ას-226-215-2010 7 ივნისი, 2010წ.

თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ლ. ლაზარაშვილი (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ნუ. კვანტალიანი, ვ. როინიშვილი

საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი განხილვის გარეშე

კასატორი (მოპასუხე) _ რ. ღ-შვილი; ნ. კ-შვილი (წარმომადგენელი დ. მ-შვილი)

მოწინააღმდეგე მხარე (მოსარჩელე) _ შპს “დიდი დიღომი”

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება _ თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2009 წლის 27 აპრილის განჩინება

დავის საგანი _ მატერიალური და მორალური ზიანის ანაზღაურება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

2005 წლის 6 მაისს რ. ღ-შვილმა და ნ. კ-შვილმა სარჩელი აღძრეს თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიაში შპს “დიდი დიღომის” წინააღმდეგ და მოითხოვეს მორალური და მატერიალური ზიანის ანაზღაურება სულ 519 238.80 ლარის ოდენობით (მორალური ზიანი 500 000 ლარი, მატერიალური ზიანი _ 19 238.80 ლარი) (ტომი I, ს.ფ. 1-7).

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2008 წლის 17 ნოემბრის გადაწყვეტილებით რ. ღ-შვილისა და ნ. კ-შვილის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა (ტომი I, ს.ფ. 208-219).

აღნიშნული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრეს რ. ღ-შვილმა და ნ. კ-შვილმა. აპელანტებმა მოითხოვეს თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2008 წლსი 17 ნოემბრის გადაწყვეტილების გაუქმება და მათი სარჩელის დაკმაყოფილება (ტომი I, ს.ფ. 227-244).

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2009 წლის 27 აპრილის განჩინებით რ. ღ-შვილისა და ნ. კ-შვილის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2008 წლის 17 ნოემბრის გადაწყვეტილება.

სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ მოსარჩელეთა ბინაში გაზის აფეთქება და შესაბამისად, ზიანი გამოიწვია არა ზოგადად გაზგაყვანილობის უხარისხო მონტაჟმა, არამედ ე.წ. “სამკაპის” არასწორმა დამონტაჟებამ. თავად მოსარჩელეთა ახსნა-განმარტების საფუძველზე დადგენილი იყო, რომ მათ შეიძინეს “სამკაპი” იმ მუშის მითითებით, რომელიც აწარმოებდა სამონტაჟო სამუშაოებს და მასვე დაამონტაჟებინეს დამატებითი ანაზღაურების სანაცვლოდ. ამით მოსარჩელეებმა დაარღვიეს შპს “დიდ დიღომთან” დადებული ხელშეკრულების 2.2.2. და 2.2.3. პუნქტების მოთხოვნები, რომელთა თანახმად, მათ ნაკისრი ჰქონდათ ვალდებულება შპს “დიდი დიღომის” თანხმობის გარეშე არ მოეხდინათ ბინის შიდა გაზგაყვანილობის შეკეთება, გადაკეთება, ქსელში გამთბობი და სხვა მოწყობილობების ჩართვა, ასევე არ დაეშვათ მილგაყვანილობაზე თვითნებური ზემოქმედება. აქედან გამომდინარე, მოსარჩელეებს არ ჰქონდათ უფლება, შპს “დიდი დიღომის” თანხმობის გარეშე შეეძინათ “სამკაპი” და დამატებითი ანაზღაურების სანაცვლოდ მისი დამონტაჟება ეთხოვათ გაზგაყვანილობის სამშენებლო-სამონტაჟო სამუშაოების შემსრულებელი მუშისთვის.

სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა აპელანტთა მოსაზრება, რომ “სამკაპის” მონტაჟი შედიოდა მოპასუხის სამსახურეობრივ მოვალეობაში, რადგან ასეთი ვალდებულება მხარეთა მიერ დადებული ხელშეკრულებიდან არ გამომდინარეობდა და არც სხვა მტკიცებულებებით დასტურდებოდა. ამასთან, არ დასტურდებოდა ისიც, რომ გაზმოწყობილობების ექსპლუატაციაში მიღებისას “სამკაპი” უკვე დამონტაჟებული იყო.

საქართველოს სახელმწიფო უშიშროების სამინისტროს ოპერატიულ-ტექნიკური დეპარტამენტის საექსპერტო-კრიმინალისტური სამმართველოს 2004 წლის 9 იანვრის დასკვნით დასტურდებოდა, რომ ბუნებრივი აირის გაყვანილობაში ჰერმეტიზაცია დარღვეულია შემდეგ კვანძებში: სამკაპის მილთან შეერთება, ონკანის შტუცერებთან შეერთება, ონკანის სამკაპთან შეერთება, ონკანის ჩამკეტი. პლატამ მიიჩნია, რომ ექსპერტის დასკვნაში საუბარია არა გაზქურის ონკანებზე, არამედ “სამკაპის” ონკანებზე და ამ ონკანების ჩამკეტებზე. შესაბამისად, უხარისხოდ იყო დამონტაჟებული “სამკაპი” და არა გაზგაყვანილობის სხვა ნაწილები.

შესაბამისად, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ მოსარჩელეებისათვის მიყენებული ზიანი არ იყო გამოწვეული მოპასუხის მართლსაწინააღმდეგო და ბრალეული ქმედებით (ტომი II, ს.ფ. 64-79).

აღნიშნული გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრეს რ. ღ-შვილმა და ნ. კ-შვილმა. კასატორებმა მოითხოვეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2009 წლის 27 აპრილის განჩინების გაუქმება და საქმის სააპელაციო სასამართლოში დაბრუნება ხელახლა განსახილველად.

კასატორები მიუთითებენ, რომ სასამართლომ არ შეაფასა მტკიცებულებები ერთობლიობაში, არასწორად შეაფასა საქმეში წარმოდგენილი ხელშეკრულების დებულებები, ასევე შეფასების გარეშე დატოვა 25.06.2003 წლის სახლშიგა გაზგაყვანილობის ექსპლუატაციაში მიღების აქტი, 13.12.2003 წლის აქტი და 20.07.2004 წლის წერილი. სასამართლოს მსჯელობა არასრულყოფილია ექსპერტის დასკვნასთან მიმართებითაც. აღნიშნულის გამო საქმეზე ფაქტობრივი გარემოებები არასწორად იქნა დადგენილი და მიღებულია არასწორი გადაწყვეტილება (ტომი II, ს.ფ. 91-101).

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ რ. ღ-შვილისა და ნ. კ-შვილის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მე-5 ნაწილის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მე-5 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის განსახილველად დაშვების ამომწურავ პირობებს, როგორიცაა: ა. საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ. სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ. სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ. გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მე-5 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

კასატორები ვერ ასაბუთებენ სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რამაც არსებითად იმოქმედა საქმის შედეგზე და განაპირობა არასწორი განჩინების გამოტანა.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, რ. ღ-შვილისა და ნ. კ-შვილის საკასაციო საჩივარი არ ექვემდებარება განსახილველად დაშვებას.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. რ. ღ-შვილისა და ნ. კ-შვილის საკასაციო საჩივარი თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2009 წლის 27 აპრილის განჩინებაზე მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.