ას-184-175-10 13 მაისი 2010 წ.ელი,

ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

მ. სულხანიშვილი (თავმჯდომარე მომხსენებელი)

თ. თოდრია, ლ. ლაზარაშვილი

კასატორი _მ. მ-ძე (მოსარჩელე)

მოწინააღმდეგე მხარე _რ. ვ-ძე (მოპასუხე)

დავის საგანი –თანხის დაკისრება

გასაჩივრებული სასამართლო განჩინება _ თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2009 წლის 24 დეკემბრის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა _ გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ხელახლა განსახილველად დაბრუნება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

მ. მ-ძემ სარჩელით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიას მოპასუხე რ. ვ-ძის მიმართ 10 000 აშშ დოლარის ფარგლებში ზიანის ანაზღაურების მოთხოვნით.

სარჩელში მითითებული იყო, რომ 2006 წელს მ. მ-ძემ რ. ვ-ძისაგან იქირავა ქ.თბილისში, ... IV^ბ მ/რ-ში, 29^ა-ე კორპუსში მდებარე ბინა ¹33 120 ლარად. ბინა აღრიცხული იყო გარდაცვლილი ვ. მ-ევის სახელზე. მოგვიანებით გაირკვა, რომ კომუნალური გადასახადების დავალიანება შეადგენდა დაახლოებით 500 ლარს, რაც მ. მ-ძემ აანაზღაურა და სანაცვლოდ უარი თქვა 3 თვის ქირის _ 360 ლარის გადახდაზე. ერთი წლის წინ რ. ვ-ძემ მოსარჩელე ბინიდან გამოაგდო, ხოლო საოჯახო დანიშნულების ნივთები თვითონ დაიტოვა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2009 წლის 11 მაისის გადაწყვეტილებით მოსარჩელე მ. მ-ძის სარჩელი მოპასუხე რ. ვ-ძის მიმართ თანხის დაკისრების შესახებ არ დაკმაყოფილდა.

აღნიშნული გადაწყვეტილება სააპელაციო საჩივრით გაასაჩივრა მ. მ-ძემ.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2009 წლის 24 დეკემბრის განჩინებით სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, უცვლელად დარჩა გასაჩივრებული გადაწყვეტილება.

სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა აპელანტის მითითება იმის შესახებ, რომ პირველი ინსტანციის სასამართლომ უსაფუძვლოდ გამოიყენა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 230-ე მუხლის მე-2 ნაწილი. აღნიშნულთან დაკავშირებით, პალატამ გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მოსაზრება, რომ მოსარჩელეს ჰქონდა ნივთების გამოთხოვის უფლება და არა თანხის დაკისრების მოთხოვნის უფლება ნივთების გადაცემის სანაცვლოდ. სააპელაციო პალატამ ასევე არ გაიზიარა აპელანტის მითითება იმის თაობაზე, რომ 10 000 ლარის მოთხოვნის უფლება აპელანტს წარმოეშვა მოწინააღმდეგე მხარესთან ურთიერთობის შედეგად. პალატამ მიიჩნია, რომ აღნიშნული ვალდებულების წარმოშობის საფუძველს, საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 317-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, წარმოადგენდა ხელშეკრულება, აპელანტი კი თავად მიუთითებდა სააპელაციო საჩივარში, რომ მხარეებს შორის გარიგება არ დადებულა, გარდა აღნიშნულისა არ არსებობდა არც ზიანის მიყენება (დელიქტი), ან უსაფუძვლო გამდიდრება.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2009 წლის 24 დეკემბრის განჩინება საკასაციო საჩივრით გაასაჩივრა მ. მ-ძემ.

კასატორის აზრით, სასამართლომ ზეპირი ფორმის ქირავნობის ხელშეკრულება დადებულად არ ჩათვალა, რითაც დაარღვია სამოქალაქო კოდექსის 69-ე მუხლის პირველი ნაწილი. მას უფლება ჰქონდა, ვ-ძისგან მოეთხოვა ზიანის ანაზღაურება.

კასატორის აზრით, მოცემულ შემთხვევაში, რადგან გარიგება ზეპირად დაიდო, დავა ეხება ვალდებულებით-სამართლებრივ ურთიერთობას და შესაბამისად, სასამართლომ არასწორად მიიჩნია, რომ დავა შეეხებოდა სანივთო-სამართლებრივი უფლებებს.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, კასატორმა მოითხოვა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და საქმის ხელახლა განსახილველად დაბრუნება.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს 2010 წლის 9 მარტის განჩინებით საკასაციო საჩივარი საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მიხედვით დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ მ. მ-ძის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის მიხედვით, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებზე დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით, ვინაიდან სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი, დაუშვას მ. მ-ძის საკასაციო საჩივარი, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. მ. მ-ძის საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

2. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.