ას-254-239-2011 11 მაისი, 2011 წელი

ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

თ. თოდრია (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ვ. როინიშვილი, მ. სულხანიშვილი

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი – ა. ლ-შვილი

მოწინააღმდეგე მხარე _ ლ. და თ. ლ-შვილები

დავის საგანი – საზიარო საკუთრებაში არსებული მიწის ნაკვეთის მიტაცებული ნაწილის საერთო სარგებლობაში დაბრუნება, რაც გულისხმობს მიჯნის (ღობის) დემონტაჟს, ამასთან, სახლის იმ ნაწილის დემონტაჟს, რაც დაკავშირებულია საერთო საკუთრების მიწის ნაკვეთის მითვისებასთან და ზიანის ანაზღაურების ანგარიშში ახლად მშენებარე სახლის იმ პარამეტრებში დაბრუნება, რომელიც დამახასიათებელი იყო ძველი ნაგებობისათვის

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 6 დეკემბრის განჩინება

კასატორების მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

თბილსის საქალაქო სასამართლოში სარჩელი აღძრეს ზ. ჯ-იამ და ა. ლ-შვილმა მოპასუხეების, ლ. და თ. ლ-შვილების წინააღმდეგ და მოითხოვეს ქ. თბილისში, ... ქ. ¹21-ში მდებარე, მხარეთა საკუთრებაში არსებული მიწის ნაკვეთის მიტაცებული ნაწილის საერთო სარგებლობაში დაბრუნება, რაც გულისხმობს მიჯნის (ღობის) დემონტაჟს და ამასთან, მოპასუხეთა სახლის იმ ნაწილის დემონტაჟს, რაც დაკავშირებულია საერთო საკუთრების მიწის ნაკვეთის მითვისებასთან და ზიანის ანაზღაურების ანგარიშში ახლად მშენებარე სახლის იმ პარამეტრებში დაბრუნება, რომელიც დამახასიათებელი იყო ძველი ნაგებობისათვის შემდეგი საფუძვლებით:

სარჩელის თნახმად, თბილისში, ... ქ. ¹21-ში მდებარე მიწის ნაკვეთი, საერთო ფართით 520 კვ.მ წარმოადგენს ა. ლ-შვილის, ზ. ჯ-იას, ლ. და თ. ლ-შვილების საერთო საკუთრების ობიექტს, თუმცა აღნიშნულის მიუხედავად, მოაპსუხეებმა დაარღვიეს საერთო საკუთრების წესები და სხვა თანამესაკუთრეთა (მოსარჩელეთა) თანხმობის გარეშე, მიითვისეს მიწის ნაკვეთის ნაწილი, რომელზეც აწარმოებენ უკანონო მშენებლობას. ამასთან, მოსარჩელეთა განმარტებით, მოპასუხეებმა საერთო სარგებლობის მიწის ნაკვეთზე აღმართეს მიჯნა, რითაც მათ ხელი ეშლებათ საერთო საკუთრების მიწის ნაკვეთით სარგებლობაში. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, თ. ფ-ვამ, როგორც მოსარჩელემ და როგორც ზ. ჯ-იას წარმომადგენელმა მოითხოვა მოპასუხეთა მხრიდან აღმართული მიჯნის დემონტაჟი და მათი სახლის იმ ნაწილის დემონტაჟი, რა ნაწილითაც სახლის მიერ დაკავებული ფართობით მითვისებულია საერთო სარგებლობის მიწის ნაკვეთის ნაწილი და ზიანის ანაზღაურების ანგარიშში ახლად მშენებარე სახლის იმ პარამეტრებში დაბრუნება, რომელიც დამახასიათებელი იყო ძველი ნაგებობისათვის, ხოლო ა. ლ-შვილმა დაზუსტებული სარჩელით მოითხოვა მხოლოდ სადავო მიჯნის დემონტაჟი.

მოპასუხემ სარჩელი არ ცნო და განმარტა, რომ მათი მხრიდან ახალი ნაგებობის აღმართვის აუცილებლობა განაპირობა თბილისში მომხდარმა მიწისძვრამ, რომლითაც დაზიანდა ძველი ნაგებობა. მოპასუხეთა მითითებით, ახალი სახლის მშენებლობა წარმოებს ძველი ნაგებობის პარამეტრებში და, შესაბამისად, მოსარჩელეთა მტკიცება, რომ მოპსაუხეებმა მიითვისეს საერთო საკუთრების მიწის ნაკვეთი უსაფუძვლოა. სადავო მიჯნის ნაწილშიც, მოპასუხემ სარჩელი უსაფუძვლოდ მიიჩნია, ვინაიდან აღნიშნა, რომ სადავო მიჯნა არსებობდა ჯერ კიდევ მაშინ, ვიდრე მოპასუხეები გახდებოდნენ თბილისში, ... ქ. ¹21-ში მდებარე მიწის ნაკვეთის მესაკუთრეები.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2009 წლის 30 ნოემბრის გადაწყვეტილებით ზ. ჯ-იასა და ა. ლ-შვილის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

აღნიშნული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრეს ა. ლ-შვილმა და ზ. ჯ-იამ, მოითხოვეს გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილება.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 6 დეკემბრის განჩინებით ზ. ჯ-იასა და ა. ლ-შვილის სააპელაციო საჩივრები არ დაკმაყოფილდა.

სააპელაციო სასამართლო დაეთანხმა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ მხარეთა ახსნა განმარტებებისა და საქართველოს მიწის მართვის სახელმწიფო დეპარტამენტის მიერ 2001 წლის 10 აპრილს გაცემული საკადასტრო რუკის საფუძველზე, დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებას მასზე, რომ სადავო მიჯნა (ღობე) არსებობდა ჯერ კიდევ 1987 წელს, მაშინ, როდესაც, თბილისში, საბარგო დასახლება, ... ქ. ¹21-ში მდებარე უძრავი ნივთის ნაწილი შეიძინა მოსარჩელე ზ. ჯ-იამ, შესაბამისად, 2001 წლისათვის, როდესაც მოპასუხეები გახდენენ მითითებულ მისამართზე მდებარე უძრავი ნივთის ნაწილის თანამესაკუთრეები, სადავო ღობე არსებობდა და ის მოპასუხეებს არ აუგიათ, ამდენად, აღნიშნული დადგენილი ფაქტობრივი გარემოების გათვალისწინებით, სააპელაციო სასამართლომ აპელანტთა მოსაზრება სადავო მიჯნის არარსებობის შესახებ არ გაიზიარა.

სააპელაციო პალატამ აღნიშნა, რომ პირველი ინსტანციის სასამართლომ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს თბილისის სარეგისტრაციო სამსახურის მიერ 2007 წლის 4 მაისს გაცემული ¹23/01-15057 ცნობითა და საქმეში წარმოდგენილი საკადასტრო რუკებით, მართებულად მიიჩნია დადასტურებულად, რომ ჯერ კიდევ მოსარჩელეების ზ. ჯ-იას, ა. ლ-შვილის და მოპასუხეების თ. და ლ. ლ-შვილების სადავო სახლთმფლობელობის შესაბამის წილებზე საკუთრების უფლებათა წარმოშობამდე, გასული საუკუნის ოთხმოციან წლებამდე გაცემული საკადასტრო რუკებით დადასტურებულია ის გარემოება, რომ სადავო მიჯნა არსებობდა და ამდენად, მოცემული დავის მხარეთა წინამორბედ მესაკუთრეთა შორის არსებობდა შეთანხმება მათ თანასაკუთრებაში არსებულ მიწის ნაკვეთზე ღობის აგებისა და ამ სახით მიწით სარგებლობის თაობაზე. ზემოაღნიშნულის გათვალისწინებით, სააპელაციო პალატამ აპელანტთა მოსაზრება, რომ წინამორბედ მესაკუთრეებს შორის არ არსებობდა კონკრეტული ღობის გავლების თაობაზე შეტანხმება და ამასთან, მათ შორის არ იყო დადგენილი საზიარო საგნის მართვისა და სარგებლობის არანაირი წესი, ასევე არ გაიზიარა. ამდენად, აპელანტთა განმარტება მასზე, რომ პირველი ინსტანციის სასამართლომ არასწორად გამოიყენას საქართველოს სამოქალაქო კოდექასის 958-ე მუხლი, ასევე არ გაიზიარა, ვინაიდან აღნიშნა, რომ დღემდე სადავო ღობის არსებობა ადასტურებდა იმ გარემოებას, რომ ზ. ჯ-იას, ა. ლ-შვილის, თ. და ლ. ლ-შვილების მიერ თბილისში, ... ქ.¹21-ში მდებარე უძრავიო ქონების შესაბამისი წილების შეძენით, ისინი გახდნენ სარგებლობის წესზე უკვე არსებული შეთანხმების (გარიგების) მხარეები _ წინამორბედ მესაკუთრეთა უფლებამონაცვლეები.

აპელანტთა მოსაზრება მასზე, რომ მოპასუხეთა მხრიდან განხორციელდა საერთო საკუთრების წესების დარღვევა, რაც გამოიხატა სხვა თანამესაკუთრეთა თანხმობის გარეშე საერთო საკუთრების მიწის გარკვეული ნაწილის მითვისებასა და მასზე უნებართვო მშენებლობის წარმოებაში, სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა და აღნიშნულის საწინააღმდეგოდ მიუთითა ლევან სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს მიერ მიერ წარმოებული კვლევის შედეგად 2009 წლის 18 აგვისტოს გაცემულ ექსპერტის დასკვნაზე, რომლითაც დადგენილ იქნა გარემოება მასზე, რომ ლ. და თ. ლ-შVილების წარმოებული ახალი მშენებლობა არ სცილდება მათ თანასაკუთრებაში არსებული იდეალური ნაწილის ფარგლებს და ახალი მშენებლობის მიერ დაკავებულია მხოლოდ 77,905 კვ.მ მიწის ფართი.

სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ პირველი ინსტანციის სასამართლომ სწორიუ სამართლებრივი შეფასება მისცა საქმის ფაქტობრვ გარემოებებს, გადაწყვეტილების მიღებისას სწორად გამოიყენა და განმარტა კანონი და მართებულად მიიჩნია, რომ არ არსებობდა ზ. ჯ-იასა და ა. ლ-შვილის სარჩელის დაკმაყოფილების საფუძველი.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს დასახელებული განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ა. ლ-შვილმა, მოითხოვა მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით თავისი სარჩელის დაკმაყოფილება იმ საფუძვლით, რომ როდესაც მან შეიზინა საცხოვრებელი სახლი, 2003 წელს ზ. ჯ-იასა და ლ-შვილებს შორის მიდიოდა დავა მიჯნის შესახებ, რა სდროსაც მიჯნა არ იყო ეზოში. აღნიშნული საკითხი კი, სასამარტლოს საქმის განხილვისას არ გამოურკვევია, ხოლო მიჯნის არსებობა ფაქტობრივ გარემოებად არ შეიძლება ჩათვლილიყო.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 4 მარტის განჩინებით ა. ლ-შვილის საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მიხედვით დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ა. ლ-შვილის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორები მიუთითებენ რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას ა. ლ-შვილის საკასაციო საჩივარი, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

კასატორი, ა. ლ-შვილი «სახელმწიფო ბაჟის შესახებ» საქართველოს კანონის მე-5 მუხლის პირველი ნაწილის «მ» ქვეპუნქტის თანახმად, გათავისუფლებულია სახელმწიფო ბაჟის გადახდის ვალდებულებისაგან.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. ა. ლ-შვილის საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

2. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.