¹ას-246-231-2011 11 მაისი, 2011 წელი

ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

თ. თოდრია (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ვ. როინიშვილი, მ. სულხანიშვილი

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი – ნ. ლ-ვა, ი. ქ-შვილი, მ. ქ-შვილი

მოწინააღმდეგე მხარე _ ნ. ბ-შვილი

დავის საგანი – საცხოვრებელ სადგომზე საკუთრების უფლების გადაცემა

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 15 დეკემბრის განჩინება

კასატორების მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

ნ. ბ-შვილმა სარჩელი აღძრა თბილისის საქალაქო სასამართლოში ნ. ლ-ვას, ი. ქ-შვილის, მ. ქ-შვილის მიმართ, მესამე პირი ა. ი-ვი და მოითხოვა ქ. თბილისში, ... შესახვევის ¹4-ში, პირველ სართულზე მდებარე 30 კვ.მ საცხოვრებელი სადგომის საკუთრების უფლებით გადაცემა, სადგომის საბაზრო ღირებულების 25%-ის ანაზღაურების სანაცვლოდ, შემდეგი საფუძვლებით:

სარჩელის თანახმად, 1986 წლიდან მოსარჩელე ჩაწერილია სადავო ფართში, რომელიც ეკუთვნოდა აწ გარდაცვლილ ე. ქ-შვილს და ტექბიუროში საკუთრების უფლებით აღრიცხული იყო მის სახელზე, რომელმაც ნ. ბ-შვილის საცხოვრებელ ფართში ჩაწერაზე თანხმობა განაცხადა, რაც დადასტურებულია ნოტარიულად. მესაკუთრემ მოსარჩელეს დაუთმო 30 კვ.მ ფართი (საცხოვრებელი ფართი 18,5 კვ.მ, შუშაბანდის ტიპის ფართი 9,5 კვ.მ და საკუჭნაო 2 კვ.მ). მოსარჩელესთან ერთად სადავო ფართში ცხოვრობდა 1985 წელს გარდაცვლილი დეიდა _ დ. მ-შვილი. საცხოვრებელი სახლი დღეის მდგომარეობით გაფორმებულია ნ. ლ-ვაზე, ი. და მ. ქ-შვილებზე, რომლებიც არიან ე. ქ-შვილის მემკვიდრეები. მიუხედავად არაერთი მიმართვისა, მოპასუხეები უარს აცხადებენ თანხის გადახდის სანაცვლოდ, საცხოვრებელ სადგომზე საკუთრების უფლება გადასცენ ნ. ბ-შვილს, რის გამოც მოსარჩელე მოითხოვს საცხოვრებელ სადგომზე მესაკუთრედ ცნობას სადგომის საბაზრო ღირებულების - 13500 აშშ დოლარის 25%-ის ანუ 3375 აშშ დოლარის გადახდის სანაცვლოდ.

მოპასუხეებმა სარჩელი არ ცნეს იმ საფუძვლით, რომ მოსარჩელე ნ. ბ-შვილი სადავო ფართის მოსარგებლეს არ წარმოადგენს, ვინაიდან მან ფართზე მფლობელობა შეწყვიტა 1990 წელს და დღესდღეობით სადავო ფართში ცხოვრობს გ. წ-ძე ოჯახით, რომელმაც იგი შეიძინა მოსარჩელის დეიდაშვილისაგან _ ნ. თ-ძისაგან 1995 წელს. აღნიშნული პერიოდიდან დღემდე ნ. ბ-შვილს პრეტენზია არ განუცხადებია და, შესაბამისად, მან დაკარგა მოსარგებლის სტატუსი, რაც ცხადყოფს, რომ აღარ გააჩნია მესაკუთრედ ცნობის მოთხოვნის უფლება.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2010 წლის 8 აპრილის გადაწყვეტილებით ნ. ბ-შვილის სარჩელი დაკმაყოფილდა, მოსარჩელე ცნობილ იქნა ქ. თბილისში, ... შესახვევი ¹4-ში მდებარე საცხოვრებელი სახლის ი. და მ. ქ-შვილიებისა და ნ. ლ-ვას კუთვნილი 2/3 ნაწილიდან (133,1 კვ.მ) 30 კვ.მ საცხოვრებელი სადგომის მესაკუთრედ, ნ. ბ-შვილს მ. და ი. ქ-უშვილისა და ნ. ლ-ვას სასარგებლოდ 3375 აშშ დოლარის გადახდა ეკვივალენტის ეროვნულ ლარში.

სასამართლომ მიუთითა „საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ“ საქართველოს კანონის პირველ მუხლზე, რომელიც აწესრიგებს საცხოვრებელი სადგომის მესაკუთრესა და მოსარგებლეს შორის 1921 წლის 25 თებერვლიდან 1996 წლის 27 ივნისამდე წარმოშობილ იმ ურთიერთობებს, რომლებიც სპეციალურ სამართლებრივ მოწესრიგებას მოითხოვს.

სასამართლომ მიუთითა „საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-2 მუხლის მე-4 პუნქტზე, რომლის თანახმად გარიგება საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობის უფლების დათმობის შესახებ უნდა დასტურდებოდეს შემდეგი გარემოებებით: სადავო საცხოვრებელ სადგომში რეგისტრაცია და კომუნალური გადასახადების გადახდა ან/და მესაკუთრისათვის გარკვეული ოდენობის საფასურის გადახდა (გარდა ქირავნობის ხელშეკრულებით გათვალისწინებული ქირისა).

სასამართლომ არ გაიზიარა მოპასუხეების მოსაზრება იმასთან დაკავშირებით, რომ ნ. ბ-შვილმა 1990 წლიდან შეწყვიტა საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობა, ხოლო დარჩენილმა მოსარგებლემ ნ. თ-ძემ 1994 წლიდან სარგებლობის უფლება დაუთმო (სადგომი მიჰყიდა) გ. წ-ძეს, მოსარჩელე არ წარმოადგენს საცხოვრებელი სადგომით მოსარგებლეს.

სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ საცხოვრებელი სადგომით თავდაპირველმა მოსარგებლემ დ. მ-შვილმა მთელი მისი ქონება უანდერძა ნ. ბ-შვილს, მათ შორის უფლება, რომელიც მას გააჩნდა საცხოვრებელ სადგომზე. ასევე დადგენილად მიიჩნია, რომ ნ. ბ-შვილი მამკვიდრებლის გარდაცვალებამდე და მისი გარდაცვალების შემდეგ ცხოვრობდა სადავო სადგომში.

სასამართლომ მიუთითა სამკვიდროს გახსნის დროისათვის მოქმედი საქართველოს სსრ სამოქალაქო სამართლის კოდექსის 556-ე მუხლზე და აღნიშნა, რომ სამკვიდრო მიღებულად ითვლება, თუ მემკვიდრე ფაქტიურად შეუდგა სამკივდრო ქონების ფლობას და მართვას. ამრიგად, სასამართლომ მიიჩნია, რომ მოსარჩელემ ფაქტიურად დაუფლების გზით მიიღო სამკვიდრო ქონება, მათ შორის საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობის უფლებაც.

სასამართლომ ასევე დადგენილად მიიჩნია, რომ ნ. თ-ძე 1970 წლიდან ჩაწერილი იყო სადავო სადგომში, 1983 წლიდან – 1990 წლამდე მისი რეგისტრაცია გაუქმებული იყო პატიმრობასთან დაკავშირებით.

სასამართლომ მიიჩნია, რომ ნ. თ-ძე სადგომში ჩაწერის მიუხედავად, არ წარმოადგენდა საცხოვრებელი სადგომით მოსარგებლეს, რადგან გარიგება საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობის თაობაზე დადებული იყო სახლის მესაკუთრეს, ე. ქ-შვილის და დ. მ-შვილს შორის, ხოლო ნ. თ-ძე დედასთან საცხოვრებლად გადავიდა მოგვიანებით, 1970 წლიდან, შესაბამისად იგი გარიგების მხარეს არ წარმოადგენდა და ეს უფლება მას არც დედის გარდაცვალების შემდეგ ჰქონდა მიღებული, როგორც დ. მ-შვილის შვილს და პირველი რიგის მემკივდრეს.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სასამართლომ მიიჩნია, რომ ნ. თ-ძე არ იყო საცხოვრებელი სადგომით მოსარგებლე, შესაბამისად იგი არ იყო უუფლებამოსილი სადგომით სარგებლობის უფლება დაეთმო სხვა პირისათვის. მხოლოდ ის გარემოება კი, რომ თ-ძე ცხოვრობდა სადავო სადგომში არ ადასტურებდა, რომ ნ. ბ-შვილმა დაუთმო მას სადგომზე სარგებლობის უფლება.

სასამართლომ განმარტა, რომ კანონის დანაწესი „ფაქტობრივად ფლობს“ – არსებითი მნიშვნელობისაა მხარეებს შორის არსებული ურთიერთობის არსებობა-არარსებობის დასადასტურებლად, რადგან ფაქტობრივი მფლობელობა ამავე კანონით გათვალისწინებულ სხვა გარემოებებთან ერთად ადასტურებს იმას, რომ მხარეებს შორის არსებული ურთიერთობა კანონის მიღების მომენტისათვის შეწყვეტილი არ იყო. იმ შემთხვევაში თუ მოსარგებლემ ნივთი ფაქტობრივ მფლობელობაში დაუბრუნა მესაკუთრეს ან გადასცა სხვა პირს იმავე უფლებით, მხარეებს შორის გარიგება შეწყვეტილად ჩაითვლება, შესაბამისად, მოსარგებლე ვერ გამოიყენებს ამ კანონით დადგენილ უფლებებს.

სასამართლომ აღნიშნა, რომ მოსარჩელის მხრიდან „მფლობელობის შეწყვეტა“ სახეზე არ იყო, რადგან ბ-შვილს საცხოვრებელი სადგომი მესაკუთრისათვის არ დაუბრუნებია არც მისი კუთვნილი ნივთებისაგან გაუთავისუფლებია. ასევე არ დასტურდებოდა, რომ ნ. ბ-შვილმა სარგებლობის უფლება დაუთმო ნ. თ-ძეს. ის გარემოება, რომ ნ. ბ-შვილის მფლობელობა სადავო სადგომზე შეწყდა მისი ნების საწინააღმდეგოდ, რაც გამოიხატება იმაში, რომ თ-ძემ სადგომი გაათავისუფლა მოსარჩელის კუთვნილი ნივთებისაგან და გადასცა სხვა პირს, სასამართლოს მოსაზრებით აღნიშნული არ ნიშნავდა, რომ მან დაკარგა საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობის უფლება.

ყოველივე აღნიშნულიდან გამომდინარე, სასამართლომ მიიჩნია, რომ ნ. ბ-შვილი წარმოადგენდა საცხოვრებელი სადგომით მოსარგებლეს საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობის უფლების დათმობის შესახებ გარიგების საფუძველზე.

სასამართლომ არ გაიზიარა მოპასუხეებისა და მესამე პირის მოსაზრება სარჩელის ხანდაზმულობასთან დაკავშირებით. სასამართლომ აღნიშნა, რომ განსახილველ შემთხვევაში დავის საგანს წარმოადგენდა საცხოვრებელ სადგომზე საკუთრების უფლების გადაცემა „საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ“ საქართველოს კანონის საფუძველზე. აღნიშნული კანონით კი საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობებიდან გამომდინარე მოთხოვნებზე ხანდაზმულობის ვადები დადგენილი არ არის.

სასამართლომ აღნიშნა, რომ „საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ“ საქართველოს კანონის 1¹ მუხლის „ა“ ქვეპუნქტისა და მე-2 მუხლის მე-4 პუნქტის შესაბამისად, ნ. ბ-შვილს სადავო საცხოვრებელ სადგომზე მფლობელობის უფლება მიღებული აქვს საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობის უფლების დათმობის შესახებ გარიგების საფუძველზე (ე. ქ-შვილისგან მემკივდრეობით გადაეცა) და ამავე კანონის მე-2 მუხლის მე-6 პუნქტის თანახმად, მას უფლება აქვს მოითხოვოს სადგომიის საბაზრო ღირებულების 25%-ის სანაცვლოდ დაკავებულ საცხოვრებელ სადგომზე საკუთრების უფლების გადაცემა.

სასამართლომ მიუთითა „საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-11 მუხლზე, და მიიჩნია, რომ რადგან განსახილველ შემთხვევაში მხარეთა შორის წერილობითი შეთანხმება საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობის უფლების დათმობაზე არ არსებობდა, საცხოვრებელ სადგომად უნდა განსაზღვრულიყო ის ფართი, რომლითაც რეალურად სარგებლობდა მოსარჩელე. მოსარჩელის მიერ დაკავებული ფართი კი შეადგენდა 30 კვ.მ-ს, შესაბამისად, სასამართლომ მიიჩნია, რომ ქ.თბილისში, ... შესახვევის ¹4-ში მდებარე საცხოვრებელი სახლის 2/3 ნაწილიდან (რაც შეადგენს 133,1) ნ. ბ-შვილის საკუთრებაში უნდა გადასცემოდა 30 კვ.მ. სადგომის საბაზრო ღირებულების 25%-ის _ 3375 (სამი ათას სამას სამოცდათხუთმეტი) აშშ დოლარის გადახდის სანაცვლოდ.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს დასახელებული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრეს ნ. ლ-ვამ, მ. და ი. ქ-შვილებმა, მოითხოვეს მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 15 დეკემბრის განჩინებით ნ. ლ-ვას, მ. ქ-შვილისა და ი. ქ-შვილის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა.

სააპელაციო სასამართლომ სრულად გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ საქმეზე დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებები, ამ გარემოებების მიმართ მის მიერ გაკეთებული სამართლებრივი დასკვნები და შეფასებები და აღნიშნა, რომ საქალაქო სასამართლომ «საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების» შესახებ საქართველოს კანონის 1¹ მუხლის «ა» ქვეპუნქტისა და მე-2 მუხლის მე-4 პუნქტის შესაბამისად, სწორად მიიჩნია, რომ მოსარჩელეს სადავო საცხოვრებელ სადგომზე მფლობელობის უფლება მიღებული ჰქონდა საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობის უფლების დათმობის შესახებ გარიგების საფუძველზე და ამავე კანონის მე-2 მუხლის მე-6 პუნქტის თანახმად, მას უფლება ჰქონდა მოპასუხეებისათვის მოეთხოვა დაკავებული საცხოვრებელი სადგომის საბაზრო ღირებულების 25%-ის სანაცვლოდ დაკავებულ საცხოვრებელ სადგომზე საკუთრების უფლების გადაცემა.

აპელანტების მოსაზრება მასზე, რომ ნ. ბ-შვილს არ გააჩნდა «საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების» შესახებ საქართველოს კანონით გათვალისწინებული მოსარგებლის სტატუსი გამომდინარე იქედან, რომ «საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების» შესახებ საქართველოს კანონი მიღებულ იქნა 1998 წლის 25 ივნისს, ხოლო ნ. ბ-შვილი 1998 წლის 25 ივნისს ქ. თბილისში, ... შესახვევის ¹4-ში მდებარე საცხოვრებელ ფართს ფაქტობრივად არ ფლობდა, ვინაიდან აღნიშნული სადგომი მან მიატოვა 1990 წელს, სააპელაციო პალატამ არ გაიზიარა და აღნიშნულთან მიმართებაში სრულად დაეთანხმა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მსჯელობას მასზე, რომ მოცემულ შემთხვევაში სახეზე არ იყო მოსარგებლე ნ. ბ-შვილის მხრიდან საცხოვრებელი სადგომის მიტოვების წინაპირობები, ვინაიდან მას საცხოვრებელი სადგომი მესაკუთრისათვის არ დაუბრუნებია და არც მისი კუთვნილი ნივთებისაგან გაუთავისუფლებია. ხოლო ის გარემოება, რომ ნ. ბ-შვილის მფლობელობა სადავო სადგომზე შეწყდა მისი ნების საწინააღმდეგოდ, რაც გამოიხატა მასში, რომ თ-ძემ სადგომი გაათავისუფლა მოსარჩელის კუთვნილი ნივთებისაგან და გადასცა სხვა პირს, სააპელაციო სასამართლოს განმარტებით, არ ნიშნავდა, რომ მან დაკარგა საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობის უფლება.

სააპელაციო სასამართლომ ყურადღება გაამახვილა იმ გარემოებაზე, რომ ნ. თ-ძე საცხოვრებელ სახლში ჩაეწერა ნ. ბ-შვილის თანხმობით, რომელიც წარმოადგენდა ნ. თ-ძის დედის ანდერძისმიერ მემკვიდრეს.

სააპელაციო სასამართლომ აპელანტების მოსაზრება ნ. ბ-შვილის მოთხოვნის ხანდაზმულობასთან დაკავშირებით ასევე არ გაიზიარა და აღნიშნულთან მიმართებაში დაეთანხმა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მსჯელობას მასზე, რომ «საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების» შესახებ საქართველოს კანონის საფუძველზე წარმოშობილი ურთიერთობებიდან გამომდინარე მოთხოვნებზე, ხანდაზმულობის ვადები არ ვრცელდებოდა.

ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ სააპელაციო საჩივარი უსაფუძვლო იყო და დაკმაყოფილებას არ ექვემდებარებოდა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს დასახელებული განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრეს ნ. ლ-ვამ, მ. ქ-შვილმა და ი. ქ-შვილმა, მოითხოვეს მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა შემდეგი საფუძვლებით:

კასტორის განმარტებით, სასამართლომ არაწორად განმარტა და, შესაბამისად, არასწორად გამოიყენა «საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ» კანონის 1¹ მუხლი, ვინაიდან აღნიშნული კანონი მიღებულ იქნა 1998 წლის 25 ივნისს, ნ. ბ-შვლი კი, 1998 წლის 25 ივნისს ქ. თბილისში, ... შესახვევი ¹4-ში მდებარე საცხოვრებელ ფართს ფაქტობრივად აღარ ფლობდა, მან აღნიშნული სადგომი მიატოვა 1990 წელს და, შესაბამისად, არ გააჩნდა ზემოაღნიშნული კანონით გათვალისწინებული მოსარგებლის სტატუსი, ამდენად, ნ. ბ-შვილი არ არის უფლებამოსილი საცხოვრებელ სადგომზე საკუთრების უფლება მოიპოვოს საცხოვრებელი სადგომის საბაზრო ღირებულების 25%-ის მესაკუთრეებისათვის გადახდის სანაცვლოდ.

კასატორთა მოსაზრებით, სასამართლომ არ გამოიყენა სამოქალაქო კოდექსის 156-ე და 155-ე მუხლები, ვინაიდან ნ. ბ-შვილის მიერ სადავო ფართიდან სხვაგან გადასვლა, ნივთების გატანა, გასაღების სხვა პირისათვის გადაცემა და სადავო ფართში წლების განმავლობაში მიუსვლელობა, სწორედ მითითებული ნორმის შესაბამისად, მფლობელობის მიტოვებს ნიშნვას.

სასამართლოს დასკვნა მასზე, რომ ნ. ბ-შვილს მფლობელობა არ შეუწყვეტია, ვინაიდან საცხოვრებელი სადგომის მესაკუთრისათვის არ დაუბრუნებია და ამასთან, აღნიშნული ფართი არ გაუთავისუყფლებია პირადი ნივთებისაგან, კასატორთა აზრით, არასწორია, რადგან აღნიშნული შეუსაბამოა რეალურ ფაქტთან, რაც ცხადყოფს, რომ სასამართლომ დაარღვია სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 105-ე მუხლის მოთხოვნები.

გარდა ზემოაღნიშნულისა, კასატორთა აზრით, ნ. ბ-შვილი არათუ სადავო სადგომის მფლობელს არ წარმოადგენს, არამედ მის მიერ მფლობელობის უფლების დარღვევაზე მოთხოვნა სამოქალაქო კოდექსის 128-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, ხანდაზმულია.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 18 მარტის განჩინებით ნ. ლ-ვას, მ. ქ-შვილისა და ი. ქ-შვილის საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მიხედვით დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ნ. ლ-ვას, მ. ქ-შვილისა და ი. ქ-შვილის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორები მიუთითებენ რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას ნ. ლ-ვას, მ. ქ-შვილისა და ი. ქ-შვილის საკასაციო საჩივარი, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. მოცემულ შემთხვევაში, ვინაიდან საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნა მიჩნეული, კასატორს უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (100 ლარი) 70% _ 70 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. ნ. ლ-ვას, მ. ქ-შვილისა და ი. ქ-შვილის საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

2. კასატორებს დაუბრუნდეთ მ. ქ-შვილის მიერ საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (100 ლარი) 70% _ 70 ლარი.

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.