ას-210-200-10 27 მაისი, 2010 წელი

ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

მ. სულხანიშვილი (თავმჯდომარე),

თ. თოდრია (მომხსენებელი), ლ. ლაზარაშვილი

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი – ლ. რ-შვილი (მოსარჩელე)

მოწინააღმდეგე მხარე – სსიპ ¹117 საჯარო სკოლა (მოპასუხე)

დავის საგანი – სამეურვეო საბჭოს გადაწყვეტილებისა და სამეურვეო საბჭოს თავმჯდომარის განკარგულების ბათილად ცნობა

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს

2009 წლის 8 დეკემბრის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სარჩელით მიმართა ლ. რ-შვილმა სსიპ ¹117-ე საჯარო სკოლის წინააღმდეგ სამეურვეო საბჭოს გადაწყვეტილებისა და სამეურვეო საბჭოს თავმჯდომარის განკარგულების ბათილად ცნობის შესახებ. ამავე საქმეზე მესამე პირად დამოუკიდებელი სასარჩელო მოთხოვნის გარეშე წარმოდგენილი იყო საქართველოს განათელებისა და მეცნიერების სამინისტრო.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2009 წლის 7 ივლისის გადაწყვეტილებით ლ. რ-შვილის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

აღნიშნული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა ლ. რ-შვილმა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს 2009 წლის 8 დეკემბრის გადაწყვეტილებით ლ. რ-შვილის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა.

სააპელაციო სასამართლომ დაადგინა, რომ თბილისის ¹117-ე საჯარო სკოლის სამეურვეო საბჭოს მიერ 2007 წლის 24 ოქტომბერს სკოლის დირექტორად არჩეულ იქნა ლ. რ-შვილი. მისი რეგისტრაცია დირექტორად განხორციელდა საქართველოს განათლებისა და მეცნიერების მინისტრის 2007 წლის 8 ნოემბრის ბრძანებით.

2007 წლის 4 დეკემბერს სსიპ ¹117 საჯარო სკოლასა და ლ. რ-შვილს შორის დაიდო შრომითი ხელშეკრულება 6 წლის ვადით – 2013 წლის 4 დეკემბრამდე. მისი ყოველთვიური ხელფასი განისაზღვრა 1000 ლარის ოდენობით.

2008 წლის 29 აპრილს სკოლის სამეურვეო საბჭოს სხდომაზე ერთ-ერთ საკითხად განხილულ იქნა პედაგოგთა განცხადების განხილვა დირექტორთან შრომითი ხელშეკრულების შეწყვეტის შესახებ. სხდომას ესწრებოდა სამეურვეო საბჭოს 10 წევრიდან სრული შემადგენლობა. სხდომა დატოვა ერთმა წევრმა. სკოლის დირექტორთან შრომითი ხელშეკრულების შეწყვეტას მხარი დაუჭირა სამეურვეო საბჭოს 9 წევრიდან 8 წევრმა ერთის წინააღმდეგ. აღნიშნული საკითხის განხილვის საფუძველზე, სამეურვეო საბჭომ მიიჩნია, რომ სკოლის დირექტორ ლ. რ-შვილის მიერ ადგილი აქვს შრომის ხელშეკრულების 3.1 და 3.2 მუხლების, სკოლის წესდებისა და შინაგანაწესის დარღვევას.

სამეურვეო საბჭომ “ზოგადი განათლების შესახებ” საქართველოს კანონის 38-ე მუხლის პირველი პუნქტის “ვ” ქვეპუნქტისა და ამავე კანონის 38-ე მუხლის მეორე პუნქტის შესაბამისად გადაწყვიტა: ქ. თბილისის ¹117 საჯარო სკოლის დირექტორ ლ. რ-შვილთან შეწყდეს შრომითი ხელშეკრულება.

დირექტორთან შრომითი ხელშეკრულების შეწყვეტის თაობაზე გამოიცა სამეურვეო საბჭოს თავმჯდომარის 2009 წლის 29 აპრილის ¹1/008 განკარგულება.

საქართველოს განათლებისა და მეცნიერების მინისტრის .2008 წლის 8 მაისის ¹423 ბრძანებით ქ. თბილისის ¹117-ე საჯარო სკოლის სამეურვეო საბჭოს შუამდგომლობის საფუძველზე, გაუქმდა ქ. თბილისის ¹117-ე საჯარო სკოლის დირექტორის ლ. რ-შვილის რეგისტრაცია.

სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა, რომ ლ. რ-შვილმა დაარღვია თბილისის ¹117-ე საჯარო სკოლის წესდების 7.1 მუხლის მოთხოვნები, ასევე მასთან გაფორმებული შრომითი ხელშეკრულების 3.1 მუხლის პირობები.

აღნიშნულ გადაწყვეტილებაზე საკასაციო საჩივარი შეიტანა ლ. რ-შვილმა. მან მიუთითა, რომ შრომითი ურთიერთობის შეწყვეტის საფუძვლად მითითებულია სამეურვეო საბჭოს მიერ “ზოგადი განათლების შესახებ” კანონის 38-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ვ“ ქვეპუნქტისა და ამავე კანონის 38-ე მუხლის მეორე ნაწილი. აღნიშნული კანონი არ წარმოადგენს სპეციალურ კანონს შრომით და მის თანმდევ ურთიერთობების შესახებ და შესაბამისად, სადავო ურთიერთობის მიმართ აღნიშნული კანონის გამოყენება სასამართლოს მიერ არასწორია. ამასთან, ზოგადი განათლების შესახებ საქართველოს კანონის 38-ე მუხლის პირველი პუნქტის „ვ“ ქვეპუნქტის შესაბამისად, სამეურვეო საბჭო უფლებამოსილია შრომითი ხელშეკრულებითა და საქართველოს კანონმდებლობით გათვალისწინებული მოთხოვნების დარღვევის შემთხვევაში ხელშეკრულება შეუწყვიტოს სკოლის დირექტორს. რაც თავისთავად არ გამორიცხავს სკოლასა და დირექტორს შორის დავის წარმოშობის დროს საქართველოს შრომის კოდექსის ნორმების გამოყენებას.

საქართველოს შრომის კოდექსის 48-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, დავა უნდა გადაწყდეს მხარეთა შორის შემათანხმებელი პროცედურებით, ხოლო მე-2 ნაწილით დადგენილია, რომ შემათანხმებელი პროცედურების დაწყების შესახებ მხარე მეორე მხარეს უგზავნის წერილობით შეტყობინებას, რომელშიც ზუსტად უნდა იყოს განსაზღვრული დავის წარმოშობის საფუძველი და მოთხოვნები. ამავე კანონის მე-3 ნაწილის თანახმად, მეორე მხარე ვალდებულია წერილობითი შეტყობინება განიხილოს და თავისი გადაწყვეტილება წერილობით აცნობოს მხარეს შეტყობინების მიღებიდან და თავისი გადაწყვეტილება წერილობით აცნობოს მხარეს შეტყობინების მიღებიდან 10 კალენდარული დღის განმავლობაში. სამეურვეო საბჭოს 29 აპრილის სადავო განკარგულების გამოცემამდე იგი არ იყო გაფრთხილებული და კანონით დადგენილი ვადა მოსაზრების წარმოსადგენად არ მიუციათ.

სააპელაციო სასამართლომ უსაფუძვლოდ დაადგინა საქმის ფაქტობრივი გარემოება, თითქოს მისთვის ცნობილი იყო სამეურვეო საბჭოს შეტყობინება ხელშეკრულების შეწყვეტის შესახებ.

2008 წლის 29 აპრილს მას ჩაჰბარდა წერილი, რომლითაც ატყობინებდნენ, რომ მის მიმართ ხორციელდებოდა დისციპლინარული დევნა დისციპლინარულ გადაცდომებთან დაკავშირებით, რის გამოც მისგან ითხოვდნენ ახსნა-განმარტების მიღებას. იმავე დღეს განცხადებით მიმართა სამეურვეო საბჭოს თავმჯდომარეს და განმარტა, რომ მისთვის უცნობი იყო თუ ვის მიერ ხორციელდებოდა დისციპლინური დევნა და კონკრეტულად რომელ გადაცდომაზე. მისთვის 2008 წლის 29 აპრილამდე უცნობი იყო სამეურვეო საბჭოს მიერ სამეურვეო საბჭოს სხდომაზე არსებული დღის წესრიგის შესახებ, რომელშიც განსახილველ საკითხად არ იყო შეტანილი მასთან ხელშეკრულების შეწყვეტის საკითხი.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ლ. რ-შვილის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის მიხედვით, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

კასატორი ვერ ასაბუთებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რამაც არსებითად იმოქმედა საქმის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით არსებობს.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი, რომ დაუშვას ლ. რ-შვილის საკასაციო საჩივარი, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო პალატამ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

ლ. რ-შვილის საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

ლ. რ-შვილს დაუბრუნდეს გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის – (300 ლარის) 70% - 210 ლარი;

საკასაციო პალატის განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.