¹ას-27-26-2010 29 მარტი, 2010წ.

თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

მ. სულხანიშვილი (თავმჯდომარე),

ლ. ლაზარაშვილი (მომხსენებელი), ნ. კვანტალიანი

საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი განხილვის გარეშე

კასატორი (მოპასუხე) _ ა. ჟ-ი

მოწინააღმდეგე მხარე (მოსარჩელე) _ თ. გ-ძე

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება _ ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2009 წლის 4 ნოემბრის განჩინება

დავის საგანი _ მესაკუთრედ ცნობა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

2009 წლის 22 აპრილს ქობულეთის რაიონულ სასამართლოს სასარჩელო განცხადებით მიმართა თ. გ-ძემ (წარმომადგენელი ე. ბ-ძე) მოპასუხე ა. ჟ-ის მიმართ. მოსარჩელემ მოითხოვა:

ა. ქობულეთის რაიონის სოფელ ... მდებარე საცხოვრებელი სახლისა და 1400კვ.მ სასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის ნაკვეთის 1/2 ნაწილის მესაკუთრედ ცნობა;

ბ. ქორწინების განმავლობაში მეუღლესთან ერთად შეძენილი ნივთების ნაწილის მიკუთვნება;

გ. მოპასუხის უკანონო მფლობელობიდან მის ინდივიდუალურ საკუთრებაში არსებული ნივთების გამოთხოვა (ს.ფ. 2-13).

მოპასუხე ა. ჟ-მა სარჩელი ცნო ნაწილობრივ, კერძოდ, იმ ნაწილში, რომლითაც მოსარჩელე მოითხოვდა საერთო საკუთრებაში არსებული ნივთების, აგრეთვე, ინდივიდუალურ საკუთრებაში არსებული ნივთების მისთვის გადაცემას. რაც შეეხებოდა საცხოვრებელი სახლისა და 1400კვ.მ მიწის ნაკვეთის 1/2 ნაწილის მიკუთვნების შესახებ მოსარჩელის მოთხოვნას, დასახელებულ ნაწილში მოპასუხემ სარჩელის უარყოფა იმით დაასაბუთა, რომ ქობულეთის რაიონის სოფელ ... მდებარე, ზემოაღნიშნული უძრავი ქონება არ იყო რეგისტრირებული საჯარო რეესტრის შესაბამის სამსახურში, იგი წარმოადგენდა მის მართლზომიერ მფლობელობაში არსებულ უძრავ ქონებას, რომელზეც თ. გ-ძეს არანაირი სამართლებრივი საფუძველი არ გააჩნდა. სარჩელზე თანდართული წერილობითი მტკიცებულებით, კერძოდ, საარქივო ამონაწერით დასტურდებოდა, რომ საცხოვრებელი სახლი აშენებული იყო 1967 წელს, ხოლო ა. ჟ-ი მოსარჩელესთან ქორწინებაში იმყოფებოდა 1993 წლიდან. ამდენად, მოსარჩელესთან ქორწინებამდე აშენებული იყო საცხოვრებელი სახლის ორივე სართული სახურავით და აივნით.

მოპასუხის მითითებით, თ. გ-ძე თავის მოთხოვნას უძრავი ქონების თანამესაკუთრედ ცნობის შესახებ ამყარებდა იმ გარემოებაზე, რომ ერთად ცხოვრების პერიოდში მნიშვნელოვნად გაიზარდა საცხოვრებელი სახლის ღირებულება და გადაიქცა მეუღლეთა თანასაკუთრებად, რაც არასწორია, ვინაიდან საცხოვრებელი სახლი დაასრულეს მოპასუხის მშობლებმა, სამშენებლო მასალა _ პარკეტი, ხის კედელი, ხის კარები და ფანჯრები მათ მიიღეს უსასყიდლოდ და ამ სამუშაოებში მოსარჩელეს არანაირი წვლილი არ მიუძღვოდა. ამასთან, გასათვალისწინებელი იყო ის გარემოება, რომ თ. გ-ძე 1994 წლიდან არსად არ მუშაობდა და რაიმე შემოსავალი არ გააჩნდა (ს.ფ. 27-34).

ქობულეთის რაიონული სასამართლოს 2009 წლის 22 მაისის გადაწყვეტილებით თ. გ-ძის სარჩელი დაკმაყოფილდა: მოსარჩელე ცნობილ იქნა ქობულეთის რაიონის სოფელ ... მდებარე, ა. ჟ-ის სახელზე რიცხული საცხოვრებელი სახლისა და 1400კვ.მ სასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის ნაკვეთის 1/2 იდეალური ნაწილის მესაკუთრედ; ა. ჟ-ს დაეკისრა მოსარჩელესთან ქორწინების განმავლობაში ერთად შეძენილი ნივთების ნაწილის ღირებულების ნახევარის, სულ 1 500 ლარის გადახდა; მოპასუხის უკანონო მფლობელობიდან გამოთხოვილ იქნა მოსარჩელის ინდივიდუალური საკუთრების (საერთო ღირებულებით 790 ლარი) ნივთები.

რაიონულმა სასამართლომ მიუთითა საქმეში არსებულ, ქობულეთის რაიონული სასამართლოს 2009 წლის 20 თებერვლის კანონიერ ძალაში შესულ დაუსწრებელ გადაწყვეტილებაზე, რომლითაც დადასტურებულია, რომ თ. გ-ძე და ა. ჟ-ი დაქორწინდნენ 1991 წლის 30 იანვარს, რაც რეგისტრირებულ იქნა სოფელ ... სასოფლო საბჭოს ¹4 სააქტო ჩანაწერით.

საქმეზე დგინდებოდა და არც მხარეებს გაუხდიათ სადავოდ ის გარემოება, რომ მხარეთა დაქორწინების დროს ა. ჟ-ის ოჯახი წარმოადგენდა კომლს, რომლის წევრები მოპასუხესთან ერთად იყვნენ მისი მშობლები, რომლებიც შემდეგ საცხოვრებლად გადავიდნენ მეზობლად ცალკე კომლის სახით.

რაიონულმა სასამართლომ მიუთითა იმ დროისათვის მოქმედ სამოქალაქო კოდექსის (1964 წლის რედაქცია) 127-ე მუხლზე, რომლის თანახმად, საკოლმეურნეო კომლის გაყრისას მთელი მისი ქონება იყოფა ახლად შექმნილ კომლებს შორის მათი წევრების წილთა შესაბამისად და თითოეული კომლის სამეურნეო საჭიროების გათვალისწინებით.

სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ კომლის გაყოფის შედეგად მოსარჩელესა და მოპასუხეს ერგოთ საცხოვრებელი სახლი და 1400კვ.მ მიწის ნაკვეთი.

რაიონულმა სასამართლომ აგრეთვე მიუთითა მოსარჩელის მიერ წარდგენილ მტკიცებულებაზე, ქობულეთის ადგილობრივი არქივის 2009 წლის 23 მარტის ¹01-20/32 საარქივო ამონაწერზე, რომლითაც დასტურდება, რომ ქობულეთის რაიონის სოფელ ... თემის საკრებულოს საარქივო დოკუმენტების თანახმად, სოფელ ნაკაიძეების ¹1 საკომლო წიგნის მიხედვით, ა. კ.-ს ძე ჟ-ი არის ცალკე კომლი და მისი ოჯახის შემადგენლობაა: ა. კ.-ს ძე ჟ-ი, ოჯახის უფროსი; გ-ძე თ. _ მეუღლე. ამავე დოკუმენტის თანახმად, ოჯახს აწერია მიწა 0.14ჰა და 1968 წელს აშენებული საცხოვრებელი სახლი, საერთო სასარგებლო ფართით 105კვ.მ, საცხოვრებელი ფართით 85კვ.მ. ამდენად, დასახელებული დოკუმენტით დასტურდებოდა, რომ თ. გ-ძე და ა. ჟ-ი იყვნენ ერთი კომლის წევრები.

რაიონული სასამართლოს განმარტებით, საქართველოს მთავრობის 1992 წლის 22 სექტემბრის ¹949 დადგენილებისა და სახელმწიფო საბჭოს 1992 წლის 21 ოქტომბრის დეკრეტის თანახმად, 1993 წლიდან საკოლმეურნეო კომლი გაუქმდა, ხოლო კომლის ქონება გადანაწილდა კომლის წევრებზე.

მართალია, მხარეებს არ წარუდგენიათ იმის დამადასტურებელი მტკიცებულება, თუ ვინ ირიცხებოდა კომლში 1993 წლის დასაწყისიდან და იდეალურად ვისზე განაწილდა კომლის ქონება, მაგრამ იქედან გამომდინარე, რომ წარდგენილი საარქივო ცნობის თანახმად, გაუქმებული კომლის შემადგენლობაში ირიცხებოდნენ მხოლოდ მოსარჩელე და მოპასუხე, რაიონულმა სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია ფაქტობრივი გარემოება, რომ გაუქმებული კომლის ქონების თანამესაკუთრეებს თანაბარი წილის უფლებით წარმოადგენდნენ ა. ჟ-ი და თ. გ-ძე.

რაიონულმა სასამართლომ არ გაიზიარა მოპასუხის არგუმენტი იმის შესახებ, რომ თ. გ-ძე 1994 წლიდან არსად მუშაობდა და არანაირი წვლილი საცხოვრებელი სახლის მდგომარეობის გაუმჯობესებასა და ქონების შეძენაში არ მიუღია. სამოქალაქო კოდექსის 1158-ე მუხლის თანახმად, მეუღლეთა მიერ ქორწინების განმავლობაში შეძენილი ქონება წარმოადგენს მათ საერთო ქონებას (თანასაკუთრებას), თუ მათ შორის საქორწინო ხელშეკრულებით სხვა რამ არ არის გათვალისწინებული. ასეთ ქონებაზე მეუღლეთა თანასაკუთრება წარმოიშობა მაშინაც, თუ ერთ-ერთი მათგანი ეწეოდა საოჯახო მეურნეობას, უვლიდა შვილებს ან სხვა საპატიო მიზეზის გამო არ ჰქონდა დამოუკიდებელი შემოსავალი. ამავე კოდექსის 1163-ე მუხლის მიხედვით, თითეული მეუღლის ქონება შეიძლება ჩაითვალოს მეუღლეთა თანასაკუთრებად, თუ დადგინდება, რომ ქორწინების განმავლობაში გაწეული ხარჯების შედეგად ამ ქონების ღირებულება მნიშვნელოვნად გადიდდა (გადაგეგმარება, მშენებლობის დასრულება, გადაკეთება და სხვა).

რაიონული სასამართლოს მითითებით, საქმეზე წარდგენილი დოკუმენტური მტკიცებულებით _ საარქივო ამონაწერით დგინდებოდა, რომ მოსარჩელესა და მოპასუხეს შორის ქორწინების რეგისტრაციის დროისათვის საცხოვრებელი სახლის საერთო სასარგებლო ფართი წარმოადგენდა 105კვ.მ-ს. მხარეთა შუამდგომლობით საქმეზე დაკითხული მოწმეების ჩვენებებით კი დასტურდებოდა, რომ ამ დროისათვის საცხოვრებელი სახლი იყო რეკონსტრუირებული და მისი საერთო სასარგებლო ფართი შეადგენდა დაახლოებით 250კვ.მ-ს. ამასთან, სახლს ჩატარებული ჰქონდა კაპიტალური რემონტი, რაც უდავოდ ადასტურებდა, რომ საცხოვრებელ სახლთან მიმართებით სახეზე იყო მეუღლეთა თანასაკუთრება.

რაც შეეხებოდა 1400კვ.მ მიწის ნაკვეთს, რომელიც მოსარჩელესა და მოპასუხეს შორის ქორწინების რეგისტრაციის დროს მოპასუხის მართლზომიერ მფლობლობაში იმყოფებოდა, რაიონული სასამართლოს განმარტებით, აღნიშნული მიწის ნაკვეთი წარმოადგენდა სახელმწიფო საკუთრებას, რასაც ადასტურებდა 1964 წლის სამოქალაქო კოდექსის 93-ე მუხლის დანაწესი, რომლის თანახმად, მიწა, მისი წიაღი, წყალი და ტყე წარმოადგენს მხოლოდ და მხოლოდ სახელმწიფო საკუთრებას და გადაიცემა მხოლოდ სარგებლობისათვის.

1997 წლის სამოქალაქო კოდექსის 1513-ე მუხლის თანახმად, ფიზიკურ პირთა კანონიერ სარგებლობაში არსებული მიწის ნაკვეთები, რომლებზეც ინდივიდუალური სახლებია განლაგებული, სამოქალაქო კოდექსის ამოქმედებიდან ითვლება ამ პირთა საკუთრებად და მათზე ვრცელდება სამოქალაქო კოდექსით უძრავი ნივთებისათვის გათვალისწინებული წესები. რაიონული სასამართლოს მითითებით, სამოქალაქო კოდექსის აღნიშნული ნორმის საფუძველზე, მოსარჩელისა და მოპასუხის კანონიერ საერთო სარგებლობაში არსებული მიწის ნაკვეთი გამოცხადდა მათ თანასაკუთრებად.

რაიონული სასამართლოს მოსაზრებით, ზემოთ დასახელებული ფაქტობრივი და სამართლებრივი გარემოებები ადასტურებდნენ, რომ მოსარჩელის მოთხოვნა ქობულეთის რაიონის სოფელ ... მდებარე საცხოვრებელი სახლისა და მიწის ნაკვეთის 1/2 ნაწილზე მისი საკუთრების სამართლებრივი აღიარების შესახებ საფუძვლიანი იყო და დაკმაყოფილებას ექვემდებარებოდა.

რაიონულმა სასამართლომ აღნიშნა, რომ მოპასუხის წარმომადგენელმა როგორც შესაგებელში, ისე სასამართლოს მთავარ სხდომაზე ცნო სარჩელი მხარეების თანასაკუთრებაში არსებული მოძრავი ნივთების 1/2 ნაწილისა და მოსარჩელის კუთვნილი ინდივიდუალური ნივთების მიკუთვნების ნაწილში. აქედან გამომდინარე, რაიონულმა სასამართლომ აღნიშნულ ნაწილში სარჩელში მითითებული ფაქტობრივი გარემოებები დამტკიცებულად მიიჩნია და სარჩელი დააკმაყოფილა (ს.ფ. 61-68).

პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილება საცხოვრებელი სახლისა და მიწის ნაკვეთის 1/2 იდეალური წილის თ. გ-ძისათვის მიკუთვნების ნაწილში სააპელაციო წესით გაასაჩივრა ა. ჟ-მა, რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებულ ნაწილში გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა (ს.ფ. 72-81).

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2009 წლის 4 ნოემბრის განჩინებით ა. ჟ-ის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, ქობულეთის რაიონული სასამართლოს 2009 წლის 22 მაისის გადაწყვეტილება დარჩა უცვლელად.

სააპელაციო სასამართლომ გაიზიარა რაიონული სასამართლოს მიერ საქმეზე დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებები და მათი სამართლებრივი შეფასება.

სააპელაციო სასამართლომ განმარტა, რომ სამოქალაქო კოდექსის 122-ე მუხლის თანახმად, საკოლმეურნეო კომლის ქონება ეკუთვნის მის წევრებს თანასაკუთრების უფლებით. საქართველოს რესპუბლიკაში სახელმწიფო მეურნეობის, კოლმეურნეობის და სხვა სასოფლო სამეურნეო საწარმოების რეორგანიზაციის წესის შესახებ მთავრობის 1992 წლის 22 სექტემბრის 949 დადგენილების, სახელმწიფო საბჭოს 1993 წლის 21 ოქტომბრის 29 დადგენილების საფუძველზე კომლი გაუქმდა. სამოქალაქო კოდექსის 1513-ე მუხლის შესაბამისად, ფიზიკურ პირთა კანონიერ სარგებლობაში არსებული მიწის ნაკვეთები, რომლებზედაც ინდივიდუალური სახლებია განლაგებული, სამოქალაქო კოდექსის ამოქმედებიდან ითვლება ამ პირთა საკუთრებად და მათზე ვრცელდება სამოქალაქო კოდექსით უძრავი ნივთებისათვის გათვალისწინებული წესები. ამდენად, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ კომლის საკუთრება წარმოადგენდა თითოეული კომლის წევრის თანასაკუთრებას. მართალია, თ. გ-ძე არ იყო რეგისტრირებული საჯარო რეესტრში (საადგილმამულო წიგნში) ქონების თანამესაკუთრედ, მაგრამ იგი რეგისტრირებული იყო, როგორც კომლის წევრი, რაც წარმოშობდა საკუთრების უფლებას, ხოლო რეესტრში დარეგისტრირება წარმოადგენდა უფლების რეგისტრაციის სამართლებრივ შედეგს. ის, რომ მხარე არ იყო დარეგისტრირებული რეესტრში, არ შეიძლებოდა გამხდარიყო მესაკუთრედ ცნობაზე უარის თქმის საფუძველი (ს.ფ. 143-150).

სააპელაციო სასამართლოს განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ა. ჟ-მა, რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

კასატორის მითითებით, სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია ფაქტობრივი გარემოება იმის შესახებ, რომ მოპასუხე თ. გ-ძესთან რეგისტრირებულ ქორწინებაში იმყოფებოდა 1991 წლის 30 იანვრიდან. ქობულეთის ადგილობრივი არქივის 2009 წლის 23 მარტის ¹01-20/32 საარქივო ამონაწერზე დაყრდნობით სასამართლომ ასევე დადგენილად ჩათვალა, რომ სოფელ ნაკაიძეების ¹1 საკომლო წიგნის მიხედვით, ა. კ.-ს ძე ჟ-ი იყო ცალკე კომლი და მასთან ერთად კომლში ირიცხებოდა მხოლოდ თ. გ-ძე, კომლს ეწერა 0.14ჰა მიწის ნაკვეთი და 1968 წელს აშენებული საცხოვრებელი სახლი საერთო სასარგებლო ფართით 105კვ.მ. სააპელაციო სასამართლოში ა. ჟ-მა წარადგინა ამავე კომლის შესახებ სრულყოფილი ინფორმაციის შემცველი საარქივო ცნობა, რაც სასამართლომ საქმეზე მიიღო, როგორც მტკიცებულება, თუმცა მას მისცა არასწორი სამართლებრივი შეფასება. ქობულეთის ადგილობრივი არქივის 2009 წლის 5 მაისის საარქივო ცნობით დასტურდება, რომ ჩანაწერი თ. გ-ძის კომლში რეგისტრაციის შესახებ შესრულებულია სხვა მელნით და სხვა კალიგრაფიით. ამის გამო დანართის სახით მხარეს გადაეცა საკომლო წიგნის ქსეროასლი.

კასატორი ყურადღებას მიაქცევს იმ გარემოებას, რომ მას, როგორც კომლის უფროსს, არანაირი თანხმობა არ მიუცია თ. გ-ძის კომლში რეგისტრაციაზე.

კასატორი აღნიშნავს, რომ სააპელაციო სასამართლომ თ. გ-ძე სადავო ქონების მესაკუთრედ ცნო იმ საფუძვლითაც, რომ ა. ჟ-თან მისი თანაცხოვრების პერიოდში ქონებას ჩაუტარდა მნიშვნელოვანი რემონტი და იგი გადაიქცა მეუღლეთა თანასაკუთრებად. სასამართლოს ეს დასკვნა არის კანონშეუსაბამო და დაუსაბუთებელი. ამ თვალსაზრისით სააპელაციო სასამართლომ სრულად გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოება, რომელიც თავის მხრივ, ეფუძნება სასამართლო სხდომაზე დაკითხულ მოწმეთა ახსნა-განმარტებებს. სინამდვილეში, ა. ჟ-ი ადასტურებდა მხოლოდ იმ გარემოებას, რომ მოსარჩელესთან ქორწინების პერიოდში საცხოვრებელ სახლზე მიმატებულ იქნა მხოლოდ ღია აივნები, ამასთან, მიმდინარე რემონტი ჩაუტარდა საცხოვრებელი სახლის პირველი სართულის მხოლოდ სამ ოთახს. სამოქალაქო კოდექსის 1163-ე მუხლი პირდაპირ უთითებს, რომ თითოეული მეუღლის ქონება შეიძლება ჩაითვალოს მეუღლეთა თანასაკუთრებად, თუ დადგინდება, რომ ქორწინების განმავლობაში გაწეული ხარჯების შედეგად ამ ქონების ღირებულება მნიშვნელოვნად გადიდდა. აქ საუბარია ქონების მნიშვნელოვან გაუმჯობესებაზე. მოცემულ შემთხვევაში სასამართლოს არ გამოურკვევია, რამდენს შეადგენდა ქონების თავდაპირველი ღირებულება, რა მოცულობით გაიზარდა იგი შემდგომში. ამასთან, დასახელებული ფაქტობრივი გარემოება არ შეიძლებოდა დადგენილიყო მოწმეთა ჩვენებებით, იგი უნდა დადგენილიყო სხვა სახის მტკიცებულებებით, მაგალითად, ექსპერტიზის დასკვნით. იმ შემთხვევაში, თუკი ექსპერტიზის დასკვნით დადასტურდებოდა, რომ საცხოვრებელი სახლის ღირებულება ქორწინების პერიოდში მნიშვნელოვნად გაუმჯობესდა, მოსარჩელე შეიძლებოდა ამ საფუძვლით მესაკუთრედ ცნობილიყო მხოლოდ იმ ქონებაზე, რომლის ღირებულებაც გაუმჯობესდა და არა 1400კვ.მ მიწის ნაკვეთზე (ს.ფ. 159-167).

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ა. ჟ-ის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მე-5 ნაწილის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მე-5 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის განსახილველად დაშვების ამომწურავ პირობებს, როგორიცაა: ა. საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ. სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ. სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ. გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე.

საკასაციო სასამართლოს მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა არსებითი პროცესუალური დარღვევების გარეშე და საქმეზე არსებითად სწორი განჩინებაა მიღებული. მოცემული საქმე არ არის მნიშვნელოვანი სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ ამ შემთხვევაში არ არსებობს სააპელაციო სასამართლოს მიერ გამოყენებული სამართლის ნორმების განმარტებისა და სამართლის განვითარების მიზნით საკასაციო სასამართლოს მიერ ზოგადი მნიშვნელობის მქონე სახელმძღვანელო და სარეკომენდაციო გადაწყვეტილების გამოტანის ფაქტობრივი საჭიროება.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, ა. ჟ-ის საკასაციო საჩივარი არ ექვემდებარება განსახილველად დაშვებას.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის საფუძველზე ა. ჟ-ს უნდა დაუბრუნდეს მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (300 ლარი) 70% _ 210 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. ა. ჟ-ის საკასაციო საჩივარი ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2009 წლის 4 ნოემბრის განჩინებაზე მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. ა. ჟ-ს დაუბრუნდეს მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (300 ლარი) 70% _ 210 ლარი;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.