ას-235-220-2011 5 აგვისტო, 2011 წელი

ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატის

მოსამართლე

ბესარიონ ალავიძე

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

განმცხადებელი _ ს. ი-ი (მოსარჩელე)

მოწინააღმდეგე მხარე _ კ. კ-ი (მოპასუხე)

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 7 ოქტომბრის განჩინება

განმცხადებლის მოთხოვნა – დამატებითი გადაწყვეტილების გამოტანა

დავის საგანი _ სამკვიდრო მოწმობისა და მის საფუძველზე განხორციელებული საჯარო რეესტრის ჩანაწერის ბათილად ცნობა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

ს. ი-მა სარჩელი აღძრა სასამართლოში კ. კ-ის მიმართ ნოტარიუს ზ.Hძის მიერ 1993 წლის 25 მარტს (რეესტრის ¹...) აღვან კ-ის სამკვიდრო ქონებაზე – ქ.თბილისში, შ-ის შესახვევის ¹5-ში მდებარე უძრავი ქონების ½1/2 ნაწილზე კ. კ-ის სახელზე გაფორმებული კანონისმიერი სამკვიდრო მოწმობისა Kდა მის საფუძველზე განხორციელებული საჯარო რეესტრის ჩანაწერის ბათილად ცნობის მოთხოვნით შემდეგი გარემოებების გამო:

ს კ-ის სამკვიდრო, კანონით დადგენილი წესით მიღებული ჰქონდა მის შვილს, ა., რომელიც წარმოადგენდა ასევე ანდერძისმიერ მემკვიდრეს, ხოლო მამის სამკვიდრო კანონით დადგენილი წესით მისი გარდაცვალების შემდეგ მიიღო მოსარჩელე ს. ი-მა. მოპასუხე კ. კ-სა და მამამისს სამკვიდრო კანონით დადგენილი წესით არ მიუღიათ. ამასთან, ს კ-ის მიერ შედგენილი ანდერძით, სხვა მემკვიდრეებს მემკვიდრეობის უფლება ფაქტობრივად ჩამოერთვათ.

მოპასუხემ სარჩელი არ ცნო და მოითხოვა მის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა შემდეგი საფუძვლებით:

ს კ-ის სამკვიდრო კანონით დადგენილი წესით არ მიუღია მის შვილს, მოსარჩელის მამას _ ა. საქმეში წარმოდგენილი ანდერძის ასლი ნოტარიალურად დამოწმებული არ არის, რის გამოც მას მტკიცებულებითი ძალა ვერ მიეცემა, ხოლო საქმეში არსებული ცნობით დასტურდება, რომ ანდერძის დედანი არ არსებობს.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2010 წლის 19 თებერვლის გადაწყვეტილებით ს. ი-ის სარჩელი მოპასუხე კ. კ-ის მიმართ სამკვიდრო მოწობისა და მის საფუძველზე განხორციელებული საჯარო რეესტრის ჩანაწერის ბათილად ცნობის შესახებ არ დაკმაყოფილდა, რაც მოსარჩელემ გაასაჩივრა სააპელაციო წესით.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 7 ოქტომბრის განჩინებით ს. ი-ის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, უცვლელად დარჩა საქალაქო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება შემდეგი საფუძვლებით:

პალატამ გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ დადგენილი გარემოება, რომ მამკვიდრებელ ს კ-ის გარდაცვალებიდან ექვს თვეში, ხოლო თბილისის ოქტომბრის რაიონის სახალხო სასამართლოს 1977 წლის 28 აპრილის გადაწყვეტილებით მოსარჩელე ალბერტ კ-ისათვის მამის სამკვიდროდან მისი წილის მიღებაზე ვადის გაგრძელების შემდეგ, ალბერტ კ-ი ს კ-ის სამკვიდროს არ დაუფლებია. სასამართლომ მიუთითა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-4 მუხლზე, 102-ე მუხლზე და მიიჩნია, რომ მოსარჩელეს ალბერტ კ-ის მიერ მამის სამკვიდროს დაუფლების დამადასტურებელი მტკიცებულებები არ წარმოუდგენია, რაც მისი მტკიცების ტვირთს შეადგენს. უფრო მეტიც, სასმართლოს განმარტებით, იმ გარემოებას, რომ ალბერტ კ-ი მამის სამკვიდროს არ დაუფლებია, ადასტურებს ალბერტ კ-ი მის მიერ შედგენილი სასარჩელო განცხადებით, სადაც აღნიშნავს, რომ სასამართლომ მიიღო გადაწყვეტილება და გაშვებული ვადა ჩაუთვალა საპატიოდ, აღნიშნული გადაწყვეტილება საკასაციო წესით არ გასაჩივრებულა, მაგრამ იმის გამო, რომ არის უკრაინის მოქალაქე, აღნიშნულ სახლში არ უცხოვრია. ა. კ-მა თბილისის ოქტომბრის რაიონის სახალხო სასამართლოს 1977 წელს მიმართა მამის სამკვიდროს ვადის გაგრძელების მოთხოვნით, რითაც დაადასტურა, რომ მას სადავო სამკვიდრო ფაქტობრივი ფლობით არ მიუღია. ალბერტ კ-ის მიერ მამის სამკვიდროს დაუფლების ფაქტს ვერ ადასტურებს ვერც საქმეში წარმოდგენილ ანდერძში მითითებული გარემოება, რომ იგი ცხოვრობს ქ.თბილისში, შემოსავლის შესახვევის ¹5-ში, ვინაიდან მასში მითითებულია 1973 წლის 20 ივნისის პერიოდის ამსახველი მონაცემი, რაც სამართლებრივი მნიშვნელობის მქონედ ვერ მიიჩნევა თანახმად სსსრ საქართველოს სამოქალაქო სამართლოს კოდექსის 556-ე მუხლისა. ამასთან, საქმეში წარმოდგენილი მტკიცებულებით _ ადგილობრივ გადასახადებზე საგადასახადო უწყებებით დასტურდება საწინააღმდეგო, კერძოდ, მხოლოდ აღვან კ-ის მიერ სადავო ქონების ფლობის ფაქტი.

სასამართლომ სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 105-ე მუხლის პირველი და მეორე ნაწილების საფუძველზე საქმეში წარმოდგენილი მტკიცებულებებისა და მხარეთა ახსნა-განმარტების შესწავლის შედეგად მიიჩნია, რომ ა. კ-ი ს კ-ის სამკვიდროს ფაქტობრივი ფლობით არ დაუფლებია. პალატამ არ გაიზიარა აპელანტის მითითება საქმეში არსებული ს კ-ის მიერ ალბერტ კ-ის (აპელანტის მამა) სასარგებლოდ გაცემული ანდერძის ასლის ნამდვილობის თაობაზე და ჩათვალა, რომ აღნიშნული გარემოება სამართლებრივად მნიშვნელობის არმქონეა, რადგან დადგენილია ალბერტ კ-ის მიერ მამის სამკვიდროს კანონით დადგენილი არც ერთი გზით (სანოტარო ორგანოსათვის მიმართვით ან ფაქტობრივი დაუფლებით) მიუღებლობის ფაქტი. ასევე არ იქნა გაზიარებული აპელანტის მოსაზრება, რომ 1977 წლის 28 აპრილის გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილის თანხამად, მოსარჩელეს გაუგრძელდა სამკვიდროს მიღების ხანდაზმულობის ვადა, რაც იმას ნიშნავდა, რომ სასამართლომ დაადგინა ალბერტ კ-ისათვის სადავო სახლის კუთვნილების საკითხი, რადგანაც სასამართლოს მიერ ვადის გაგრძელება თავისთავად არ ნიშნავს სამკვიდროს მიღებას, ვინაიდან მემკვიდრეს სასამართლო გადაწყვეტილების მის სასარგებლოდ დაკმაყოფილების შემდეგ უნდა განეხორციელებინა სამკვიდროს მიღებისათვის კანონით გათვალისწინებული ქმედებები, რაც, მოცემულ შემთხვევაში, დადგენილია, რომ ალბერტ კ-ს არ შეუსრულებია.

სააპელაციო პალატამ მიიჩნია, რომ პირველი ინსტანციის სასამართლომ სწორი სამართლებრივი შეფასება მისცა საქმის ფაქტობრივ გარემოებებს, დავის გადაწყვეტისას მართებულად იხელმძღვანელა ს კ-ის სამკვიდროს მიღებასთან დაკავშირებით საქართველოს სსრ სამოქალაქო სამართლის კოდექსის (1964 წლის რედაქცია) 540-ე, 539-ე, 544-ე და 556-ე მუხლებით, ხოლო ალბერტ კ-ის სამკვიდროს მიღებასთან დაკავშირებით _ მოქმედი სამოქალაქო კოდექსის 1319-ე, 1328-ე, 1330-ე, 1306-ე, 1336-ე, 1421-ე, 1423-ე, 1424-ე, 1433-ე მუხლებით და სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმას საფუძვლად დაუდო აღნიშნულ ნორმათა სწორი განმარტება.

სააპელაციო სასამართლოს განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ს. ი-მა, მოითხოვა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით მისი სარჩელის დაკმაყოფილება შემდეგი დასაბუთებით:

სასამართლომ გადაწყვეტილების მიღებისას არ გამოიყენა სამოქალაქო კოდექსის 91-ე მუხლი და 543-ე მუხლის ძველი რედაქცია, არასწორად დაადგინა საქმეზე ფაქტობრივი გარემოებები და მემკვიდრეობის უფლებაჩამორთმეულ უღირს მემკვიდრეს, შვილიშვილ კ. კ-ს მიაკუთვნა სამკვიდრო, რომელიც მან მტკიცებულებების განადგურების საფუძველზე მიიღო.

მოცემულ საქმეზე მიღებული გადაწყვეტილება უკანონო და ანტიკონსტიტუციურია, რადგანაც ხელყოფილია მამკვიდრებლის უკანასკნელი ნება, კ.კ-მა ანდერძში გამოვლენილი ნების საწინააღმდეგოდ მიიღო სამკვიდრო მოწმობა.

მამკვიდრებელი ს კ-ი გარდაიცვალა 1974 წელს და სამკვიდრო გაიხსნა 1964 წლის სამოქალაქო სამართლის კოდექსის მოქმედების ფარგლებში, 1973 წლის 20 ივნისს შედგენილი ანდერძი რეგისტრირებულ იქნა სანოტარო რეესტრში, მამკვიდრებელმა ყველა მის მემკვიდრეს გარდა ალბერტ კ-ისა, ჩამოართვა მემკვიდრეობის უფლება და მთელი თავისი ქონება უანდერძა ალბერტ კ-ს.

1964 წლის სამოქალაქო სამართლის კოდექსის 91-ე მუხლით აღიარებული და დაცულია მოქალაქეთა პირადი საკუთრება, რაც მოიაზრებს ასევე მემკვიდრის უფლებასაც ქონებაზე. სასამართლომ კი მოცემულ საქმეზე სამკვიდრო ქონება მიაკუთვნა უღირს მემკვიდრე კ. კ-ს. დასახელებული მუხლის მე-2 ნაწილით დადგენილია, რომ პირის უფლებაუნარინობა წყდება მისი გარდაცვალებით, შესაბამისად, ს.კ-ის გარდაცვალებით შეწყდა ამ უკანასკნელის უფლებაუნარიანობაც და სახელმწიფო ვალდებულია, დაიცვას მისი ინტერესები, უზრუნველყოს მისი უკანასკნელი ნების აღსრულება და არ უნდა დაუშვას მემკვიდრეობის უფლებაჩამორთმეული პირის მიერ სამკვიდროს მიღება.

ანდერძი შედგენილია ნოტარიუს ზ.Hძის სანოტარო კანტორაში და იგი რეგისტრირებულია სანოტარო მოქმედებათა რეესტრში, თუმცა ანდერძის პირველი პირი დაკარგულია, ამდენად არ დასტურდება სანოტარო მომსახურების გაწევის ფაქტი. კ.კ-ის განცხადების საფუძველზე შეიცვალა ასევე საბინაო წიგნი, თუმცა მისი შეცვლა მოხდა იმ მიზეზით, რომ არ დადასტურებულიყო ქ.თბილისში, შ-ის ქ¹5-ში ა.კ-ის რეგისტრაციის ფაქტი, რომელიც სინამდვილეში ამ მისამართიდან ამოეწერა მამის გარდაცვალებიდან რამდენიმე წელში.

ანდერძი, როგორც ცალმხრივი გარიგება, საკუთრების უფლებას სამკვიდროზე წარმოშობს ხელშეკრულების საფუძველზე და მოანდერძე თვითონ განსაზღვრავს პირს, ვისაც უნდა გადაეცეს სამკვიდრო, ასეთი პირი მოცემულ შემთხვევაში ალბერტ კ-ია, ამასთან, ანდერძის შედგენის დროისათვის მოქმედი სამოქალაქო კოდექსის თანახმად, დაიშვებოდა, როგორც სანოტარო, ისე ამ წესის დაუცველად მისი შედგენა, ამდენად, იმ შემთხვევაშიც კი, თუ ს.კ-ის ანდერძი მიჩნეულ იქნება ფორმის დაუცველად, მისი ნამდვილობა საეჭვოს მაინც არ წარმოადგენს.

სასამართლომ საქმის არასწორად განხილვის გამო, არც კი განიხილა ანდერძის ნამდვილობა, ამასთან, როდესაც მოპასუხე ასაბუთებდა, რომ ანდერძი არ არსებობდა, მოსარჩელემ წარადგინა ეს ანდერძი დედნის სახით, რომლის ნამდვილობაც შეამოწმა პირველი ინსტანციის სასამართლომ, თუმცა შეჯიბრებითობისა და დისპოზიციურიობის პრინციპების საწინააღმდეგოდ, სასამართლომ არასწორად გაიზიარა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ¹2/2764-06 გადაწყვეტილებით დადგენილი გარემოებები და არასწორად მიიჩნია ალბერტ კ-ის მიერ სამკვიდროს მიუღებლობის ფაქტი. თავად გადაწყვეტილება, რომლით დადგენილი ფაქტებიც სასამართლომ მოცემულ საქმეზე გამოიყენა, არ შეეხებოდა სამკვიდრო მოწმობის ბათილად ცნობას და არც ამ გადაწყვეტილებით დადგენილი ფაქტები არ უკავშირდება მოცემულ დავას.

კ. კ-ი არ შეიძლება მიჩნეულ იქნას ს კ-ის უფლებამონაცვლედ, მაშინ, რომდესაც ს კ-ის დაკრძალვის ყველა ხარჯი გაწია ალბერტ კ-მა, მან შეიძინა საფლავიც, ამასთან, მამის სამკვიდრო ქონებიდან იგი 5 წლის შემდეგ ამოეწერა, რაც, თავის მხრივ სამკვიდროს მიღებას ნიშნავს, მან ასევე მიმართა ნოტარიუსს, თუმცა ნოტარიუსმა უარი უთხრა სამკვიდროს გაცემაზე, რაც გახდა კიდევაც საფუძველი სასამართლოს მიერ სამკვიდროს მიღების ვადის აღდგენისა. როგორც ძველი, ისე ახალი სამოქალაქო კოდექსი სამკვიდროს მიღების სწორედ ზემოთ დასახელებულ წესებს იცნობს. ვადის აღდგენის თაობაზე გადაწყვეტილების მიღებას სასამართლომ საფუძვლად დაუდო სხვა მემკვიდრეების თანხმობა სამკვიდროს ალბერტ კ-ის მიერ მიღებაზე, ასევე ჩათვალა, რომ სამკვიდრო ალბერტ კ-ს მიღებული ჰქონდა როგორც ფაქტობრივი ფლობით, ისე ნოტარიუსისათვის დროული მიმართვის გზით.

მოცემული დავის საგანი არის არა ალბერტ კ-ის მიერ სამკვიდროს მიღება, არამედ კ. კ-ის მიერ სამკვიდროს მიღების კანონიერება.

სასამართლომ სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-3 და მე-4 მუხლების დებულებათა დარღვევით უარი განაცხადა მართლმსაჯულების განხორციელებაზე და დასაბუთებული პასუხი არ გასცა მხარეს სარჩელში მითითებულ გარემოებებზე, მაშინ, როდესაც მემკვიდრეობაჩამორთმეულ პირს მიაკუთვნა სამკვიდრო, რომელიც მამკვიდრებელმა სხვა პირს დაუტოვა, ხოლო მოსარჩელეს განუმარტა, რომ ალბერტ კ-ს სამკვიდრო არ მიუღია და მას ს კ-ის სამკვიდროს მიმართ იურიდიული ინტერესი არ გააჩნია. ასეთი ინტერესის არარსებობის შემთხვევაში სასამართლოს არ უნდა მიეღო სარჩელი წარმოებაში და არ უნდა განეხილა იგი.

სააპელაციო სასამართლომ უარი განაცხადა შინაგან საქმეთა სამინისტროს ადმინისტრაციული აქტების განხილვაზე, რომლითაც დასტურდება, რომ ალბერტ კ-ია სის მემკვიდრე და არა კ. კ-ი.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 16 მაისის განჩინებით ს. ი-ის საკასაციო საჩივარი დარჩა განუხილველად სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მე-5 ნაწილით გათავალისწინებული საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის პირობების დაუკმაყოფილებლობის გამო.

2011 წლის 18 ივლისს ს. ი-მა განცხადებით მომართა საკასაციო სასამართლოს და მოითხოვა დამატებითი გადაწყვეტილების გამოტანის გზით, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მე-5 ნაწილის “ბ” ქვეპუნქტის საფუძველზე საკასაციო საჩივრის დასაშვებად ცნობა შემდეგი დასაბუთებით:

განმცხადებლის განმარტებით, საკასაციო სასამართლოს არ დაუსაბუთებია, თუ რატომ არ აკმაყოფილებდა მისი საკასაციო საჩივარი დასაშვებობის კანონით გათვალისწინებულ პირობებს, კერძოდ, სასამართლოს სამართლებრივი შეფასება არ მიუცია საკასაციო საჩივარში მითითებული გარემოებებისათვის, არ უმსჯელია იმ ფაქტზე, რომ სამკვიდრო ქონება მიიღო მემკვიდრეობის უფლებაჩამორთმეულმა მემკვიდრემ და არა იმ პირმა, რომლის მამკვიდრებელსაც სასამართლო გადაწყვეტილებით აღუდგა სამკვიდროს მიღების ვადა.

განმცხადებლის მოსაზრებით, აღნიშნული საქმე განსხვავდება საკასაციო სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან, რის დასადასტურებლადაც მან წარმოადგინა საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 9 მარტის განჩინება და თბილისის სააპელაციო სასამართლოს 2009 წლის 14 სექტემბრის გადაწყვეტილება.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საქმის მასალებისა და განცხადების საფუძვლიანობის შესწავლის შედეგად მიიჩნევს, რომ ს. ი-ის განცხადება დამატებითი გადაწყვეტილების მიღების თაობაზე უნდა დარჩეს განუხილველი შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 261-ე მუხლის პირველი ნაწილით გადაწყვეტილების გამომტან სასამართლოს შეუძლია თავისი ინიციატივით ან მხარეთა თხოვნით გამოიტანოს დამატებითი გადაწყვეტილება, თუ:

ა) იმ მოთხოვნის გამო, რომლის შესახებაც მხარეებმა წარადგინეს მტკიცებულებანი და მისცეს ახსნა-განმარტებანი, გადაწყვეტილება არ გამოტანილა;

ბ) სასამართლოს, რომელმაც გადაწყვიტა უფლების საკითხი, არ მიუთითებია გადასახდელი თანხის ოდენობა, გადასაცემი ქონება ან მოქმედება, რომელიც მოპასუხემ უნდა შეასრულოს;

გ) სასამართლოს არ გადაუწყვეტია სასამართლო ხარჯების საკითხი. ამავე მუხლის მეორე ნაწილის თანახმად, დამატებითი გადაწყვეტილების გამოტანის საკითხი შეიძლება დაისვას გადაწყვეტილების გამოცხადებიდან 7 დღის განმავლობაში. ამ ვადის გაგრძელება არ დაიშვება. ამდენად, მითითებული ნორმა იმპერატულად ადგენს სასამართლოსათვის მიმართვის შვიდდღიან ვადას და მისი ათვლა იწყება მხარისათვის გადაწყვეტილების გამოცხადების დღიდან.

განსახილველ შემთხვევაში, ვინაიდან საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხის განხილვა, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, მოხდა ზეპირი მოსმენის გარეშე, პალატა თვლის, რომ ამავე კოდექსის მე-60 მუხლის მეორე ნაწილის შესაბამისად, აღნიშნული საპროცესო ვადის ათვლა უნდა დაიწყოს განჩინების მხარისათვის გადაცემის დღის მომდევნო კალენდარული დღიდან.

საქმის მასალებით დასტურდება, რომ საკასაციო სასამართლოს 2011 წლის 16 მაისის განჩინება ს. ი-ის უფლებამოსილ წარმომადგენელ მ. ყ-ლს (რწმუნებულება იხ. ტ.II, ს.ფ.194) ჩაბარდა საქმეში მითითებულ ტელეფონზე 2011 წლის 15 ივნისს სატელეფონო შეტყობინებით (ტ.II, ს.ფ.151).

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 70-ე მუხლის მესამე ნაწილის თანახმად, სასამართლო უფლებამოსილია სასამართლო შეტყობინება მხარეს ჩააბაროს ტელეფონის საშუალებით. აღნიშნული ტიპის შეტყობინების ნამდვილობისათვის კანონმდებელი უთითებს, რომ საქმეში უნდა იყოს სასამართლოს შესაბამისი მოხელის მიერ შედგენილი აქტი სატელეფონო შეტყობინების მხარისათვის ჩაბარების თაობაზე. ამავე კოდექსის 73-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, სასამართლო დამოუკიდებლად წყვეტს ადრესატს შეტყობინება რა ფორმით ჩააბაროს. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 70-ე მუხლის პირველი ნაწილი კი ადგენს, რომ უწყება მხარისათვის და მისი წარმომადგენლისათვის ჩაბარებულად ჩაითვლება, თუ იგი ჩაბარდება ერთ-ერთ მათგანს ან ამ კოდექსის 74-ე მუხლით გათვალისწინებულ სუბიექტებს. მითითებულიდან გამომდინარეობს, რომ სასამართლო ვალდებულია შეტყობინება გადასცეს უშუალოდ მხარეს, ან მის წარმომდგენელს და ამ პირთაგან ერთ-ერთისათვის, ან სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 74-ე მუხლით გათვალისწინებული სუბიექტისათვის სასამართლო შეტყობინების ჩაბარება (გადაცემა) უტყუარი წინაპირობაა საპროცესო მოქმედების განსახორციელებლად.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-60 მუხლის მეორე ნაწილის თანახმად, დღეებით გამოსათვლელი საპროცესო ვადის დენა იწყება იმ კალენდარული თარიღის ან იმ მოვლენის დადგომის მომდევნო დღიდან, რომლითაც განსაზღვრულია მისი დასაწყისი. მითითებული ნორმის დებულების გათვალისიწნებით, დამატებითი გადაწყვეტილების გამოტანისათვის დადგენილი სასამართლოსათვის მიმართვის 7-დღიანი ვადის დენა დაიწყო მხარის წარმომადგენლისათვის შეტყობინების გადაცემის დღის მომდევნო კალენდარული დღიდან _ 2011 წლის 16 ივნისიდან და ვინაიდან ვადის უკანასკნელი დღე უქმე ან დასვენების დღეს არ ემთხვეოდა ამოიწურა 2011 წლის 22 ივნისს. ს. ი-მა კი სასამართლოს განცხადებით მომართა 2011 წლის 18 ივლისს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 261-ე მუხლის მეორე ნაწილით დადგენილი შვიდდღიანი ვადის დარღვევით. საკასაციო პალატა მიუთითებს, რომ ამავე კოდექსის 59-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, სასამართლო გადაწყვეტილებებისა და განჩინებების გასაჩივრების კანონით განსაზღვრული ვადების გაგრძელება ან აღდგენა დაუშვებელია, ხოლო 63-ე მუხლის თანახმად, საპროცესო მოქმედების შესრულების უფლება გაქარწყლდება კანონით დადგენილი ან სასამართლოს მიერ დანიშნული ვადის გასვლის შემდეგ. საჩივარი ან საბუთები, რომლებიც შეტანილია საპროცესო ვადის გასვლის შემდეგ, განუხილველი დარჩება.

დასახელებული გარემოებების გათვალისწინებით, ვინაიდან განმცხადებელმა დაარღვია კანონით დადგენილი განცხადების შეტანის 7-დღიანი ვადა, საკასაციო სასამართლო თვლის, რომ ს. ი-ის განცხადება უნდა დარჩეს განუხილველად საპროცესო ვადის დარღვევის გამო.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 261-ე მუხლის მეორე ნაწილით, 284-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

ს. ი-ის განცხადება დამატებითი გადაწყვეტილების მიღების თაობაზე დარჩეს განუხილველად. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.