ას-250-235-2011 5 მაისი, 2011 წელი

ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

თ. თოდრია (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ვ. როინიშვილი, მ. სულხანიშვილი

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი – რ. ც-ვი

მოწინააღმდეგე მხარე _ მ. დ-შვილი

დავის საგანი – თანხის დაკისრება

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 22 სექტემბრის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დამაყოფილებაზე უარის თქმა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

მ. დ-შვილმა სარჩელი აღძრა სასამართლოში რ. ც-ვის მიმართ და მოითხოვა მოპასუხისათვის მის სასარგებლოდ ვალდებულების შესასრულებლად გადაცემული თანხის – 1300 აშშ დოლარის დაბრუნების დაკისრება შემდეგი საფუძვლებით:

მოსარჩელის განმარტებით, 2005 წლის თებერვალში მოპასუხისაგან შეიძინა ახმეტის რაიონის სოფელ ...ში მდებარე საცხოვრებელი სახლი 0,16 ჰა მიწის ნაკვეთით. გარიგება შედგა წერილობითი ფორმით, რაც ხელმოწერით დაადასტურეს მხარეებმა და ორმა მოწმემ, ხელმოწერების ნამდვილობა კი, დაადასტურა ახმეტის მუნიციპალიტეტის გამგეობის სოფელ ხალაწნის ტერიტორიული ორგანოს რწმუნებულმა _ შ. ა-შვილმა. ხელშეკრულების თანახმად, რ. ც-ვმა, 1300 აშშ დოლარის მიღების სანაცვლოდ, მას ფაქტობრივ მფლობელობაში გადასცა უძრავი ნივთი, რის შემდეგაც საცხოვრებელი სახლი მის განკარგუკლებაში იყო, თუმცა გარიგებით განსაზღვრული საკუთრების უფლება საჯარო რეესტრში არ დაურეგისტრირებია.

მოსარჩლის განმარტებით, მისთვის ცნობილი გახდა, რომ რ. ც-ვმა უძრავი ნივთი ხელახლა გაასხვისა და 2009 წლის 26 ნოემბერს საკუთრების უფლებით საჯარო რეესტრში დაურეგისტრირა ო. კ-შვილს, რის გამოც რ. ც-ვისაგან მოითხოვა მისთვის 1300 აშშ დოლარის უკან დაბრუნება, რაზედაც მოპასუხემ უარი განუცხადა. აღნიშნულის გამო მ. დ-შვილმა მოითხოვა მოპასუხისაგან უსაფუძვლო გამდიდრების გზით მიღებული თანხის დაბრუნება.

მოპასუხემ სარჩელი არ ცნო იმ საფუძვლით, რომ მან მოსარჩელეს 2005 წლის თებერვალში მართლაც მიჰყიდა სადავო უძრავი ქონება და აღნიშნული საცხოვრებელი სახლი 2009 წლის 26 ნოემბრის ნასყიდობის ხელშეკრულების საფუძველზე, მართლაც ხელახლა გაასხვისა ო. კ-შვილზე და საჯარო რეესტრშიც მის სახელზე აღირიცხა, მაგრამ ო. კ-შვილმა ბინის საფასური მ. დ-შვილს გადაუხადა, რის გამოც მას მოსარჩელის მიმართ არ გააჩნია ვალდებულება უკან დაუბრუნოს სახლისა და მიწის ნაკვეთის ნასყიდობის ფასი _ 1300 აშშ დოლარი.

თელავის რაიონული სასამართლოს 2010 წლის 5 იანვრის გადაწყვეტილებით მ. დ-შვილის სარჩელი დაკმაყოფილდა, რ. ც-ვს მოსარჩელის სასარგებლოდ დაეკისრა 1300 აშშ დოლარის ეკვივალენტის ლარებში გადახდა.

საქმეში წარმოდგენილი მასალების საფუძველზე, სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია და არც მოპასუხეს გაუხდია სადავოდ, რომ 2005 წლის თებერვალში მარტივი წერილობითი ფორმით დადებული ხელშეკრულების საფუძველზე, რომელიც საჯარო რეესტრში არ დარეგისტრირებულა, მოპასუხე რ. ც-ვმა ფაქტობრივ მფლობელობაში გადასცა მოსარჩელეს ახმეტის რაიონის სოფელ ...ში მდებარე საცხოვრებელი სახლი 0,16 ჰა საკარმიდამო მიწის ნავეთით, რის სანაცვლოდაც მ. დ-შვილისაგან მიიღო 1300 აშშ დოალრი. იგივე უძრავი ნივთი 2009 წლის 26 ნოემბერს რ. ც-ვსა და ო. კ-შვილს შორის დადებული ნასყიდობის ხელშეკრულების საფუძველზე, საჯარო რეესტრში საუთრების უფლებით აღირიცხა ო. კ-შვილის სახელზე. მოპასუხეს კი დღემდე არ დაუბრუნებია მოსარჩელისათვის ნასყიდობის საგნის ღირებულების სახით მისგან მიღებული _ 1300 აშშ დოლარი. ზემოაღნიშნული ფაქტობრივი გარემობები სასამართლომ სარჩელის დამაყოფილების საფუძვლად მიიჩნია.

სასამართლომ გადაწყვეტილების სამართლებრივ საფუძვლად მიუთითა სამოქალაქო კოდექსის 59-ე, 68-ე, 183-ე, 352-ე, 405-ე, 976-ე და 979-ე მუხლები.

თელავის რაიონული სასამართლოს დასახელებული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა რ. ც-ვმა, მოითხოვა მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 22 სექტემბრის განჩინებით რ. ც-ვის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა.

სააპელაციო სასამართლომ სრულად გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ საქმეზე დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებები და ამ გარემოებების მიმართ მის მიერ გაკეთებული სამართლებრივი შეფასებები და აღნიშნა, რომ რაიონულმა სასამართლომ საქართველოს სამოქალაქო კოდექსია 183-ე, 59-ე და 976-ე მუხლის პირველი ნაწილის «ა» ქვეპუნქტზე მითითებით, სწორად დაამაყოფილდა სარჩელი.

აპელანტის განმარტება მასზე, რომ ბინის ნასყიდობის ხელშეკრულება ო. კ-შვილთან მ. დ-შვილის თხოვნით გააფორმა და, შესაბამისად, ო. კ-შვილისაგან ბინის საფასური _ 1000 აშშ დოლარი, სწორედ მოსარჩელემ მიიღო, სააპელაციო პალატამ არ გაიზიარა და მიუთითა, რომ აღნიშნული გავლენას ვერ იქონიებდა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების კანონიერებაზე, ვინაიდან იგი შესაძლოა მხარეთა შორის სხვა დავის საფუძველი გამხდარიყო.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 22 სექტემბრის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა რ. ც-ვმა, მოითხოვა მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა იმ საფუძვლით, რომ გადაწყვეტილების მიღებისას სასამართლომ უსაფუძვლოდ არ გაიზიარა მის მიერ მითითებული ფაქტობრივი გარემოებები იმასთან დაკავშირებით, რომ მან ნამდვილად მ. დ-შვილის მოთხოვნით გადაუფრომა ო. კ-შვილს საცხოვრებელი სახლი, ხოლო ნასყიდობის საფასური კი მ. დ-შვილმა მიიღო.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 4 მარტის განჩინებით რ. ც-ვის საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მიხედვით დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ რ. ც-ვის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას რ. ც-ვის საკასაციო საჩივარი, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

კასატორი, რ. ც-ვი სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 46-ე მუხლის «ვ» ქვეპუნქტის შესაბამისად, გათავისუფლებულია სახელმწიფო ბაჟის გადახდის ვალდებულებისაგან.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. რ. ც-ვის საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

2. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.