ას-195-184-2011 11 აპრილი, 2011 წელი

თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

პ. ქათამაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

ვ. როინიშვილი, ბ. ალავიძე

საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი განხილვის გარეშე

საკასაციო საჩივრის ავტორი _ მ. ფ-ძე

მოწინააღმდეგე მხარეები _ შპს «ჟ-ი», ვ. კ-ია, ი. ს-ძე, თ. ს-შვილი

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება _ თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 23 დეკემბრის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა _ გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება

დავის საგანი _ ნასყიდობის ხელშეკრულების ბათილად ცნობა, საარბიტრაჟო გადაწყვეტილების გაუქმება, სადავო ქონებაზე მესაკუთრედ ცნობა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2010 წლის 26 აპრილის გადაწყვეტილებით მ. ფ-ძის სარჩელი მოპასუხეების: შპს «ჟ-ის», ვ. კ-იას, ი. ს-ძისა და თ. ს-შვილის მიმართ, რომლითაც იგი მოითხოვდა: ა. შპს «ჟ-ი»ს და ფიზიკური პირების ჯგუფს (მათ შორის: ი. ს-ძე, თ. ს-შვილი) შორის 2005 წლის 9 მარტს დადებული ნასყიდობის ხელშეკრულების და მასში 2007 წლის 12 მარტს შეტანილი ცვლილებების შესახებ ხელშეკრულების ბათილად ცნობას; ბ. უძრავ ნივთზე თ. ს-შვილსა და ვ. კ-იას შორის 2007 წლის 4 ივნისს დადებული ნასყიდობის ხელშეკრულების ბათილად ცნობას; გ. კერძო არბიტრაჟის 2006 წლის 22 აპრილის გადაწყვეტილების გაუქმებასა და დ. უძრავი ქონების მესაკუთრედ ცნობას, არ დაკმაყოფილდა. ამავე გადაწყვეტილებით გაუქმდა თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2009 წლის 8 ივლისის განჩინებით გამოყენებული სარჩელის უზრუნველყოფის ღონისძიება, რომლითაც ყადაღა დაედო ვ. კ-იას სახელზე საკუთრების უფლებით რეგისტრირებულ უძრავ ნივთს სარეგისტრაციო ნომერი ¹ ... , ფართობით 400კვ.მ, ნაკვეთის ¹20.

საქალაქო სასამართლომ აღნიშნა, რომ საქმეზე უდავო ფაქტობრივ გარემოებებს წარმოადგენდა შემდეგი გარემოებები:

1998 წლის 18 თებერვალს დაიდო იჯარა-გამოსყიდვის ხელშეკრულება საქართველოს სახელმწიფო ქონების მართვის სამინისტროს და შპს «ჟ-ი»ს შორის ... და ... ცხენსაშენის გაერთიანების ქონების ნაწილზე;

თბილისის ... რაიონული სასამართლოს 2001 წლის 22 ოქტომბრის გადაწყვეტილებით სხვა ფიზიკურ პირებთან ერთად არ დაკმაყოფილდა მ. ფ-ძის სარჩელი მიწის მართვის დეპარტამენტის, თბილისის მთავრობის, ქონების მართვის სამინისტროს და მესამე პირის შპს «ჟ-ი»ს მიმართ საიჯარო ხელშეკრულების ბათილად ცნობის, გეგმა-ნახაზების შედგენის და მიწის ნაკვეთების დაკანონების შესახებ;

თბილისის ... რაიონული სასამართლოს 2001 წლის 22 ოქტომბრის გადაწყვეტილებით დადგენილად და კანონიერად იქნა მიჩნეული, რომ 1998 წლის 18 თებერვალს საქართველოს სახელმწიფო ქონების მართვის სამინისტროს და შპს «ჟ-ი»ს შორის დაიდო საიჯარო ხელშეკრულება თბილისის სახელმწიფო .... და ... ცხენსაშენის გაერთიანების 70000 აშშ დოლარის ღირებულების ქონების იჯარა-გამოსყიდვით გადაცემის თაობაზე. საიჯარო ხელშეკრულების მხარეებს შორის შედგა მიღება-ჩაბარების აქტი საიჯარო ქონების გადაცემის თაობაზე. ქ.თბილისის მუნიციპალიტეტის კაბინეტის 1995 წლის 24 აგვისტოს დადგენილებით, ქ.თბილისში, ... ქ.¹10-ში თბილისის სახელმწიფო ... დაუმაგრდა მის მიერ დაკავებული ტერიტორია მიმდებარე ფერდით;

2005 წლის 9 მარტს დაიდო ნასყიდობის ხელშეკრულება შპს «ჟ-ი»ს და ფიზიკური პირების ჯგუფს, მათ შორის, ი. ს-ძეს და თ. ს-შვილს შორის. ხელშეკრულებაში მიეთითა რომ ხელშეკრულების უმთავრესი მიზანი არის ქ.თბილისის ... მიმდებარე ფერდზე უკანონოდ შეჭრილი ფიზიკური პირების მიმართ კეთილი ნების გამოვლენა, კეთილი ნების გამოვლენა ემსახურება იმ ფიზიკური პირების დაკმაყოფილებას, რომლებიც წლების მანძილზე უსაფუძვლოდ ჩიოდნენ (უჩიოდნენ შპს «ჟ-ი»ს) და უკანონოდ ითხოვდნენ შპს «ჟ-ი»ს კუთვნილ მიწის ნაკვეთებს ფერდზე. მყიდველებმა, ვინაიდან ისინი წარმოადგენენ ამ ფიზიკურ პირთა ჯგუფს, წინამდებარე ხელშეკრულების გაფორმების შემდგომ, უნდა უზრუნველყონ ქ.თბილისის ... მიმდებარე ფერდზე უკანონოდ შეჭრილი სხვა პირების (თუკი ასეთი აღმოჩნდება) პრეტენზიების დაკმაყოფილება;

2005 წლის 9 მარტის ხელშეკრულების საგნად განისაზღვრა ქ.თბილისში, ... ქ.¹13-ში იპოდრომის ტერიტორიის მიმდებარე ფერდის 14300კვ.მ მიწის ნაკვეთის ფიზიკურ პირთა ჯგუფზე საკუთრებაში გადაცემა. ნასყიდობის საგნის საფასური განისაზღვრა 35300 ლარის ოდენობით. ხელშეკრულების მეორე მხარე ფიზიკურ პირთა ჯგუფმა, იკისრა ვალდებულება გადაეხადა ნასყიდობის საფასური და უზრუნველეყო თბილისის იპოდრომის მიმდებარე ფერდზე უკანონოდ შეჭრილი სხვა ფიზიკური პირის თუ პირების (თუ კი ასეთი აღმოჩნდებოდა), პრეტენზიების დაკმაყოფილება;

2007 წლის 12 მარტს ცვლილებები შევიდა შპს «ჟ-ი»ს და ფიზიკური პირების ჯგუფს შორის დადებულ 2005 წლის 9 მარტის ხელშეკრულებაში. მხარეები შეთანხმდნენ, ხელშეკრულების პრეამბულის ბოლო აბზაცი, მისი ორაზროვანი წაკითხვის თავიდან აცილების მიზნით ჩამოყალიბებულიყო შემდეგი სახით: გამყიდველი აცხადებდა, რომ წინამდებარე ხელშეკრულების უმთავრესი მიზანი იყო თბილისის იპოდრომის მომიჯნავე ფერდზე შეჭრილი მყიდველების მიმართ კეთილი ნების გამოვლენა. კეთილი ნების გამოვლენა ემსახურებოდა მყიდველების მიწის ფართობით დაკმაყოფილებას, რომლებიც სასამართლოში ჩიოდნენ და უკანონოდ ითხოვდნენ გამყიდველის კუთვნილ მიწის ნაკვეთს იპოდრომის მომიჯნავე ფერდზე. ამ ხელშეკრულების ერთ-ერთი უმთავრესი პირობა იყო ის, რომ მყიდველებს წინამდებარე ხელშეკრულების გაფორმების შემდგომ უზრუნველეყოთ სხვა ახალი ფიზიკური პირების (თუკი ასეთი აღმოჩნდებოდა) პრეტენზიების დაკმაყოფილება, თუკი მათ მიწის ნაკვეთი თბილისის იპოდრომის მომიჯნავე ფერდზე მიწის სარგებლობის დამადასტურებელი საბუთით ექნებოდათ გამოყოფილი.

მუდმივმოქმედ კერძო არბიტრაჟ შპს «ა-ის» მიერ 2006 წლის 22 აპრილს გამოტანილ იქნა გადაწყვეტილება, რომლის თანახმად შპს «ჟ-ი»ს მიერ ფიზიკურ პირთა ჯგუფზე გადაცემულ მიწის ნაკვეთზე (2005 წლის 9 მარტის ნასყიდობის ხელშეკრულება), ფიზიკურ პირთა შორის, რომელთა რიგებშიც იყო თ. ს-შვილიც და ი. ს-ძეც, გაუქმდა საზიარო უფლება ნატურით გაყოფით, შესაბამისად ნაკვეთი ¹16 ფართობით 400კვ.მ, გამოეყო ი. ს-ძეს, ხოლო ნაკვეთი ¹20 ფართობით 400კვ.მ, გამოეყო თამარ სიმონიშვილს;

2007 წლის 4 ივნისს დაიდო ნასყიდობის ხელშეკრულება თ. ს-შვილს და ვ. კ-იას შორის, რომლის თანახმად ვ. კ-იამ თ. ს-შვილს საკუთრების უფლებით გადასცა ქ.თბილისში, ... ქუჩის ¹13-ში მდებარე მიწის ნაკვეთი ¹20 ფართობით 400 კვ.მ.

საქალაქო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ ... ქ.¹13-ში მდებარე ნაკვეთი ¹20 წარმოადგენდა ვ. კ-იას საკუთრებას, ხოლო ... ქუჩა ¹13-ში მდებარე ნაკვეთი ¹16 (ფართობით 400 კვ.მ) წარმოადგენდა ი. ს-ძის საკუთრებას.

საქალაქო სასამართლოს მითითებით, თბილისის ... რაიონული სასამართლოს 2001 წლის 22 ოქტომბრის გადაწყვეტილებით დადგენილად იქნა მიჩნეული, რომ მოსარჩელეები, მათ შორის მ. ფ-ძე, არ იყვნენ სადავო მიწის ნაკვეთის მართლზომიერი მფლობელები, სასამართლომ დაადგინა, რომ მოსარჩელეებს იმ დროისათვის არ გააჩნდათ მიწით სარგებლობის უფლებამოსილების დამადასტურებელი საბუთები. აღნიშნული ფაქტები, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 266-ე მუხლისა და ამავე კოდექსის 106-ე მუხლის «ბ» ქვეპუნქტის მიხედვით, სასამართლომ პრეიუდიციულ ფაქტებად მიიჩნია.

სასამართლომ მიუთითა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 180-ე მუხლზე, რომლის თანახმად, სარჩელი შეიძლება აღიძრას უფლებისა თუ სამართლებრივი ურთიერთობების არსებობა-არარსებობის დადგენის, დოკუმენტის ნამდვილობის აღიარების ან დოკუმენტების სიყალბის დადგენის შესახებ, თუ მოსარჩელეს აქვს იმის იურიდიული ინტერესი, რომ ასეთი აღიარება სასამართლოს გადაწყვეტილებით განხორციელდეს.

სასამართლოს განმარტებით, მოცემულ შემთხვევაში მოსარჩელემ მოითხოვა უძრავი ნივთის თავდაპირველ მესაკუთრე შპს «ჟ-ი»ს და მოპასუხეებს თ. ს-შვილს და ი. ს-ძეს შორის 2005 წლის 9 მარტს დადებული ნასყიდობის ხელშეკრულების და შემდგომში 2007 წლის 4 ივნისს თ. ს-შვილსა და ვ. კ-იას შორის დადებული ნასყიდობის ხელშეკრულების ბათილად ცნობა. სასამართლოს შეფასებით, მოსარჩელეს არ ჰქონდა ამ მოთხოვნის მიმართ სწორი იურიდიული ინტერესი. აღნიშნული ხელშეკრულებების ბათილად ცნობის შემთხვევაშიც კი უძრავი ქონება დაუბრუნდებოდა მის თავდაპირველ მესაკუთრე შპს «ჟ-ი»ს და არა მოსარჩელეს, ხოლო ამ უკანასკნელს კი მოსარჩელე ვერ წაუყენებდა მესაკუთრედ ცნობის პრეტენზიას, ვინაიდან 2001 წლის 22 ოქტომბრის კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილებით მას შპს «ჟ-ის»ის მიმართ ერთხელ უკვე ეთქვა უარი სარჩელის დაკმაყოფილებაზე.

სამოქალაქო კოდექსის 317-ე მუხლის 1-ლი ნაწილის თანახმად, ვალდებულების წარმოშობისათვის აუცილებელია მონაწილეთა შორის ხელშეკრულება. აღნიშნულიდან გამომდინარე, სასამართლომ მიუთითა, რომ სადავო ნასყიდობის ხელშეკრულებებით დადგენილი სამართლებრივი ურთიერთობა წარმოიშვა მის მონაწილეებს, ქონების მესაკუთრესა და ქონების შემძენებს შორის, შესაბამისად, ამ ხელშეკრულებების ბათილად ცნობის მოთხოვნით მოსარჩელე ვერ იქნებოდა სამართლებრივად დაინტერესებული.

ამდენად, საქალაქო სასამართლომ მიიჩნია რომ მოსარჩელე არ იყო უფლებამოსილი მოეთხოვა სადავოდ გამხდარი ხელშეკრულებების ბათილობა. გარდა ამისა, სასამართლო დადგენილად ვერ ჩათვლიდა, რომ შპს «ჟ-ი» და სხვა მოპასუხეები სადავო ხელშეკრულებით შეთანხმდნენ მოსარჩელის სასარგებლოდ რაიმე ქმედების განხორციელებაზე. სამოქალაქო კოდექსის 349-ე მუხლის თანახმად, მესამე პირის სასარგებლოდ დადებული ხელშეკრულების შესრულება შეიძლება მოეთხოვა როგორც კრედიტორს, ასევე მესამე პირს, თუ კანონით ან ხელშეკრულებით სხვა რამ არ იყო გათვალისწინებული, ანდა თვით ვალდებულების არსიდან სხვა რამ არ გამომდინარეობდა. განსახილველ შემთხვევაში არცერთ სადავო ხელშეკრულებაში მოსარჩელე უშუალოდ მოხსენიებული არ ყოფილა, გარდა ამისა, იმავდროულად არ ყოფილა მითითებული თუ ქონების შემძენს ხელშეკრულებაში მითითებული სხვა პირის რა შინაარსის პრეტენზია უნდა დაეკმაყოფილებინა. სამოქალაქო კოდექსის 53-ე მუხლის თანახმად, გარიგება არ არსებობს, თუ არც გარეგნული გამოხატვიდან და არც სხვა გარემოებებიდან არ შეიძლება ზუსტად დადგინდეს გარიგების შინაარსი.

საარბიტრაჟო გადაწყვეტილების გაუქმების შესახებ მოსარჩელის მოთხოვნასთან მიმართებით საქალაქო სასამართლომ მიუთითა შემდეგზე:

«კერძო არბიტრაჟის შესახებ» საქართველოს კანონის 36-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, საარბიტრაჟო გადაწყვეტილება სავალდებულოა შესასრულებლად მხარეთათვის. საარბიტრაჟო გადაწყვეტილებით არ შეიძლებოდა მესამე პირისათვის რაიმე ვალდებულების შესრულების დაკისრება, ვინაიდან მოსარჩელე არ წარმოადგენდა სადავო ქონების მესაკუთრეს. გასაჩივრებული კერძო არბიტრაჟის 2006 წლის 22 აპრილის გადაწყვეტილება არ შეხებია უშუალოდ მის უფლებებს და, შესაბამისად, არ მომხდარა მასზე რაიმე ვალდებულებების დაკისრება. შესაბამისად, მოსარჩელის მოთხოვნა საარბიტრაჟო გადაწყვეტილების გაუქმების თაობაზე დაუსაბუთებელი იყო (ტომი 3, ს.ფ. 114-121).

პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა მ. ფ-ძემ, რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება (ტომი 3, ს.ფ. 132-142).

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 23 დეკემბრის განჩინებით მ. ფ-ძის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2010 წლის 26 აპრილის გადაწყვეტილება.

სააპელაციო სასამართლომ სრულად გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს დასკვნები საქმის ფაქტობრივ და სამართლებრივ გარემოებებთან დაკავშირებით.

სააპელაციო სასამართლომ დამატებით აღნიშნა, რომ თბილისის ... რაიონული სასამართლოს 2001 წლის 22 ოქტომბრის კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილებით დადგენილად იქნა მიჩნეული, რომ მოსარჩელეები და მათ შორის აპელანტიც, არ იყვნენ სადავო მიწის ნაკვეთის მართლზომიერი მფლობელები, შესაბამისად ამ ფაქტს ჰქონდა პრეიუდიციული მნიშვნელობა და დამატებით მტკიცებას აღარ საჭიროებდა.

სააპელაციო სასამართლომ დამატებით აღნიშნა, რომ უსაფუძვლო იყო აპელანტის მოთხოვნა 2007 წლის 12 მარტის ხელშეკრულებით განხორციელებული ცვლილების ბათილად ცნობის ნაწილში. შპს «ჟ-ი»ს მიერ კეთილი ნების გამოვლენა და კანონის წინაშე ყველას თანასწორობა აბსოლუტურად განსხვავებული ცნებებია. შპს «ჟ-ი», როგორც უძრავი ნივთის მესაკუთრე _ თუ როგორ გამოავლენს მის კეთილ ნებას მხოლოდ მასზეა დამოკიდებული და აპელანტს აღნიშნულთან დაკავშირებით პრეტენზია ვერ ექნება. შესაბამისად, შპს «ჟ-ი» არანაირად არ იყო ვალდებული აპელანტის წინაშე, რათა მისთვის საკუთრების უფლებით გადაეცა უძრავი ნივთი, მხოლოდ იმის გამო, რომ ამ უკანასკნელსაც, სხვა პირების მსგავსად, უკანონოდ მიტაცებული ჰქონდა მიწის ნაკვეთი.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლომ საქალაქო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება უცვლელად დატოვა (ტომი 4, ს.ფ. 104-113).

სააპელაციო სასამართლოს 2010 წლის 23 დეკემბრის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა მ. ფ-ძემ, რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება.

კასატორის მითითებით, სასამართლომ სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის ერთ-ერთ უმთავრეს მოტივად დაასახელა კანონიერ ძალაში შესული სასამართლოს 2001 წლის 22 ოქტომბრის გადაწყვეტილება, მაშინ როდესაც სწორედ ეს გადაწყვეტილებაა ის მნიშვნელოვანი იურიდიული დოკუმენტი, რომლითაც მ.ფრუიძეს 2005 წლის 9 მარტის ხელშეკრულების საფუძველზე უნდა გადასცემოდა კუთვნილი ნაკვეთები. 2005 წლის 9 მარტის ხელშეკრულლებით პირდაპირ განისაზღვრა, რომ ხელშეკრულების უმთავრესი პირობა იყო იმ პირთა დაკმაყოფილება, რომლებიც წლების განმავლობაში უკანონოდ უჩიოდნენ შპს «ჟ-ი»ს.

საკასაციო საჩივრის თანახმად, სასამართლომ ვერ უარყო ის გარემოება, რომ მიწის ნაკვეთებს ამ დრომდე ფლობს მ. ფ-ძე. უძრავი ქონების შემძენებისათვის ცნობილი იყო აღნიშნული გარემოება, უფრო მეტიც, ვ. კ-ია არის შპს «ჟ-ი»ის ერთ-ერთი დამფუძნებელი, რომელსაც შეუძლებელია არ სცოდნოდა მოცემული გარემოება.

კასატორი აღნიშნავს, რომ სასამართლომ საქმეში არსებულ ფაქტობრივ გარემოებებს არასწორი ინტერპრეტაცია მისცა. ამ შემთხვევაში საუბარია მითითებაზე იმის შესახებ, თითქოს მოსარჩელე მოითხოვდა 2005 წლის 9 მარტის ხელშეკრულების ბათილად ცნობას. პირიქით, იგი სწორედ ამ ხელშეკრულებით გათვალისწინებული ვალდებულების შეუსრულებლობას ედავდებოდა მოპასუხეებს, თ. ს-შვილსა და ი. ს-ძეს. 2007 წლის 12 მარტს 2005 წლის 9 მარტის ხელშეკრულებაში შეტანილ იქნა ცვლილება, რომლის მიხედვითაც მყიდველებს მიეცათ უფლება, დაეკმაყოფილებინათ სხვა ახალი ფიზიკური პირების პრეტენზიები, თუკი მათ აღმოაჩნდებოდათ ნაკვეთების სარგებლობის დამადასტურებელი დოკუმენტები. თ. ს-შვილსა და ი. ს-ძეს ნაკვეთებზე საკუთრების უფლება წარმოეშვათ 2005 წლის ხელშეკრულებით, ანუ 2007 წლის 12 მარტს განხორციელებულ ცვლილებებამდე, ამდენად, 2007 წლის 12 მარტს განხორციელებული ცვლილება შეეხებათ ახალ პირებს, რომლებსაც უნდა გააჩნდეთ ნაკვეთის ფლობის დამადასტურებელი დოკუმენტები. ახალ პირებში არ მოიაზრებიან ის პირები, რომლებიც წლების განმავლობაში ჩიოდნენ სასამართლოში (ტომი 4, ს.ფ. 130-138).

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 4 მარტის განჩინებით მ. ფ-ძის საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ მ. ფ-ძის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი ზემომითითებული საფუძვლით, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401.4 მუხლის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. მოცემულ შემთხვევაში, ვინაიდან საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნა მიჩნეული, კასატორს უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (3463.20 ლარი) 70% _ 2424.24 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. მ. ფ-ძის საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად.

2. კასატორ მ. ფ-ძეს დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (3463.20 ლარი) 70% _ 2424.24 ლარი.

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.