ას-266-251-2010 31 მაისი, 2010წ.

თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

მ. სულხანიშვილი (თავმჯდომარე),

ლ. ლაზარაშვილი (მომხსენებელი), ნ. კვანტალიანი

საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი განხილვის გარეშე

კასატორი _ 1. ნ. ი-ოვი, წარმომადგენელი ა. თ-ძე (მოპასუხე);

2. მ. ბ-ოვა, წარმომადგენელი ე. უ-ძე

(მოსარჩელე)

მოპასუხეები _ 1. საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს ოზურგეთის სარეგისტრაციო სამსახური; 2. ოზურგეთის მუნიციპალიტეტის საკრებულო; 3. ნოტარიუსი ლანჩხუთის რაიონში ლ. რ-შვილი

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება _ ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს

სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 22 იანვრის გადაწყვეტილება

დავის საგანი _ საკომლო წიგნის ჩანაწერის გაუქმება; საჯარო რეესტრის ჩანაწერის გაუქმება; ჩუქების ხელშეკრულების გაუქმება; სამკვიდროს მიღების ვადის აღდგენა; უღირს მემკვიდრედ ცნობა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

2006 წლის 7 აგვისტოს ოზურგეთის რაიონულ სასამართლოს სასარჩელო განცხადებით მიმართა მ. ბ-ოვამ მოპასუხეების: ე. ლ-ძის, ი. ი-ოვის, ნოტარიუს ლ. რ-შვილის, ოზურგეთის რაიონის სოფელ ნატანების საკრებულოსა და საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს ოზურგეთის სარეგისტრაციო სამსახურის მიმართ. საბოლოოდ, მოპასუხეთა წრე შემდეგნაირად განისაზღვრა: ე. ლ-ძე, ი. ი-ოვის უფლებამონაცვლე ნ. ი-ოვი, ნოტარიუსი ლ. რ-შვილი, ოზურგეთის მუნიციპალიტეტის საკრებულო და საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს ოზურგეთის სარეგისტრაციო სამსახური, ხოლო მოსარჩელის მოთხოვნები ამგვარად ჩამოყალიბდა:

ა. ვ. ბ-ოვას სამკვიდრო ქონებაზე (მოსარჩელის და) ი. ი-ოვის უღირს მემკვიდრედ ცნობა;

ბ. ზემოაღნიშნულ ქონებაზე მ. ბ-ოვას კანონიერ მემკვიდრედ ცნობა;

გ. ოზურგეთის რაიონის სოფელ ნატანებში, ვ. ბ-ოვას კომლში ი. ი-ოვის რეგისტრაციის შესახებ საკომლო წიგნის ჩანაწერის გაუქმება;

დ. საჯარო რეესტრში მიწის ნაკვეთსა და საცხოვრებელ სახლზე ი. ი-ოვის მესაკუთრეობის შესახებ ჩანაწერის ბათილად ცნობა;

ე. 2004 წლის 5 მაისს ნოტარიუს ლ. რ-შვილის მიერ დამოწმებული უძრავი ქონების ჩუქების ხელშეკრულების (რეგისტრაციის ¹1-409), რომლითაც ი. ი-ოვმა სადავო ქონება გააჩუქა ე. ლ-ძეზე, გაუქმება;

ვ. ე. ლ-ძის სახელზე მიწის უძრავი ქონების სარეგისტრაციო მოწმობის გაუქმება;

ზ. მ. ბ-ოვასათვის ვ. ბ-ოვას სამკვიდრო ქონებაზე სამკვიდროს მიღების ვადის გაგრძელება (ტომი 1, ს.ფ. 5-8, ტომი 2, ს.ფ. 20-35, 141-144).

ოზურგეთის რაიონული სასამართლოს 2009 წლის 4 ივნისის გადაწყვეტილებით მ. ბ-ოვას სარჩელი დაკმაყოფილდა: არარა აქტად იქნა ცნობილი ოზურგეთის რაიონის სოფელ ნატანების ადგილობრივი თვითმმართველობის ორგანოს 1997 წლის 28 აგვისტოს ¹65 დადგენილება, რომლითაც ი. ი-ოვი ჩაეწერა სოფელ ნატანებში ვ. ბ-ოვას კომლში; ბათილად იქნა ცნობილი არარა აქტის საფუძველზე ი. ი-ოვის სახელზე საჯარო რეესტრის მონაცემებში განხორციელებული ჩანაწერი, რომლითაც იგი აღირიცხა ოზურგეთის რაიონის სოფელ ნატანებში მდებარე 3 280კვ.მ მიწის ნაკვეთისა (ოზურგეთის რაიონი კოდი _ 26, სექტორი სოფელი ნატანები კოდი _ 01, კვარტალი ¹42, ნაკვეთის ¹227) და საცხოვრებელი სახლის მესაკუთრედ; გაუქმდა 2004 წლის 5 მაისს ნოტარიუს ლ. რ-შვილის მიერ დამოწმებული უძრავი ქონების ჩუქების ხელშეკრულება (რეგისტრაციის ¹1-409) და შესაბამისი ცვლილება შევიდა საჯარო რეესტრის მონაცემებში; ი. ი-ოვი ვ. ბ-ოვას სამკვიდრო ქონებაზე ცნობილ იქნა უღირს მემკვიდრედ; მ. ბ-ოვას გაუგრძელდა ვ. ბ-ოვას სამკვიდრო ქონებაზე სამკვიდროს მიღების ვადა. ამავე განჩინებით გაუქმდა ოზურგეთის რაიონული სასამართლოს 2006 წლის 25 დეკემბრის განჩინება ქონებაზე ყადაღის დადების შესახებ, 500 ლარის ოდენობით სახელმწიფო ბაჟის გადახდა დაეკისრა მოპასუხე ე. ლ-ძეს.

რაიონულმა სასამართლომ მიუთითა საქმეზე დადგენილ შემდეგ ფაქტობრივ გარემოებებზე:

აწ გარდაცვლილი მ. ბ-ოვა ფლობდა 2 500კვ.მ საკარმიდამო მიწის ნაკვეთს, მას რეფორმის შემდეგ მიეზომა 600კვ.მ საკარმიდამო ნაკვეთთან და 5 100კვ.მ შეკვეთილის ტერიტორიაზე;

მ. ბ-ოვას გარდაცვალების შემდეგ, კერძო საკუთრებაში არსებული მიწის ნაკვეთი აღირიცხა მ.-ს ქალიშვილზე, აწ გარდაცვლილ ვ. ბ-ოვაზე;

ვ. ბ-ოვამ და ი. ი-ოვმა იქორწინეს 1997 წლის 5 აგვისტოს. ი. (ა.) ი-ოვი ჩაეწერა მეუღლის, ვ. ბ-ოვას კომლში ვ. ბ-ოვას პირადი განცხადების საფუძველზე;

მ. ბ-ოვა გარდაიცვალა 1998 წელს, რის შემდეგაც ვ. ბ-ოვასა და ი. ი-ოვს შორის ურთიერთობა დაიძაბა;

ვ. ბ-ოვამ ი. ი-ოვთან განქორწინების თაობაზე სარჩელით მიმართა სასამართლოს. ოზურგეთის რაიონული სასამართლოს 2001 წლის 9 აგვისტოს განჩინებით საქმის წარმოება შეწყდა ვ. ბ-ოვას გარდაცვალების გამო;

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სისხლის სამართლის საქმეთა კოლეგიის 2003 წლის 19 დეკემბრის განაჩენით ი. ი-ოვი ცნობილ იქნა დამნაშავედ სისხლის სამართლის კოდექსის 109-ე მუხლის “ა” ქვეპუნქტი. სისხლის სამართლის საქმეზე დადგინდა, რომ ი. ი-ოვმა ჩაიდინა ვ. ბ-ოვასა და კ. ს-აიას (მ. ბ-ოვას ქალიშვილი) განზრახ მკვლელობა;

ი. ი-ოვმა, პატიმრობაში ყოფნისას, თავის ქალიშვილს _ ნ. ი-ოვს მისცა მინდობილობა, რომლის საფუძველზეც ნ. ი-ოვმა, კომლის ბოლო წევრის პრინციპით, ჯერ მამის სახელზე დაარეგისტრირა სადავო ქონება, ხოლო 2004 წლის 5 მაისს აჩუქა ქალიშვილს, ე. ლ-ძეს;

ი. ი-ოვი გარდაიცვალა 2006 წლის 9 აგვისტოს.

რაიონულმა სასამართლომ გაიზიარა მოსარჩელის განმარტება იმის შესახებ, რომ ი. ი-ოვი ვ. ბ-ოვას კომლში ჩაეწერა კანონდარღვევით, სოფელ ნატანების ადგილობრივი მმართველობის გამგეობის 1997 წლის 28 აგვისტოს ¹65 დადგენილების საფუძველზე.

რაიონულმა სასამართლომ მიუთითა “საქართველოს მოქალაქეთა და საქართველოში მცხოვრებ უცხოელთა რეგისტრაციისა და პირადობის დადასტურების შესახებ” კანონზე, ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის მე-60 მუხლის პირველ ნაწილზე და დაადგინა, რომ აღნიშნული აქტი წარმოადგენდა არარა აქტს, ვინაიდან გამოცემული იყო არაუფლებამოსილი ორგანოს მიერ.

სასამართლომ ასევე განმარტა, რომ ი. ი-ოვის კომლში ჩაწერა კანონიერადაც რომ მიჩნეულიყო, იგი კომლის ქონებაზე, როგორც კომლის ბოლო წევრი, უფლებას ვერ მიიღებდა, რადგან კომლში ჩაწერა მოხდა 1997 წელს. ამ დროისათვის საქართველოს მთავრობის 1993 წლის 5 მარტის ¹199 დადგენილების შესაბამისად, გაუქმებული იყო საკოლმეურნეო კომლები, ხოლო ი. ი-ოვს სამეურნეო კომლზე თანასაკუთრების უფლება არ მოუპოვებია.

რაიონული სასამართლოს მოსაზრებით, ი. ი-ოვზე, როგორც კომლის უკანასკნელ წევრზე, არასწორად მოხდა სადავო ქონების აღრიცხვა. აქედან გამომდინარე, საჯარო რეესტრის მონაცემებში უნდა შესულიყო ცვლილებები.

რაიონულმა სასამართლომ დაადგინა, რომ ვ. ბ-ოვას გარდაცვალების შემდეგ მის ქონებას დაეუფლა მ. ბ-ოვა და ჩუქების ხელშეკრულებით შეგნებულად მოხდა ქონების გასხვისება, რათა შემდგომ, ქონებაზე დავის აღძვრის შემთხვევაში, შემძენის ინტერესებიდან გამომდინარე, შენარჩუნებულიყო ქონება. სამოქალაქო კოდექსის 185-ე მუხლზე დაყრდნობით რაიონულმა სასამართლომ დაადგინა, რომ ე. ლ-ძისათვის ცნობილი იყო საქმის ფაქტობრივი გარემოებები. სასამართლომ ჩუქების ხელშეკრულება ჩათვალა მოსაჩვენებლად დადებულ, ბათილ გარიგებად.

რაიონული სასამართლოს მითითებით, ვ. ბ-ოვამ სიცოცხლეშივე მიმართა სასამართლოს სარჩელით ი. ი-ოვთან განქორწინების თაობაზე. მართალია, ი. ი-ოვს ბრალი არ შერაცხვია ანგარებით მკვლელობაში, მაგრამ მისი გასამართლების შემდეგ განვითარებულმა მოვლენებმა დაადასტურა, რომ ი. ი-ოვი შეეცადა უკანონოდ დაუფლებოდა იმ პირის ქონებას, რომელიც განზრახ მოკლა.

გარდა, რაიონულმა სასამართლომ მიუთითა სამოქალაქო კოდექსის 1310-ე და ი. ი-ოვი მიიჩნია ვ. ბ-ოვას უღირს მემკვიდრედ, ხოლო ამავე კოდექსის 1317-ე მუხლზე დაყრდნობით სარჩელი ხანდაზმულად არ ჩათვალა. მოსარჩელის ასაკისა და თავსდამტყდარი მოულოდნელი ტრაგედიის გათვალისწინებით, სამოქალაქო კოდექსის 1426-ე მუხლის შესაბამისად, სასამართლომ მოსარჩელეს გაუგრძელა სამკვიდროს მისაღებად დადგენილი ვადა (ტომი 2, ს.ფ. 154-164).

პირველი ინსტანციის სასამართლოს დასახელებული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა ნ. ი-ოვმა (წარმომადგენელი ა. თ-ძე), რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა (ტომი 2, ს.ფ. 169-182).

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2009 წლის 17 სექტემბრის განჩინებით მოცემული საქმე განსჯადობით განსახილველად გადაეცა ამავე სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატას (ტომი 2, ს.ფ. 233-239).

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 22 იანვრის გადაწყვეტილებით ნ. ი-ოვის სააპელაციო საჩივარი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, გაუქმდა ოზურგეთის რაიონული სასამართლოს 2009 წლის 4 ივნისის გადაწყვეტილება იმ ნაწილში, რომლითაც არარა აქტად იქნა ცნობილი ოზურგეთის რაიონის სოფელ ნატანების ადგილობრივი თვითმმართველობის ორგანოს 1997 წლის 28 აგვისტოს ¹65 დადგენილება, რომლითაც ი. ი-ოვი ჩაეწერა სოფელ ნატანებში ვ. ბ-ოვას კომლში, ი. ი-ოვი ცნობილ იქნა ვ. ბ-ოვას სამკვიდრო ქონებაზე უღირს მემკვიდრედ და მ. ბ-ოვას გაუგრძელდა ვ. ბ-ოვას სამკვიდროს მისაღებად დადგენილი ვადა; მართა ბ-ოვას სარჩელი იმ ნაწილში, რომლითაც იგი ითხოვდა ოზურგეთის რაიონის სოფელ ნატანების ადგილობრივი თვითმმართველობის ორგანოს 1997 წლის 28 აგვისტოს ¹65 დადგენილების არარა აქტად ცნობას, ი. ი-ოვის უღირს მემკვიდრედ ცნობას და ვ. ბ-ოვას სამკვიდროს მისაღებად დადგენილი ვადის გაგრძელებას, არ დაკმაყოფილდა.

რაიონული სასამართლოს მითითებით, ი. ი-ოვს ვ. ბ-ოვას სამკვიდრო, კანონით დადგენილ ვადაში, არ მიუღია და არც სამკვიდროს მიღების ვადის გაგრძელების მოთხოვნით მიუმართავს სასამართლოსათვის. ვ. ბ-ოვას გარდაცვალების შემდეგ, მის სამკვიდროს, ფაქტობრივად, დაეუფლა მ. ბ-ოვა. მიუხედავად ამისა, 2002 წლის 14 მაისს, იმ მოტივით, რომ იგი იყო ვ. ბ-ოვას კომლის უკანასკნელი წევრი, ი. ი-ოვი საჯარო რეესტრში დარეგისტრირდა საცხოვრებელი სახლისა და 3 280კვ.მ მიწის ნაკვეთის მესაკუთრედ. 2004 წლის 5 მაისს ი. ი-ოვმა შვილის (რწმუნებული) ნ. ი-ოვის მეშვეობით, აღნიშნული ქონება აჩუქა შვილიშვილს _ ე. ლ-ძეს. ამის შემდგომ ქონება საჯარო რეესტრში დარეგისტრირდა ე. ლ-ძის საკუთრებად. 2006 წლის 9 აგვისტოს ი. ი-ოვი გარდაიცვალა.

სააპელაციო სასამართლომ გაიზიარა აპელანტის მოსაზრება, რომ არ არსებობდა ვ. ბ-ოვას კომლში ი. ი-ოვის ჩაწერის ბათილად ცნობის საფუძვლები. ამასთან დაკავშირებით სააპელაციო სასამართლომ განმარტა, რომ საკომლო მეურნეობა არის მიწის ნაკვეთისა და სასოფლო-სამეურნეო ინვენტარის ისეთი ერთობლიობა, რომელიც ერთი ან რამდენიმე პირის, ოჯახის წევრების საკუთრებაა და ასეთად, ანუ საკომლო მეურნეობად არის რეგისტრირებული საჯარო რეესტრში. სასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის ნაკვეთისა და ინვენტარის საკომლო მეურნეობად ტრანსფორმაცია დამოკიდებულია ქონების მესაკუთრის ან თანამესაკუთრეთა ნებაზე. საქმის მასალებით არ დგინდებოდა, რომ მ. ბ-ოვასა და შემდგომში ვ. ბ-ოვას კუთვნილი ქონება წარმოადგენდა საკომლო მეურნეობის შემადგენელ ნაწილს. აქედან გამომდინარე, ი. ი-ოვს, კომლში რეგისტრაციით, ვ. ბ-ოვას კუთვნილ ქონებაზე სანივთო უფლებები არ მოუპოვებია. მოცემულ შემთხვევაში კომლში ჩაწერრით ი. ი-ოვის საცხოვრებელი ადგილის რეგისტრაცია არ მომხდარა. კომლში ჩაწერით, ადგილობრივი თვითმმართველობის მიზნებისათვის, დაფიქსირდა, რომ ვ., მ. ბ-ოვები და ი. ი-ოვი ცხოვრობდნენ ერთად. ამ რეგისტრაციას არ მოჰყოლია სამართლებრივი შედეგები. რეგისტრაცია განხორციელდა ვ. ბ-ოვასა და მ. ბ-ოვას თანხმობით, რის გამოც არ არსებობდა რეგისტრაციის ბათილად ცნობის კანონით განსაზღვრული საფუძვლები. ამდენად, რაიონული სასამართლოს გადაწყვეტილება ვ. ბ-ოვას კომლში ი. ი-ოვის ჩაწერის ბათილად ცნობის ნაწილში დაუსაბუთებელი იყო და გაუქმებას ექვემდებარებოდა.

სააპელაციო სასამართლომ ასევე გაიზიარა აპელანტის მოსაზრება, რომ არ არსებობდა ვ. ბ-ოვას სამკვიდროზე ი. ი-ოვის უღირს მემკვიდრედ ცნობის საფუძვლები. მისი განმარტებით, სამოქალაქო კოდექსის 1310-ე მუხლის შესაბამისად, იმისათვის, რომ პირი ცნობილ იქნეს უღირს მემკვიდრედ, აუცილებელია, იგი არამარტო ხელს უშლიდეს მამკვიდრებელს უკანასკნელი ნების გამოვლენაში, არამედ, იმავდროულად, ამას ჩადიოდეს სამკვიდრო მიღების ან მასში წილის გაზრდის მიზნით. ამ შემთხვევაში დავა გამომდინარეობდა იმ სისხლის სამართლის საქმიდან, რომელზეც მიღებული იყო საბოლოო შემაჯამებელი გადაწყვეტილება (განაჩენი) და დავა შეეხებოდა მსჯავრდებული პირის მოქმედების სამოქალაქო-სამართლებრივ შედეგებს. ამასთან, განაჩენით დადგენილ დანაშაულის ჩადენის მოტივს სისხლის სამართლის საქმეში გააჩნდა მაკვალიფიცირებელი მნიშვნელობა. შესაბამისად, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს 2004 წლის 10 თებერვლის განჩინებით დადგენილ ფაქტებს, მათ შორის, ფაქტს იმის შესახებ, თუ რა მოტივით ჩაიდინა ი. ი-ოვმა დანაშაული, გააჩნდა პრეიუდიციული ძალა. ამ განაჩენით დგინდებოდა, რომ ი. ი-ოვმა მკვლელობა ჩაიდინა არა ანგარების, არამედ _ შურისძიების მოტივით. ე.ი. დანაშაულის ჩადენისას ი. ი-ოვის მიზანს წარმოადგენდა არა სამკვიდროს მიღება ან მასში წილის გაზრდა, არამედ _ შურისძიება დაღუპულთა მიერ მსჯავრდებულის კუთვნილი ნივთის განადგურების გამო. ამასთან, დგინდებოდა, რომ ვ. ბ-ოვას არ შეუდგენია ანდერძი და ცხადია, ანდერძში გამოხატული ნება-სურვილის წინააღმდეგ ი. ი-ოვი ვერავითარ საქციელს ვერ ჩაიდენდა. აქედან გამომდინარე, ი. ი-ოვს დანაშაული არ ჩაუდენია ვ. ბ-ოვას სამკვიდროს მიღების მიზნით, შესაბამისად, არ არსებობდა სამოქალაქო კოდექსის 1310-ე მუხლის 1-ლი წინადადებით გათვალისწინებული მისი უღირს მემკვიდრედ ცნობის საფუძველი.

სააპელაციო სასამართლოს გაიზიარა რაიონული სასამართლოს პოზიცია ი. ი-ოვის სახელზე საჯარო რეესტრში არსებული ჩანაწერის გაუქმების ნაწილში. საჯარო რეესტრში ი. ი-ოვი ვ. ბ-ოვას დანაშთი ქონების მესაკუთრედ დარეგისტრირდა იმიტომ, რომ იყო კომლის უკანასკნელი წევრი. საქმეზე დგინდებოდა, რომ ვ. ბ-ოვას კუთვნილი ქონება არ შედიოდა საკომლო მეურნეობაში და ი. ი-ოვს ამ ქონებაზე თანასაკუთრება, კომლში რეგისტრაციით, არ მოუპოვებია. შესაბამისად, ვ. ბ-ოვას გარდაცვალების შემდეგ ი. ი-ოვი სამკვიდრო ქონების მესაკუთრე, როგორც კომლის ბოლო წევრი, არ გამხდარა.

სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებით, ი. ი-ოვს არ მოუპოვებია ქონებაზე თანასაკუთრება ვ. ბ-ოვასთან ქორწინების ფაქტითაც. დგინდებოდა, რომ საჯარო რეესტრში ი. ი-ოვის საკუთრებად დარეგისტრირდა ვ. ბ-ოვას კუთვნილი ქონების მხოლოდ ნაწილი, კერძოდ, საკარმიდამო ნაკვეთი და საცხოვრებელი სახლი. დანარჩენი უძრავი ქონება ამ დრომდე რეგისტრირებული იყო ვ. ბ-ოვას საკუთრებად. ქონება, რომლის მესაკუთრედაც ი. ი-ოვი დარეგისტრირდა, სამოქალაქო კოდექსის 1513-ე მუხლის თანახმად, წარმოადგენდა მ. ბ-ოვას საკუთრებას და ვ. ბ-ოვას იგი გადაეცა მემკვიდრეობით. სამოქალაქო კოდექსის 1161-ე მუხლის “ბ” ქვეპუნქტის მიხედვით, ქონება, რომელიც ქორწინების განმავლობაში მიღებულია მემკვიდრეობით, ითვლება სამკვიდროს მიმღები მეუღლის ინდივიდუალურ საკუთრებად. ამდენად, მემკვიდრეობით მიღებული სადავო ქონება წარმოადგენდა ვ. ბ-ოვას ინდივიდუალურ საკუთრებას.

მართალია, სამოქალაქო კოდექსის 1163-ე მუხლის თანახმად, მეუღლის ქონება შეიძლება ჩაითვალოს მეუღლეთა თანასაკუთრებად, თუ დადგინდა, რომ ქორწინების განმავლობაში გაწეული ხარჯების შედეგად ამ ქონების ღირებულება მნიშვნელოვნად გადიდდა, თუმცა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლის 1-ლი ნაწილის თანახმად, ის, რომ ქორწინების პერიოდში ვ. ბ-ოვას კუთვნილი ქონების ღირებულება, მასზე ხარჯების გაწევის შედეგად, მნიშვნელოვნად გაიზარდა, უნდა ემტკიცებინა აპელანტს. აღნიშნული მას არ განუხორციელებია. უფო მეტიც, აპელანტის მტკიცებით, მ. ბ-ოვას გარდაცვალების, ანუ ვ. ბ-ოვას მიერ სამკვიდროს მიღების შემდეგ ი. ი-ოვსა და ვ. ბ-ოვას შორის ურთიერთობა დაიძაბა და ი. ი-ოვი, პრაქტიკულად, ეწეოდა დამოუკიდებელ მეურნეობას. ეს კი ნიშნავდა, რომ ი. ი-ოვს ქონების გაუმჯობესების ხარჯი არ გაუღია. შესაბამისად, ი. ი-ოვს სადავო ქონებაზე თანასაკუთრება არ მოუპოვებია სამოქალაქო კოდექსის 1163-ე მუხლით დადგენილი საფუძვლითაც.

სააპელაციო სასამართლოს მითითებით, იმის გამო, რომ არ არსებობდა ი. ი-ოვის უღირს მემკვიდრედ ცნობის საფუძვლები, იგი, სამოქალაქო კოდექსის 1336-ე მუხლის თანახმად, ითვლებოდა ვ. ბ-ოვას პირველი რიგის მემკვიდრედ, რომელსაც შეეძლო, კანონით დადგენილი წესით, მიეღო სამკვიდრო. საქმეზე სადავო არ იყო, რომ ი. ი-ოვს ვ. ბ-ოვას სამკვიდრო კანონით დადგენილ ვადაში არ მიუღია სამოქალაქო კოდექსის 1421-ე მუხლის მე-2 ნაწილით განსაზღვრული არც ერთი ფორმით. ასეთ შემთხვევაში ი. ი-ოვს, სამოქალაქო კოდექსის 1426-ე მუხლის თანახმად, შეეძლო, მოეთხოვა სამკვიდროს მიღების ვადის გაგრძელება, თუმცა მას ასეთი მოთხოვნა არ წარუდგენია. შესაბამისად, ი. ი-ოვმა გაუშვა ვ. ბ-ოვას სამკვიდროს მისაღებად დადგენილი ვადა, ამიტომ იგი არ გამხდარა სადავო ქონების მესაკუთრე სამოქალაქო კოდექსის 1433-ე მუხლით დადგენილი საფუძვლითაც.

ამდენად, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ ი. ი-ოვს სადავო ქონებაზე საკუთრება არ შეუძენია. ეს ნიშნავდა, რომ საჯარო რეესტრში არსებული სადავო ჩანაწერი მცდარი იყო და რაიონულმა სასამართლომ მართებულად გააუქმა იგი.

სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებით, იმის გამო, რომ ი. ი-ოვი არ იყო სადავო უძრავი ქონების მესაკუთრე, მას არ შეეძლო ამ ქონებაზე ჩუქების ხელშეკრულების დადება.

საქმეზე დგინდებოდა, რომ მ. ბ-ოვა ფაქტობრივად დაეუფლა ვ. ბ-ოვას სამკვიდროს. ამიტომ სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ ი. ი-ოვის მიერ ვ. ბ-ოვას სამკვიდროს მისაღებად დადგენილი ვადის გასვლის შემდეგ, უფლებამოსილი პირი, ვისაც შეეძლო პრეტენზია განეცხადებინა ვ. ბ-ოვას სამკვიდროზე, იყო მ. ბ-ოვა. შესაბამისად, სამკვიდროს მისაღებად დადგენილი ვადის გაშვების საპატიოდ მიჩნევის მოთხოვნით სასამართლოსათვის მიმართვის გარეშე ვ. ბ-ოვას სამკვიდროზე მესაკუთრის უფლებამოსილებების განსახორციელებლად ი. ი-ოვი საჭიროებდა მ. ბ-ოვას თანხმობას. სამოქალაქო კოდექსის 102-ე მუხლის მე-2 ნაწილის დისპოზიციიდან გამომდინარე, არაუფლებამოსილი პირის მიერ საგნის განკარგვა მხოლოდ მაშინ არის ნამდვილი, თუ უფლებამოსილი პირის ამას მოიწონებს. რამდენადაც ი. ი-ოვი არ იყო უფლებამოსილი, განეკარგა ვ. ბ-ოვას სამკვიდრო და ეს გარემოება არ მოიწონეს სამკვიდროს მიღების უფლების მქონე სხვა მემკვიდრეებმა, 2004 წლის 5 მაისის ჩუქების ხელშეკრულება ბათილი იყო.

სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა რაიონული სასამართლოს მსჯელობა მ. ბ-ოვასათვის სამკვიდროს მისაღებად დადგენილი ვადის გაგრძელების ნაწილში. მოცემულ შემთხვევაში დგინდებოდა, რომ მ. ბ-ოვა ვ. ბ-ოვას გარდაცვალებისთანავე მთლიანად დაეუფლა სამკვიდროს და ფლობდა 2004 წლამდე. შესაბამისად, სამოქალაქო კოდექსის 1421-ე მუხლის მე-2 ნაწილის მიხედვით, მ. ბ-ოვამ მიიღო ვ. ბ-ოვას სამკვიდრო და არ არსებობდა სამკვიდროს მიღების ვადის გაგრძელების კანონით დადგენილი საფუძვლები (ტომი 3, ს.ფ. 85-98).

სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრეს ნ. ი-ოვმა და ე. ლ-ძემ (წარმომადგენელი ა. თ-ძე), რომლებმაც მოითხოვეს გასაჩივრებული გადაწყვეტილების იმ ნაწილში გაუქმება, რომლითაც ბათილად იქნა ცნობილი ი. ი-ოვის სახელზე საჯარო რეესტრის მონაცემებში განხორციელებული ჩანაწერები, 2001 წლის 4 აგვისტოდან სამკვიდრო გახსნილად, ხოლო მის ფაქტობრივ მფლობელად და მესაკუთრედ მ. ბ-ოვა იქნა ცნობილი, გაუქმდა ჩუქების ხელშეკრულება თანმდევი შედეგებით და ამ ნაწილში სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

კასატორების მოთხოვნები ეფუძნება შემდეგ მოტივებს:

სააპელაციო სასამართლომ არასწორად განმარტა კანონი, კერძოდ, “სასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის საკუთრების შესახებ” საქართველოს კანონი და სამოქალაქო კოდექსის 1513-ე მუხლი. სასამართლომ მიიჩნია, რომ ი. ი-ოვს კომლში რეგისტრაციით არ მოუპოვებია ვ. ბ-ოვას კუთვნილ ქონებაზე სანივთო უფლებები და მემკვიდრეობით მიღებული სადავო ქონება წარმოადგენდა ვ. ბ-ოვას საკუთრებას, რასაც კასატორები არ იზიარებენ. საქმეზე უდავოა, რომ 1993 წლამდე საკომლო წიგნის ჩანაწერებით მ. მ-ოვას კომლში რეგისტრირებული იყო ორი წევრი, ანუ კომლის ქონების ორი თანამესაკუთრე _ მ. და ვ. ბ-ოვები. კოლმეურნეობების გაუქმების შემდეგ (1993 წლიდან) ბ-ოვების კომლმა, რომლის ერთადერთ შემოსავალს საკომლო მეურნეობის წარმოება შეადგენდა, ამ სახითვე განაგრძო ფუნქციონირება და შეიძინა საკომლო მეურნეობის სტატუსი, რომლის უფლების დამდგენ ერთადერთ დოკუმენტს წარმოადგენდა საკომლო წიგნი და მისი ჩანაწერები. იმის გათვალისწინებით, რომ მ. და ვ. ბ-ოვები 1993 წლამდე, როგორც კომლის სრულუფლებიანი წევრები, საკუთრებაში ფლობდნენ კომლის ქონებას, კოლმეურნეობების გაუქმებით მათ კომლის საერთო ქონებაზე სანივთო უფლებები კი არ დაუკარგავთ, არამედ ეს უფლებები მანამდე შეინარჩუნეს, სანამ საჯარო რეესტრის სამსახურები ჩამოყალიბდებოდა და საკომლო მეურნეობის თანამესაკუთრეთა სავალდებულო რეგისტრაცია დაწესდებოდა უკვე საჯარო რეესტრის სამსახურში. მანამდე საკომლო მეურნეობის საერთო ქონებაზე უფლების დამდგენ ერთადერთ დოკუმენტს საკომლო/საადგილმამულო წიგნის ჩანაწერები წარმოადგენდა.

მოცემულ შემთხვევაში ჯერ ვ. ბ-ოვა წარმოადგენდა დედასთან _ მ. ბ-ოვასთან ერთად მათ კომლზე მიმაგრებული საკარმიდამო მიწის ნაკვეთის თანამოსარგებლეს, რასაც 1997 წლის 5 და 28 აგვისტოს განხორციელებული იურიდიული მნიშვნელობის ქმედებების შედეგად ი. ი-ოვიც შეუერთდა, რომელიც ასევე იმავე წლის 25 ნოემბრიდან, მეუღლესთან და მ. ბ-ოვასთან ერთად გახდა ამ მიწის ნაკვეთის მესაკუთრე. აღნიშნულს ადასტურებს “სასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის საკუთრების შესახებ” კანონის მე-4 მუხლში 2000 წლის 14 ივნისს განხორციელებული ცვლილება, რომლითაც ამოღებულ იქნა საკომლო მეურნეობის ცნება და მისი საჯარო რეესტრში რეგისტრაციის ვალდებულება, ამავე მუხლის მე-2 პუნქტით კი, კომლს შეუნარჩუნდა სასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის საკუთრების უფლება. ამ რედაქციით მოქმედებდა ეს საკანონმდებლო დანაწესი 2003 წლის 15 ივლისამდე. ი. ი-ოვი 2001 წლის 8 აგვისტოდან პატიმრობაში იმყოფებოდა და სასჯელს იხდიდა, სადაც გარდაიცვალა კიდეც 2006 წლის 9 აგვისტოს.

ამდენად, კასატორები მიიჩნევენ, რომ 2001 წლის 4 აგვისტოს _ ვ. ბ-ოვას გარდაცვალებისას, საკომლო მეურნეობის წევრს საადგილმამულო წიგნის ჩანაწერებით წარმოადგენდა მხოლოდ ი. ი-ოვი. შესაბამისად, სამოქალაქო კოდექსის 1323-ე მუხლის დანაწესიდან გამომდინარე, ამ დროისათვის სამკვიდრო არ გახსნილა და ი. ი-ოვის სახელზე 2002 წლის 14 მაისიდან საჯარო რეესტრში საკომლო მეურნეობის ქონების აღრიცხვა კანონშესაბამისია.

კასატორები არ იზიარებენ სააპელაციო სასამართლოს მსჯელობას მეუღლეთა თანაცხოვრების პერიოდში მათ ინდივიდუალურ საკუთრებაში არსებული ქონების გაზრდასთან დაკავშირებით. გასაჩივრებული გადაწყვეტილების თანახმად, აპელანტმა ვერ დაასაბუთა, რომ ქორწინების პერიოდში ვ. ბ-ოვას კუთვნილი ქონების ღირებულება მასზე ხარჯების გაწევის შედეგად მნიშვნელოვნად გაიზარდა. უფრო მეტიც, აპელანტის მტკიცებით მ. ბ-ოვას გარდაცვალების, ანუ ვ. ბ-ოვას მიერ სამკვიდროს მიღების შემდეგ ი. ი-ოვსა და ვ. ბ-ოვას შორის ურთიერთობა დაიძაბა და ი. ი-ოვი, პრაქტიკულად, ეწეოდა დამოუკიდებელ მეურნეობას, რაც იმას ნიშნავს, რომ ი. ი-ოვს ქონების გაუმჯობესების ხარჯი არ გაუღია. ამასთან, სააპელაციო სასამართლომ ჩათვალა, რომ ქორწინების შემდეგ ვ. ბ-ოვაზე მიღება-ჩაბარების აქტით სხვა მიწის ნაკვეთების გადაცემის ფაქტი არ შეიძლება მიჩნეულ იქნეს სადავო ქონების ღირებულების გაზრდად. ამასთან დაკავშირებით კასატორები ყურადღებას მიაქცევენ შემდეგ გარემოებებზე:

მოცემულ საქმეზე წარდგენილი, სისხლის სამართლის საქმეზე მიღებული შემაჯამებელი გადაწყვეტილებით (საქართველოს უზენაესი სასამართლოს 2003 წლის 19 დეკემბრის განაჩენი, ამავე სასამართლოს 2004 წლის 10 თებერვლის განჩინება), რაც ეყრდნობა წინასწარი გამოძიებისას მოპოვებულ მტკიცებულებებს, მათ შორის, მოწმეთა ჩვენებებს, სასამართლო იმ დასკვნამდე მივიდა, რომ ი. ი-ოვის მიმართ შერაცხული ბრალდებიდან ამოერიცხა დანაშაულის ჩადენა ანგარებით, ქვენაგრძნობითა და განსაკუთრებული სისასტიკით და ბრალდებათა ამ ნაწილში განსასჯელი გაემართლებინა, რაც აღნიშნული საქმის საკასაციო წესით განხილვისას მოწინააღმდეგე მხარეს სადავო არც გაუხდია. ი. ი-ოვი თავისი ინიციატივით არ გადასულა დედა-შვილის _ მ. და ვ. ბ-ოვების ოჯახში. იმის გამო, რომ ხანდაზმულ ქალბატონებს არ შეეძლოთ ოჯახისა და საკარმიდამო ნაკვეთის მოვლა, ი. ი-ოვს შესთავაზეს მათთან საცხოვრებლად გადასვლა და თავისი პირუტყვის გადაყვანა, რაც მისაღები აღმოჩნდა ი. ი-ოვისთვის. ამ უკანასკნელმა თავისი მასალით ბ-ოვების საკარმიდამო ნაკვეთში ჩადგა ბ-ელი, გადაიყვანა კუთვნილი საქონელი, გადაიტანა სამეურნეო და საყოფაცხოვრებო დანიშნულების ნივთები, რის შემდეგაც აქტიურად ჩაება საოჯახო მეურნეობის გაძღოლაში. რამდენადაც საკარმიდამო ნაკვეთი და დამხმარე მეურნეობა იყო მოუვლელი, ი. ი-ოვმა შეაკეთა საცხოვრებელი სახლის სახურავი, მიადგა პატარა სამზარეულო, ააგო ლითონის კონსტრუქციის ნალია, მოაწყო წისქვილი და თონე, გაასუფთავა და მოუარა საკარმიდამო ნაკვეთს, რაც საკომლო წიგნის ჩანაწერებით შეადგენდა 2 500კვ.მ-ს. გარდა ამისა, მან დამატებით შემოიმატა მიმდებარედ არსებული 600კვ.მ მიწის ნაკვეთი. სწორედ ი. ი-ოვის ასეთმა აქტიურმა და შედეგიანმა სამეურნეო ცხოვრებამ განაპირობა იმ სამართლებრივი შედეგის დადგომა, რასაც მეუღლეთა რეგისტრირებული ქორწინება წარმოშობს. საგულისხმოა, რომ მ. და ვ. ბ-ოვები, როგორც ხანდაზმული და პენიონერი პირები, იმყოფებოდნენ ი. ი-ოვის კმაყოფაზე, ვინაიდან მათ სხვა შემოსავალი, გარდა ი. ი-ოვის საკარმიდამო ნაკვეთზე ფიზიკური შრომის შედეგად მიღებული შემოსავლისა და პირიტყვის მოვლა-პატრონობით მიღებული სარგებლისა, ოჯახს არ გააჩნდა. 1999 წელს განხორციელებული მიწის რეფორმის შედეგად მეუღლეებმა სახელმწიფოსაგან უსასყიდლოდ საკუთრებაში მიიღეს 5 100კვ.მ სასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის ნაკვეთი (საკარმიდამო ნაკვეთის გარდა), რაც სამოქალაქო კოდექსის 1158-ე მუხლის თანახმად წარმოადგენს მეუღლეთა საერთო ქონებას. აღნიშნულით, ბუნებრივია, გაიზარდა იმ ქონების ღირებულება, რაც სააპელაციო სასამართლომ ვ. ბ-ოვას მიერ მემკვიდრეობით მიღებულ ინდივიდუალურ საკუთრებად ჩათვალა.

ზემოაღნიშნული ფაქტობრივი გარემოებების გათვალისწინებით კასატორები მიიჩნევენ, რომ სამოქალაქო კოდექსის 1163-ე მუხლის თანახმად, მეუღლეთა ერთად ცხოვრების პერიოდში გაწეული საოჯახო მეურნეობის შედეგად, ასევე, სახელმწიფოსაგან უსასყიდლოდ საკუთრებაში 5 100კვ.მ მიწის ნაკვეთის მიღებით, თითოეული მეუღლის ქონების ღირებულება მნიშვნელოვნად გაიზარდა, რამაც განაპირობა მათი ქონების თანასაკუთრებად გადაქცევა თანმდევი შედეგებით.

კასატორთა მითითებით, საქმის მასალებით დასტურდება ის გარემოება, რომ მ. ბ-ოვა სადავო ქონებას ფაქტობრივად არ დაუფლებია. მაგალითად, აღნიშნული დგინდება ოზურგეთის რაიონული სასამართლოს 2006 წლის 15 მაისის გადაწყვეტილებით. დასახელებულ საქმეზე მ. მ-ოვა დაინტერესებულ მხარედაც არ ყოფილა მიწვეული. მას არც შემდგომში გაუხდია სასამართლოს 2006 წლის 15 მაისის გადაწყვეტილება სადავოდ. შესაბამისად, მ. ბ-ოვას სადავო ქონებაზე არანაირი სამართლებრივი უფლება არ გააჩნია. უფრო მეტიც, დადგენილია, რომ მ. ბ-ოვამ 2005 წლის 19 აპრილს სარჩელით მიმართა ოზურგეთის რაიონულ სასამართლოს მოპასუხე ნ. ი-ოვის მიმართ, რომლითაც მოითხოვა 2004 წლის 5 მაისის ჩუქების ხელშეკრულების გაუქმება და ნ. ი-ოვის უღირს მემკვიდრედ ცნობა. სასამართლოს 2005 წლის 18 ივლისის განჩინებით სარჩელი განუხილველი დარჩა მოსარჩელის სასამართლოს მთავარ სხდომაზე არასაპატიო მიზეზით გამოუცხადებლობის გამო. მ. ბ-ოვა ჩუქების ხელშეკრულების გაუქმებას ითხოვდა იმ მოტივით, რომ ი. ი-ოვმა უკანონოდ აღრიცხა საკუთრებაში აწ გარდაცვლილი მეუღლის _ ვ. ბ-ოვას კუთვნილი ქონება, რაც ანდერძის საფუძველზე მიღებული ჰქონდა დედისაგან _ მ. ბ-ოვასაგან და წარმოადგენდა მის პირად საკუთრებას. ამ დროისათვის მოსარჩელეს ი. ი-ოვის სახელზე 2002 წლის 14 მაისს განხორციელებული საჯარო რეესტრის ჩანაწერების ბათილობა არ მოუთხოვია, აღნიშნული მოთხოვნა წარადგინა მხოლოდ 2006 წლის 7 აგვისტოს აღძრული სარჩელით, რის გამოც მას დარღვეული აქვს სარეგისტრაციო მონაცემების გაუქმებასთან დაკავშირებით დავის აღძვრის კანონით დადგენილი ერთთვიანი ვადა. ამდენად, მ. ბ-ოვა არ წარმოადგენს სამკვიდრო ქონების ფაქტობრივ მფლობელს და მემკვიდრეს. შესაბამისად, იგი არ წარმოადგენს სარეგისტრაციო ჩანაწერებისა და ჩუქების ხელშეკრულების ბათილად ცნობის მოთხოვნაზე უფლებამოსილ სუბიექტს.

კასატორთა მოსაზრებით, სააპელაციო სასამართლოს მსჯელობა ჩუქების ხელშეკრულების ბათილად ცნობის ნაწილში დაუსაბუთებელია. ი. ი-ოვი სადავო ქონებას კომლის წევრობით მიიღებდა თუ პირველი რიგის მემკვიდრეობით, იმ დროისათვის ამის გარკვევა ე. ლ-ძის ინტერესებში არ შედიოდა, ვინაიდან სახეზე იყვნენ მისი მშობლები, როგორც წინარე მემკვიდრეები. ამასთან, ქონების გაჩუქებისას საჯარო რეესტრის მონაცემები სადავოდ არ იყო გამხდარი და არც ე. ლ-ძეს ჰქონდა რაიმე საფუძველი, ეჭვი შეეტანა საჯარო რეესტრის უტყუარობის პრეზუმფციაში (ტომი 3, ს.ფ. 111-125, 199-214).

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 29 მარტის განჩინებით საკასაციო საჩივარი ე. ლ-ძის ნაწილში ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 22 იანვრის გადაწყვეტილებაზე განუხილველად იქნა გატოვებული, 2010 წლის 7 მაისის განჩინებით კი საკასაციო სასამართლომ ნ. ი-ოვის საკასაციო საჩივარი წარმოებაში მიიღო სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მიხედვით დასაშვებობის შესამოწმებლად (ტომი 3, ს.ფ. 187-188).

სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა აგრეთვე მ. ბ-ოვამ (წარმომადგენელი ე. უ-ძე), რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება სარჩელი დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის ნაწილში და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება (ტომი 3, ს.ფ. 165-174).

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 31 მაისის განჩინებით მ. ბ-ოვას საკასაციო საჩივარი ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 22 იანვრის გადაწყვეტილებაზე დასაშვებად იქნა ცნობილი და დადგინდა მისი ზეპირი მოსმენის გარეშე განხილვა.

O

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ნ. ი-ოვის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მე-5 ნაწილის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მე-5 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის განსახილველად დაშვების ამომწურავ პირობებს, როგორიცაა: ა. საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ. სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ. სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ. გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მე-5 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

კასატორი ვერ ასაბუთებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რამაც არსებითად იმოქმედა საქმის შედეგზე და განაპირობა არასწორი გადაწყვეტილების გამოტანა.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, ნ. ი-ოვის საკასაციო საჩივარი არ ექვემდებარება განსახილველად დაშვებას.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის საფუძველზე ნ. ი-ოვს უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე სპს “თ-ძე, კომპანია და პარტნიორების” მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (300 ლარი) 70% _ 210 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. ნ. ი-ოვის საკასაციო საჩივარი ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 22 იანვრის გადაწყვეტილებაზე მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. ნ. ი-ოვს დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე სპს “თ-ძე, კომპანია და პარტნიორების” მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (300 ლარი) 70% _ 210 ლარი;

3. განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.