¹ას-262-246-2011 11 მაისი, 2011 წელი

ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

თ. თოდრია (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ვ. როინიშვილი, მ. სულხანიშვილი

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

საკასაციო საჩივრის ავტორი – გ. დ-შვილი (მოპასუხე)

მოწინააღმდეგე მხარეები _ ქ. მ-შვილი, ნ. ჩ-ძე (მოსარჩელეები)

დავის საგანი – უკანონო მფლობელობიდან ნივთის გამოთხოვა, ხელშეშლის აღკვეთა

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 16 დეკემბრის განჩინება

საკასაციო საჩივრის ავტორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სარჩელით მიმართეს ქ. მ-შვილმა და ნ. ჩ-ძემ მოპასუხე გ. დ-შვილის მიმართ მათ საკუთრებაში არსებული, თბილისში, ... ქ. ¹23-ში მდებარე, 53 კვ.მ ფართისა და 14 კვ.მ შემინული აივნის მოპასუხის უკანონო ფლობელობიდან გამოთხოვისა და ხელშეშლის აღკვეთის შესახებ შემდეგი საფუძვლებით: მოსარჩელეთა განმარტებით, 2008 წლის 8 თებერვალს მათსა და გ. დ-შვილს შორის გაფორმდა იპოთეკისა და სესხის ერთიანი ხელშეკრულება. გ. დ-შვილის მხრიდან ვალდებულების შეუსრულებლობის გამო მოსარჩელეებმა ჯერ მიმართეს არბიტრაჟს, ხოლო შემდგომ სააღსრულებო ბიუროს ეროვნულ სააგენტოს, სადაც მხარეებს შორის შედგა მორიგება, თუმცა მოპასუხემ არ შეასრულა მორიგების პირობები.

მოპასუხემ სარჩელი არ ცნო და მიუთითა, რომ არ არსებობდა სკ-ის 172-ე მუხლით განსაზღვრული პირობები, რადგან სადავო ფართი არ არის გამიჯნული და შეუძლებელია დადგინდეს თუ რომელი ფართია მოპასუხეთა და რომელი ფართი მოსარჩელეთა მართლზომიერ მფლობელობაში, რაც მოპასუხის განმარტებით, გამორიცხავს ნივთის გამოთხოვის მოთხოვნის დაკმაყოფილებას.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2010 წლის 14 ივლისის გადაწყვეტილებით ქ. მ-შვილისა და ნ. ჩ-ძის სარჩელი დაკმაყოფილდა, გ. დ-შვილის უკანონო მფლობელობიდან გამოთხოვილ იქნა ქ. თბილისში, ... ქ. ¹23-ში მდებარე, 53 კვ.მ ფართი და 14 კვ.მ შემინული აივანი.

აღნიშნულ გადაწყვეტილებაზე სააპელაციო საჩივარი შეიტანა გ. დ-შვილმა, მოითხოვა მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 16 დეკემბრის განჩინებით გ. დ-შვილის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა.

სააპელაციო სასამართლომ გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოება მასზე, რომ თბილისში, ... ქუჩა ¹23-ში მდებარე 53 კვ.მ მოცულობის მქონე ფართსა და 14კვ.მ ფართის მქონე შემინულ აივანს ფლობს და განაგებს მოპასუხე გ. დ-შვილი. ქ. მ-შვილი და ნ. ჩ-ძე კი, წარმოადგენენ სადავო უძრავი ქონების თანამესაკუთრეებს. სააპელაციო სასამართლო არ დაეთანხმა აპელანტის მოსაზრებას, რომ არ არსებობდა სკ-ის 172-ე მუხლით გათვალისწინებული გ. დ-შვილის უკანონო მფლობელობიდან ნივთის გამოთხოვის წინაპირობები და მიუთითა, რომ სკ-ის 172-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, მესაკუთრეს შეუძლია მფლობელს მოსთხოვოს ნივთის უკან დაბრუნება, გარდა იმ შემთხვევებისა, როცა მფლობელს ქონდა ამ ნივთის ფლობის უფლება.

იმ დადგენილი გარემოების გათვალისწინებით, რომ მოსარჩელეები ქ. მ-შვილი და ნ. ჩ-ძე იყვნენ სადავო ფართის მესაკუთრეები, რაც დასტურდებოდა საქმეში წარმოდგენილი საჯარო რეესტრის ამონაწერით, რომლის მიმართაც მოქმედებს სკ-ის 312-ე მუხლის რეესტრის უტყუარობისა და სისრულის პრეზუმფცია, ხოლო, ვინაიდან აპელანტმა ვერ დაასაბუთა მის მიერ სადავო ფართის ფლობის კანონიერი საფუძვლის არსებობა, სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა, რომ ქ. მ-შვილისა და ნ. ჩ-ძის მოთხოვნა სკ-ის 170-ე და 172-ე მუხლების პირველი ნაწილების საფუძველზე, მოპასუხის უკანონო მფლობელობიდან ნივთის გამოთხოვის თაობაზე საფუძვლიანი იყო. ამასთან, სააპელაციო პალატამ ჩათვალა, რომ პირველი ინსტანციის სასამართლომ გადაწყვეტილება სამართლებრივად სწორად დაასაბუთა, რის გამოც არ არსებობდა მისი გაუქმების საფუძველი.

აღნიშნულ გადაწყვეტილებაზე საკასაციო საჩივარი შეიტანა გ. დ-შვილის წარმომადგენელმა ე. პ-ძემ, მოითხოვა მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა შემდეგი საფუძვლებით:

კასატორის მითითებით, ვინაიდან, აღნიშნული სადავო ფართი ასევე შეიცავს მისი მარწმუნებლის მართლზომიერ მფლობელობაში არსებულ ფართს, შესაბამისად, დღეისათვის არ არსებობდა სამოქალაქო კოდექსის 172-ე მუხლით განსაზღვრული პირობები, რადგან მისი მარწმუნებლისა და მოპასუხეების ფართები ერთმანეთისგან არ არის გამიჯნული, რის გამოც შეუძლებელია დადგინდეს, თუ რომელი ფართია მისი მარწმუნებლის მართლზომიერ მფლობელობაში, რაც გამორიცხავს ნივთის გამოთხოვის მოთხოვნის დაკმაყოფილებას, ასევე სკ-ის 162-ე მუხლის საფუძველზე მოსარჩელეთა სასარჩელო განცხადება უსაფუძვლო და უკანონოა.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის პირველი აპრილის განჩინებით გ. დ-შვილის წარმომადგენელ ე. პ-ძის საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მიხედვით, დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ გ. დ-შვილის წარმომადგენელ ე. პ-ძის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას გ. დ-შვილის წარმომადგენელ ე. პ-ძის საკასაციო საჩივარი, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. მოცემულ შემთხვევაში, ვინაიდან საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნა მიჩნეული, კასატორს უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (300 ლარი) 70% _ 210 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. გ. დ-შვილის წარმომადგენელ ე. პ-ძის საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

2. კასატორს დაუბრუნდეს ე. პ-ძის მიერ საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (300 ლარი) 70% _ 210 ლარი.

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.