთრებად აღირიცხოს.

მოპასუხე ჯ. ნ--შვილმა სარჩელი არ ცნო იმ მოტივით, რომ მას აღნიშნული ბინა არასდროს გაუყიდია და რაიმე ხელშეკრულება, როგორც მხარესთან, არასდროს გაუფორმებია.

ქუთაისის საქალაქო სასამართლოს 2010 წლის 17 სექტემბრის გადაწყვეტილებით ბ. დ-შვილის სარჩელი დაკმაყოფილდა, მოპასუხე ჯ. ნ--შვილს დაეკისრა ბ. დ-შვილისათვის ქ. ქუთაისში, მ-ს ¹8/26-27-ში მდებარე უძრავი ქონების 7/16 ნაწილის საბაზრო ღირებულების _ 19680 ლარის 90%-ის (17 712 ლარის) გადახდა, მითითებული თანხის გადაუხდელობის შემთხვევაში, ბ. დ-შვილს დაეკისრა ჯ. ნ-შვილისათვის ქ. ქუთაისში, მ-ს ¹8/26-27-ში მდებარე უძრავი ქონების 7/16 ნაწილის საბაზრო ღირებულების _ 19680 ლარის 10%-ის (1968 ლარის) გადახდა, რის შემდეგაც გაუქმდეს საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს ქუთაისის სარეგისტრაციო სამსახურში ჩანაწერი ჯ. ნ-შვილის ქ. ქუთაისში, მ-ს ქ. ¹8/26-27-ში მდებარე უძრავი ქონების 7/16 ნაწილის მესაკუთრედ აღრიცხვის შესახებ და აღნიშნული ბინის მესაკუთრედ აღირიცხოს ბ. დ-შვილი.

სასამართლომ საქმეზე დადგენილად ცნო შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:

1995 წლის 22 დეკემბრის ხელწერილის თანახმად, ჯ. ნ-შვილმა ბ. დ-შვილს მიჰყიდა სადავო ბინა, ხელმოწერა ეკუთვნოდა ჯ. ნ-შვილს;

საქმეზე ჩატარებული სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს 2010 წლის 7 აპრილის ¹- ექსპერტის დასკვნის თანახმად, ხელწერილზე სადაც აღნიშნული იყო, რომ 1992 წელს სადაო ბინა ჯ. ნ-შვილმა მიჰყიდა ბ. დ--შვილს და ვერ გადაუფორმა პრივატიზაციის უქონლობის გამო, ხელმოწერა შესრულებული იყო ჯ. ნ-შვილის მიერ;

შპს „აუდიტ-სერვის-ცენტრის“ 2009 წლის 14 დეკემბრის ¹- აუდიტორული დასკვნის თანახმად, ქ.ქუთაისში მ-ს ქ. ¹8/26-27-ში მდებარე ჯ. ნ-შვილის საცხოვრებელი ბინის საბაზრო ღირებულება იყო 19 680 ლარი;

საქალაქო სასამართლომ მიუთითა “საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ” საქართველოს კანონის პირველ, 1¹ მუხლის “ა” ქვეპუნქტზე, ამავე მუხლის მე-2 ნაწილზე და განმარტა, რომ საქმეში წარმოდგენილი მასალებით, კერძოდ, ექსპერტიზის დასკვნითა და ხელწერილით უდავოდ დგინდებოდა, რომ მხარეთა შორის არსებობდა სანოტარო ფორმის დაცვის გარეშე ნასყიდობა საცხოვრებელ სადგომზე, რომლის თანახმად, ჯ. ნ-შვილმა სადავო საცხოვრებელი ბინა მიჰყიდა ბ. დ-შვილს.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე და იმის გათვალისწინებით, რომ ჯ. ნ-შვილი არ იყო თანახმა სადავო ბინის საბაზრო ღირებულების 90% გადაეხადა მოსარჩელისათვის, სასამართლომ ბ. დ-შვილის სარჩელი საფუძვლიანად მიიჩნია და დააკმაყოფილა.

აღნიშნული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა ჯ. ნ-შვილმა, მოითხოვა მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 17 დეკემბრის გადაწყვეტილებით ჯ. ნ-შვილის სააპელაციო საჩივარი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, გაუქმდა ქუთაისის საქალაქო სასამართლოს 2010 წლის 17 სექტემბრის გადაწყვეტილება და მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება, ბ. დ-შვილის სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, ბ. დ-შვილის მიერ ჯ. ნ-შვილისათვის ქ. ქუთაისში, მ-ს ¹8/26-27-ში მდებარე უძრავი ქონების 7/16 ნაწილის ღირებულების _ 19 680 ლარის 10%-ის 1968 ლარის გადახდის სანაცვლოდ, ქ. ქუთაისში, მ--ს ქ. ¹8/26-27-ში მდებარე უძრავი ქონების 7/16 ნაწილი აღირიცხა ბ. დ-შვილის სახელზე.

სააპელაციო პალატამ გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ დადგენილი შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:

საქმეში წარმოდგენილი საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს სარეგისტრაციო სამსახურის ინფორმაციით უძრავ ნივთზე უფლებრივი მდგომარეობის შესახებ სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ ქ.ქუთაისში, მ-ს .¹8/27-26-ში მდებარე უძრავი ქონება ეკუთვნოდა ჯ. ნ-შვილს 7/16 უფლებით (საფუძველი _ სანოტარო ხელშეკრულება -), ხოლო 9/16 მის მიერ გასხვისებული იყო;

შპს „აუდიტ-სერვის-ცენტრის“ 2009 წლის 14 დეკემბრის ¹- აუდიტორული დასკვნის თანახმად, ქ.ქუთაისში მ-ს ქ.¹8/26-27-ში მდებარე ჯ. ნ-შვილის საცხოვრებელი ბინის საბაზრო ღირებულება იყო 19 680 ლარი;

საქმეზე ჩატარებული სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს 2010 წლის 7 აპრილის ¹- ექსპერტის დასკვნის თანახმად, ბინის გაყიდვის შესახებ ხელწერილზე ხელმოწერა შესრულებული იყო ჯ. ნ-შვილის მიერ;

საქმეში წარმოდგენილი 1995 წლის 22 დეკემბრის ხელწერილით, დადგენილად იქნა მიჩნეული, რომ 1992 წელს სადავო ბინა ჯ. ნ--შვილმა მიჰყიდა ბ. დ-შვილს, მიღებული აქვს იმ დროისათვის 3-ოთახიანი ბინის ღირებულების შესაბამისი თანხა, მაგრამ ვერ გადაუფორმა პრივატიზაციის უქონლობის გამო;

პირველი ინსტანციის სასამართლოში მოწმეთა ჩვენებებით დადასტურებულად იქნა მიჩნეული ის ფაქტობრივი გარემოება, რომ მხარეთა შორის 1992 წელს მოხდა შინაურული ნასყიდობის ხელწერილის დადება სადავო უძრავ ქონებაზე, მოსარჩელემ ჯ. ნ-შვილს გადაუხადა ბინის ღირებულება და აღნიშნული დროიდან მოყოლებული ბ. დ-შვილი ოჯახთან ერთად ცხოვრობს ამ ბინაში.

მხარეთა განმარტებების შედეგად, სააპელაციო პალატამ დადგენილად მიიჩნია ფაქტობრივი გარემოება მასზე, რომ 1995 წლის დეკემბერში ჯ. ნ-შვილი ცხოვრობდა სადავო ბინაში და 1996 წლის აპრილიდან გადავიდა, რის შემდეგაც იქ ცხოვრობდა ბ. დ-შვილი – ოჯახით. ამასთან, 1995 წლამდე აღნიშნულ ბინაში, აპელანტის თანხმობით, ცხოვრობდა მოსარჩელე.

როგორც პირველი ინსტანციის სასამართლოს მთავარ სხდომაზე მიცემულ განმარტებაში, ისე სააპელაციო საჩივართან დაკავშირებით დადგენილი შესაგებლით, ბ. დ-შვილმა დაადასტურა ფაქტობრივი გარემოება იმის თაობაზე, რომ მხარეთა შორის არსებობდა საცხოვრებელი სადგომის სარგებლობის უფლების დათმობის შესახებ გარიგება, იგი წარმოადგენდა სადავო საცხოვრებელი სადგომის მოსარგებლეს და მხარეთა შორის ურთიერთობა უნდა მოწესრიგებულიყო „საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ“ საქართველოს კანონით.

სააპელაციო სასამართლომ გაიზიარა უდავოდ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოება მასზე, რომ სადავო საცხივრებელი ბინის საბაზრო ღირებულება განისაზღვრა 19 680 ლარით, რომლის 90% შეადგენდა 17 712 ლარს;

სასამართლომ ასევე დადგენილად მიიჩნია, რომ ჯ. ნ-შვილი, ანუ სადავო საცხივრებელი ბინის მესაკუთრე, უარს აცხადებდა მოსარგებლისათვის _ ბ. დ-შვილისათვის გადაეხადა რაიმე თანხა;

სააპელაციო პალატამ დადგენილად მიიჩნია, რომ მხარეთა შორის ურთიერთობა წარმოიშვა 1992 წლიდან და მათ შორის ურთიერთობა „საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ“ საქართველოს კანონით უნდა მოწესრიგებულიყო.

სააპელაციო პალატამ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების სამართლებრივი შეფასებისას იხელმძღვანელა „საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ“ საქართველოს კანონის 1¹ მუხლით, ამავე კანონის მე-2 და მე-4 მუხლებით და განმარტა, რომ იმ პირობებში, როცა მესაკუთრე უარყოფს რაიმე თანხის გადახდის ვალდებულებას მოსარგებლეზე, მოწინააღმდეგე მხარე ანუ მოსარგებლე ბ. დ--შვილი ვალდებულია, გადაუხადოს კანონის თანახმად, მესაკუთრე ჯ. ნ--შვილს სადავო საცხოვრებელი ბინის საბაზრო ღირებულების 10%, რაც შეადგენს 1968 ლარს. შესაბამისად, სასამართლომ მიიჩნია, რომ უნდა მომხდარიყო საჯარო რეესტრის ჩანაწერის გაუქმება ჯ. ნ-შვილის სახელზე და ქუთაისში, მ-ს .¹8/26-27-ში მდებარე საცხოვრებელი ბინის 7/16 ნაწილი აღრიცხულიყო ბ. დ-შვილის საკუთრებად.

აღნიშნული ფაქტობრივი გარემოებებიდან გამომდინარე, სააპელაციო პალატამ მიიჩნია, რომ სააპელაციო საჩივარი გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმების მოთხოვნის ნაწილში საფუძვლიანი იყო და იგი ნაწილობრივ დაკმაყოფილებას ექვემდებარებოდა.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს დასახელებული გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ჯ. ნ-შვილმა, მოითხოვა მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა შემდეგი საფუძვლებით:

კასატორის განმარტებით, სასამართლომ სრულყოფილად და ყოველმხრივ არ გამოიკვლია და არ შეისწავლა საქმეში არსებული მტკიცებულებები, არ შეუსაბამა იგი გამოყენებულ კანონს, რის გამოც მიიღო არასწორი და დაუსაბუთებელი გადაწყვეტილება, კერძოდ, სასამართლომ არამართებულად მიიჩნია, რომ მხარეებს შორის ურთიერთობა წარმოიშვა 1992 წლიდან, ვინაიდან საჯარო რეესტრის ამონაწერის თანახმად, ჯ. ნ-შვილის კუთვნილება სადავო უძრავ ქონებაზე დასტურდება 1996 წლიდან, საიდანაც დგინდება, რომ ჯ. ნ-შვილის ყველა გარიგება ბინის გაყიდვის თაობაზე არაკანონიერია და მტკიცებულებად ვერ მიიჩნევა;

კასატორის აზრით, საქმეზე ჩატარებული სასამართლო ექსპერტიზა არასრულია, ვინაიდან ექსპერტიზის დასკვნაში მითითებულია, რომ ხელწერილზე ხელმოწერა შესრულებულია ჯ. ნ-შვილის მიერ, თუმცა არაფერია აღნიშნული იმის შესახებ, რომ ხელწერილის შედგენის თარიღი არ შეუსრულებია ჯ. ნ-შვილს, მიუხედავად იმისა, რომ მას საქართველოს სსკ-ის 168.4-ე მუხლით ევალებოდა აღნიშნულის თაობაზე მიეთითებინა დასკვნაში, რაც სასამართლოს სხდომის მსჯელობის საგანი გახდებოდა.

კასატორის მოსაზრებით, სასამართლომ მოწმეთა ჩვენებების საფუძველზე, არასწორად დაადგინა ფაქტობრივი გარემოება მასზე, რომ 1992 წელს მხარეთა შორის დაიდო შინაურული ნასყიდობის ხელწერილი სადავო ბინაზე და ბ. დ-შვილმა მას გადაუხადა ბინის საფასური, ვინაიდან, გარდა მოწმეთა ჩვენებებისა, საქმეში არ მოიპოვება 1992 წელს შედგენილი შინაურული ხელწერილი და არც რაიმე მტკიცებულება, რაც სარჩელს დაასაბუთებდა;

კასატორის აზრით, არასწორია ასევე დადგენილი ფაქტობრივი გარემოება მასზე, რომ 1995 წლის დეკემბერში ჯ. ნ-შვილი ცხოვრობდა სადავო ბინაში, რომელიც 1996 წლის აპრილიდან გადავიდა აღნიშნული ბინიდან და აქედან მოყოლებული იქ ცხოვრობდა ბ. დ-შვილი ოჯახით და ამასთან, 1995 წლამდე აღნიშნულ ბინაში, აპელანტის თანხმობით, ცხოვრობდა მოსარჩელე, მაშინ, როცა სასამართლო გადაწყვეტილებაში საერთოდ არ არის საუბარი იმაზე, რომ ბ. დ-შვილი 2010 წელს ადმინისტრაციული წესით გამოსახლებულ იქნა სადავო ბინიდან;

კასატორის განმარტებით, სასამართლომ ბ. დ--შვილი მხოლოდ მოწმეთა ჩვენებების საფუძველზე, არასწორად მიიჩნია სადავო ბინის მოსარგებლე პირად, „საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ“ საქართველოს კანონის 1¹ მუხლისა და მე-4 მუხლის საფუძველზე, ვინაიდან რაიმე მტკიცებულება, რომლითაც მოწინააღმდეგე მხარის მოსარგებლეობა დადასტურდებოდა, საქმეში არ მოიპოვება;

სასამართლო არ დაინტერესდა და არ გამოიკვლია 1996 წლის შემდეგ, როდესაც სადავო ბინა დარეგისტრირდა საჯარო რეესტრში, ბ. დ-შვილმა რატომ არ გაიფორმა შესყიდული ბინა თავის სახელზე და, თუ არსებობდა ხელისშემშლელი გარემოებები, რატომ არ მიმართა უფლების დასაცავად შესაბამის ორგანოებს;

კასატორის განმარტებით, სასამართლომ მას წაართვა მესაკუთრის უფლება და ისე გაუუარესა მდგომარეობა, რომ რაიმე საფუძველი ან სამართლებრივი ნორმა არ მიუთითებია, მით უმეტეს, რომ პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილება თავდაპირველ მოსარჩელეს სადავოდ არ გაუხდია.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საკასაციო საჩივრის საფუძვლების შესწავლისა და გასაჩივრებული გადაწყვეტილების იურიდიული დასაბუთების შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ჯ. ნ-შვილის საკასაციო საჩივარი უნდა დაკმაყოფილდეს, გაუქმდეს ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 17 დეკემბრის გადაწყვეტილება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით ბ. დ-შვილის სარჩელი არ უნდა დაკმაყოფილდეს შემდეგ გარემოებათა გამო:

საკასაციო პალატა განმარტავს, რომ ზემოაღნიშნულ ურთიერთობაზე არ ვრცელდება “საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობის შესახებ” საქართველოს კანონი, ამდენად, განსახილველი ფაქტობრივ გარემოებებიდან არ გამომდინარეობს მოსარჩელის მოთხოვნა, რაც სარჩელის დაკმაყოფილების უარის თქმის საფუძველია, კერძოდ, “საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობის შესახებ” საქართველოს კანონი აწესრიგებს საცხოვრებელი სადგომის მესაკუთრესა და მოსარგებლეს შორის 1921 წლის 25 თებერვლიდან 1996 წლის 27 იანვრამდე წარმოშობილ იმ ურთიერთობებს, რომლებიც სპეციალურ მოწესრიგებას მოითხოვს (კანონის პირველი მუხლი). სპეციალური მოწესრიგება უკავშირდება უშუალოდ ამ ურთიერთობების სპეციფიკას, კერძოდ, ურთიერთობებს, რომლებიც არსებობდა ზემოაღნიშნულ პერიოდში ფაქტის სახით, განსახილველმა კანონმა მიანიჭა იურიდიული მნიშვნელობა და დაუკავშირა მას კონკრეტული სამართლებრივი შედეგები.

უნდა აღინიშნოს, რომ ზემოაღნიშნული კანონით წესრიგდება არა ნებისმიერი ფორმადაუცველ გარიგებასთან დაკავშირებული ურთიერთობა, არამედ მხოლოდ ისეთი, რომელიც მოითხოვდა სპეციალურ მოწესრიგებას.

სამოქალაქო ბრუნვის მონაწილენი ვალდებული იყვნენ, დაეცვათ უძრავ ქონებაზე საკუთრების წარმოშობის იმ დროს მოქმედი წესები, მაგრამ ზოგიერთ შემთხვევებში ამ წესების დარღვევა უკავშირდებოდა გარკვეულ ობიექტურ გარემოებებს, რაც დამახასიათებელი იყო იმ დროს მოქმედი სამართლებრივი სივრცისათვის, კერძოდ, სამოქალაქო უფლებათა განხორციელება იმ დროს ბევრად იყო დამოკიდებული ადმინისტრაციულ-სამართლებრივ დანაწესებზე, რაც ხელს უშლიდა თავისუფალი სამოქალაქო ბრუნვის დამკვიდრებას. ასეთ ვითარებაში ხშირად მხარეთა ურთიერთობა არ სცილდებოდა მათი ფაქტობრივი ქონებრივი ურთიერთობის ფარგლებს.

კონკრეტულ შემთხვევაში სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილი ფაქტობრივ გარემოებათა გათვალისწინებით შესაძლებელია დავასკვნათ, რომ სადავო ურთიერთობა არ განეკუთვნება იმ ურთიერთობათა კატეგორიას, რომელიც ზემოაღნიშნული კანონით სპეციალურ მოწესრიგებას საჭიროებს.

განსახილველ შემთხვევაში ადგილი აქვს ფორმადაუცველ გარიგებას, რაც მხარეებს შეეძლოთ აღერიცხათ იმ დროს მოქმედი წესების დაცვით, მაგრამ არ აღრიცხეს, რაც არ იყო დაკავშირებული ზემოაღნიშნულ ობიექტურ შეზღუდვებთან.

საკასაციო პალატა ყურადღებას ამახვილებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილი ფაქტობრივ გარემოებებაზე იმის შესახებ, რომ 1995 წლის 22 დეკემბრის ხელწერილით, დადგენილად იქნა მიჩნეული, რომ 1992 წელს სადავო ბინა ჯემალ ნაცვლიშვილმა მიჰყიდა ბ. დ--შვილს, მიღებული აქვს იმ დროისათვის 3-ოთახიანი ბინის ღირებულების შესაბამისი თანხა, მაგრამ ვერ გადაუფორმა პრივატიზაციის უქონლობის გამო;

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, შესაძლებელია დავასკვნათ, რომ სადავო ურთიერთობა არ წესრიგდება “საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობის შესახებ” საქართველოს კანონით.

აღნიშნული ურთიერთობა უნდა შეფასდეს 1964 წლის 26 დეკემბრის საქართველოს სამოქალაქო სამართლის კოდექსით, კერძოდ, საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 1507-ე მუხლის მე-3 ნაწილის თანახმად, სადავო ურთიერთობა უნდა მოწესრიგდეს ამ კოდექსის ამოქმედების გამო ძალადაკარგული ნორმატიული აქტებით, რაც წარმოადგენდა ამ ურთიერთობის მომწესრიგებელ სამართლებრივ საფუძველს. 1964 წლის 26 დეკემბრის საქართველოს სამოქალაქო სამართლის კოდექსის 48-ე მუხლის პირველი აბზაცის თანახმად, ბათილია გარიგება, რომელიც კანონის მოთხოვნებს არ შეესაბამება. ამავე მუხლის მეორე აბზაცის თანახმად, ბათილი გარიგების თითოეული მხარე მოვალეა, დაუბრუნოს მეორე მხარეს ყველაფერი, რაც გარიგებით მიიღო, ხოლო, როცა მიღებულის ნატურით დაბრუნება შეუძლებელია, აუნაზღაუროს მისი ღირებულება ფულით, თუ კანონში არ არის გათვალისწინებული გარიგების ბათილობის სხვა შედეგები.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 411-ე მუხლის თანახმად, საკასაციო სასამართლო თვითონ მიიღებს გადაწყვეტილებას საქმეზე, თუ საქმის გარემოებები სააპელაციო სასამართლოს მიერ საპროცესო ნორმების დარღვევის გარეშეა დადგენილი და საჭირო არ არის მტკიცებულებათა დამატებითი გამოკვლევა.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლომ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებები სამართლებრივად მართებულად არ შეაფასა და მოცემულ საქმეზე მიიღო დაუსაბუთებელი გადაწყვეტილება, რის გამოც გასაჩივრებული გადაწყვეტილება უნდა გაუქმდეს და მიღებულ უნდა იქნეს ახალი გადაწყვეტილება.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 411-ე მუხლით და

გ ა დ ა წ ყ ვ ი ტ ა :

1. ჯ. ნ-შვილის საკასაციო საჩივარი დაკმაყოფილდეს;

2. გაუქმდეს ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 17 დეკემბრის გადაწყვეტილება და მიღებულ იქნეს ახალი გადაწყვეტილება;

3. ბ. დ--შვილის სარჩელი არ დაკმაყოფილდეს;

4. საკასაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.