ას-246-232-10 27 მაისი, 2010 წელი

ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

მ. სულხანიშვილი (თავმჯდომარე),

თ. თოდრია (მომხსენებელი), ლ. ლაზარაშვილი

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი – მ. მ-შვილი (მოსარჩელე)

მოწინააღმდეგე მხარე – შპს “კ-ა” (მოსარჩელე)

დავის საგანი – სამეწარმეო რეესტრში ცვლილებების შეტანასთან დაკავშირებით სასამართლო დადგენილების გაუქმება

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს

2010 წლის 16 ივნისის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

2005 წლის 30 სექტემბერს თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიას სარჩელით მიმართა შპს “კ-ის” პარტნიორმა ა. კ-ძემ მოპასუხე შპს “კ-ის” მიმართ და მოითხოვა, ვაკე-საბურთალოს რაიონული სასამართლოს 2004 წლის 25 ივნისის შპს “კ-ის” სამეწარმეო რეესტრის დადგენილების გაუქმება და შესაბამისი ცვლილებების შეტანა საზოგადოების სამეწარმეო რეესტრში.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2006 წლის 31 მარტის გადაწყვეტილებითYა. კ-ძის სარჩელი, უსაფუძვლობის გამო, არ დაკმაყოფილდა.

საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2006 წლის 31 მარტის გადაწყვეტილება ა. კ-ძემ გაასაჩივრა სააპელაციო წესით და მოითხოვა საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2006 წლის 31 მარტის გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღება.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2009 წლის 16 ივნისის განჩინებით ა. კ-ძის უფლებამონაცვლის მ. მ-შვილის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, უცვლელად დარჩა საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2006 წლის 31 მარტის გადაწყვეტილება.

სასამართლომ მიუთითა, რომ სამეწარმეო რეესტრის ამონაწერით ირკვევა, რომ შპს “კ-ს” სახელწოდება შეიცვალა და ის რეგისტრირებულია სახელწოდებით შპს “კ-ა”.

შპს “კ-ის” 1998 წლის 1 სექტემბრის წესდების 15.1.9 პუნქტის თანახმად, საზოგადოების პარტნიორთა კრების კომპეტენციას განეკუთვნება პარტნიორთა მიერ დამატებითი შესატანების ოდენობის, ფორმისა და წესის დადგენა; ამასვე ითვალისწინებს შპს “კ-ის” 2004 წლის 7 ივნისის მდგომარეობით არსებული წესდების 15.1.8 პუნქტი.

აღნიშნულიდან გამომდინარე, უსაფუძვლოა აპელანტის მოსაზრება 2004 წლის 9 მარტს შპს “კ-ის” პარტნიორთა კრების მიერ დამატებითი შესატანების განხორცილების შესახებ მიღებული გადაწყვეტილების “მეწარმეთა შესახებ” კანონის 47.4 მუხლის მოთხოვნასთან შეუსაბამობის თაობაზე.

დადასტურებულია და არც აპელანტი უარყოფს, რომ იგი ესწრებოდა საზოგადოების 2004 წლის 9 მარტის კრებას, შესაბამისად, მას გააჩნდა საშუალება კრებაზე მიღებული გადაწყვეტილების კანონით დადგენილი წესით გასაჩივრებისა, რაც მას არ გამოუყენებია.

სააპელაციო სასამართლომ ასევე დაადგინა, რომ მხარემ სასამართლოში სარჩელი წარადგინა თბილისის ვაკე-საბურთალოს რაიონულ სასამართლოს 2004 წლის 25 ივნისის დადგენილების გაუქმების მოთხოვნით, თუმცა მას “მეწარმეთა შესახებ” კანონით დადგენილ ვადაში და წესით, სასამართლოში სარჩელის წარდგენის გზით, სადავო არ გაუხდია საზოგადოების პარტნიორთა კრების ის ოქმები, რაც სამეწარმეო რეესტრში ცვლილების შესახებ ამ დადგენილებას დაედო საფუძვლად.

აღნიშნულ განჩინებაზე საკასაციო საჩივარი შეიტანა მ. მ-შვილმა. მან მიუთითა, რომ შპს “კ-ის” 2004 წლის 9 მარტისა და 8 აპრილის პარტნიორთა კრების ოქმების მიხედვით, გადაწყვეტილება საწესდებო კაპიტალის გაზრდის შესახებ მიღებულია ხმების უმრავლესობით. სამეწარმეო რეესტრი არ იყო უფლებამოსილი, განეხორციელებინა რეგისტრაცია საწესდებო კაპიტალის გაზრდის შესახებ.

საწესდებო კაპიტალის გაზრდის გადაწყვეტილება არ შეიძლება ჩაითვალოს საზოგადოების ჩვეულებრივ საქმიანობად. ამდენად, ამის შესახებ უნდა ყოფილიყო საზოგადოების ყველა პარტნიორის თანხმობა.

სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა, რომ დარღვეულია “მეწარმეთა შესახებ” საქართველოს კანონის 47.4 მუხლი, რადგან შპს “კ-ის” 1998 წლის 1 სექტემბრის წესდების 15.1.9 პუნქტი და 2004 წლის 7 ივნისის მდგომარეობით არსებული წესდების 15.1.8 პუნქტის თანახმად, პარტნიორთა კრების კომპეტენციას განეკუთვნება პარტნიორთა მიერ დამატებითი შესატანის ოდენობის, ფორმის და წესების დადგენა.

არასწორია, სასამართლოს მითითება აღნიშნულთან დაკავშირებით, ვინაიდან “მეწარმეთა შესახებ” საქართველოს კანონის 47.4 მუხლის თანახმად, აღნიშნული ნორმა აწესრიგებს საწესდებო კაპიტალის გაზრდის პროცედურის ერთ არსებით ნაწილს _ კრების კვორუმის საკითხს.

მიუხედავად, იმისა, რომ შპს “კ-ის” 1998 წლის 1 სექტემბრის წესდების 15.1.9 პუნქტი და 2004 წლის 7 ივნისის მდგომარეობით არსებული წესდების 15.1.8 პუნქტი პარტნიორთა კრების კომპეტენციას მიაკუთვნებს პარტნიორთა მიერ დამატებით შენატანის ოდენობის, ფორმისა და წესის დადგენას, ასეთი დადგენილება კრების კვორუმის წესის კანონისგან განსხვავებული ფორმით დადგენის შესახებ შპს “კ-ის” არც 2004 წლის 9 მარტის და არც 2004 წლის 8 აპრილის პარტნიორთა კრებაზე არ მიუღია.

სააპელაციო სასამართლოს არ უმსჯელია იმის თაობაზე, რომ 2004 წლის 9 მარტის შპს “კ-ს” პარტნიორთა განსაკუთრებული, რიგგარეშე კრების დღის წესრიგის მე-4 მუხლთან დაკავშირებული მიღებული გადაწყვეტილების “ბ” პუნქტის მიხედვით, საზოგადოების პარტნიორებს დამატებით შენატანი უნდა განეხორციელებინათ კრების ჩატარებამდე 40 დღის ვადაში, ხოლო პარტნიორებს ვადის გაზრდის შესახებ დამატებით გადაწყვეტილება არ მიუღიათ. ამ დროისათვის არ განხორციელებულა იმ პარტნიორთა შენატანებიც, რომლებმაც შეინარჩუნეს ან გაზარდეს თავიანთი წილები.

სარეგისტრაციო მასალებში არ მოიპოვება მტკიცებულება, რომელიც დაადასტურებს, რომ შპს აუდიტორული ფირმა “ბ-ა” არის პარტნიორთა მიერ შერჩეული და შეთანხმებული პირი.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ მ. მ-შვილის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის მიხედვით, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

კასატორი ვერ ასაბუთებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რამაც არსებითად იმოქმედა საქმის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით არსებობს.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი, რომ დაუშვას მ. მ-შვილის საკასაციო საჩივარი, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო პალატამ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

მ. მ-შვილის საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

მ. მ-შვილს დაუბრუნდეს გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის – (300 ლარის) 70% - 210 ლარი;

საკასაციო პალატის განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.