ას-181-173-10 10 ივნისი, 2010 წელი

ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ვ. როინიშვილი (თავმჯდომარე),

თ. თოდრია (მომხსენებელი), მ. სულხანიშვილი

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი – გ. ფ-ძე (მოპასუხე)

მოწინააღმდეგე მხარე – საქართველოს ავტოკეფალური მართლმადიდებელი ეკლესია (მოსარჩელე)

დავის საგანი – მიშენების დემონტაჟი

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს

2009 წლის 29 ოქტომბრის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

2004 წლის 13 სექტემბერს ქ.თბილისის კრწანისი-მთაწმინდის რაიონულ სასამართლოს სარჩელით მიმართა ი. კ-ძემ მოპასუხე გ. ფ-ძის მიმართ და მოითხოვა გ. ფ-ძის მიერ ... ქ. ¹3-ში მდებარე ეკლესიასა და მის საცხოვრებელ სახლთან არსებული შენობის დანგრევა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2006 წლის 20 დეკემბრის დაუსწრებელი გადაწყვეტილებით სარჩელი დაკმაყოფილდა, მოპასუხე გ. ფ-ძეს დაევალა ქ.თბილისში, ... ¹3-ში მეორე სართულზე მდებარე სახლსა და თბილისის ბეთლემის მაცხოვრის შობის სახელობის ეკლესიის დასავლეთ კედელს შორის თავდაპირველი მდგომარეობის აღდგენა.

2007 წლის 24 ოქტომბერს თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიას საჩივრით მიმართა გ. ფ-ძემ და მოითხოვა 2006 წლის 20 დეკემბრის დაუსწრებელი გადაწყვეტილების გაუქმება.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2007 წლის 19 დეკემბრის განმეორებითი დაუსწრებელი გადაწყვეტილებით მოპასუხე გ. ფ-ძეს დაევალა მის საკუთრებაში არსებული ქ.თბილისში, ... ¹3-ში, მეორე სართულზე მდებარე სახლსა და ბეთლემის მაცხოვრის შობის სახელობის ეკლესიის დასავლეთ კედელს შორის არსებული შენობის დანგრევა მისი საცხოვრებელი სახლის მეორე სართულისა და პირველი სართულის კედლების გათანაბრება.

2008 წლის 11 იანვარს გ. ფ-ძემ სააპელაციო საჩივარით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიას და მოითხოვა განმეორებითი დაუსწრებელი გადაწყვეტილების გაუქმება.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2008 წლის 13 მაისის განჩინებით გ. ფ-ძის სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა, გაუქმდა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2007 წლის 19 დეკემბრის განმეორებითი დაუსწრებელი გადაწყვეტილება და საქმე ხელახლა განსახილველად დაუბრუნდა იმავე სასამართლოს.

2008 წლის 21 ოქტომბერს სასამართლო პროცესის დროს ადგილზე თათბირის შედეგად, არასათანადო მოსარჩელე _ ი. კ-ძე შეიცვალა სათანადო მოსარჩელით _ საქართველოს საპატრიარქოთი.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2009 წლის 27 თებერვლის გადაწყვეტილებით საქართველოს ავტოკეფალური მართლმადიდებელი ეკლესიის სარჩელი დაკმაყოფილდა, მოპასუხე გ. ფ-ძეს დაევალა მის საკუთრებაში არსებული, თბილისში, ... ¹3-ში მდებარე სახლის მეორე სართულზე განთავსებული ბინისა და მაცხოვრის შობის სახელობის ქვემო ბეთლემის ეკლესიას შორის არსებული შენობის დანგრევა.

აღნიშნულ გადაწყვეტილებაზე სააპელაციო საჩივარი შეიტანა გ. ფ-ძემ.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2009 წლის 29 ოქტომბრის განჩინებით აპელანტ გ. ფ-ძის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2009 წლის 27 თებერვლის გადაწყვეტილება.

სასამართლომ მიუთითა, რომ საქართველოს სახელმწიფოსა და საქართველოს სამოციქულო ავტოკეფალურ მართმადიდებელ ეკლესიას შორის კონსტიტუციური შეთანხმების თანახმად, საქართველოს სახელმწიფო ეკლესიის საკუთრებად ცნობს და აღიარებს მთელ ტერიტორიაზე არსებულ მართლმადიდებლურ ტაძრებსა და მონასტრებს.

ლევან სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს 2008 წლის 15 დეკემბრის ექსპერტის დასკვნით, ასევე საქართველოს კულტურული მემკვიდრეობის დაცვის ეროვნული სააგენტოს 2009 წლის 2 ოქტომბრის დასკვნით პალატამ დადგენილად მიიჩნია, რომ ჩაშენებული ნაწილი ეკლესიასა და ყოფილი მონასტრის შენობას შორის, ეკლესიის აღმოსავლეთით მიშენებულია მოგვიანებით, ჩაშენებული მონაკვეთი ფარავს ეკლესიის აღმოსავლეთ ფასადის ფრაგმენტს, ამიტომ სასურველია მისი მოხსნა.

სააპელაციო სასამართლოს აზრით, საკუთარი ფართის მოსაწყობად მეზობლად მდებარე ეკლესიის კედლის გამოყენება დაუშვებელია. პალატა აღნიშნავს, რომ ნებისმიერი შენობა-ნაგებობა მესაკუთრის მიერ გამოყენებულ უნდა იქნეს დანიშნულებისამებრ, მათ შორის ნებისმიერი აღმსარებლობის საკულტო ნაგებობა. მოცემულ შემთხვევაში, ჩაშენებული ფართის არსებობა გაუმართლებელია, რადგან არ არის აპელანტის, როგორც მესაკუთრის, ინტერესის უპირატესობა.

პალატა იზიარებს საქალაქო სასამართლოს მსჯელობას და მიიჩნევს, რომ დაუშვებელია ტაძრის სიმბოლურ-არქიტექტურული ნორმების დარღვევა. პალატამ საქმეზე შეკრებილი მტკიცებულებებით დადგენილად მიიჩნია, რომ მოგვიანებით აშენებული სადავო ფართით დახშულია ტაძრის სარკმელი. მართალია, სადავო ფართი არ აუშენებია გ. ფ-ძეს, ის მოპასუხეს გადაეცა ძველი მესაკუთრისაგან, მაგრამ აღნიშნული მოპასუხეს არ ათავისუფლებს მისი ნივთიდან გამომდინარე მავნე ზემოქმედების აღმოფხვრის ვალდებულებებისაგან.

აღნიშნულ განჩინებაზე საკასაციო საჩივარი შეიტანა გ. ფ-ძემ. მან განმარტა, რომ სასამართლოს მხრიდან დაირღვა საკუთრების უფლება, არასწორად იქნა განმარტებული სამოქალაქო კოდექსის 170-ე და 174-ე მუხლები, რომლის თანახმადაც საკუთრების უფლება თავისი შინაარისთ აბოსლუტური ხარისხის ყველა სხვა ქონებრივ უფლებებზე სრულყოფილი უფლებაა და ის მხოლოდ გამონაკლის შემთხვევებში შეიძლება შეიზღუდოს.

სადავოდ ქცეული უძრავი ქონება წარმოადგენს კანონიერ ნაგებობას, ხოლო შენობის დემონტაჟის უფლება, მხოლოდ შესაბამის ორგანოებს გააჩნიათ, მხოლოდ იმ შემთხვევაში, თუ ნაგებობა არის უკანონოდ, მშენებლობის ნებართვის გარეშე აშენებული, ასეთ შემთხვევაშიც კი კანონი ადმინისტრაციულ სამართალდამრღვევს ჯერ აჯარიმებს და შემდეგ იღებს ზომებს დემონტაჟის შესახებ.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ გ. ფ-ძის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის მიხედვით, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

კასატორი ვერ ასაბუთებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რამაც არსებითად იმოქმედა საქმის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით არსებობს.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი, რომ დაუშვას გ. ფ-ძის საკასაციო საჩივარი, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო პალატამ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

გ. ფ-ძის საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

გ. ფ-ძეს დაუბრუნდეს გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის – (300 ლარის) 70% - 210 ლარი;

საკასაციო პალატის განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.