ას-186-177-10 13 მაისი, 2010 წელი

ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

მ. სულხანიშვილი (თავმჯდომარე),

თ. თოდრია (მომხსენებელი), ლ. ლაზარაშვილი

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი – გ. ჭ-ძე (მოსარჩელე)

მოწინააღმდეგე მხარე – შპს “...-2000” (მოპასუხეები)

დავის საგანი – თანხის დაკისრება

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს

2009 წლის 21 ოქტომბრის გადაწყვეტილება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

2001 წლის 16 აგვისტოს გ. ჭ-ძემ სარჩელი აღძრა თბილისის დიდუბე-ჩუღურეთის რაიონულ სასამართლოში მოპასუხე შპს „... 2000-ის“, მესამე პირის – საქართველოს სახელმწიფო ქონების მართვის სამინისტროს მიმართ და მოითხოვა 119353 ლარის ანაზღაურება. მოსარჩელე მიუთითებდა, რომ სოფლის მეურნეობისა და სურსათის სამინისტროს მსუბუქი ავტომობილების ავტოსატრანსპორტო საწარმოსა და შპს „მ-ას“ შორის 1996 წლის 25 მარტს დაიდო ხელშეკრულება ერთობლივი საქმიანობის შესახებ. ხელშეკრულების თანახმად, ერთობლივი საქმიანობის განხორციელების მიზნით, შპს „მ-ას“ უნდა ესარგებლა ავ-ოს ადმინისტრაციული და სხვა შენობა-ნაგებობებით, თავის მიმდებარე ტერიტორიაზე საზღვარგარეთიდან შემოსული ავტოტრანსპორტის სადღეღამისო სადგომის მოსაწყობად, ასევე მძღოლებისა და მათი თანხმლები პირების მომსახურებისათვის. შენობა-ნაგებობების შეკეთებას ორივე მხარე აწარმოებდა ერთობლივი ფინანსებით.

თბილისის დიდუბე-ჩუღურეთის რაიონული სასამართლოს 2000 წლის 5 ივნისის გადაწყვეტილებით დადგენილია იურიდიული მნიშვნელობის ფაქტი იმის შესახებ, რომ შპს „მ-ის“ მიერ 1996, 1997, 1998 წლებში ქ.თბილისში, ... ქ.¹2-ში მდებარე ავტოსატრანსპორტო საწარმოში ჩატარებული სამშენებლო-სარემონტო სამუშაოების ღირებულებამ შეადგინა 93095 აშშ დოლარი, რაც იმდროინდელი ეროვნული ვალუტის კურსით შეადგენს 119353 ლარს, რასაც ასევე ადასტურებს საქართველოს სახელმწიფო ქონების მართვის სამინისტროს 2001 წლის 6 მარტის წერილი.

სოფლის მეურნეობისა და სურსათის სამინისტროს ავ-ოს უფლებამონაცვლეს წარმოადგენს შპს „... 2000“.

2001 წლის 8 აგვისტოს შპს „მ-ის“ დირექტორ შ. დ-ძესა და გ. ჭ-ძეს შორის გაფორმდა ხელშეკრულება მოთხოვნის დათმობის შესახებ, რომლითაც შპს „მ-ამ“ გ. ჭ-ძეს გადასცა შპს „... 2000-ის“ დავალიანების 93 095 აშშ დოლარის მოთხოვნის უფლება (ტომი 1, ს.ფ. 2-3).

პირველი ინსტანციის სასამართლოში საქმის განხილვისას მოპასუხემ განმარტა, რომ დიდუბე-ჩუღურეთის რაიონული სასამართლოს 2000 წლის 5 ივნისის გადაწყვეტილებით დადასტურებულია შპს „...ს“ ვალი შპს „მ-ის“ მიმართ 93095 აშშ დოლარის ოდენობით, ჩატარებული სამშენებლო-სარემონტო სამუშაოებისათვის, რაც შეეხება ვალის გადახდას, შპს „... 2000-ს“ დღევანდელი მდგომარეობით აღნიშნული თანხები არ გააჩნია (ტომი 1 ს.ფ. 33).

თბილისის დიდუბე-ჩუღურეთის რაიონული სასამართლოს 2001 წლის 25 სექტემბრის გადაწყვეტილებით გ. ჭ-ძის სარჩელი დაკმაყოფილდა, მოპასუხე შპს „... 2000-ს“ დაეკისრა 93095 აშშ დოლარის ეკვივალენტი ლარის გადახდა გ.ჭ-ძის სასარგებლოდ (ტომი 1 ს.ფ. 34-36).

შპს „... 2000-მა“ სააპელაციო საჩივარი შეიტანა რაიონული სასამართლოს გადაწყვეტილებაზე (ტომი 1 ს.ფ. 38-40).

თბილისის საოლქო სასამართლოს სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების საქმეთა სააპელაციო პალატის 2003 წლის 19 სექტემბრის გადაწყვეტილებით შპს „... 2000-ის“ სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა; გაუქმდა თბილისის დიდუბე-ჩუღურეთის რაიონული სასამართლოს 2001 წლის 25 სექტემბრის გადაწყვეტილება და მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება, გ. ჭ-ძის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა (ტომი 1 ს.ფ. 138-139).

გ. ჭ-ძემ საკასაციო საჩივარი შეიტანა სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილებაზე (ტომი 1 ს.ფ. 144-146).

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების საქმეთა პალატის 2004 წლის 10 ივნისის განჩინებით გ. ჭ-ძის საკასაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა, გაუქმდა თბილისის საოლქო სასამართლოს სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების საქმეთა სააპელაციო პალატის 2003 წლის 24 ივნისის საოქმო განჩინება და თბილისის საოლქო სასამართლოს სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების საქმეთა სააპელაციო პალატის 2003 წლის 19 სექტემბრის გადაწყვეტილება და საქმე ხელახლა განსახილველად დაუბრუნდა იმავე პალატას (ტომი 1 ს.ფ. 221-226).

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების საქმეთა პალატის 2007 წლის 25 მაისის გადაწყვეტილებით შპს „... 2000-ის“ სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა, თბილისის დიდუბე-ჩუღურეთის რაიონული სასამართლოს 2001 წლის 25 სექტემბრის გადაწყვეტილების შეცვლით მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება, გ. ჭ-ძის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა (ტომი 2, ს.ფ. 163-171).

სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა გ. ჭ-ძემ და მოითხოვა მისი გაუქმება (ტომი 2, ს.ფ. 181-184).

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების საქმეთა პალატის 2007 წლის 21 ნოემბრის განჩინებით გ. ჭ-ძის საკასაციო საჩივარი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, გაუქმდა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2007 წლის 25 მაისის გადაწყვეტილება და საქმე ხელახლა განსახილველად დაუბრუნდა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატას (ტომი 2 ს.ფ. 231-245).

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2008 წლის 20 მაისის გადაწყვეტილებით შპს „... 2000-ის“ სააპელაციო საჩივარი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, თბილისის დიდუბე-ჩუღურეთის რაიონული სასამართლოს 2001 წლის 25 სექტემბრის გადაწყვეტილების შეცვლით მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება, გ.ჭ-ძის სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, შპს „... 2000-ს“ გ.ჭ-ძის სასარგებლოდ დაეკისრა 109 835 ლარის გადახდა.

აღნიშნულ გადაწყვეტილებაზე საკასაციო საჩივარი შეიტანა გ. ჭ-ძემ. ასევე საკასაციო საჩივარი შეიტანა შპს “... -2000-მა”.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს 2009 წლის 11 თებერვლის განჩინებით გ. ჭ-ძის საკასაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა. შპს “...-2000-ის” საკასაციო საჩივარი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, გაუქმდა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2008 წლის 20 მაისის გადაწყვეტილება შპს “... 2000-თვის” გ. ჭ-ძის სასარგებლოდ 109835 ლარის დაკისრების ნაწილში და ამ ნაწილში საქმე ხელახლა განსახილველად დაუბრუნდა იმავე სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის სხვა შემადგენლობას. დანარჩენ ნაწილში თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2008 წლის 20 მაისის გადაწყვეტილება დარჩა უცვლელად.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს 2009 წლის 21 ოქტომბრის გადაწყვეტილებით შპს “...-2000-ის” სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა, გაუქმდა თბილისის დიდუბე-ჩუღურეთის რაიონული სასამართლოს 2001 წლის 25 სექტემბრის გადაწყვეტილება და მიღებულ იქნა ახალი. გ. ჭ-ძის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

სააპელაციო სასამართლომ დაადგინა, რომ საქართველოს სოფლის მეურნეობისა და კვების მრეწველობის სამინისტროს სამეურნეო და მომსახურე ორგანიზაციების სამმართველოს სოფლის მეურნეობისა და კვების მრეწველობის სამინისტროს სამეურნეო და მომსახურე ორგანიზაციების სამმართველოს 1996 წლის 21 მარტის ¹10 ბრძანებით დაფუძნდა (შეიქმნა) სახაზინო საწარმო „ა“, რომელიც 1996 წლის 22 აპრილს დარეგისტრირდა სამეწარმეო რეესტრში (ტ.2, ს.ფ. 124,129). მართალია, სახაზინო საწარმო „ა--ის“ უფლებამონაცვლეობის შესახებ პირდაპირ არ არის მითითებული მისი რეგისტრაციის დადგენილებაში და წესდებაში, ხოლო 1996 წლის 21 მარტის ¹10 ბრძანება საქმეში წარმოდგენილი არაა და ვერც საქმის ხელახლა განხილვისას უზრუნველყვეს მხარეებმა მისი წარმოდგენა, მაგრამ საქართველოს სოფლის მეურნეობისა და სურსათის სამინისტროს 1998 წლის 29 ივნისის ¹2-293 ბრძანებაში აღნიშნულია, რომ სახაზინო საწარმო „...“ წარმოადგენს საქართველოს სოფლის მეურნეობისა და სურსათის სამინისტროს მსუბუქი ავტომობილების ავტოსატრანსპორტო საწარმოს სამართალმემკვიდრეს (იხ. ტ.2, ს.ფK 80).

სააპელაციო პალატამ დადგენილად მიიჩნია, რომ „... 2000“ წარმოადგენს საქართველოს სოფლის მეურნეობისა და სურსათის სამინისტროს მსუბუქი ავტომობილების ავტოსატრანსპორტო საწარმოს („ავ-ო“) უფლებამონაცვლეს.

ასევე სააპელაციო სასამართლომ დაადგინა, რომ საქართველოს სოფლის მეურნეობისა და კვების მრეწველობის სამინისტროს სამეურნეო და მომსახურე ორგანიზაციების სამმართველოს 1996 წლის 21 მარტის ¹10 ბრძანებით დაფუძნდა (შეიქმნა) სახაზინო საწარმო „ა “. ამდენად, ვინაიდან 1996 წლის 18 აპრილის მდგომარეობით სახაზინო საწარმო „ა “ შესაბამისი სახელმწიფო ორგანოს მიერ დაფუძნებული იყო, იგი უკვე ითვლებოდა სამართლის სუბიექტად და ამავე თარიღით შედგენილ დეფექტურ აქტზე სახაზინო საწარმოს დირექტორის ხელმოწერა წარმოადგენს არსებული საწარმოს ხელმძღვანელის ხელმოწერას, კერძოდ, საქართველოს რესპუბლიკის შსს საექსპერტო-კრიმინალისტიკური მთავარი სამმართველოს რევიზიისა და კონტროლის სამსახურის სპეციალისტების მიერ შედგენილი 1998 წლის 28 ივლისის აქტში, რომელიც ეხება შპს „ს-ში“ ჩატარებული სამეურნეო-საფინანსო საქმიანობის დოკუმენტალურ რევიზიას შპს „ს-ის“ დამფუძნებლების გ.ჭ-ძის, ვ.გ-ძისა და რ.ზ-ძის განცხადება-საჩივარში მოყვანილი დარღვევების რეალობის შემოწმების მიზნით, მითითებულია, რომ შპს „ს-ი“ მდებარეობს თბილისში, ... ქ.¹2-ში იგი რეგისტრირებულია 1996 წლის 27 სექტემბერს, 1998 წლის 1 ივნისიდან მისი დირექტორია ერთ-ერთი დამფუძნებელი გ.ჭ-ძე. შპს „ს-ი“ 1997 წლის 1 ივნისიდან აწარმოებდა ავტომანქანების მომსახურებას სადღეღამისო ავტოსადგომით, შპს-ს ასევე გააჩნია ავტოგასამართი სადგური, რომელიც რეალიზაციას უკეთებს დიზელის საწვავს; სამზარეულო და ბარი, სადაც მოქმედებს კვების ობიექტი; საბაჟო სამსახური, რომელიც ამჟამად არ ფუნქციონირებს (იხ. ტ.2 ს.ფ.74-79).

საქართველოს სოფლის მეურნეობისა და სურსათის სამინისტროს 1998 წლის 29 ივნისის ¹2-293 ბრძანებაში მითითებულია, რომ 1996 წლის ნოემბრიდან „ა-ს“ ტერიტორიაზე ფუნქციონირებს შპს “ს-ი“. მან სამინისტროსთან შეუთანხმებლად ჩაატარა სარეკონსტრუქციო-სამშენებლო სამუშაოები და თვითნებურად გამიჯნა ტერიტორია (იხ.ტ.2 ს.ფ.80).

მოსარჩელე გ.ჭ-ძე მის მიერ საქმეში წარმოდგენილ წერილში მიუთითებს, რომ ფინანსური სახსრების მოზიდვის მიზნით 1996 წელს თბილისში, ... ქ. ¹2-ში სოფლის მეურნეობის სამინისტროს მოწვევით „ა-ს“ ტერიტორიაზე დააფუძნა საბაჟო ტერმინალი „ს-ი“, რომლის ასამუშავებლად აღნიშნულ ტერიტორიას და გაპარტახებულ შენობა-ნაგებობებს ჩაუტარა მოდერნიზაცია, მთლიანობაში სარემონტო სამუშაოების ღირებულებამ გაუთვალისწინებელი ხარჯების გარდა შეადგინა 93 095 აშშ დოლარი (იხ.ტ. 1, ს.ფ. 484-485).

საქმეში წარმოდგენილია სისხლის სამართლის საქმის მასალები, სადაც მოწმედ დაკითხული პირები მიუთითებენ, რომ „ავ-ოში“ სარემონტო სამუშაოები შპს „ს-მა“ ჩაატარა (იხ.ტ.2 ს.ფ. 88-91). საქართველოს სახელმწიფო ქონების მართვის სამინისტროს 2001 წლის 6 მარტის წერილში მითითებულია, რომ თბილისის დიდუდე-ჩუღურეთის რაიონული სასამართლოს 2000 წლის 5 ივნისის გადაწყვეტილებით დადასტურებულია იურიდიული მნიშვნელობის ფაქტი შპს „მ-ის“ მიერ „ავ-ოში“ 93 095 აშშ დოლარის სამშენებლო-სარემონტო სამუშაოების (გაუმჯობესებების) ჩატარების შესახებ და რომ იმავდროულად, სასამართლოში იხილება დავა შპს „... 2000-სა“ და შპს „ს-ს“ შორის სახელმწიფო ქონებაზე ზემოაღნიშნული გაუმჯობესებების ანაზღაურებისა და ამ უკანასკნელის შპს „... 2000-ის“ ტერიტორიიდან გამოსახლების შესახებ (იხ.ტ. 1 ს.ფ. 126).

სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა, რომ ქ.თბილისში, ... ქ.¹2-ში მდებარე „ავ-ოს“ ტერიტორიაზე გარკვეული სარემონტო-სამშენებლო სამუშაოები ჩაატარა შპს „ს-მა“. ამასთან, საქმის მასალებით არ დასტურდება კონკრეტულად რა სამუშაოები შეასრულა შპს „ს-მა“. სააპელაციო პალატამ მიუთითა, რომ ვინაიდან მოცემულ შემთხვევაში დავის საგანს არ წარმოადგენს შპს „ს-ის“ მიერ შესრულებული სამუშაოების ღირებულების ანაზღაურება, ხოლო შპს „მ-ის“ მიერ ... ქ.¹2-ში სარემონტო-სამშენებლო სამუშაოების ჩატარების ფაქტი არ დასტურდება, ამიტომ გ.ჭ-ძის სარჩელი დაუსაბუთებელია.

აღნიშნულ გადაწყვეტილებაზე საკასაციო საჩივარი შეიტანა გ. ჭ-ძემ. მან მიუთითა, რომ 1996 წლის 25 მარტს საქართველოს სოფლის მეურნეობისა და სურსათის სამინისტროს მსუბუქი ავტომობილების ავტოსატრანსპორტო საწარმოსა (დირექტორი ვ. გ-ძე) და შპს „მ-ას“ (დირექტორი გ. ჭ-ძე) შორის დაიდო ხელშეკრულება ერთობლივი საქმიანობის შესახებ. ამავე ხელშეკრულებით შპს „მ-ას“ დაევალა სამშენებლო-სარემონტო სამუშაოების ჩატარება.

სამშენებლო-სარემონტო სამუშაოების განხორციელების მიზნით 1996 წლის 12 აპრილს შპს „მ-ამ“ (დირექტორი გ. ჭ-ძე) მშენებელ რ. მ-ძესთან დადო ნარდობის ხელშეკრულება, რომელსაც „ა--ის“ ტერიტორიაზე უნდა შეესრულებინა დეფექტური აქტით გათვალისწინებული სამუშაოები.

1996 წლის 18 აპრილს შედგა დეფექტური აქტი, ხოლო 1996 წლის 22 აპრილს შედგა „ა--ის“ ტერიტორიაზე ჩასატარებელი სამშენებლო-სარემონტო სამუშაოების ხარჯთაღრიცხვა, რომლის ღირებულება განისაზღვრა 109 835 ლარით. ორივე დოკუმენტი შესრულებულია შემკვეთის გ. ჭ-ძისა და მენარდე რ. მ-ძის მიერ. დოკუმენტი შეთანხმებული იქნა „ა--ის“ დირექტორთან ვ.გ-ძესთან.

1997 წლის 5 მაისს სამუშაოს შემსრულებელ მენარდე რ. მ-ძესა და „მ-ის“ დირექტორ გ. ჭ-ძეს შორის შედგა მიღება-ჩაბარების აქტი, რომლის მიხედვითაც რ. მ-ძემ ჩააბარა, ხოლო გ. ჭ-ძემ მიიღო 1996 წლის 18 აპრილის ხელშეკრულებით გათვალისწინებული სამუშაოები. მიღება-ჩაბარების აქტს ხელს აწერს ასევე ვ.გ-ძე.

სასამართლომ სარჩელის უარსაყოფად გადაწყვეტილების ერთ-ერთ საფუძვლად სწორედ ის მიუთითა, რომ მიღება-ჩაბარების აქტზე ხელს აწერს „ა-ის” ყოფილი დირექტორი ვ.გ-ძე, რომელიც დირექტორის თანამდებობიდან გათავისუფლდა 1997 წლის 25 თებერვალს. სასამართლოს აღნიშნული მოსაზრება უსაფუძვლო და უკანონოა და არ შეიძლება სარჩელის უარყოფის საფუძველი გამხდარიყო. 1996 წლის 12 აპრილის ნარდობის ხელშეკრულების მონაწილე მხარეები არიან ერთი მხრივ შემკვეთი „მ-ა“ (მისი დირექტორი გ. ჭ-ძე) და მეორე მხრივ მენარდე რ. მ-ძე. აღნიშნულიდან გამომდინარე, ნარდობის ხელშეკრულების შესრულებაზე შემკვეთის მხრიდან პასუხისმგებელი სუბიექტი შპს „მ-ა“ და მისი დირექტორი გ. ჭ-ძე იყო. თუმცა აქვე უნდა აღინიშნოს, რომ გ. ჭ-ძის მიერ დადებული ნარდობის ხელშეკრულება და მისგან გამომდინარე შედეგი ერთობლივი საქმიანობის სხვა მონაწილეებს არ გაუპროტესტებიათ.

სარჩელის უარსაყოფად სასამართლო მეორე საფუძვლად იმას მიუთითებს, რომ თითქოს მოსარჩელემ ვერ წარმოადგინა მტკიცებულებები შპს „მ-ის“ მიერ სამშენებლო-სარემონტო სამუშაოების ღირებულებისა და საერთოდ ამ სამუშაოების შესრულების შესახებ, რაც არასწორია. თვით გასაჩივრებული გადაწყვეტილებით დადგენილია, რომ შპს „მ-ასა“ და რ. მ-ძეს შორის დაიდო ნარდობის ხელშეკრულება, დეფექტური აქტით და ლოკალური ხარჯთაღრიცხვით კი დადგინდა ჩასატარებელი სამუშაოების მოცულობა და ღირებულება. ხელშეკრულებით გათვალისწინებული სამუშაოს შესრულება კი დადასტურებულია მიღება-ჩაბარების აქტით (ხელშეკრულებით). არასწორია სააპელაციო სასამართლოს მითითება, თითქოს სამშენებლო-სარემონტო სამუშაოები შპს „ს-მა“ შეასრულა. სასამართლომ უგულვებელყო წარმოდგენილი მტკიცებულებები, კერძოდ, ნარდობის ხელშეკრულება, დეფექტური აქტი, ლოკალური ხარჯთაღრიცხვა, მიღება-ჩაბარების აქტი.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ გ. ჭ-ძის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის მიხედვით, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

კასატორი ვერ ასაბუთებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რამაც არსებითად იმოქმედა საქმის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით არსებობს.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი, რომ დაუშვას გ. ჭ-ძის საკასაციო საჩივარი, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო პალატამ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

გ. ჭ-ძის საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

საკასაციო პალატის განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.