ას-265-250-10 13 ოქტომერი, 2010 წელი,

ქ.თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

მ. სულხანიშვილი (მომხსენებელი,თავმჯდომარე)

ვ. როინიშვილი, პ. ქათამაძე

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი –ვ. მ-შვილი(მოსარჩელე)

მოწინააღმდეგე მხარე –შპს ,, ს. რ.,, (მოპასუხე)

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს 2009 წლის 7 დეკემბრის განჩინება

დავის საგანი –ბრძანების ბათილად ცნობა, სამსახურში აღდგენა და იძულებითი განაცდურის ანაზღაურება.

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება, ახალი გადაწყვეტილების მიღება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2009 წლის 30 სექტემბრის გადაწყვეტილებით არ დაკმაყოფილდა ვ. მ-შვილის სარჩელი მოპასუხე შპს ,,ს. რ.-ს,, მიმართ, სამუშაოდან გათავისუფლების ბრძანების ბათილად ცნობის, სამსახურში აღდგენის და იძულებითი განაცდურის ანაზღაურების თაობაზე.

აღნიშნული გადაწყვეტილება საპელაციო საჩივრით გაასაჩივრა ვ. მ-შვილმა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს 2009 წლის 7 დეკემბრის განჩინებით ვ. მ-შვილის საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2009 წლის 30 სექტემბრის გადაწყვეტილება.

პალატამ დადგენილად მიიჩნია, რომ შპს „ს. რ.-ს“ სატვირთო გადაზიდვების დირექტორის 2009 წლის 1 ივლისის ბრძანების ¹93\გან-დსგ-ს საფუძველზე, ვ. მ-შვილი გათავისუფლდა ინჟინრის თანამდებობიდან, გათავისუფლების სამართლებრივ საფუძვლად მითითებულია შრომის კოდექსის 37-ე მუხლის „დ“ ქვეპუნქტი – ხელშეკრულების მოშლა.

სააპელაციო პალატამ გაიზიარა პირველი ინსტანციის მიერ მიღებული გადაწყვეტილების დასაბუთება იმის შესახებ, რომ დისკრიმინაციის დასადასტურებლად მოსარჩელემ საკუთარი ახსნა-განმარტების გარდა სხვა მტკიცებულება სასამართლოს ვერ წარუდგინა, შესაბამისად, აღნიშნული ფაქტი საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლით არ დადასტურებულა.

პალატის განმარტებით, უსაფუძვლოა აპელანტისა და მისი წარმომადგენლის მოსაზრება იმის თაობაზე, რომ თავისთავად ხელშეკრულების მოშლა, რომელსაც საფუძველი არ გააჩნია (დასაქმებულის მიმართ არ ყოფილა არც ერთი დისციპლინური ღონისძიება გამოყენებული, გააჩნია 35 წლიანი სტაჟი და სხვა) წარმოადგენს დისკრიმინაციის ფაქტის გამოვლენას.

საქართველოს კონსტიტუციის 30-ე მუხლის მეორე პუნქტის შესაბამისად, გათვალისწინებულია სახელმწიფოს მხრიდან თავისუფალი მეწარმოებისა და კონკურენციის განვითარებისათვის ხელშემწყობი მოთხოვნები, რომელიც გულისხმობს, მეწარმის უფლებას თავისი შეხედულებით შეარჩიოს კონტრაჰენტი, აირჩიოს საწარმოს ორგანიზაციულ-სამართლებრივი ფორმა, საქმიანობის საგანი, თავისი მიზნებიდან გამომდინარე დაიქირაოს და შეწყვიტოს პირთან შრომითი ურთიერთობები.

ამასთან პალატამ აღნიშნა, რომ შრომითი სამართალურთიერთობები სამეწარმეო უფლებამოსილების განხორციელებისას ხასიათდებიან გარკვეული თავისებურებებით. უპირველეს ყოვლისა, აღნიშნული თავისებურებები ვლინდება სამეწარმეო იურიდიული პირების საკუთრების უფლების რეალიზაციაში, რომლის ერთ-ერთ უმთავრეს მიზანს წარმოადგენს მოგების მიღება. ამ მიზნის მისაღწევად მას შეუძლია საკუთრებითი წესრიგის მართლზომიერი მართვა, რომლის ერთ-ერთ აუცილებელ წინაპირობას წარმოადგენს იმ მუშა-მოსამსახურეთა არჩევის უფლება, რომლებიც უზრუნველყოფენ მეწარმისათვის მოგების მიღებას.

ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, პალატამ მიიჩნია, რომ სააპელაციო საჩივარი უსაფუძვლო და დაუსაბუთებელია.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს 2009 წლის 7 დეკემბრის განჩინება საკასაციო საჩივრით გაასაჩივრა ვ. მ-შვილმა.

კასატორი საკასაციო საჩივარში მიუთითებს საქართველოს კონსტიტუციის მე-19, 30-ე მუხლს, ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა ევროპული კონვენციის მე-9, მე-14 საქართველოს შრომის კოდექსის მე-2 მუხლის მე-3 ნაწილს და 32-ე მუხლს, რითაც განმარტავს, რომ დამსაქმებელს არა აქვს უფლება სურვილისამებრ და ყოველგვარი მიზეზის გარეშე გაათავისუფლოს 35 წლის სტაჟის მქონე თანამშრომელი სამსახურიდან. ასევე დაუშვებელია ნებისმიერი სახის დისკრიმინაცია. ნებისმიერ ადამიანს აქვს მინიჭებული უფლება ჰქონდეს საკუთარი პოლიტიკური შეხედულება და ჰქონდეს აზრის გამოხატვის თავისუფლება.

ყოველივე აღნიშნულიდან გამომდინარე, კასატორმა მოითხოვა სააპელაციო სასამართლოს 2009 წლის 7 დეკემბრის განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღება.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ვ. მ-შვილის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის მიხედვით, საკასაციო საჩივარი სხვა ქონებრივ და არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგებზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე.

ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი მითითებული საფუძვლით.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძველით.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.

ყოველივე აღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი, დაუშვას ვ. მ-შვილის საკასაციო საჩივარი, რის გამოც კასატორს უარი უნდა ეთქვას საკასაციო საჩივრის განხილვაზე.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

ვ. მ-შვილი საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.