ას-184-174-2011 10 მაისი, 2011 წელი,

ქ.თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატის

შემადგენლობა

ნ. კვანტალიანი (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

პ. ქათამაძე, ბ. ალავიძე

საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი _ ნ. ი-ვაA (მოსარჩელე)

მოწინააღმდეგე მხარეები _ მ. მ-ძე, ჟ. მ-ძე (მოსარჩელეები)

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 25 ოქტომბრის გადაწყვეტილება

კასატორის მოთხოვნა _ გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება

დავის საგანი – ხელშეკრულების ბათილად ცნობა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

2007 წლის 23 ივლისს თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიას სასარჩელო განცხადებით მიმართა ნ. ი-ვამ მოპასუხეების: შპს «...ს», მ. და ჟ. მ-ძეების მიმართ. მოსარჩელის საბოლოო მოთხოვნას წარმოადგენდა 2004 წლის 3 დეკემბერს შპს «...სა» და მ. მ-ძეს შორის დადებული, თბილისში, ... ... დასახლების პირველ კორპუსში მდებარე ¹22 ბინის პრივატიზაციის ხელშეკრულების ბათილად ცნობა შემდეგი დასაბუთებით: გარდაბნის რაიონის გამგეობის 1993 წლის 29 ოქტომბრის ¹165 გადაწყვეტილებით ნ. ზ-შვილ-ი-ვას სამსულიან ოჯახს ორი სულის გათვალისწინებით ... ... დასახლების ახლადაშენებულ კორპუსში გამოუყვეს ოროთახიანი ბინა. მოსარჩელის მეუღლის _ ნ. ი-ვის სახელზე გამოიწერა ¹108 ორდერი. 2000 წლის 24 აპრილს თბილისის სანერგე მეურნეობის პროფკავშირის კომიტეტისა და საბინაო კომისიის გაერთიანებული სხდომის ოქმის საფუძველზე ნ. ი-ვა დატოვებულ იქნა ერთოთახიან ბინაში, ხოლო სადავო ოროთახიანი ბინა გადაეცა მოქალაქე ჟ. მ-ძეს. ი-ვებისათვის ბინის ჩამორთმევის საფუძვლად მიეთითა ის გარემოება, რომ მათ ბინის ორდერი არ ჰქონდათ წაღებული, რის გამოც ბინაზე უფლება დაკარგეს. აღნიშნული ოქმი დამტკიცდა გარდაბნის რაიონის გამგეობის 2000 წლის 26 აპრილის ¹89 დადგენილებით, რომლითაც ჟ. მ-ძის სახელზე სადავო ბინაზე გაიცა ორდერი. გამგეობის დადგენილების საფუძველზე ჟ. მ-ძემ მოწმეების თანდასწრებით დაიკავა მითითებული ბინა.

ამის შემდგომ ნ. ი-ვამ გარდაბნის რაიონის გამგეობის 2000 წლის 26 აპრილის ¹89 დადგენილების ბათილად ცნობისა და ბინის დაბრუნების მოთხოვნით სარჩელით მიმართა სასამართლოს. თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა პალატის 2001 წლის 29 ნოემბრის გადაწყვეტილებით ნ. ი-ვას სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, ბათილად იქნა ცნობილი გარდაბნის გამგეობის 2000 წლის 26 აპრილის ¹89 დადგენილება მისგან გამომდინარე სამართლებრივი შედეგებით, სარჩელი სადავო ბინის ნ. ი-ვას მფლობელობაში დაბრუნების შესახებ არ დაკმაყოფილდა. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატის 2002 წლის 26 ივნისის განჩინებით ზემოაღნიშნული საქმე სადავო ბინის კუთვნილების საკითხის გასარკვევად გასაჩივრებულ (ბინის მოპასუხის მფლობელობიდან გამოთხოვაზე უარის თქმის) ნაწილში განსახილველად დაუბრუნდა იმავე სასამართლოს. თბილისის საოლქო სასამართლოს სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების საქმეთა პალატის 2003 წლის 25 დეკემბრის კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილებით ნ. ზენთურიშვილი-ი-ვას სარჩელი დაკმაყოფილდა, თბილისში, სანერგე მეურნეობის დასახლების პირველი კორპუსის მე-2 სადარბაზოში მე-3 სართულზე მდებარე ¹22 ბინა გამოთხოვილ იქნა მ-ძის უკანონო მფლობელობიდან. სააპელაციო სასამართლოს 2003 წლის 25 დეკემბრის გადაწყვეტილებაზე გაიცა სააღსრულებო ფურცელი.

2004 წლის 7 ოქტომბერს შპს «...ს» პროფკავშირის კომიტეტისა და საბინაო კომისიის გაერთიანებულ სხდომაზე მიღებულ იქნა გადაწყვეტილება, რომლითაც სადავო ბინა გაუნაწილდა ჟ. მ-ძის ორსულიან ოჯახს. ამ ოქმის საფუძველზე ჟ. მ-ძის ორსულიან ოჯახზე გაიცა ორდერი. იმავდროულად გარდაბნის რაიონის გამგეობის 2004 წლის 1 დეკემბრის ¹177 დადგენილებით დამტკიცდა შპს «...ს» პროფკომიტეტისა და საბინაო კომისიის ერთობლივი სხდომის დასახელებული ოქმი და სადავო ბინა დაუკანონდა ჟ. მ-ძის ოჯახის ორ წევრს. 2004 წლის 3 დეკემბერს შპს «...სა» და მ. მ-ძეს შორის დაიდო პრივატიზაციის ხელშეკრულება, რომლითაც შპს «...ს» დირექტორმა თ. დ-იამ მ. მ-ძეს უსასყიდლოდ საკუთრებაში გადასცა ზემომითითებული საცხოვრებელი ბინა.

მოსარჩელის მოსაზრებით, შპს «...» არ იყო უფლებამოსილი, დაედო პრივატიზაციის ხელშეკრულება, რამდენადაც იგი არ წარმოადგენდა გასხვისებული უძრავი ნივთის მესაკუთრეს. ამასთან, ხელშეკრულების საფუძვლად დასახელებულია საქართველოს რესპუბლიკის მინისტრთა კაბინეტის 1992 წლის 1 თებერვლის ¹107 დადგენილება, რაც არასწორია. რამდენადაც შეზღუდული პასუხისმგებლობის საზოგადოება განეკუთვნება კერძო სამართლის იურიდიულ პირს, შესაბამისად, იგი ვერ იქნება უფლებამოსილი, პრივატიზაციის გზით გაასხვისოს სახელმწიფო საკუთრებაში არსებული ქონება. სადავო პრივატიზაციის ხელშეკრულების კანონსაწინააღმდეგობაზე ასევე მიუთითებდა აღნიშნული დადგენილების მე-12 პუნქტი, რომლის მიხედვით, საცხოვრებელი სახლის (ბინის) ექპლოატაცია ხდება ადგილობრივი მმართველობის ორგანოს საბინაო-საექპლოატაციო ორგანიზაციასა და მესაკუთრეს შორის დადებული ხელშეკრულების საფუძველზე, რაც მოცემულ შემთხვევაში არ განხორციელებულა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2007 წლის 28 დეკემბრის გადაწყვეტილებით ნ. ი-ვას სარჩელი დაკმაყოფილდა, ბათილად იქნა ცნობილი შპს «...სა» და მ. მ-ძეს შორის სანოტარო წესით 2004 წლის 3 დეკემბერს დადებული საცხოვრებელი ბინის პრივატიზების ხელშეკრულება, რაც სააპელაციო წესით გაასაჩივრეს მ. და ჟ. მ-ძეებმა, რომლებმაც მოითხოვეს გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2008 წლის 7 ივლისისა და 2008 წლის 9 დეკემბრის საოქმო განჩინებებით მოცემულ საქმეში მესამე პირებად ჩაებნენ გარდაბნის მუნიციპალიტეტის გამგეობა და საკრებულო.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2009 წლის 21 აპრილის გადაწყვეტილებით მ. მ-ძისა და ჟ. მ-ძის სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა, გაუქმდა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2007 წლის 28 დეკემბრის გადაწყვეტილება და მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება, ნ. ი-ვას სარჩელი არ დაკმაყოფილდა. სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ნ. ი-ვამ, რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება.

უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2099 წლის 29 დეკემბრის განჩინებით საკასაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა გაუქმდა გადაწყვეტილება და საქმე ხელახლა განსახილველად დაუბრუნდა იმავე სასამართლოს.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 25 ოქტომბრის გადაწყვეტილებით მ. მ-ძის და ჟ. მ-ძის სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა, გაუქმდა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2007 წლის 28 დეკემბრის გადაწყვეტილება და ახალი გადაწყვეტილებით ნ. ი-ვას სარჩელი არ დაკმაყოფილდა, გაუქმდა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 6 მაისის განჩინებით გამოყენებული სარჩელის უზრუნველყოფის ღონისძიება და ყადაღა მოეხსნა მოპასუხე მ. მ-ძის საკუთრებაში არსებულ უძრავ ქონებას.

პალატამ დადგენილად მიიჩნია შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები: 2004 წლის 3 დეკემბერს შპს ,,...სა” და მ. მ-ძეს შორის დაიდო საცხოვრებელი ბინის პრივატიზაციის ხელშეკრულება, რომლითაც ოროთახიანი საცხოვრებელი ბინა უსასყიდლოდ საკუთრებაში გადაეცა მ. მ-ძეს. ჟ. მ-ძემ უარი განაცხადა თავის წილზე და თანხმობა გამოთქვა ბინის პრივატიზება მისი ოჯახის წევრ მ. მ-ძის სახელზე განხორციელებულიყო. აღნიშნული ხელშეკრულების თანახმად, მის გაფორმებას სხვა დოკუმენტებთან ერთად საფუძვლად დაედო გარდაბნის რაიონის გამგეობის 2004 წლის 1 დეკემბერს გაცემული ¹06 ორდერი. მითითებული ორდერი არ არის ბათილად ცნობილი ან ძალადაკარგული. მ-ძეების ოჯახი წლებია ცხოვრობს და ამჟამადაც აგრძელებს ცხოვრებას სადავო ბინაში.

სააპელაციო სასამართლომ მოცემული დავის გადასაწყვეტად მნიშვნელოვნად მიიჩნია იმის გარკვევა, თუ ვის სახელზე ირიცხებოდა სადავო ბინა საჯარო რეესტრში უშუალოდ პრივატიზაციამდე, რამდენადაც თავად პრივატიზაციის ხელშეკრულებაში აღნიშნული იყო, რომ იგი ირიცხებოდა სახელმწიფოს სახელზე, იყო თუ არა უფლებამოსილი შპს ,,...” გაესხვისებინა სადავო ბინა. სააპელაციო პალატამ საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მითითების შესაბამისად, საქმეში არსებული იუსტიციის სამინისტროს საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს გარდაბნის რაიონის სარეგისტრაციო სამსახურის ტექნიკური ინვენტარიზაციის არქივის 2004წლის 2 დეკემბრის მონაცემების თანახმად, ასევე სანერგე მეურნეობის დასახლებაში მდებარე სადავო საცხოვრებელი ბინის მესაკუთრის გრაფაში გაკეთებული აღნიშვნის საფუძველზე დაადგინა, რომ სადავო ბინა გასხვისების მომენტში წარმოადგენდა შპს “...ს”, როგორც სახელმწიფოს 100%-იანი წილობრივი მონაწილეობით დაფუძნებული კერძო სამართლის იურიდიული პირის საკუთრებას. პალატამ ასევე დადგენილად მიიჩნია, რომ უძრავი ქონება (საცხოვრებლი სახლი), რომელშიც მდებარეობდა სადავო ბინა, აღრიცხულია შპს ,,...ს” ბალანსზე. ამასთან, სადავო ქონება არ შედის იმ აქტივებში, რომელიც ამოღებულ იქნა შპს “...ს” საწესდებო კაპიტალიდან და გადაეცა მუნიციპალურ საკუთრებაში ნორიოს საკრებულოს.

რაც შეეხება ნ. ი-ვას მოსაზრებას, რომ სადავო ხელშეკრულებით დაირღვა სახელმწიფოს 50%-ზე მეტი წილობრივი მონაწილობით არსებული საწარმოების ბალანსზე რიცხული ძირითადი საშუალებების განკარგვისა და გადაცემის წესები, აღნიშნული პალატამ არ გაიზიარა და განმარტა, რომ ძირითად საშუალებად იგულისხმება მატერიალური აქტივი, რომელსაც პირი იყენებს საქონლის წარმოების, საქონლის მიწოდების, მომსახურების გაწევის, იჯარით გადაცემის ან და ადმინისტრაციული მიზნებისათვის და რომლის სასარგებლო გამოყენების ვადა ერთ წელზე მეტია. განსახილველ დავაში შპს ,,...ს” ბალანსზე რიცხულ საცხოვრებელ სახლებში განთავსებული ბინები თავიდანვე გამიზნული იყო საწარმოს თანამშრომელთა საცხოვრებელი ფართებით დაკმაყოფილებისათვის ანუ ჰქონდა სოციალური დატვირთვა. შენობა, რომელშიც განთავსებულია სადავო ბინა, არც ამჟამად გამოიყენება ადმინისტრაციული ან საწარმოო მიზნებისათვის, ასეთი მიზნებით არ გამოიყენებოდა სადავო ბინა მ-ძეების მფლობელობაში გადასვლის მომენტშიც. პალატამ ასევე მიუთითა, რომ ბინის ძირითად საშუალებად მიჩნევის შემთხვევაშიც, თუ სახელმწიფო ჩათვლიდა, რომ მისი, როგორც შპს ,,...ს” ერთადერთი პარტნიორის უფლებები შეილახა, სწორედ ის არის უფლებამოსილი ამ საფუძვლით იდავოს შპს ,,...ს”, როგორც კერძო სამართლის კომერციული იურიდიული პირის მიერ დადებული გარიგების ბათილად ცნობის მოთხოვნით და არა სხვა პირმა. სახელმწიფოს 50%-ზე მეტი წილობრივი მონაწილობით არსებული საწარმოების ბალანსზე რიცხული ძირითადი საშუალებების განკარგვისა და გადაცემის წესების მიზანი სწორედ სახელმწიფოს ინტერესებში აქტივების გასხვისებაზე კონტროლია. სადავო გარიგების დადების დროს მოქმედი მეწარმეთა შესახებ საქართველოს კანონის მე-9.4 მუხლის თანახმად, საზოგადოების ხელმძღვანელობისა და წარმომადგენლობის უფლებამოსილების მქონე პირთა წარმომადგენლობითი უფლებამოსილება მესამე პირებთან ურთიერთობაში არ შეიძლება შეიზღუდოს. ამდენად პალატამ მიიჩნია, რომ არ არსებობდა შპს ,,...ს” დირექტორის მიერ საცხოვრებელი ბინის უსასყიდლოდ გასხვისების თაობაზე დადებული გარიგების ბათილად ცნობისა და ნ. ი-ვას სარჩელის დაკმაყოფილების საფუძველი.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 25 ოქტომბრის გადაწყვეტილებით საკასაციო საჩივრით გაასაჩივრა ნ. ი-ვამ და მოითხოვა მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღება, შემდეგი დასაბუთებით: სააპელაციო სასამართლომ იურიდიული ძალის არმქონე მტკიცებულებაზე დაყრდნობით, ასევე მტკიცებულებათა ურთიერთშეჯერების პრინციპის დაცვის გარეშე დაადგინა, რომ სადავო ბინა წარმოადგენდა შპს „...ს“ საკუთრებას. შესაბამისი სამართლებრივი შეფასება არ მისცა 2004 წლის 2 დეკემბერს გარდაბნის სარეგისტრაციო სამსახურის ტექნიკური ინვენტარიზაციის არქივარიუსის მიერ გაცემულ „ამონაწერს“. 2006 წლის 10 იანვრის რუსთავის საგადასახადო ინსპექციის სახელზე სსიპ „საწარმოთა მართვის სააგენტოს“ მიერ გაგზავნილ წერილს, სადაც აღნიშნულია, რომ შპს „...ს“ საწესდებო კაპიტალიდან 2003 წელს ამოღებულ იქნა საცხოვრებელი სახლები და დამხმარე კომუნიკაციები. შპს „...ს“ არ წარუდგენია არც სასამართლოს მოუთხოვია 2003 წლის 22 დეკემბრის პარტნიორთა კრების ¹2 გადაწყვეტილება და საქართველოს ეკონომიკის, მრეწველობისა და ვაჭრობის სამინისტროს 2003 წლის 3 ნოემბრის წერილი იმის დასადასტურებლად, რომ სადავო სახლი არ იყო ამოღებული შპს „...ს“ საწესდებო კაპიტალიდან. აღნიშნული მტკიცებულების არარსებობის ვითარებაში სააპელაციო სასამართლოს დაასკვნა, რომ სადავო საცხოვრებელი სახლი არ იქნა ამოღებული შპს „...ს“ საწესდებო კაპიტალიდან ეწინააღმდეგება სსიპ „საწარმოთა მართვის სააგენტოს“ 2006 წლის 10 იანვრის წერილის შინააარსს, ქ.თბილისის გლდანი-ნაძალადევის რაიონის გამგეობის 2010 წლის 7 ივნისის წერილში მითითებულ იმ ფაქტობრივ გარემოებას, რომ სადავო საცხოვრებელი სახლი წარმოადგენდა სახელმწიფოს საკუთრებას და გარდაბნის საჯარო რეესტრის ცნობას, რომელშიც ცალსახად არის აღნიშნული, რომ სადავო ბინა წარმოადგენდა სახელმწიფოს საკუთრებას. მითითებული მტკიცებულებების ურითერთშეჯერებით დასტურდება ის გარემოება, რომ შპს „...“ არ წარმოადგენდა სადავო ბინის მესაკუთრეს და განიკარგა სხვისი ქონება, რითაც კასატორის უფლებები შეილახა.

კასატორის განმარტებით, ყველა იმ მესამე პირს, რომლის უფლება ირღვევა, უფლება აქვს მიმართოს სასამართლოს თავისი უფლებებისა და კანონიერი ინტერესების დასაცავად, შესაბამისად, არ იზიარებს სასამართლოს დასკვნას, რომ მხოლოდ სახელმწიფოს აქვს უფლება იდავოს ხელშეკრულების ბათილად ცნობის მოთხოვნით იმ გარემოებაზე მითითებით, რომ შპს „...მა“ დაარღვია უძრავი ქონების განკარგვის წესი. სააპელაციო სასამართლომ არასწორი იურიდიული კვალიფიკაცია მისცა სამოქალაქო დავას და უსაფუძვლოდ უთხრა უარი სარჩელის დაკმაყოფილებაზე. არასწორია სააპელაციო სასამართლოს მითითება „მეწარმეთა შესახებ“ საქართველოს კანონის 9.4-ე მუხლზე, ვინაიდან წარმომადგენლობითი უფლებამოსილება სულ სხვა ცნებაა, ხოლო გარკვეული სახის გარიგების დადების უფლებამოსილება სულ სხვა.

ს ა მ ო ტ ი ვ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ნ. ი-ვას საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა)საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან.

მოცემული დავის საგანია საქართველოს რესპუბლიკის მინისტრთა კაბინეტის 1992 წლის 1 თებერვლის ¹107 დადგენილების საფუძველზე განხორციელებული უძრავი ქონების პრივატიზაციის ხელშეკრულების ბათილად ცნობა. აღნიშნულ საკითხზე არსებობს სასამართლოს პრაქტიკა, რაც ასახულია სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებულ განჩინებაში.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მესამე ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. ამდენად, საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ ნ. ი-ვას უნდა დაუბრუნდეს ვ. ც-ძის მიერ 2011 წლის 8 თებერვალს და 7 მარტს საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის –900 ლარის 70% _ 630 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

ნ. ი-ვას საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო;

ნ. ი-ვას უნდა დაუბრუნდეს ვ. ც-ძის მიერ 2011 წლის 8 თებერვალს და 7 მარტს საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის –900 ლარის 70% _ 630 ლარი.

საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.