ას-209-199-2010 24 მაისი, 2010წ.

თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

მ. სულხანიშვილი (თავმჯდომარე),

ლ. ლაზარაშვილი (მომხსენებელი), ნ. კვანტალიანი

საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი განხილვის გარეშე

კასატორი (მოპასუხე) _ შპს “საქ-ა” (წარმომადგენელი ა. ს-შვილი)

მოწინააღმდეგე მხარეები (მოსარჩელეები) _ შპს “პ-ა”, შპს “ტრ-ი”, შპს “ტ-ა”, შპს “მ-ი”, შპს “თ”, შპს “ს-ა”, შპს “ი-ი”, შპს “იუ-ი”, შპს “ჯ-ი”

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება _ თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2009 წლის 16 დეკემბრის განჩინება

დავის საგანი _ დავალიანების არარასებობის აღიარება, ვალდებულების მომავალში შესრულება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

2007 წლის 26 თებერვალს თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიას სარჩელით მიმართეს: შპს “პ-ამ”,შპს “ტრ-მა”, შპს “ტ-ამ”, შპს “მ-მა”, შპს “თ-მ”, შპს “ს-ამ”, შპს “ი-მა”, შპს “იუ-მა” და შპს “ჯ-მა” (წარმომადგენელი დ. გ-ია) მოპასუხე შპს “საქ-ის” მიმართ. სარჩელის დაზუსტების შედეგად, საბოლოოდ, მოსარჩელეებმა მოითხოვეს იმ გარემოების აღიარება, რომ მათ არ გააჩნიათ შპს “საქ-ის” მიმართ დავალიანებები გადაზიდვაზე და სადგურის მომსახურებაზე, აგრეთვე, შპს “საქ-ისათვის” სარკინიგზო მომსახურების სამომავლოდ შესრულების დავალება მოსარჩელეების სასარგებლოდ.

მოსარჩელეებმა აღნიშნეს, რომ 2007 წლის 21 თებერვალს შპს “საქ-ამ” 2004-2005 წლებში გაფორმებული ხელშეკრულებებიდან გამომდინარე განხორციელებული გადაზიდვებისათვის თითოეულს დაარიცხა დამატებითი ღირებულების გადასახადი. მათი მოსაზრებით, შპს “საქ-ის” მოქმედება არ შეესაბამებოდა კანონს, ვინაიდან დამატებითი ღირებულების გადასახადის დარიცხვა მოხდა უკვე დასრულებულ გადაზიდვებზე, რომელთა ღირებულებაც თითოეულს სრულად ჰქონდა ანაზღაურებული (ტომი I, ს.ფ. 1-7, 144-146).

მოპასუხე შპს “საქ-ამ” სარჩელი არ ცნო და მიუთითა, რომ მოსარჩელეებს იმთავითვე უნდა სცოდნოდათ დღგ-ს გადახდის ვალდებულების შესახებ, რადგან გაწეული მომსახურება წარმოადგენდა შიდა გადაზიდვას, რომელიც მოქმედი კანონმდებლობით იბეგრებოდა დღგ-თი. მოპასუხემ სადავო დღგ-ს თანხა შეიტანა ბიუჯეტში, თავის მხრივ, კი მოსარჩელეებს აღნიშნული თანხა საგადასახადო კოდექსის მე-12 მუხლის მე-14 ნაწილის თანახმად არ ჰქონდა გადახდილი შპს “საქ-ისათვის”. ამდენად, მოპასუხეს მიადგა ზიანი და ამ თანხის მოთხოვნის უფლება ჰქონდა მოსარჩელეებისაგან (ტომი I, ს.ფ. 238-241, 242-243).

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2007 წლის 29 მარტის განჩინებით შპს “საქ-ას” სარჩელის უზრუნველყოფის სახით დაევალა მოსარჩელეების: შპს “პ-ას”,შპს “ტრ-ის”, შპს “ტ-ას”, შპს “მ-ის”, შპს “თ-ს”, შპს “ს-ის”, შპს “ი-ის”, შპს “იუ-ის”, შპს “ჯ-ის” სარკინიგზო მომსახურების განხორციელება, ამავე განჩინებით მოსარჩელეებს დაევალათ მოპასუხისათვის სარჩელის უზრუნველყოფის ღონისძიების გამოყენების შედეგად მოსალოდნელი ზარალის უზრუნველყოფის გარანტიების წარდგენა თითოეულს განსაზღვრული თანხების ოდენობით (ტომი I, ს.ფ. 167-169).

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2009 წლის 28 აპრილის გადაწყვეტილებით შპს “იუ-ის” სარჩელი დაკმაყოფილდა, აღიარებულ იქნა:

შპს “პ-ას” დავალიანების არარსებობა შპს “საქ-ის” მიმართ გადაზიდვაზე 105 844.67 ლარის, ხოლო სადგურის მომსახურებაზე _ 4 341.53 ლარის ოდენობით;

შპს “ტრ-ის” დავალიანების არარსებობა შპს “საქ-ის” მიმართ გადაზიდვაზე 23 613.63 ლარის ოდენობით;

შპს “ტ-ას” დავალიანების არარსებობა შპს “საქ-ის” მიმართ გადაზიდვაზე 19 137.80 ლარის, ხოლო სადგურის მომსახურებაზე _ 1 689.63 ლარის ოდენობით;

შპს “მეჟტრანსერვისის” დავალიანების არარსებობა შპს “საქ-ის” მიმართ გადაზიდვაზე 15 398.86 ლარის ოდენობით;

შპს “თ-ს” დავალიანების არარსებობა შპს “საქ-ის” მიმართ გადაზიდვაზე 13 058.35 ლარის, ხოლო სადგურის მომსახურებაზე _ 8 786.72 ლარის ოდენობით;

შპს “ს-ის” დავალიანების არარსებობა შპს “საქ-ის” მიმართ გადაზიდვაზე 86 327.49 ლარის, ხოლო სადგურის მომსახურებაზე _ 34.32 ლარის ოდენობით;

შპს “ი-ის” დავალიანების არარსებობა შპს “საქ-ის” მიმართ გადაზიდვაზე 110 556.84 ლარის, ხოლო სადგურის მომსახურებაზე _ 2 974.13 ლარის ოდენობით;

შპს “იუ-ის” დავალიანების არარსებობა შპს “საქ-ის” მიმართ გადაზიდვაზე 34 562.33 ლარის, ხოლო სადგურის მომსახურებაზე _ 2 531.27 ლარის ოდენობით;

შპს “ჯ-ის” დავალიანების არარსებობა შპს “საქ-ის” მიმართ გადაზიდვაზე 9 085.60 ლარის, ხოლო სადგურის მომსახურებაზე _ 1 785.89 ლარის ოდენობით.

საქალაქო სასამართლომ მიუთითა საქმეზე დადგენილ შემდეგ უდავო ფაქტობრივ გარემოებებზე:

მხარეები (მოსარჩელეები და მოპასუხე) იმყოფებოდნენ სახელშეკრულებო ურთიერთობაში;

შპს “საქ-ამ” 2007 წლის 21 თებერვლის წერილებით მოსარჩელეებს აცნობა, რომ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებული დავების განხილვის საბჭოს 2005 წლის 12 დეკემბრის გადაწყვეტილების თანახმად, 2006 წლის 1 ივნისამდე განხორციელებული გადაზიდვები ჩაითვლებოდა საერთაშორისოდ, თუ ტვირთის გადაზიდვა განხორციელებული იქნებოდა ერთიანი სატრანსპორტო დოკუმენტის საფუძველზე, გაგზავნის, დანიშნულებისა და სატრანზიტო ქვეყნების საბაჟო ტერიტორიებისათვის, ერთი ან რამდენიმე საზღვრის გადაკვეთით, ნებისმიერი გაგზავნის საბაჟოდან დანიშნულების საბაჟომდე, გაგზავნისა და სხვა ქვეყნის ერთი ან რამდენიმე საბაჟოს გავლით;

წერილების შინაარსის მიხედვით, დავების განხილვის საბჭოს გადაწყვეტილების საფუძველზე რკინიგზამ მოიძია მოსარჩელეებთან მიმართებით წინა პერიოდში შესრულებული გადაზიდვები, რომლებიც განხორციელებული იყო სხვადასხვა სატრანსპორტო დოკუმენტების საფუძველზე და შესაბამისად, უნდა დარიცხვოდა დამატებითი ღირებულების გადასახადი;

ზემოთ დასახელებული წერილებით შპს “საქ-ამ” მოსარჩელეებს აცნობა, რომ მასში მითითებული თანხების გადახდა უნდა განხორციელებულიყო ერთი კვირის ვადაში, წინააღმდეგ შემთხვევაში, იგი უარს განაცხადებდა მათ სარკინიგზო მომსახურებაზე;

შპს “საქ-ამ” 2006 წლის 1 ივნისამდე განხორციელებული გადაზიდვებისათვის სადავო დღგ-ს გადახდა მოსარჩელეებისაგან მოითხოვა ფინანსთა სამინისტროს დავების განხილვის საბჭოს 2005 წლის 12 დეკემბრის გადაწყვეტილების საფუძველზე და უკვე განხორციელებულ, შესრულებულ, დასრულებულ და მოსარჩელეების მიერ უკვე ანაზღაურებულ გადაზიდვებზე;

მოსარჩელეებს სრულად ჰქონდათ ანაზღაურებული მხარეთა შორის არსებული ხელშეკრულებით განსაზღვრული ფასი.

საქალაქო სასამართლომ განმარტა, რომ საგადასახადო კოდექსის მე-12 მუხლის მე-14 ნაწილის თანახმად, დღგ არის გადასახადი, რომელიც დგინდება მიწოდებული საქონლის ან/და გაწეული მომსახურების ფასზე დანამატის სახით და რომელსაც იხდის მომხმარებელი გადასახადით გაზრდილი ფასით საქონლის ან/და მომსახურების შეძენისას. სარკინიგზო კოდექსის 22-ე მუხლის მე-2 და მე-6 ნაწილების მიხედვით, ტვირთის გადაზიდვისა და ამასთან დაკავშირებული სხვა მომსახურების გაწევის (სამუშაოს შესრულების) საფასურს ტვირთგამგზავნი იხდის წინასწარ, რკინიგზის სადგურიდან ტვირთის გაგზავნამდე, თუ ამ კოდექსით სხვა რამ არ არის გათვალისწინებული. სამოქალაქო კოდექსის 668-ე მუხლით, გადაზიდვის ხელშეკრულებით გადამზიდველი ვალდებულია შეთანხმებული საზღაურის გადახდით გადაიტანოს ტვირთი ან გადაიყვანოს მგზავრი დანიშნულების ადგილზე. 672-673-ე მუხლების მიხედვით, გადაზიდვის ხელშეკრულება ფორმდება ზედნადების (ან სხვა დოკუმენტის) სახით. 674-ე მუხლის პირველი ნაწილის “ი” ქვეპუნქტის თანახმად, ზედნადები, სხვა მონაცემებთან ერთად, უნდა შეიცავდეს გადაზიდვასთან დაკავშირებულ ხარჯებს (გადაზიდვის ფასი, დამატებითი ხარჯები, საბაჟო გადასახადები და სხვა ხარჯი, რომელიც წარმოიშობა ხელშეკრულების დადებიდან ტვირთის მიტანამდე). 675-ე მუხლის შესაბამისად კი, აღნიშნული მონაცემის ზედნადებში მითითება ეკისრება გადამზიდველს და არა გამგზავნს და გამგზავნი პასუხს არ აგებს ამით გამოწვეული ხარჯისა თუ ზიანისათვის. ამდენად, გადაზიდვის ხელშეკრულების უპირველესი არსებითი პირობა მომსახურების ფასზე შეთანხმებაა.

საქალაქო სასამართლოს მოსაზრებით, მოცემულ შემთხვევაში ხელშეკრულებით შეთანხმებულ მომსახურების ფასში შპს “საქ-ას” უნდა აესახა დამატებული ღირებულების გადასახადი (გადაზიდვის მომსახურებაზე დანამატი) და აღნიშნულით გაზრდილი ფასის მოსარჩელეების (მომსახურების შემძენები) მიერ გადახდის, ანუ მომსახურების შეძენის შემდეგ გადაეზიდა მოსარჩელის ტვირთი.

საქალაქო სასამართლომ აღნიშნა, რომ მოცემულ შემთხვევაში 2004-2005 წლებში დადებული გადაზიდვის ხელშეკრულებების მოქმედების პერიოდში სადავო თანხის გადახდა რკინიგზას მოსარჩელეებისათვის არ მოუთხოვია, ხოლო ის, რის გადახდაზეც მხარეები შეთანხმებულები იყვნენ ხელშეკრულებებით, მოსარჩელეებს გადახდილი ჰქონდათ. სადავო თანხა რკინიგზამ მოსარჩელეებს დაარიცხა 2006 წლის 31 დეკემბერს და მისი გადახდა მოითხოვა 2007 წლის 21 თებერვლის წერილებით, ანუ მას შემდეგ, რაც წინა პერიოდში დადებულ ხელშეკრულებათა მიხედვით, მხარეთა მიერ განსაზღვრული და შეთანხმებული შესრულება მოპასუხეს უკვე მიღებული ჰქონდა და ხელშეკრულებათა მოქმედების ვადა გასული იყო, ხოლო მათ საფუძველზე წარმოშობილი მხარეთა უფლება-მოვალეობები კი _ შეწყვეტილი.

ამდენად, საქალაქო სასამართლომ დაასკვნა, რომ მოსარჩელესა და მოპასუხეს შორის აღარ არსებობდა ის ვალდებულებით-სამართლებრივი ურთიერთობა, რაც მოსარჩელეებს ავალდებულებდა, მოპასუხისათვის გადაეხადათ მათ მიერ დარიცხული სადავო გადასახადი (ტომი I, ს.ფ. 246-253).

პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა შპს “საქ-ამ”, რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით მოსარჩელეებისათვის სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა (ტომი I, ს.ფ. 258-267).

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2009 წლის 16 დეკემბრის განჩინებით შპს “საქ-ის” სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2009 წლის 28 აპრილის გადაწყვეტილება.

სააპელაციო სასამართლომ სრულად გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებები და მათი სამართლებრივი შეფასება.

სააპელაციო სასამართლო სრულად დაეთანხმა საქალაქო სასამართლოს მსჯელობას იმის შესახებ, რომ, ვინაიდან მოსარჩელეების მიერ გადაზიდვის ხელშეკრულებით შეთანხმებული ფასი გადაზიდვამდე იქნა გადახდილი, მათ სხვა საფუძვლით დამატებითი თანხის გადახდის ვალდებულება რკინიგზის მიმართ არ გააჩნდათ.

საქმეზე დგინდებოდა, რომ მხარეებმა ხელშეკრულებით ნაკისრი ვალდებულებები შეასრულეს კეთილსინდისიერად, ჯ-ვნად და მათ შორის ვალდებულებითი ურთიერთობა შეწყდა შესრულებით (სამოქალაქო კოდექსის 427-ე მუხლი).

სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ მოცემულ შემთხვევაში ადგილი არ ჰქონდა სარკინიგზო კოდექსის 44-ე მუხლის მე-2 ნაწილით გათვალისწინებულ გარემოებას, ვინაიდან არ არსებობდა პასუხისმგებლობის წარმოშობისათვის აუცილებელი გარემოება _ მოსარჩელეთა მიერ ჩადენილი სამართალდარღვევა. გადაზიდვის ფასში დღგ-ს გათვალისწინება არ წარმოადგენდა მათ არც კანონისმიერ და არც სახელშეკრულებო ვალდებულებას. საგადასახადო კოდექსის მე-12 მუხლის მე-14 პუნქტის საფუძველზე, დღგ-ს გადასახადის გადამხდელად გამოდის მომსახურების გამწევი _ შპს “საქ-ა” და მასვე უნდა უზრუნველეყო მომსახურების ფასში დღგ-ს გადასახადის გათვალისწინება, ხოლო მომსახურების საფასურის მიღების შემდეგ უზრუნველეყო დღგ-ს ბიუჯეტში გადახდა.

სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებით, მოპასუხეს დღგ-ს მოთხოვნის საფუძველს ვერ წარმოუშობდა ფინანსთა სამინისტროსთან არსებული დავების განმხილველი საბჭოს 2005 წლის 12 დეკემბრის გადაწყვეტილება, რომლითაც შპს “საქ-ას” გადასახდელად დაერიცხა დღგ-ს გადასახადი, ვინაიდან მოსარჩელეებთან მის მიერ განხორციელებული გადაზიდვები მიჩნეულ იქნა ადგილობრივ გადაზიდვებად და შესაბამისად, დღგ-თი დასაბეგრ ოპერაციად, იმდენად, რამდენადაც აღნიშნული ადასტურებდა მხოლოდ შპს “საქ-ის” შეუსრულებელ საგადასახადო ვალდებულებას კონკრეტულ სუბიექტთან განხორციელებულ დასაბეგრ ოპერაციაზე (ტომი II, ს.ფ. 29-38).

სააპელაციო სასამართლოს განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა შპს “საქ-ამ”, რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

კასატორის მოთხოვნა ემყარება შემდეგ საფუძვლებს:

სასამართლომ საგადასახადო კოდექსის მე-12 მუხლის მე-14 ნაწილის უსწორო განმარტების შედეგად, დღგ-ს გადამხდელად მიიჩნია შპს “საქ-ა” და არა მოსარჩელეები, რაც სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 393-ე მუხლის მე-2 ნაწილის “გ” ქვეპუნქტით განჩინების გაუქმების უდავო საფუძველია. კანონის დასახელებული ნორმის მიხედვით, დღგ არის არაპირდაპირი გადასახადი, რომელიც დგინდება მიწოდებული საქონლის ან გაწეული მომსახურების ფასზე დანამატის სახით და რომელსაც მომხმარებელი იხდის მომსახურების შეძენისას. ამდენად, დღგ-ს გადახდის კანონისმიერი ვალდებულება ეკისრება მხოლოდ მომსახურების შემძენს _ შპს “პ-ას” და სხვებს, ხოლო მომსახურების გამწევ რკინიგზას კი ეკისრება მისთვის გადახდილი დღგ-ს თანხის ბიუჯეტში შეტანის ვალდებულება.

კასატორი აღნიშნავს, რომ სასამართლომ მიუთითა სამოქალაქო კოდექსის 327-ე მუხლზე და განმარტა, რომ გადაზიდვის ხელშეკრულების დასადებად არსებით პირობებზე შეთანხმება უწინარესად გულისხმობს მომსახურების ფასზე შეთანხმებას. სწორედ 327-ე მუხლის შესაბამისად მხარეები _ მოსარჩელეები და რკინიგზა მომსახურების გაწევის თაობაზე ხელშეკრულებით შეთანხმდნენ, რომ ტვირთის გადაზიდვისა და სატრანსპორტო მომსახურების ანაზღაურება მოხდებოდა საქ-აზე მოქმედი სატარიფო პოლიტიკის შესაბამისად. საქ-ის სატარიფო პოლიტიკის 1-ლი მუხლის მე-2 პუნქტი მკაფიოდ ადგენს, რომ სატარიფო პოლიტიკის განაკვეთები და დამატებითი ანაკრეფები დღგ-ს არ მოიცავს. კანონის ცოდნის პრეზუმფციიდან გამომდინარე, მოსარჩელეებს, როგორც გადაზიდვაში მონაწილე იურიდიულ პირებს, უნდა სცოდნოდათ ზემოაღნიშნული საკანონმდებლო-ნორმატიული აქტები. მოსარჩელეებს უნდა სცოდნოდათ, რომ საქ-ის მიერ განხორციელებული მომსახურება _ ტვირთის შიდა გადაზიდვა წარმოადგენდა დღგ-თი დასაბეგრ მომსახურებას, რომლის რკინიგზისათვის, როგორც მომსახურების მიმწოდებლისათვის გადახდის ვალდებულება იმპერატიულად დადგენილია საგადასახადო კოდექსით და მათ ეს გადასახადი დამატებით უნდა გადაეხადათ რკინიგზისათვის. 2007 წლის 21 თებერვლის წერილით რკინიგზა სწორედ 2004-2005 წლებში განხორციელებული შიდა გადაზიდვისათვის გათვალისწინებული და სახელმწიფო ბიუჯეტში მოსარჩელეების ნაცვლად გადახდილი დღგ-ს თანხების, როგორც ზიანის ანაზღაურებას მოითხოვდა მოსარჩელეებისაგან, რაც სასამართლომ უსაფუძვლოდ მიიჩნია უკანონოდ.

კასატორის აზრით, იმის გამო, რომ დავის საგანს წარმოადგენდა რკინიგზის მიერ განხორციელებულ მომსახურებაზე გადასახადის (დღგ-ს) თანხის გადახდა, სასამართლო ვალდებული იყო გამოეყენებინა საგადასახადო კოდექსის შესაბამისი ნორმები. ამასთან, რამდენადაც მოსარჩელეებმა სატარიფო პოლიტიკის 1-ლი მუხლის მე-2 პუნქტისა და საგადასახადო კოდექსის მე-12 მუხლის მე-14 ნაწილის შესაბამისად რკინიგზას არ გადაუხადეს შიდა სარკინიგზო გადაზიდვისათვის დაწესებული დღგ-ს თანხა, რაც რკინიგზას, თავის მხრივ, უკვე შეტანილი აქვს სახელმწიფო ბიუჯეტში, კასატორს მიაჩნია, რომ მოსარჩელეების მოქმედება ეწინააღმდეგება საგადასახადო კოდექსის მოთხოვნებს, რაც დაუშვებელია. განხორციელებულ სარკინიგზო გადაზიდვაზე მოწინააღმდეგე მხარის მიერ დღგ-ს გადაუხდელობა, ასევე, წარმოადგენს სამოქალაქო კოდექსის 361-ე მუხლის მე-2 ნაწილით დადგენილი ვალდებულების ჯ-ვნად და დროულად შესრულების შესახებ მოთხოვნის დარღვევას, რასაც შედეგად მოჰყვა რკინიგზისათვის მნიშვნელოვანი ოდენობით ფინანსური ზიანის მიყენება. სამოქალაქო კოდექსის 411-ე მუხლის თანახმად, ანაზღაურებას ექვემდებარება არა მხოლოდ ფაქტობრივად დამდგარი ქონებრივი დანაკლისი, არამედ მიუღებელი შემოსავალიც (ტომი II, ს.ფ. 43-50).

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ შპს “საქ-ის” საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მე-5 ნაწილის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მე-5 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის განსახილველად დაშვების ამომწურავ პირობებს, როგორიცაა: ა. საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ. სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ. სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ. გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მე-5 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

კასატორი ვერ ასაბუთებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რამაც არსებითად იმოქმედა საქმის შედეგზე და განაპირობა არასწორი განჩინების გამოტანა.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, შპს “საქ-ის” საკასაციო საჩივარი არ ექვემდებარება განსახილველად დაშვებას.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის საფუძველზე შპს “საქ-ას” უნდა დაუბრუნდეს მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (8 000 ლარი) 70% _ 5 600 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. შპს “საქ-ის” საკასაციო საჩივარი თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2009 წლის 16 დეკემბრის განჩინებაზე მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. შპს “საქ-ას” დაუბრუნდეს მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (8 000 ლარი) 70% _ 5 600 ლარი;

3. განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.