ას-222-211-2010 24 მაისი, 2010წ.

თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

მ. სულხანიშვილი (თავმჯდომარე),

ლ. ლაზარაშვილი (მომხსენებელი), ნ. კვანტალიანი

საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი განხილვის გარეშე

კასატორი (მოსარჩელე) _ ა. მ-შვილი

მოწინააღმდეგე მხარე (მოპასუხე) _ ფ. მ-შვილი

მოპასუხე _ ზ. ჩ-შვილი

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება _ თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2009 წლის 6 ოქტომბრის განჩინება

დავის საგანი _ სამკვიდროს მიღების ვადის გაგრძელება, მემკვიდრედ და მესაკუთრედ ცნობა, ჩუქების ხელშეკრულების ბათილად ცნობა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

2008 წლის 23 დეკემბერს ლაგოდეხის რაიონულ სასამართლოს სარჩელით მიმართა ა. მ-შვილმა (წარმომადგენელი თ. ვ-შვილი) მოპასუხეების _ ფ. მ-შვილისა და ნოტარიუს ზ. ჩ-შვილის მიმართ. მოსარჩელემ მოითხოვა: ა. სამკვიდროს მისაღებად დადგენილი ვადის გაგრძელება; ბ. აწ გარდაცვლილი ი. მ-შვილის დანაშთ ქონებაზე, ლაგოდეხის რაიონის სოფელ ... მდებარე საცხოვრებელი სახლის ნახევარზე (საერთო სასარგებლო ფართი 109კვ.მ და სამეურნეო ფართი 126.85კვ.მ) მესაკუთრედ ცნობა; გ. 2003 წლის 29 ოქტომბერს ი. მ-შვილსა და ფ. მ-შვილს შორის დადებული ჩუქების ხელშეკრულების ბათილად ცნობა, რომელიც დაამოწმა ნოტარიუსმა ზ. ჩ-შვილმა (ტომი II, ს.ფ. 1-11).

ლაგოდეხის რაიონული სასამართლოს 2009 წლის 28 აპრილის გადაწყვეტილებით ა. მ-შვილის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

რაიონულმა სასამართლომ საქმეზე დადგენილად მიიჩნია შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:

ა. მ-შვილის მამა _ ი. მ-შვილი გარდაიცვალა 2005 წლის 30 მარტს, რა დროსაც სამოქალაქო კოდექსის 1319-ე მუხლის შესაბამისად ამ უკანასკნელის დანაშთ ქონებაზე გაიხსნა მემკვიდრეობა;

ა. მ-შვილს სამკვიდროს გახსნის ადგილის სანოტარო ორგანოში სამკვიდროს გახსნიდან ექვსი თვის განმავლობაში განცხადება სამკვიდროს მიღების შესახებ არ შეუტანია და არც ფაქტობრივად ახორციელებდა სამკვიდროს ფლობას ან მართვას;

საქმეზე წარდგენილი საარქივო ცნობებით დგინდებოდა, რომ 1976-1996 წლებში კომლის წევრები იყვნენ თ. და ი. მ-შვილები, აგრეთვე, მათი შვილი, მოსარჩელე ა. მ-შვილი. 1993 წელს, როდესაც კოლმეურნეობების რეორგანიზაციის გამო კომლებს სამართლებრივი საფუძველი გამოეცალა და გაუქმდა, მშობლებთან ერთად კომლის წევრად რეგისტრირებული იყო ა. მ-შვილი;

საქმეში არსებული საარქივო ცნობით, სასამართლო სხდომაზე დაკითხული მხარეებისა და მოწმეების ჩვენებებით დგინდებოდა, რომ ა. მ-შვილი 1976 წლიდან 2008 წლამდე ცხოვრობდა რუსეთში, მათ შორის, 1979 წლამდე იყო ვადიან სამხედრო სამსახურში, ხოლო შემდეგ იქვე განაგრძო მუშაობა, დაოჯახდა და მიიღო რუსეთის მოქალაქეობა;

1979 წლის შემდეგ ა. მ-შვილს კომლთან სამეურნეო კავშირი გაწვეტილი ჰქონდა. აქედან გამომდინარე, კომლის უკანასკნელი სრულუფლებიანი წევრები იყვნენ მშობლები _ ი. და თ. მ-შვილები, რომლებიც კომლის გაუქმების დროს გახდნენ კომლის ქონების თანამესაკუთრეები და მათზე გავრცელდა სამოქალაქო კოდექსით გათვალისწინებული საკუთრების რეჟიმი;

ი. მ-შვილი საჯარო რეესტრში მესაკუთრედ დარეგისტრირდა და შვილს _ ფ. მ-შვილს მიწის ნაკვეთი და სახლი აჩუქა მეუღლის თ. მ-შვილის თანხმობით და მასთან შეთანხმებით. ოჯახს წლების განმავლობაში მხოლოდ ფ. მ-შვილი უვლიდა და მზრუნველობდა.

რაიონული სასამართლოს მითითებით, მოსარჩელემ სამკვიდროს მისაღებად დადგენილი ვადის გადაცილების საპატიო მიზეზად მიუთითა ის, რომ წლების განმავლობაში ცხოვრობდა რუსეთის ფედერაციის ქ. კიროვსკში, რუსეთ-საქართველოს შორის დაძაბული ურთიერთობის გამო გართულებული იყო ამ ქვეყნებს შორის მიმოსვლა, ამიტომ, როგორც რუსეთის მოქალაქემ, ვერ შეძლო საქართველოში ჩამოსვლა და სამკვიდროს გახსნის ადგილის მიხედვით სანოტარო ბიუროში მიმართვა.

რაიონული სასამართლოს მოსაზრებით, მოსარჩელის მიერ მითითებული გარემოება არ შეიძლებოდა მიჩნეულიყო ისეთ საპატიო მიზეზად, რაც იწვევს სამკვიდროს მისაღებად დადგენილი ვადის გაგრძელებას, რადგან თავად მოსარჩელის განმარტებით დგინდებოდა, რომ მამის გარდაცვალების შემდეგ იგი ჩამოსული იყო საქართველოში, კერძოდ ლაგოდეხში, რაც ადასტურებდა, რომ ამ ქვეყნებს შორის მიმოსვლა შესაძლებელი იყო თუნდაც მესამე ქვეყნის გავლით. ამასთან, სამკვიდროს გახსნის ადგილის მიხედვით სანოტარო ბიუროში მიმართვა კანონით შესაძლებელი იყო წარმომადგენლის მეშვეობითაც.

ამდენად, რაიონულმა სასამართლომ მიიჩნია, რომ მოთხოვნა სამკვიდროს მისაღებად დადგენილი ვადის გაგრძელების შესახებ უსაფუძვლო იყო და დაკმაყოფილებას არ ექვემდებარებოდა.

ჩუქების ხელშეკრულების ბათილობის ნაწილში სარჩელის დაუკმაყოფილებლობა რაიონულმა სასამართლომ შემდეგნაირად დაასაბუთა:

მოსარჩელის მოსაზრებით, ნოტარიუსმა ზ. ჩ-შვილმა სადავო ხელშეკრულება დაამოწმა “სასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის საკუთრების შესახებ” კანონის მე-4 და მე-8 მუხლების მოთხოვნათა დარღვევით, კერძოდ, კომლის ქონების გასხვისება მოხდა მისი, როგორც კომლის წევრის და ასევე კომლის წევრ თ. მ-შვილის თანხმობის გარეშე, რის გამოც იგი მართლსაწინააღმდეგო გარიგებას წარმოადგენდა.

ამასთან დაკავშირებით რაიონულმა სასამართლომ მიუთითა “სასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის საკუთრების შესახებ” კანონის მე-4, მე-5 მუხლებზე და განმარტა შემდეგი:

საკომლო მეურნეობა არის სასოფლო-სამეურნეო მიწის ნაკვეთების, მათზე არსებული სცხოვრებელი და სამეურნეო ნაგებობების, აგრეთვე, შესაბამისი გადამამუშავებელი მრეწველობის ობიექტებისა და მოწყობილობების ერთობლიობა, რომელიც წარმოადგენს ერთი ფიზიკური პირის საკუთრებას ანდა მეუღლეთა ან სხვა ოჯახის წევრების საერთო საკუთრებას. საკომლო მეურნეობა რეგისტრირებული უნდა იქნეს საადგილმამულო წიგნში (საჯარო რეესტრში). თუ ეს მეურნეობა მეუღლეთა ან ოჯახის სხვა წევრების საერთო საკუთრებაა, საადგილმამულო წიგნში (საჯარო რეესტრში) თითოეული მათგანი საკომლო მეურნეობის თანამესაკუთრედ უნდა იქნეს რეგისტრირებული.

ამდენად, დასახელებული კანონით რეგულირებულია ახალი ინსტიტუტის _ საკომლო მეურნეობის შექმნის და მისი ქონების განკარგვის წესი და იგი არ შეეხება საბჭოთა ეპოქაში საკოლმეურნეო წყობილების დროს შექმნილ კომლებს, რომლებმაც არსებობა შეწყვიტეს “საქართველოს რესპუბლიკაში სახელმწიფო მეურნეობების, კოლმეურნეობების და სხვა სასოფლო-სამეურნეო საწარმოების რეორგანიზაციის წესის შესახებ” მთავრობის 1992 წლის 22 სექტემბრის ¹949 დადგენილების და სახელმწიფო საბჭოს 1993 წლის 21 ოქტომბრის ¹29 დეკრეტის საფუძველზე. რაიონული სასამართლოს მოსაზრებით, ი. მ-შვილის კომლი სწორედ ამ კატეგორიის კომლს მიეკუთვნებოდა, ამიტომ 1993 წელს კომლმა არსებობა შეწყვიტა და კომლის ქონება გახდა იმ პირთა საკუთრება, რომლებიც კომლის წევრებს წარმოადგენდნენ.

საქმეზე წარდგენილი საარქივო ცნობებით დგინდებოდა, რომ 1976-1996 წლებში კომლის წევრები იყვნენ თ. და ი. მ-შვილები და მათი შვილი _ მოსარჩელე ა. მ-შვილი. ამდენად, 1993 წელს, როდესაც კოლმეურნეობების რეორგანიზაციის გამო კომლებს სამართლებრივი საფუძველი გამოეცალა და გაუქმდა, მშობლებთან ერთად კომლის წევრად რეგისტრირებული იყო ა. მ-შვილიც, თუმცა რაიონულმა სასამართლომ არ გაიზიარა მოსარჩელის განმარტება, რომ იგი კომლის ქონების თანამესაკუთრე გახდა, რადგან იმჟამად მას კომლის წევრის უფლება კანონით დაკარგული ჰქონდა. იმ დროისათვის მოქმედი სამოქალაქო სამართლის კოდექსის (1964 წლის რედაქცია) 128-ე მუხლის თანახმად, კომლის შრომისუნარიანი წევრი კარგავდა უფლებას კომლის ქონების წილზე, თუ მას სამი წლის განმავლობაში ზედიზედ არ მიუღია მონაწილეობა თავისი შრომით ან სახსრებით კომლის საერთო მეურნეობის წარმოებაში. ეს წესი არ გამოიყენებოდა იმ შემთხვევაში, როდესაც კომლის წევრი არ მონაწილეობდა მეურნეობის წარმოებაში ვადიან სამხედრო სამსახურში გაწვევის, სასწავლებელში სწავლის ან ავადმყოფობის გამო. რამდენადაც საქმეზე დგინდებოდა, რომ ა. მ-შვილი 1976 წლიდან 2008 წლამდე ცხოვრობდა რუსეთში, მათ შორის, 1979 წლამდე იყო ვადიან სამხედრო სამსახურში, ხოლო შემდეგ იქვე განაგრძო მუშაობა, დაოჯახდა და მიიღო რუსეთის მოქალაქეობა, ამასთან, 1979 წლის შემდეგ ა. მ-შვილს კომლთან სამეურნეო კავშირი გაწყვეტილი ჰქონდა, რაიონულმა სასამართლომ მიიჩნია, რომ კომლის უკანასკნელი სრულუფლებიანი წევრები იყვნენ მხარეთა მშობლები _ ი. და თ. მ-შვილები, რომლებიც კომლის გაუქმების დროს გახდნენ კომლის ქონების თანამესაკუთრეები და მათზე გავრცელდა სამოქალაქო კოდექსით გათვალისწინებული საკუთრების საერთო რეჟიმი. ის გარემოება, რომ ა. მ-შვილი პერიოდულად ოჯახში გზავნიდა სამშენებლო მასალას, ან მატერიალურად ეხმარებოდა მშობლებს და წელიწადში ერთხელ შვებულების დროს ჩადიოდა საქართველოში, სასამართლოს მოსაზრებით, არ შეიძლებოდა მიჩნეულიყო კომლის საერთო მეურნეობაში მონაწილეობად.

რაიონულმა სასამართლომ აღნიშნა, რომ მოცემულ შემთხვევაში თანასაკუთრებაში არსებულ ქონებაზე მეუღლეების უფლების თანაბრობის პრინციპი არ დარღვეულა, რამდენადაც სასამართლო სხდომაზე მოწმედ დაკითხული თ. მ-შვილის ჩვენებით დგინდებოდა, რომ მისი მეუღლე _ ი. მ-შვილი საჯარო რეესტრში მესაკუთრედ დარეგისტრირდა და შვილს _ ფ.ს მიწის ნაკვეთი და სახლი აჩუქა მასთან შეთანხმებით და მისი თანხმობით, ვინაიდან მშობლებს წლების განმავლობაში მხოლოდ ფ.ი და მისი ოჯახი უვლიდა და მზრუნველობდა მათზე. ამიტომ თ. მ-შვილმა სხდომაზე ითხოვა, რომ არ გაუქმებულიყო ჩუქების ხელშეკრულება, რადგან ეს იყო მისი და მისი მეუღლის ნების გამოვლენა.

ამდენად, რაიონულმა სასამართლომ დაადგინა, რომ ჩუქების ხელშეკრულება არ იყო შეცდომით დადებული გარიგება, მისი დამოწმებისას არ დარღვეულა სამოქალაქო კოდექსის 75-ე მუხლი და ამ საფუძვლით გარიგების ბათილად ცნობის საფუძველი არ არსებობდა.

რაიონულმა სასამართლომ არ გაიზიარა მოსარჩელის მოსაზრება, თითქოს ჩუქების ხელშეკრულებით ი. მ-შვილმა გააჩუქა სახლის ნახევარი, რადგან აღნიშნული მთლიანად ეწინააღმდეგებოდა საქმეში არსებულ მასალებს. ტექბიუროს მიერ გაცემულ ცნობა-დახასიათებაში, აგრეთვე, თავად მოსარჩელის მიერ წარდგენილ საცხოვრებელი სახლის ტექნიკურ პასპორტში მითითებულია, რომ საცხოვრებელი სახლი მთლიანად ეკუთვნის ი. მ-შვილს და იგი შედგება 4 საცხოვრებელი ოთახისგან, ფართით 71კვ.მ, 36.2კვ.მ დამხმარე და 107.2კვ.მ სასარგებლო ფართისაგან. სადავო ჩუქების ხელშეკრულებითაც ჩუქების საგანს წარმოადგენს საცხოვრებელი სახლი, რომელიც შედგება 4 საცხოვრებელი ოთახისგან, ფართით 71.0კვ.მ, 36.2კვ.მ დამხმარე და 107.2კვ.მ სასარგებლო ფართისაგან. ამდენად, რაიონულმა სასამართლომ მიიჩნია, რომ ჩუქების ხელშეკრულებაში მითითებული იყო ცნობა-დახასიათებაში და ტექნიკურ პასპორტში ასახული მთლიანი სახლის მონაცემები. რაც შეეხებოდა ნაჩუქარი სახლის საერთო ფართობს, იგი ჩუქების ხელშეკრულებაში დაფიქსირებული არ იყო, თუმცა გაანგარიშებით ცხადი ხდებოდა, რომ ჩუქების საგნის საერთო ფართობი იყო 214.4კვ.მ, რაც ოდნავი ცდომილებით შეესაბამებოდა მოსარჩელის მიერ წარდგენილ გეგმა-ნახაზზე მითითებულ მთლიანი საცხოვრებელი სახლის საერთო ფართობს _ 216.24კვ.მ-ს.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, რაიონულმა სასამართლომ ა. მ-ძის სარჩელი უსაფუძვლოდ მიიჩნია და იგი არ დააკმაყოფილა (ტომი II, ს.ფ. 135-139).

პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა ა. მ-შვილმა, რომელმაც მოითხივა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება (ტომი II, ს.ფ. 144-154).

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2009 წლის 6 ოქტომბრის განჩინებით ა. მ-შვილის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, უცვლელად დარჩა ლაგოდეხის რაიონული სასამართლოს 2009 წლის 28 აპრილის გადაწყვეტილება.

სააპელაციო სასამართლომ გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ საქმეზე დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებები და მათი სამართლებრივი შეფასება. ამასთან, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ სააპელაციო საჩივარში მითითებული ფაქტობრივი და სამართლებრივი გარემოებები არ ქმიდა სააპელაციო საჩივრის დაკმაყოფილებისა და გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმების პროცესუალურ-სამართლებრივ საფუძვლებს. შესაბამისად, ლაგოდეხის რაიონული სასამართლოს 2009 წლის 28 აპრილის გადაწყვეტილება უცვლელად დატოვებას ექვემდებარებოდა (ტომი III, ს.ფ. 45-45-55).

სააპელაციო სასამართლოს განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ა. მ-შვილმა, რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება.

კასატორის მითითებით, გასაჩივრებულ განჩინებაში საუბარია იმაზე, რომ ა. მ-შვილის კომლის წევრს, კერძოდ, თ. მ-შვილს თანხმობა აქვს გაცხადებული კომლის ქონების გასხვისებაზე. ამ შემთხვევაში სააპელაციო სასამართლომ უგულებელყო “სასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის საკუთრების შესახებ” მე-8 მუხლის იმპერატიული მოთხოვნა, რაც იმაში მდგომარეობს, რომ მესაკუთრეს, რომელიც საადგილმამულო (საკომლო) მეურნეობას უძღვება მეუღლესთან ან ოჯახის სხვა წევრებთან ერთად, შეუძლია სასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის ნაკვეთი ან საადგილმამულო (საკომლო) მეურნეობა გაასხვისოს მხოლოდ მისი (მათი) თანხმობით. თანხმობა დამოწმებული უნდა იყოს სანოტარო წესით. თანხმობის მიღებაზე უარი შეიძლება ითქვას მხოლოდ საპატიო მიზეზის არსებობისას. თუ მესაკუთრე ვერ მიიღებს თანხმობას, მას შეუძლია მიმართოს სასამართლოს.

კასატორი აღნიშნავს, რომ მოპასუხემ ვერ წარადგინა შესაბამისი სანოტარო აქტი, რომელშიც იქნებოდა დაფიქსირებული თ. მ-შვილის (კომლის წევრის) თანხმობა მეუღლის მიერ კომლის ქონების გასხვისებაზე. შესაბამისად, სამოქალაქო კოდექსის 59-ე მუხლის შესაბამისად, აღნიშნული გარიგება, როგორც კანონით დადგენილი ფორმის დაუცველად დადებული, არის ბათილი.

კასატორის მოსაზრებით, სააპელაციო სასამართლომ უსაფუძვლოდ არ გაიზიარა ის გარემოება, რომ ი. მ-შვილის გარდაცვალების დროს _ 2005 წლის 30 მარტის მდგომარეობით, რუსეთსა და საქართველოს შორის ურთიერთობა იყო დაძაბული. ამის გამო მან გაჭირვებით მოახერხა მამის ორმოცზე ჩამოსვლა, თუმცა იძულებული გახდა, სასწრაფოდ უკან დაბრუნებულიყო. აღნიშნული მიზეზით, ა. მ-შვილმა სამკვიდროს გახსნის ადგილის ნოტარიუსს კანონით დადგენილი წესით ვერ მიმართა (III, ს.ფ. 61-67).

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ა. მ-შვილის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მე-5 ნაწილის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მე-5 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის განსახილველად დაშვების ამომწურავ პირობებს, როგორიცაა: ა. საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ. სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ. სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ. გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მე-5 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

კასატორი ვერ ასაბუთებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რამაც არსებითად იმოქმედა საქმის შედეგზე და განაპირობა არასწორი განჩინების გამოტანა.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, ა. მ-შვილის საკასაციო საჩივარი არ ექვემდებარება განსახილველად დაშვებას.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის საფუძველზე ა. მ-შვილს უნდა დაუბრუნდეს მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (375 ლარი) 70% _ 262.5 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. ა. მ-შვილის საკასაციო საჩივარი თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2009 წლის 6 ოქტომბრის განჩინებაზე მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. ა. მ-შვილს დაუბრუნდეს მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (375 ლარი) 70% _ 262.5 ლარი;

3. განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.