ას-247-232-2011 02 მაისი, 2011წელი

თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

პ. ქათამაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

ნ. კვანტალიანი, ბ. ალავიძე

საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი განხილვის გარეშე

საკასაციო საჩივრის ავტორი _ სსიპ ... ¹.. საჯარო სკოლა

მოწინააღმდეგე მხარე _ ვ. ზ-შვილი

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება _ თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 22 ნოემბრის გადაწყვეტილება

კასატორის მოთხოვნა _ გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა

დავის საგანი _ ბრძანების ბათილად ცნობა, სამუშაოზე აღდგენა, იძულებითი განაცდურის ანაზღაურება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

2009 წლის 14 აპრილს გორის რაიონულ სასამართლოს სარჩელით მიმართა ვ. ზ-შვილმა მოპასუხე ... ¹.. საჯარო სკოლის მიმართ. მოსარჩელემ მოითხოვა: ამავე სკოლის დირექტორის 2009 წლის 7 აპრილის ¹411 ბრძანების ბათილად ცნობა, დაკავებულ თანამდებობაზე აღდგენა და იძულებითი განაცდურის ანაზღაურება.

სარჩელის თანახმად, ვ. ზ-შვილი მუშაობდა ქ.... ¹.. საჯარო სკოლის პედაგოგად. სკოლის დირექტორ ნ. ი-შვილის 2009 წლის 7 აპრილის ¹411 ბრძანებით მოსარჩელე უკანონოდ გათავისუფლდა სამუშაოდან. მისი დათხოვნის საფუძვლად ბრძანებაში მიეთითა შრომის კოდექსის 37-ე მუხლის «დ» ქვეპუნქტზე, თუმცა მასში არ ასახულა მოსარჩელის გათავისუფლების მთავარი მიზეზი, რაც იმაში მდგომარეობს, რომ ვ. ზ-შვილმა სკოლის დირექციას მოსთხოვა სკოლის საქმიანობასთან დაკავშირებული საჯარო ინფორმაციის გაცემა (ტომი 1, ს.ფ. 2-11).

გორის რაიონული სასამართლოს 2009 წლის 19 მაისის გადაწყვეტილებით ვ. ზ-შვილის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

რაიონული სასამართლოს მიერ საქმეზე დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებები შემდეგში მდგომარეობდა:

მოსარჩელე ვ. ზ-შვილი შრომით სამართლებრივ ურთიერთობაში იმყოფებოდა მოპასუხე სსიპ ... ¹.. საჯარო სკოლასთან; განსახილველი დავის გადაწყვეტისათვის ხელშეკრულების მოქმედების ვადის დადგენას არსებითი მნიშვნელობა არ ჰქონდა, რამდენადაც დავის საგანს წარმოადგენდა ხელშეკრულების ვადამდე მოშლის კანონიერების საკითხი; იმ შემთხვევაში, თუ ხელშეკრულება ერთი წლის ვადით დადებულად ჩაითვლებოდა, იმის გათვალისწინებით, რომ მხარეები ჩვეულებრივ აგრძელებდნენ შორიმთსამართლებრივ ურთიერთობას 2008 წლის ნოემბრის შემდეგაც, ეს ხელშეკრულება განუსაზღვრელი ვადით დადებულად უნდა მიჩნეულიყო;

მოპასუხე სსიპ ... ¹.. საჯარო სკოლის დირექტორის 2009 წლის 7 აპრილის ¹411 ბრძანებით, საქართველოს შრომის კოდექსის 37-ე მუხლის პირველი ნაწილის «დ” ქვეპუნქტის საფუძველზე, ვ. ზ-შვილი გათავისუფლდა სკოლის დირექტორის მასწავლებლობიდან და მოეხსნა საათობრივი დატვირთვა;

შრომითსამართლებრივი ურთიერთობა შეწყდა 2009 წლის 8 აპრილიდან და მოხდა საბოლოო ანგარიშსწორება ერთი თვის ხელფასის ანაზღაურებით.

რაც შეეხებოდა დავის სამართლებრივ მხარეს, რაიონულმა სასამართლომ მიუთითა შრომის კოდექსის პირველი მუხლის პირველი ნაწილზე, რომლის თანახმად, ეს კოდექსი აწესრიგებს საქართველოს ტერიტორიაზე შრომით და მის თანმდევ ურთიერთობებს, თუ ისინი განსხვავებულად არ რეგულირდება სხვა სპეციალური კანონით ან საქართველოს საერთაშორისო ხელშეკრულებებით. ვ. ზ-შვილი სამსახურიდან გათავისუფლდა შრომის კოდექსის 37-ე მუხლის პირველი ნაწილის «დ” ქვეპუნქტის საფუძველზე, რომლის მიხედვით, შრომითი ურთიერთობის შეწყვეტის ერთ-ერთი საფუძველი შრომითი ხელშეკრულების მოშლაა. სასამართლომ განმარტა, რომ შრომითი ხელშეკრულების შეწყვეტის იმ საფუძვლიდან განსხვავებული ნორმები, რომლითაც განსახილველ შემთხვევაში მოსარჩელის სამსახურიდან გათავისუფლება მოხდა (შრომითი ხელშეკრულების მოშლა), არ არის განსაზღვრული რომელიმე სპეციალური კანონით ან საერთაშორისო ხელშეკრულებით.

რაიონულმა სასამართლომ სრულად გაიზიარა მოპასუხის პოზიცია, რომ «ზოგადი განათლების შესახებ” საქართველოს კანონი სპეციალურ კანონად არ უნდა განხილულიყო, რადგან ეს კანონი აწესრიგებს ზოგადსაგანმანათლებლო საქმიანობის განხორციელების ძირითად პირობებს.

დასახელებული კანონის 43-ე მუხლის პირველი ნაწილის «ზ” ქვეპუნქტით განსაზღვრულია სკოლის დირექტორის უფლებამოსილება, ვადამდე შეუწვიტოს მასწავლებელს შრომითი ხელშეკრულება სააღმზრდელო საქმიანობისათვის შეუფერებელი ქმედების ჩადენის ან კანონმდებლობით გათვლისწინებული წესით არაკვალიფიციურობის დადასტურების შემთხვევაში, თუმცა სასამართლოს მოსაზრებით, ეს არ ნიშნავდა იმას, რომ დირექტორს უფლება არ ჰქონდა, გამოეყენებინა შრომითი ხელშეკრულების შეწყვეტის საქართველოს შრომის კოდექსით გათვალისწინებული სხვა შემთხვევები, მით უფრო, რომ მხარეთა შორის არსებული ურთიერთობა შრომითი ხელშეკრულებიდან გამომდინარეობდა, რომლის დადების, შესრულებისა და შეწყვეტის საფუძვლებს საქართველოს შრომის კოდექსი განსაზღვრავს.

რაიონულმა სასამართლომ ასევე სრულად გაიზიარა მოპასუხის მითითება იმის შესახებ, რომ საქართველოს განათლებისა და მეცნიერების მინისტრის 2007 წლის ¹959-ე ბრძანება, «ნორმატიული აქტების შესახებ’’ საქართველოს კანონის მე-17 მუხლის პირველი ნაწილის შესაბამისად, კანონქვემდებარე ნორმატიული აქტია და ამავე კანონის მე-19 მუხლის პირველი ნაწილის «.დ’’ და ,,ზ’’ ქვეპუნქტების შესაბამისად, იერარქიულად კანონზე დაბლა დგას, რის გამოც მათ შორის წინააღმდეგობის წარმოქმნისას, თანახმად ამავე კოდექსის 22-ე მუხლის მე-2 ნაწილისა, უპირატესობა ეძლევა იერარქიის უფრო მაღალ საფეხურზე მდგომ ნორმატიულ აქტს _ საქართველოს შრომის კოდექსს.

ამდენად, მიუხედავად იმისა, რომ საქართველოს განათლებისა და მეცნიერების მინისტრის 2007 წლის ¹959-ე (აგრეთვე 2008 წლის 8 აპრილის ¹313-ე) ბრძანება მასწავლებლის გათავისუფლების განსხვავებულ წესს შეიცავს, სასამართლომ მიიჩნია, რომ ეს ბრძანება სადავო საკითხის გადაწყვეტისას მხედველობაში ვერ იქნებოდა მიღებული ზემოაღნიშნული გარემოებების გამო. შესაბამისად, მოსარჩელის მითითება, რომ გასაჩივრებულ ბრძანებაში მითითებულია მხოლოდ შრომის კოდექსისი 37-ე მუხლის პირველი ნაწილის «დ” ქვეპუნქტზე და აღნიშნული არ არის სხვა საკანონმდებლო ნორმებზე, დარღვევას არ წარმოადგენდა, რადგან ამ მუხლის მითითება საკმარისია მუშაკის სამსახურის დათხოვნის საფუძვლის გასარკვევად (ტომი 1, ს.ფ. 63-67).

პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა ვ. ზ-შვილმა, რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღება (ტომი 1, ს.ფ. 70-82).

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2009 წლის 3 ნოემბრის განჩინებით ვ. ზ-შვილის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, უცვლელად დარჩა გორის რაიონული სასამართლოს 2009 წლის 19 მაისის გადაწყვეტილება (ტომი 2, ს.ფ. 43-52).

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 20 ივლისის განჩინებით, ვ. ზ-შვილის საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად, გაუქმდა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2009 წლის 3 ნოემბრის განჩინება და საქმე ხელახლა განსახილველად დაუბრუნდა იმავე სასამართლოს (ტომი 2, ს.ფ. 169-178).

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 22 ნოემბრის გადაწყვეტილებით ვ. ზ-შვილის სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა, გაუქმდა გორის რაიონული სასამართლოს 2009 წლის 19 მაისის გადაწყვეტილება და მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება, ვ. ზ-შვილის სარჩელი დაკმაყოფილდა: ბათილად იქნა ცნობილი სსიპ ... ¹.. საჯარო სკოლის დირექტორის 2009 წლის 7 აპრილის ¹411 ბრძანება; ვ. ზ-შვილი აღდგენილ იქნა სსიპ ... ¹.. საჯარო სკოლის მასწავლებლის თანამდებობაზე სკოლასა და ვ. ზ-შვილს შორის 2007 წლის 1 ნოემბერს დადებული ¹45 შრომითი ხელშეკრულების პირობებითა და მისი მოქმედების ვადით; მოპასუხეს მოსარჩელის სასარგებლოდ დაეკისრა იძულებითი განაცდურის ანაზღაურება 2009 წლის 8 აპრილიდან თვეში 32 ლარისა და 76 თეთრის ოდენობით სამუშაოზე აღდგენამდე.

სააპელაციო სასამართლომ საქმეზე დადგენილად მიიჩნია შემდეგი გარემოებები:

2007 წლის 1 ნოემბერს ვ. ზ-შვილსა (დასაქმებული) და სსიპ ... ¹.. საჯარო სკოლას (დამსაქმებელი) შორის გაფორმდა ვადიანი შრომითი ხელშეკრულება 2012 წლის 1 სექტემბრამდე;

სსიპ ... ¹.. საჯარო სკოლის დირექტორის 2009 წლის 7 აპრილის ¹411 ბრძანებით ვ. ზ-შვილი 2009 წლის 8 აპრილიდან გათავისუფლდა მასწავლებლობიდან და მას, როგორც ისტორიის მასწავლებელს მოეხსნა საათობრივი დატვირთვა;

სადავო ბრძანებაში მოსარჩელის სამსახურიდან გათავისუფლების საფუძვლად მითითებულია საქართველოს შრომის კოდექსის 37-ე მუხლის პირველი ნაწილის «დ» ქვეპუნქტი, «ზოგადი განათლების შესახებ» საქართველოს კანონის 43-ე მუხლის მე-2 პუნქტი და საქართველოს განათლებისა და მეცნიერების მინისტრის 2005 წლის 15 სექტემბრის ¹448 ბრძანებით დამტკიცებული საჯარო წესდების მე-7 მუხლის პირველი პუნქტის «ნ» ქვეპუნქტი;

ვ. ზ-შვილთან შრომითი ხელშეკრულების დამსაქმებლის ინიციატივით მოშლისას, ანუ 2009 წლის 7 აპრილს, არ ყოფილა დაცული საქართველოს განათლებისა და მეცნიერების მინისტრის ¹959 ბრძანების იმ პერიოდში მოქმედი რედაქციის მოთხოვნები, კერძოდ, მე-10 მუხლის მე-2 პუნქტი და მე-5 პუნქტით განსაზღვრული პროცედურები;

ვ. ზ-შვილის ყოველთვიური ხელფასი სამსახურიდან გათავისუფლებამდე შეადგენდა 32 ლარს და 76 თეთრს.

სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა მოცემულ საქმეზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 20 ივლისის განჩინებაში ასახულ განმარტებაზე, რომლის თანახმად, მოქმედი შრომის კოდექსის 37-ე მუხლის პირველი ნაწილის «დ» ქვეპუნქტი არ შეიძლება განმარტებულ იქნეს, როგორც დამქირავებლის ცალმხრივი უფლება, ყოველგვარი საფუძვლის გარეშე გაათავისუფლოს დასაქმებული.

სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ კონკრეტულ შემთხვევაში მოპასუხე სკოლამ ვ. ზ-შვილის სამსახურიდან გათავისუფლებას საფუძვლად დაუდო შრომის კოდექსის 37-ე მუხლის პირველი ნაწილის «დ» ქვეპუნქტი, ანუ შრომითი შრომითი ხელშეკრულების მოშლა დამსაქმებლის ინიციატივით. ამდენად, მოსარჩელესთან შრომითი ურთიერთობების შეწყვეტის საფუძველი გახდა სწორედ დამსაქმებლის ცალმხრივი ნება. მოსარჩელის გათავისუფლების თაობაზე ბრძანების გამოცემის საფუძვლად მითითებულია ასევე «ზოგადი განათლების შესახებ” საქართველოს კანონის 43-ე მუხლის მე-2 პუნქტი და საქართველოს განათლებისა და მეცნიერების მინისტრის 2005 წლის 15 სექტემბრის ¹448 ბრძანებით დამტკიცებული საჯარო წესდების მე-7 მუხლის პირველი პუნქტის «ნ” ქვეპუნქტი.

სააპელაციო სასამართლომ განმარტა, რომ «ზოგადი განათლების შესახებ” საქართველოს კანონის 43-ე მუხლის მე-2 პუნქტის თანახმად, დირექტორი საქართველოს კანონმდებლობითა და სკოლის წესდებით გათვალიწინებულ ფარგლებში გამოსცემს ინდივიდუალურ სამართლებრივ აქტებს. დირექტორის იგივე უფლებამოსილებას განამტკიცებს საქართველოს განათლებისა და მეცნიერების მინისტრის 2005 წლის 15 სექტემბრის ¹448 ბრძანების მე-7 მუხლის პირველი პუნქტის «ნ” ქვეპუნქტი, ანუ აღნიშნული ნორმები ადგენს დირექტორის უფლებამოსილებას.

სააპელაციო სასამართლომ ყურადღება გაამახვილა იმ გარემოებაზე, რომ საქართველოს განათლებისა და მეცნიერების მინისტრის ¹959 ბრძანება ადგენს საჯარო სკოლის დირექტორსა და მასწავლებელს შორის დადებული შრომითი ხელშეკრულების სავალდებულო პირობებს, ამასთან, მოსარჩელის გათავისუფლების თაობაზე დირექტორის მიერ ბრძანების გამოცემის პერიოდში საქართველოს განათლებისა და მეცნიერების მინისტრის 2007 წლის 11 ოქტომბრის ¹959 ბრძანების მოქმედი რედაქციის მე-10 მუხლი აწესებდა შრომითი ხელშეკრულების მოქმედების შეწყვეტის პროცედურებს. აღნიშნული მუხლის მე-2 პუნქტი განამტკიცებდა სკოლის დირექტორის ვალდებულებას მასწავლებელთან დამსაქმებლის ინიციატივით შრომითი ხელშეკრულების მოშლამდე, საკითხის ირგვლივ გამოეკვლია ყველა გარემოება, და მხოლოდ ამ მუხლის მე-5 პუნქტით განსაზღვრული პროცედურის დაცვით მიეღო გადაწყვეტილება შრომითი ხელშეკრულების მოშლის თაობაზე. ამდენად, დამსაქმებლის ინიციატივით შრომის ხელშეკრულების მოშლის დროს დაცული უნდა ყოფილიყო აღნიშნული მუხლით გათვალისწინებული პროცედურა (მასწავლებლისათვის წერილობითი მოტივირებული პრეტენზიის გაცნობა, მასწავლებლისათვის შესაძლებლობის მიცემა გამოთქვას თავისი წერილობითი მოსაზრება სკოლის დირექტორის წარდგენილ პრეტენზიასთან დაკავშირებით და ა. შ. _ მე-10 მუხლის მე-5, მე-6, მე-7 პუნქტები). აღნიშნული ბრძანება ავსებს და აკონკრეტებს სპეციალურ სუბიექტებს _ სკოლასა და მასწავლებელს შორის შრომითსამართლებრივი ურთიერთობების წარმოშობისა და შეწყვეტის სამართლებრივ საფუძვლებს და ადგენს სპეციალურ პროცედურებს.

შრომის კოდექსის 44-ე მუხლის მიხედვით, შრომითი ურთიერთობისას, მხარის მიერ მეორე მხარისათვის მიყენებული ზიანი ანაზღაურდება საქართველოს კანონმდებლობით დადგენილი წესით. სააპელაციო სასამართლოს შეფასებით, შრომითი ურთიერთობის უკანონო შეწყვეტით მოპასუხემ დასაქმებულს წაართვა შესაძლებლობა განეხორციელებინა შრომითი ხელშეკრულებით გათვალისწინებული სამსახურებრივი მოვალეობა და მიეღო შესაბამისი შრომითი ანაზღაურება. შესაბამისად, ვ. ზ-შვილისათვის მიყენებული ზიანი განისაზღვრებოდა მისი მიუღებელი ხელფასით გათავისუფლების დღიდან სამუშაოზე აღდგენამდე.

სამოქალაქო კოდექსის 408-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, იმ პირმა, რომელიც ვალდებულია აანაზღაუროს ზიანი, უნდა აღადგინოს ის მდგომარეობა, რომელიც იარსებებდა, რომ არ დამდგარიყო ანაზღაურების მავალდებულებელი გარემოება. შესაბამისად, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ ბათილად უნდა ყოფილიყო ცნობილი სსიპ ... ¹.. საჯარო სკოლის დირექტორის 2009 წლის 7 აპრილის ბრძანება, აპელანტი აღდგენილ უნდა ყოფილიყო სსიპ ... ¹.. საჯარო სკოლის მასწავლებლის თანამდებობაზე სკოლასა და ვ. ზ-შვილს შორის 2007 წლის 1 ნოემბერს დადებული შრომითი ხელშეკრულების პირობებით, მისი მოქმედების ვადით (ტომი 2, ს.ფ. 194-202).

სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა სსიპ ... ¹.. საჯარო სკოლამ, რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

კასატორის მოსაზრებით, მოცემულ შემთხვევაში სახეზეა საქმეზე წარმოების შეწყვეტის საფუძველი დავის საგნის არარსებობის გამო. საქმე იმაში მდგომარეობს, რომ ვ. ზ-შვილმა სამუშაოდან მისი გათავისუფლების შესახებ ბრძანება გაასაჩივრა იმ სახით, როგორი სახეც მას გასაჩივრებამდე გააჩნდა. სსიპ ... ¹.. საჯარო სკოლის დირექტორის 2010 წლის 10 თებერვლის ¹219 ბრძანებით 2009 წლის ¹411 (გასაჩივრებულ) ბრძანებაში შეტანილ იქნა ცვლილებები და დამატებები, რომლებიც საკასაციო საჩივარს თან ერთვის. ამით გასაჩივრებულ ბრძანებას დაემატა ის საფუძვლები, რომლებიც ვ. ზ-შვილის მიმართ რეალურად არსებობდა და რომლებიც თავის დროზე ვერ მიეთითა. 2010 წლის 10 თებერვლის ბრძანების კანონიერების საკითხი ცალკე შეფასების საგანია, მისი გასაჩივრების უფლება მოსარჩელეს კვლავ გააჩნია. მიუხედავად ამისა, კასატორი კვლავაც იმ აზრისაა, რომ შრომის კოდექსის 37-ე მუხლის პირველი პუნქტის «დ” ქვეპუნქტის მითითება აბსოლუტურად საკმარისია სამსახურიდან მასწავლებლის გათავისუფლების შემთხვევაში (ტომი 2, ს.ფ. 207-214).

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 28 თებერვლის განჩინებით სსიპ ... ¹.. საჯარო სკოლის საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ სსიპ ... ¹.. საჯარო სკოლის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი ზემომითითებული საფუძვლით, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. სსიპ ... ¹.. საჯარო სკოლის საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად.

2. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.