ას-224-213-2010 31 მაისი, 2010 წელი

ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

მ. სულხანიშვილი (თავმჯდომარე)

მოსამართლეები:

ნ. კვანტალიანი (მომხსენებელი), ლ. ლაზარაშვილი

საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი _ შპს “ყ-ი” (მოპასუხე)

მოწინააღმდეგე მხარე _ ვ. ს-ძე (მოსარჩელე)

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2009 წლის 17 დეკემბრის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა _ გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება

დავის საგანი _ ვალდებულების შესრულებისაგან გათავისუფლება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

ვ. ს-ძემ სარჩელი აღძრა სასამართლოში შპს “ყ-ის” მიმართ უკანონოდ დარიცხული დავალიანების _ 1648,18 ლარის გადახდისაგან გათავისუფლების შესახებ შემდეგი საფუძვლებით: მოსარჩელე ირიცხებოდა მოპასუხე საზოგადოების აბონენტად და სისტემატურად იხდიდა ბუნებრივი აირის გადასახადს. 2007 წელს მის ბინაში არსებული მრიცხველი შეიცვალა. შეცვლისას დაფიქსირდა, რომ მრიცხველის დაყენების დღიდან მის მოხსნამდე მაჩვენებელი შეადგენდა 1089 მ³-ს. მოგვიანებით მოსარჩელეს დაეკისრა ბუნებრივი აირის გადასახადი 1648,18 ლარის ოდენობით. როგორც ვ. ს-ძისათვის გახდა ცნობილი, ძველი მრიცხველის შეცვლისას შესდგა აქტი, რომელსაც მოსარჩელემ ხელი მოაწერა, ვინაიდან მიაჩნდა, რომ ადასტურებდა ახალი მრიცხველის დამონტაჟების ფაქტს. აღნიშნულ აქტში კი ძველი მრიცხველის საბოლოო ჩვენებად დაფიქსირდა 4345 მ³, რაც შეცდომაა, გამოწვეულია ჩინური წარმოების მრიცხველის გაუმართაობით და რეალობას არ შეესაბამება.

მოპასუხემ სარჩელი არ ცნო და განმარტა, რომ მოსარჩელემ თავისი მოთხოვნის საფუძვლიანობა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლის დაცვით ვერ დაასაბუთა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2009 წლის 27 აპრილის გადაწყვეტილებით სარჩელი არ დაკმაყოფილდა, რაც ვ.ს-ძემ გაასაჩივრა სააპელაციო წესით.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2009 წლის 26 ოქტომბრის დაუსწრებელი გადაწყვეტილებით ვ. ს-ძის სააპელაციო საჩივარი, მოწინააღმდეგე მხარის გამოუცხადებლობის გამო, დაკმაყოფილდა, გასაჩივრებული გადაწყვეტილება გაუქმდა და ვ. ს-ძის სარჩელი დაკმაყოფილდა, ვ.ს-ძე გათავისუფლდა შპს “ყ-ის” მიერ დარიცხული დავალიანების _ 1648.18 ლარის გადახდისაგან.

სააპელაციო სასამართლოს დაუსწრებელ გადაწყვეტილებაზე საჩივარი შეიტანა შპს “ყ-მა”.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2009 წლის 17 დეკემბრის განჩინებით შპს “ყ-ის” საჩივარი არ დაკმაყოფილდა და გასაჩივრებული დაუსწრებელი გადაწყვეტილება დარჩა უცვლელად შემდეგ გარემოებათა გამო: სააპელაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 241-ე მუხლით და მიიჩნია, რომ დაუსწრებელი გადაწყვეტილების გაუქმების საფუძველი შეიძლება გახდეს მხოლოდ ისეთი გარემოებების დადასტურება, რომელიც სასამართლოში მხარის გამოუცხადებლობისა და აღნიშნულის შესახებ სასამართლოსათვის დროულად შეუტყობინებლობის საპატიო მიზეზზე მიუთითებს. ამდენად, კანონმდებელი მხარეს აკისრებს ვალდებულებას, დროულად აცნობოს სასამართლოს თავისი გამოუცხადებლობის შესახებ, წინააღმდეგ შემთხვევაში კი, სათანადო მტკიცებულებით დაადასტუროს ისეთი გარემოებების არსებობა, რომლის გამოც გამოუცხადებლობის მიზეზის სასამართლოსათვის დროულად შეტყობინება, ამავე კოდექსის 215-ე მუხლის მესამე ნაწილის შესაბამისად, შეუძლებელი გახდა.

სასამართლომ დაადგინა, რომ შპს „ყ-ის“ წარმომადგენელს ეცნობა 2009 წლის 26 ოქტომბრის სხდომასა და გამოუცხადებლობის შედეგებთან დაკავშირებით სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 73-ე მუხლის მერვე ნაწილით დადგენილი წესით, რასაც თვითონაც არ ხდის მხარე სადავოდ, ხოლო ამავე კოდექსის 241-ე და 233-ე მუხლებით გათვალისწინებული დაუსწრებელი გადაწყვეტილების გაუქმების რომელიმე სხვა საფუძვლის არსებობის შესახებ საქმის მასალებიდან არ დადასტურდა.

სააპელაციო პალატამ მიიჩნია, რომ საჩივარში მითითებული გარემოებები, კერძოდ, 2009 წლის 26 ოქტომბერს ი. ნ-შვილის ჯანმრთელობის მდგომარეობის გაუარესება და საგზაო მოძრაობის შეფერხება, ვერ ჩაითვლება ისეთი სახის საპატიო მიზეზად, რაც შეიძლება გახდეს დაუსწრებელი გადაწყვეტილების გაუქმების საფუძველი. სასამართლომ აღნიშნა, რომ პროცესში მონაწილე პირის ავადმყოფობა შეიძლება ჩაითვალოს დაუსწრებელი გადაწყვეტილების გამოტანის დამაბრკოლებელ გარემოებად მხოლოდ სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 215-ე მუხლის მესამე ნაწილში მითითებული გარემოებების არსებობისას. განსახილველ შემთხვევაში საჩივრის ავტორის მიერ წარმოდგენილი ცნობით არ დასტურდება, რომ ი. ნ-შვილს არ შეეძლო, გამოცხადებულიყო სასამართლო პროცესზე. საწინააღმდეგოზე მეტყველებს ის ფაქტი, რომ მკურნალობის ჩატარების შემდეგ ი. ნ-შვილი გადაადგილდებოდა დამოუკიდებლად, ამდენად მას უნდა ჰქონოდა შესაძლებლობა, დროულად შეეტყობინებინა სასამართლოსათვის პროცესზე გამოცხადების დამაბრკოლებელი გარემოების თაობაზე. პალატის მოსაზრებით, პროცესზე გამოუცხადებლობისათვის საპატიო გარემოებად ასევე ვერ ჩაითვლება ავტოსაგზაო საცობში მოხვედრა, რადგან მხარეს შეეძლო, წინდახედულობის ნორმებიდან გამომდინარე, გაეთვალისწინებინა აღნიშნული. ამასთან, სადავო გარემოება არც რაიმე სახის მტკიცებულებით არ დადასტურებულა. პალატამ აღნიშნა, რომ სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 241-ე მუხლის შესაბამისად, დაუსწრებელი გადაწყვეტილების გაუქმება დასაშვებია მხოლოდ იმ შემთხვევაში, თუ დადასტურებული იქნება პროცესზე გამოუცხადებლობის მიზეზის თაობაზე სასამართლოსათვის შეუტყობინებლობის საპატიო მიზეზი. კონკრეტულ შემთხვევაში საჩივრის ავტორი, მართალია, მიუთითებს, რომ მისი ჯანმრთელობის მდგომარეობის გამო მოკლებული იყო შესაძლებლობას, გაეცნობიერებინა პროცესზე დაგვიანება, მაგრამ აღნიშნულთან დაკავშირებით საჩივარი არ შეიცავს მტკიცებას. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლის შესაბამისად, პალატამ არ გაიზიარა საჩივრის ავტორის მითითება, რომ 2009 წლის 26 ოქტომბრის დაუსწრებელი გადაწყვეტილება უნდა გაუქმდეს, ვინაიდან აპელანტის მიერ მითითებული გარემოებები მის მოთხოვნას იურიდიულად არ ამართლებს. სააპელაციო სასამართლომ ყურადღება გაამახვილა, რომ სააპელაციო საჩივრის მიხედვით, აბონენტ ვ.ს-ძის მიერ 2007 წლის 2 აპრილს მრიცხველის მოხსნის დროისათვის გადახდილი იყო მოხმარებული გაზის საფასური 2007 წლის 27 თებერვლის ჩვენების – 1044 მ³-ის შესაბამისად და მას არ გააჩნდა დავალიანება, ხოლო 8 თვის შემდეგ – 2007 წლის დეკემბერში ახალი მრიცხველის დამონტაჟების შემდეგ მიიღო შეტყობინება 4345 მ³ ოდენობით მოხმარებული ბუნებრივი აირის მიხედვით 1648,18 ლარის დავალიანების არსებობასთან დაკავშირებით. აპელანტის მითითებით, დასახელებული ოდენობით გაზი მას არ მოუხმარია, რის გამოც სადავო დავალიანების გადახდა არ უნდა დაკისრებოდა.

აღნიშნულიდან გამომდინარე, სასამართლომ დაადგინა, რომ მომხმარებლის მრიცხველზე დაფიქსირებული ჩვენება არ შეესაბამებოდა რეალურად მოხმარებული გაზის ოდენობას, შესაბამისად, მრიცხველმა იგი არასწორად აღრიცხა, რაც, სემეკის 2004 წლის 30 სექტემბრის ¹10 დადგენილების მე-7 მუხლის თანახმად, გამორიცხავს აბონენტის ვალდებულებას, გადაეხადა არასწორად დარიცხული დავალიანება.

სააპელაციო სასამართლოს განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა შპს “ყ-ის” წარმომადგენელმა ი. ნ-შვილმა, მოითხოვა მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღება შემდეგი საფუძვლებით: სააპელაციო სასამართლომ არასწორად განმარტა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 233-ე მუხლი, როდესაც მიიჩნია, რომ აღნიშნული ნორმით გათვალისწინებული, სასამართლო პროცესზე მხარის გამოუცხადებლობის საპატიო მიზეზი არ არსებობს. ი. ნ-შვილი დაუკავშირდა მოსამართლე ნ. გუჯაბიძის თანაშემწეს დაუსწრებელი გადაწყვეტილების მიღების დღეს 15¹³-15¹⁴ სთ-ზე, აცნობა პროცესზე დაგვიანების საპატიო მიზეზის _ ჯანმრთელობის მდგომარეობის გაუარესების შესახებ და განუმარტა საქმის განხილვაზე რამდენიმე წუთით შესაძლო დაგვიანების თაობაზე ქალაქში არსებული გადატვირთული მოძრაობის გამო.

სასამართლო სხდომის ოქმით ირკვევა, რომ სხდომა დამთავრდა 15 საათსა და 17 წუთზე. ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სასამართლოსთვის დაუსწრებელი გადაწყვეტილების გამოტანის დროისთვის ცნობილი იყო, რომ არსებობდა დაუძლეველი ძალა ან სხვა მოვლენები, რომლებსაც შეეძლოთ, ხელი შეეშალათ სასამართლოში მხარის დროულად გამოცხადებისათვის. სააპელაციო პალატამ სრულიად უსაფუძვლოდ არ გაითვალისწინა კასატორის მიერ წარდგენილი 2009 წლის 27 ოქტომბრის ცნობა ჯანმრთელობის მდგომარეობის შესახებ და გასაჩივრებულ განჩინებაში არასწორად განმარტა კანონი, როდესაც ჩათვალა, რომ სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 215-ე მუხლის მესამე ნაწილით განსაზღვრული გარემოებანი არ იკვეთებოდა. დასახელებულ ცნობაში ნათლადაა ასახული კასატორის ჯანმრთელობის მდგომარეობის მოულოდნელად გაუარესების შესახებ და სასამართლო პროცესზე დროულად გამოუცხადებლობის მიზეზი, კერძოდ, პაციენტის ჰიპოტონური დაავადება, რა დროსაც პირი ვერ აცნობიერებს რეალურად დამდგარ მდგომარეობას. შესაბამისად, არსებობდა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 233-ე და 241-ე მუხლით გათვალისწინებული გარემოებანი. ამასთან, სამედიცინო ცნობა დამოწმებულია სამედიცინო დაწესებულების ხელმძღვანელის ხელმოწერითა და ბეჭდით, როგორც ამას ზემოთ მითითებული ნორმები მოითხოვს.

სააპელაციო სასამართლომ არ გამოიყენა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 230-ე მუხლის მეორე ნაწილი, რომელიც უნდა გამოეყენებინა, რადგან სააპელაციო საჩივარში მითითებული გარემოებები იურიდიულად არ ამართლებს სასარჩელო მოთხოვნებს. სააპელაციო საჩივარი ემყარება იმ გარემოებას, რომ ორი თვის განმავლობაში აბონენტის მრიცხველს, მცირე წარმადობის გამო, არ შეეძლო, აღერიცხა 3000 მ³ ბუნებრივი აირი. სააპელაციო შესგებელში მითითებული და საქმეში წარმოდგენილი მტკიცებულებით _ აბონენტის ბუნებრივი აირის მრიცხველის ტიპის პასპორტით დგინდება, რომ სადავო მრიცხველს მხოლოდ ერთი თვის განმავლობაში შეეძლო ზემოაღნიშნული ოდენობის ბუნებრივი გაზის აღრიცხვა. აღნიშნულის გარდა, აპელანტთან შედგენილ 2007 წლის 2 აპრილის ¹125331 აქტითა და მრიცხველის შეცვლის ¹040562 აქტით დგინდება, რომ მრიცხველის მოხსნის დროს მისი ჩვენება შეადგენდა 4345 მ³-ს, რასაც აბონენტი ადასტურებს ხელმოწერით. შესაბამისად, მოწინააღმდეგე მხარის პოზიცია სინამდვილეს არ შეესაბამება.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 1 აპრილის განჩინებით შპს “ყ-ის” წარმომადგენელ ი.ნ-შვილის საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 396-ე მუხლით და ამავე კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ შეისწავლა საკასაციო საჩივრის საფუძვლები, შეამოწმა გასაჩივრებული განჩინების იურიდიული დასაბუთება და მიაჩნია, რომ შპს “ყ-ის” წარმომადგენელ ი. ნ-შვილის საკასაციო საჩივარი არ უნდა დაკმაყოფილდეს, ხოლო სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება დარჩეს უცვლელად შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 372-ე მუხლის მიხედვით, საქმის განხილვა სააპელაციო სასამართლოში წარმოებს იმ წესების დაცვით, რაც დადგენილია პირველი ინსტანციით საქმეთა განხილვისათვის, ამ თავში მოცემული ცვლილებებითა და დამატებებით. ამავე კოდექსის 230-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, თუ სასამართლოს მთავარ სხდომაზე არ გამოცხადდება მოპასუხე, რომელსაც გაეგზავნა შეტყობინება 70-78-ე მუხლებით დადგენილი წესით, და მოსარჩელე შუამდგომლობს დაუსწრებელი გადაწყვეტილების გამოტანაზე, მაშინ სარჩელში მითითებული ფაქტობრივი გარემოებები დამტკიცებულად ითვლება. ამავე კოდექსის 387-ე მუხლის მეორე ნაწილის შესაბამისად კი, თუ საქმის განხილვაზე მოწინააღმდეგე მხარე არ გამოცხადდება, სააპელაციო საჩივრის შემტანი პირის თხოვნით სააპელაციო სასამართლო გამოიტანს დაუსწრებელ გადაწყვეტილებას, რომელიც შეიძლება დაემყაროს მომჩივნის ახსნა-განმარტებას.

დასახელებული ნორმებიდან გამომდინარებს, რომ სასამართლო უფლებამოსილია, გამოიტანოს დაუსწრებელი გადაწყვეტილება იმ შემთხვევაში, თუ მხარე, რომელსაც საქმის განხილვის თარიღი კანონის მოთხოვნათა დაცვით ეცნობა, არასაპატიო მიზეზით არ გამოცხადდა სასამართლო სხდომაზე და არც აცნობა სასამართლოს სხდომაზე გამოცხადების შეუძლებლობის თაობაზე. სასამართლოში მხარის არასაპატიო გამოუცხადებლობას კანონმდებელი უკავშირებს მის მიერ საქმის განხილვისადმი ინტერესის დაკარგვის ვარაუდს, რასაც შედეგად მოჰყვება მოწინააღმდეგე მხარის მოთხოვნის დაკმაყოფილება. ამასთან, თუ საქმის განხილვაზე არ გამოცხადდება აპელანტის მოწინააღმდეგე მხარე, სასამართლოს შეუძლია სააპელაციო საჩივარში მითითებული ფაქტობრივი გარემოებები, დამატებითი გამოკვლევის გარეშე, მიიჩნიოს დამტკიცებულად. სასამართლო სამართლებრივი თვალსაზრისით შეფასების შემდეგ დააკმაყოფილებს სააპელაციო საჩივარს, თუ ჩათვლის, რომ აპელანტის მოთხოვნა საჩივარში აღნიშნულ ფაქტობრივ გარემოებებს იურიდიულად შეესაბამება.

მოცემულ შემთხვევაში საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ აპელანტის მოწინააღმდეგე მხარე _ შპს “ყ-ი” კანონის მოთხოვნათა დაცვით გაფრთხილებული იყო 2009 წლის 26 ოქტომბრის სასამართლო სხდომის თაობაზე, რასაც თავად მხარე სადავოდ არ ხდის. აღნიშნულის მიუხედავად იგი საქმის განხილვაზე არ გამოცხადდა, თავისი გამოუცხადებლობის შესახებ სასამართლოს არ აცნობა და ვერც აღნიშნულის საპატიო მიზეზის არსებობა სარწმუნოდ ვერ დაასაბუთა, კერძოდ:

საკასაციო სასამართლო ვერ გაიზიარებს შპს “ყ-ის” წარმომადგენელ ი. ნ-შვილის არგუმენტს, რომ იგი სადავო პროცესზე ვერ გამოცხადდა საპატიო მიზეზით, რადგან მას ჯანმრთელობის გაუარესებული მდგომარეობის გამო შესაძლებლობა არ ჰქონდა, რეალურად გაეანალიზებინა მომხდარი მოვლენები. აღნიშნული არგუმენტის დასასაბუთებლად მხარემ წარადგინა შპს “ .. ..-ის” მიერ 2009 წლის 26 ოქტომბერს გაცემული ცნობა ჯანმრთელობის შესახებ, რომლის თანახმად, მითითებული დღის 14.00 საათზე ი.ნ-შვილმა გაიარა კონსულტაცია პოლიკლინიკის ექიმთან და დაენიშნა მკურნალობა.

საკასაციო სასამართლო თვლის, რომ სააპელაციო პალატამ სავსებით სწორი სამართლებრივი შეფასება მისცა აღნიშნულ დოკუმენტს და ი.ნ-შვილის გამოუცხადებლობის საპატიო მიზეზად არ ჩათვალა, ვინაიდან, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 215-ე მუხლის მესამე ნაწილით, კანონმდებელი განსაზღვრავს იმ გარემოებებს, რომელთა არსებობისას მხარეს გარკვეული საპროცესო მოქმედების შეუსრულებლობა საპატიოდ ეთვლება, კერძოდ, ავადმყოფობას, ახლო ნათესავის გარდაცვალებას ან სხვა ობიექტურ გარემოებებს, რომლებსაც შეეძლოთ მხარისათვის ხელი შეეშალათ. ავადმყოფობა დადასტურებული უნდა იქნეს სამედიცინო დაწესებულების ხელმძღვანელის მიერ ხელმოწერილი დოკუმენტით, რომელიც პირდაპირ მიუთითებს სასამართლო პროცესზე გამოცხადების შეუძლებლობაზე. წარმოდგენილი სამედიცინო ცნობა ხსენებული ნორმის დანაწესს არ შეესაბამება, ვინაიდან მითითებული დოკუმენტით არ დასტურდება 2009 წლის 26 ოქტომბერს, სასამართლო სხდომის დღეს შპს “ყ-ის” წარმომადგენელ ი. ნ-შვილის ჯანმრთელობის ისეთი მდგომარეობა, რამაც სასამართლოში გამოცხადება ობიექტურად შეუძლებელი გახადა.

ასევე დაუსაბუთებელია კასატორის მითითება, რომ მან სასამართლო სხდომის დღეს თავისი გამოუცხადებლობის საპატიო მიზეზის შესახებ 15¹⁴ საათზე საქმის განმხილველი მოსამართლის თანაშემწეს ტელეფონით აცნობა, ვინაიდან აღნიშნული გარემოება, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლის შესაბამისად, რაიმე მტკიცებულებით დადასტურებული არ არის.

აღნიშნულიდან გამომდინარე, საფუძველს მოკლებულია კასატორის მოსაზრება, რომ მოცემულ შემთხვევაში არსებობდა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 233-ე მუხლით გათვალისწინებული დაუსწრებელი გადაწყვეტილების მიღების დამაბრკოლებელი გარემოებანი.

სააპელაციო სასამართლომ მართებულად ჩათვალა, რომ, აპელანტის მოწინააღმდეგე მხარის არასაპატიოდ გამოუცხადებლობისა და აღნიშნულის შესახებ სასამართლოსათვის შეუტყობინებლობის გამო, დამტკიცებულად უნდა ჩაითვალოს სააპელაციო საჩივარში მითითებული შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებანი: 2007 წლის 2 აპრილს შპს “ყ-ის” აბონენტ ვ.ს-ძის მრიცხველის დემონტაჟის დროს მას დაფარული ჰქონდა მოხმარებული ბუნებრივი აირის ღირებულება 2007 წლის 27 თებერვლის მაჩვენებლის _ 1044 მ³-ის შესაბამისად და მეტი დავალიანება არ გააჩნდა. 2007 წლის დეკემბერში, ახალი მრიცხველის დამონტაჟების შემდეგ აბონენტმა მიიღო შეტყობინება 4345 მ³ მოხმარებული ბუნებრივი აირის ღირებულების _ 1648,18 ლარის ოდენობით დავალიანების თაობაზე, რაც აბონენტის მიერ მოხმარებული ბუნებრივი აირის რეალურ ოდენობას არ შეესაბამება და ახალმა მრიცხველმა იგი არასწორად აღრიცხა.

საკასაციო სასამართლო თვლის, რომ მითითებული გარემოებების გათვალისწინებით სააპელაციო პალატამ სწორად იხელმძღვანელა სემეკის 2004 წლის 30 სექტემბრის ¹10 დადგენილების მე-7 მუხლით და მიიჩნია, რომ მრიცხველის მიერ მოხმარებული ბუნებრივი აირის არასწორად აღრიცხვის ფაქტი გამორიცხავს აბონენტის ვალდებულებას, აანაზღაუროს ამ მრიცხველის მაჩვენებლის მიხედვით გამოანგარიშებული დავალიანება. შესაბამისად, დაუსაბუთებელია კასატორის არგუმენტი, რომ ვ.ს-ძის სააპელაციო საჩივარში მითითებული გარემოებანი მის მოთხოვნას იურიდიულად არ ამართლებდა.

სამოქალაქო კოდექსის 316-ე მუხლის თანახმად, კრედიტორი უფლებამოსილია მოსთხოვოს მოვალეს რაიმე მოქმედების შესრულება. ამდენად, ვალდებულების შესრულების მოთხოვნა ვალდებულების არსებობას ემყარება. მოცემულ შემთხვევაში ვალდებულების არსებობა უარყოფილია სარჩელში მითითებული და დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებებით.

აღნიშნულიდან გამომდინარე, განსახილველ შემთხვევაში გასაჩივრებული დაუსწრებელი გადაწყვეტილება კანონიერია და მისი გაუქმების სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 241-ე მუხლით გათვალისწინებული სამართლებრივი წინაპირობა არ არსებობს.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო პალატამ იხელმძღვანელა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 410-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

შპს “ყ-ის” წარმომადგენელ ი.ნ-შვილის საკასაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდეს.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2009 წლის 17 დეკემბრის განჩინება დარჩეს უცვლელად.

სახელმწიფო ბაჟი გადახდილია.

საკასაციო პალატის განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.