ას-281-266-10 10 ივნისი, 2010 წელი

ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ვ. როინიშვილი (თავმჯდომარე), მ. სულხანიშვილი (მომხსენებელი), თ. თოდრია

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი – მ. ლ-შვილი (მოსარჩელე)

მოწინააღმდეგე მხარე – სს “კახეთის ენერგოდისტრიბუცია” (მოპასუხე)

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2009 წლის 22 ივლისის განჩინება

დავის საგანი – ქმედების განხორციელების დავალდებულება;

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება, ახალი გადაწყვეტილების მიღება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

2009 წლის 17 თებერვალს მ. ლ-შვილმა სასარჩელო განცხადებით მიმართა თელავის რაიონულ სასამართლოს სს “კახეთის ენერგოდისტრიბუციის” მიმართ.

მოსარჩელემ განმარტა, რომ მეზობლის – მ. კ-შვილის სახლში შემავალი ელექტრო სადენები გადიოდა მის კუთვნილ ბოძზე. მ. კ-შვილი მასთან მტრულ დამოკიდებულებაში იყო, დენს უთიშავდა და ფიზიკური გასწორებითაც ემუქრებოდა. აღნიშნულიდან გამომდინარე, მოსარჩელემ მოითხოვა სს “კახეთის ენერგოდისტრიბუციას” დავალებოდა მ. კ-შვილის ელექტრო სადენების გადატანა მისი კუთვნილი ელექტრო საყრდენიდან.

თელავის რაიონული სასამართლოს 2009 წლის 23 აპრილის გადაწყვეტილებით მ. ლ-შვილის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

სასამართლომ დადგენილად შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები მიიჩნია:

1. მოსარჩელე მხარის მიერ სადავოდ გამხდარი ელექტრო საყრდენი მ. ლ-შვილის საკუთრება არ არის;

2. საყრდენი სახელმწიფოს კუთვნილ მიწაზე დგას;

3. მ. ლ-შვილს აღარ უწყდება ელექტრო ენერგიის მიწოდება;

4. მოსარჩელისა და მ. კ-შვილის სადენები ერთმანეთს ხელს არ უშლის.

აღნიშნული გადაწყვეტილება მ. ლ-შვილმა სააპელაციო წესით გაასაჩივრა და მისი გაუქმება მოითხოვა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2009 წლის 22 ივლისის განჩინებით მ. ლ-შვილის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, პირველი ინსტანციის სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება უცვლელი დარჩა.

სააპელაციო სასამართლო დაეთანხმა პრიველი ინსტანციის სასამართლოს ფაქტობრივ-სამართლებრივ დასაბუთებას და აღნიშნა, რომ მ. ლ-შვილმა ვერ წარადგინა ელექტრო საყრდენზე საკუთრების უფლების დამადასტურებელი რაიმე მტკიცებულება. ხელშეშლის აღკვეთის მოთხოვნა კი, სამოქალაქო კოდექსის 172-ე მუხლის მე-2 ნაწილის საფუძველზე, მხოლოდ მესაკუთრეს გააჩნია.

სააპელაციო სასამართლოს აღნიშნული განჩინება მ. ლ-შვილმა საკასაციო წესით გაასაჩივრა, მისი გაუქმება და საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღება მოითხოვა. კასატორის მტკიცებით, სააპელაციო სასამართლომ არ გაითვალისწინა ის გარემოება, რომ მ. კ-შვილი წლების მანძილზე დენს უთიშავდა და მოკვლითაც ემუქრებოდა, გარდა ამისა, სასამართლომ სხდომაზე დაგვიანებით მისული მოწმე არ დაკითხა, რომელიც დაადასტურებდა საყრდენის Mმოსარჩელის მიერ შესყიდვის ფაქტს.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 30 მარტის განჩინებით მ. ლ-შვილის საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში 391-ე მუხლის მიხედვით დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ მ. ლ-შვილის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის მიხედვით, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებზე დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომლებსაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით, ვინაიდან სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი, დაუშვას მ. ლ-შვილის საკასაციო საჩივარი, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

მ. ლ-შვილის საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.