ას-299-282-2010 7 ივნისი, 2010წ.

თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ვ. როინიშვილი (თავმჯდომარე),

ლ. ლაზარაშვილი (მომხსენებელი), ნ. კვანტალიანი

საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი განხილვის გარეშე

კასატორები (მოსარჩელეები) _ ნ. ხ-შვილი, ი. ფ-შვილი, მ. ქ-ძე, ვ. ფ-ძე, რ. ა-ძე, ე. ჩ-ძე

მოწინააღმდეგე მხარე (მოპასუხე) _ საქართველოს სამომხმარებლო კოოპერატივების ცენტრალური კავშირი “ც.”

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება _ თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 3 თებერვლის განჩინება

დავის საგანი _ მეპაიეთა რაოდენობის დაზუსტება, მეპაიეებზე კოოპერაციული საკუთრების განაწილება-დამკვიდრება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

თბილისის კრწანისი-მთაწმინდის რაიონულ სასამართლოს სარჩელით მიმართეს ნ. ხ-შვილმა, ი. ფ-შვილმა, მ. ქ-ძემ, ვ. ფ-ძემ, რ. ა-ძემ, ე. ჩ-ძემ მოპასუხე საქართველოს სამომხმარებლო კოოპერატივების ცენტრალური კავშირის _ “ც.” მიმართ. მოსარჩელეებმა მოითხოვეს მოპასუხისათვის მეპაიეთა რაოდენობის დაზუსტებისა და მათზე კოოპერაციული საკუთრების განაწილება-დამკვიდრების დავალება.

მოსარჩელეთა მოთხოვნა ეფუძნებოდა “სამომხმარებლო კოოპერაციის შესახებ” საქართველოს კანონის მე-13 მუხლის პირველ პუნქტს, რომლის თანახმად, საქართველოს სამომხმარებლო კოოპერატივების ცენტრალური კავშირი “ც.” ვალდებული იყო, 1998 წლის 1 იანვრამდე მოეხდინა მეპაიეთა რაოდენობის დაზუსტება და მათზე კოოპერაციული საკუთრების განაწილება-დამკვიდრება (ტომი 1, ს.ფ. 10-13, ტომი 4, ს.ფ. 108-118, 169-176).

მოპასუხემ სარჩელი არ ცნო და განმარტა, რომ “სამომხმარებლო კოოპერაციის შესახებ” საქართველოს კანონის მე-13 მუხლის პირველი პუნქტის დანაწესი ნიშნავდა არა იმას, რომ ქონება უნდა განაწილებულიყო კონკრეტულ მეპაიეებზე, არამედ _ ქონების განაწილება უნდა მომხდარიყო “ც.” გაერთიანებულ სამომხმარებლო კოოპერატივებზე. აქედან გამომდინარე, მოსარჩელეებს არ ჰქონდათ ქონების მათზე გადაცემის მოთხოვნის უფლება (ტომი 4, ს.ფ. 169-176).

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2009 წლის 24 ივლისის გადაწყვეტილებით ნ. ხ-შვილის, ი. ფ-შვილის, მ. ქ-ძის, ვ. ფ-ძის, რ. ა-ძის, ე. ჩ-ძის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

საქალაქო სასამართლომ მიუთითა საქმეზე დადგენილ შემდეგ უდავო ფაქტობრივ გარემოებებზე:

მოსარჩელეები წარმოადგენენ თბილისის სამომხმარებლო კოოპერატივის მეპაიეებს, რაც “სამომხმარებლო კოოპერაციის შესახებ” საქართველოს კანონის 1-ლი მუხლის 1-ლი პუნქტის “ა” ქვეპუნქტის შესაბამისად ნიშნავდა, რომ ისინი წარმოადგენდნენ სამომხმარებლო კოოპერაციის სისტემაში შემავალი ერთ-ერთი ორგანიზაციის (სამომხმარებლო კოოპერატივის) მეპაიეებს;

საქართველოს სამომხმარებლო კოოპერატივების ცენტრალურ კავშირში _ “ც.” გაერთიანებულია საქართველოს თითქმის ყველა რაიონის სამომხმარებლო კოოპერატივი _ 64 სამომხმარებლო კოოპერატივი, მათ შორის, თბილისის სამომხმარებლო კოოპერატივი;

მოპასუხე აღიარებდა იმ გარემოებას, რომ საქართველოს სამომხმარებლო კოოპერატივების ცენტრალური კავშირის _ “ც.” მიერ არ განხორციელებულა “სამომხმარებლო კოოპერაციის შესახებ” საქართველოს კანონის მე-13 მუხლის 1-ლი პუნქტით გათვალისწინებული ვალდებულება;

საქალაქო სასამართლომ აღნიშნა, რომ მოცემული დავის გადაწყვეტისას მნიშვნელოვანი იყო “სამომხმარებლო კოოპერაციის შესახებ” საქართველოს კანონის მე-13 მუხლის 1-ლი პუნქტის განმარტება, კერძოდ, იმის დადგენა, თუ რამდენად იყო საქართველოს სამომხმარებლო კოოპერატივების ცენტრალური კავშირი _ “ც.” ვალდებული, უზრუნველეყო მასში გაერთიანებული სამომხმარებლო კოოპერატივების მეპაიეთათვის კოოპერაციული საკუთრების (ქონების) გადაცემა და განაწილება. ამისათვის საჭირო იყო სამომხმარებლო კოოპერაციის სისტემაში შემავალი ორგანიზაციების ორგანიზაციულ-სამართლებრივი ფორმების, მათი, როგორც სხვადასხვა იურიდიული პირების ურთიერთდამოკიდებულებისა და ერთმანეთთან ურთიერთობისას სუბიექტური დამოუკიდებლობის ხარისხის გაანალიზება.

საქალაქო სასამართლომ ყურადღება მიაქცია იმ გარემოებას, რომ კანონმა ერთმანეთისაგან განასხვავა და ცალ-ცალკე სუბიექტებად წარმოაჩინა კოოპერატივის ორგანიზაციულ-სამართლებრივი ფორმის მქონე ორი იურიდიული პირი. პირველს წარმოადგენს სამომხმარებლო კოოპერატივი, რომელიც იქმნება ფიზიკურ და იურიდიულ პირთა საპაიო შენატანების ნებაყოფლობითი გაერთიანებით, ხოლო სამომხმარებლო კოოპერაციის მეორე სუბიექტია სამომხმარებლო კოოპერატივების კავშირი, რომელშიც, სამომხმარებლო კოოპერატივისაგან განსხვავებით, გაერთიანებულები არიან მხოლოდ იურიდიული პირები _ სამომხმარებლო კოოპერატივები და შესაძლებელია სხვა სახის იურიდიული პირებიც. სამომხმარებლო კოოპერატივში გაწევრიანებისათვის საკმარისი არ არის მხოლოდ პაის გადახდა, ამისათვის საჭიროა, სამომხმარებლო კოოპერატივის წევრობის მსურველმა ცნოს, აღიაროს კოოპერატივის წესდება და გადაიხადოს სამომხმარებლო კოოპერატივში შესასვლელი საწევრო, გაწევრიანებისათვის საჭირო თანხა. ყველა ამ პირობის დაკმაყოფილების შემთხვევაში პირი ხდება სამომხმარებლო კოოპერატივის წევრი და მას მეპაიე ეწოდება. რაც შეეხება სამომხმარებლო კოოპერატივების კავშირს, ის იქმნება მხოლოდ იურიდიულ პირთა ქონების წილობრივი გაერთიანებით და ამ პირებს კანონი მოიხსენიებს სამომხმარებლო კოოპერატივების კავშირის წევრებად. ამდენად, სამომხმარებლო კოოპერატივში გაერთიანებული არიან მეპაიეები, ხოლო სამომხმარებლო კოოპერატივების კავშირს ჰყავს წევრები. თავის მხრივ, მეპაიეობა და სამომხმარებლო კავშირის წევრობა მეპაიე და წევრ პირებს ანიჭებს გარკვეულ უფლებებს, მათ ეკისრებათ გარკვეული ვალდებულებებიც. მეპაიე უფლებამოსილია, მონაწილეობდეს სამომხმარებლო კოოპერატივის მართვასა და საქმიანობაში. ანალოგიური უფლებამოსილებითაა აღჭურვილი სამომხმარებლო კოოპერატივის კავშირის წევრიც. სწორედ მეპაიეთა საერთო კრებაა უფლებამოსილი, განსაზღვროს სამომხმარებლო კოოპერატივის მართვისა და საქმიანობის ძირითადი მიმართულებები, აირჩიოს აღმასრულებელ-განმკარგულებელი და მაკონტროლებელი ორგანოები, გააკონტროლოს მათი საქმიანობა. იგივე ფუნქციის მატარებელია სამომხმარებლო კოოპერატივების კავშირის შემთხვევაში წარმომადგენელთა კრება (ყრილობა), რომელიც შედგება კავშირის წევრი სამომხმარებლო კოოპერატივების და სხვა წევრი იურიდიული პირების წარმომადგენლებისაგან. როგორც ერთ, ისე მეორე კოოპერატივს აქვთ თავიანთი ხელმძღვანელობით-წარმომადგენლობითი უფლებამოსილების განმახორციელებლი ორგანოები _ სარევიზიო კომისიები.

საქალაქო სასამართლოს მოსაზრებით, ყოველივე ზემოაღნიშნული მიუთითებდა სამომხმარებლო კოოპერატივისა და ასეთი კოოპერატივების კავშირების დამოუკიდებელ სამართალსუბიექტურობაზე, თითოეული მათგანი დამოუკიდებლად განსაზღვრავდა თავისი საქმიანობის მიმართულებებს და მიუხედავად იმისა, რომ სამომხმარებლო კოოპერატივები წარმოადგენდნენ სამომხმარებლო კოოპერატივების კავშირების წევრებს, კავშირი ვერ ჩაერეოდა კოოპერატივის საქმიანობის დამოუკიდებლობაში, სამომხმარებლო კოოპერატივისა და ასეთი კოოპერატივის კავშირის უფლებები და ვალდებულებები განისაზღვრებოდა მხოლოდ წევრობიდან გამომდინარე ურთიერთობით. შესაბამისად, სამომხმარებლო კოოპერატივის კავშირი არ იყო უფლებამოსილი სამომხმარებლო კოოპერატივის თანხმობის გარეშე განეკარგა მისი ქონება, ასევე, კავშირს არც იმის ვალდებულება გააჩნდა, რომ სამომხმარებლო კოოპერატივის მეპაიეთა შორის გაენაწილებინა კოოპერატივის ან თავისი საკუთარი ქონება. წინააღმდეგ შემთხვევაში ადგილი ექნებოდა სამომხმარებლო კოოპერატივის და სამომხმარებლო კოოპერატივების კავშირის, ამ ორი დამოუკიდებელი იურიდიული პირის უფლებამოსილებათა აღრევას, რაც გაურკვეველს გახდიდა კანონმდებლის ნებას, რომ სამომხმარებლო კოოპერატივი და სამომხმარებლო კოოპერატივების კავშირი წარმოეჩინა ორ ურთიერთდამოუკიდებელ სამართალსუბიექტად.

საქალაქო სასამართლომ მიიჩნია, რომ მეპაიეს უფლება ჰქონდა სათანადო საფუძვლის არსებობის შემთხვევაში ქონება მოეთხოვა მხოლოდ სამომხმარებლო კოოპერატივისაგან, ასეთივე უფლებამოსილებით სარგებლობდა კავშირის წევრი იურიდიული პირი სამომხმარებლო კოოპერატივების კავშირის მიმართ.

საქალაქო სასამართლოს მითითებით, ზემოაღნიშნული მსჯელობის მართებულობას ადასტურებდა “სამომხმარებლო კოოპერაციის შესახებ” საქართველოს კანონის მე-12 მუხლის შინაარსიც, რომლის თანახმად, სამომხმარებლო კოოპერატივის ლიკვიდაციისას, მას შემდეგ, რაც კრედიტორებთან განხორციელდება ანგარიშსწორება, დარჩენილი ქონება ნაწილდება ლიკვიდირებული სამომხმარებლო კოოპერატივის მეპაიეებს შორის. იგივე დანაწესი გაითვალისწინა კანონმა სამომხმარებლო კოოპერატივების კავშირის და ცენტრალური კავშირის ლიკვიდაციისას იმ განსხვავებით, რომ კრედიტორული ვალდებულებისაგან თავისუფალი ქონება ნაწილდება მხოლოდ შესაბამისი კავშირის, თუ ცენტრალური კავშირის წევრებს შორის. ამდენად, კანონმდებელმა საქართველოს სამომხმარებლო კოოპერატივების ცენტრალური კავშირს _ “ც.”, მიუხედავად იმისა, რომ მასში გაწევრიანებულია სამომხმარებლო კოოპერაციის ორგანიზაციათა უმრავლესობა, თვით ლიკვიდაციის დროსაც კი არ მისცა უფლება, ქონება გაენაწილებინა თუნდაც ცეკავშირის წევრ სამომხმარებლო კოოპერატივის მეპაიეთა შორის.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საქალაქო სასამართლომ დაასკვნა, რომ “სამომხმარებლო კოოპერაციის შესახებ” საქართველოს კანონის მე-13 მუხლის 1-ლი ნაწილით გათვალისწინებული დანაწესი არ უნდა ყოფილიყო გაგებული უშუალოდ საქართველოს სამომხმარებლო კოოპერატივების ცენტრალური კავშირის _ “ც.” მავალდებულებელ ისეთ ნორმად, რომელიც გულისხმობს კოოპერაციის სისტემაში არსებული მეპაიეებისათვის (სამომხმარებლო კოოპერატივის წევრებისათვის) კოოპერაციული საკუთრების განაწილება-გადაცემას. ამ ნორმით “ც.”, როგორც ყველაზე მსხვილ კოოპერაციულ ორგანიზაციას, დაევალა, ორგანიზება გაეწია და სისტემატური სახე მიეცა იმ ქმედებებისათვის, რაც უზრუნველყოფდა ცეკავშირში გაწევრიანებული სამომხმარებლო კოოპერატივებისაგან მათი მეპაიეების რაოდენობის დაზუსტებას, მეპაიეთა პაის დადგენას და სათანადო საფუძვლის არსებობისას სამომხმარებლო კოოპერატივების მიერ თავიანთ მეპაიეებზე ქონების განაწილება-დამკვიდრებას (ტომი 4, ს.ფ. 195-201).

პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრეს ნ. ხ-შვილმა, ი. ფ-შვილმა, მ. ქ-ძემ, ვ. ფ-ძემ, რ. ა-ძემ, ე. ჩ-ძემ, რომლებმაც მოითხოვეს გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება (ტომი 4, ს.ფ. 241-252).

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 3 თებერვლის განჩინებით ნ. ხ-შვილის, ი. ფ-შვილის, მ. ქ-ძის, ვ. ფ-ძის, რ. ა-ძისა და ე. ჩ-ძის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2009 წლის 24 ივლისის გადაწყვეტილება.

სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიამ საქმე განიხილა არსებითი ხასიათის საპროცესო დარღვევების გარეშე, სწორად დაადგინა საქმის ფაქტობრივი გარემოებები და სწორი სამართლებრივი შეფასება მისცა მათ.

სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებით, დასაბუთებული იყო პირველი ინსტანციის სასამართლოს დასკვნა, რომ მეპაიეს უფლება აქვს, სათანადო საფუძვლის არსებობის შემთხვევაში ქონება მოითხოვოს მხოლოდ სამომხმარებლო კოოპერატივისაგან და არა სამომხმარებლო კოოპერატივის ეროვნული ალიანსის _ “ც.”, რომელიც სამომხმარებლო კოოპერატივების კავშირია და მასში, ამ უკანასკნელისაგან განსხვავებით, გაერთიანებული არიან მხოლოდ იურიდიული პირები _ სამომხმარებლო კოოპერატივები (შესაძლებელია სხვა სახის იურიდიული პირებიც) (ტომი 4, ს.ფ. 64-71).

სააპელაციო სასამართლოს განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრეს ნ. ხ-შვილმა, ი. ფ-შვილმა, მ. ქ-ძემ, ვ. ფ-ძემ, რ. ა-ძემ და ე. ჩ-ძემ, რომლებმაც მოითხოვეს გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და სარჩელის დაკმაყოფილება.

კასატორები განმარტავენ, რომ სამომხმარებლო კოოპერაციის ქონება მისი დაარსების დღიდან არის კერძო საკუთრება, რომელიც შეიქმნა მეპაიეთა ქონებრივი და ფულადი შენატანებით, ასევე საკუთარი წარმოებიდან მიღებული შემოსავლებით. “სამომხმარებლო კოოპერაციის შესახებ” კანონის მიღებამდე “ც.” იყო საზოგადოებრივი ორგანიზაცია, რაიონული სამომხმარებლო კოოპერატივების კავშირი. რაიონული კოოპერატივების მოგების 35% ირიცხებოდა ცეკავშირის ცენტრალურ ფონდებში, რომელიც წარიმართებოდა ე.წ. საკუთარი მეურნეობების, უნივერსალური ბაზების, საკონსერვო ქარხნების, სატრანსპორტო და სამშენებლო ორგანიზაციების დასასვენებელი სახლების, უმაღლესი და ტექნიკური სასწავლო დაწესებულებების შესაქმნელად, სისტემის რაიონული კოოპერატივებისა და მათი მეპაიეებისთვის. ამიტომ რაიონულ კოოპერატივებს თავიანთ ბალანსზე რიცხულ ქონებაზე მეტი ცენტრალური მეურნეობის ქონებაში გააჩნდათ. ქონების განაწილების დებულების თანახმად, ცეკავშირის საკუთარი მეურნეობის ქონებაც უნდა განაწილებულიყო რაიონულ სამომხმარებლო კოოპერატივებზე და შესაბამისად, მათ მეპაიეებზე. ამას, ბუნებრივია, რაიონული კოოპერატივები თავად ვერ შეძლებდნენ. სამომხმარებლო კოოპერატივების ბალანსზე რიცხული ქონება სრულად არ ასახავდა მათი მეპაიეების კუთვნილ ქონებას. სწორედ ამიტომ დაადგინა კანონმდებელმა, რომ ქონების განაწილება-დამკვიდრება დავალებოდა “ც.”.

კასატორთა მითითებით, ისინი იყვნენ ცეკავშირის გამგეობის ცენტრალური აპარატისა და მასთან გათანაბრებული სტრუქტურული ერთეულების მუშაკები, რომლებსაც ცეკავშირის 1998 წლის 13 აპრილის დადგენილებით ქონება უნდა განაწილებოდათ. აღნიშნული დადგენილება საქმის მასალებში წარდგენილია, თუმცა სააპელაციო სასამართლოს იგი არ გაუთვალისწინებია (ტომი 4, ს.ფ. 83-91).

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ნ. ხ-შვილის, ი. ფ-შვილის, მ. ქ-ძის, ვ. ფ-ძის, რ. ა-ძისა და ე. ჩ-ძის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მე-5 ნაწილის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მე-5 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის განსახილველად დაშვების ამომწურავ პირობებს, როგორიცაა: ა. საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ. სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ. სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ. გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მე-5 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

კასატორები ვერ ასაბუთებენ სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რამაც არსებითად იმოქმედა საქმის შედეგზე და განაპირობა არასწორი განჩინების გამოტანა.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, ნ. ხ-შვილის, ი. ფ-შვილის, მ. ქ-ძის, ვ. ფ-ძის, რ. ა-ძისა და ე. ჩ-ძის საკასაციო საჩივარი არ ექვემდებარება განსახილველად დაშვებას.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის საფუძველზე კასატორებს უნდა დაუბრუნდეთ ნ. ხ-შვილს მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (300 ლარი) 70% _ 210 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. ნ. ხ-შვილის, ი. ფ-შვილის, მ. ქ-ძის, ვ. ფ-ძის, რ. ა-ძისა და ე. ჩ-ძის საკასაციო საჩივარი თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 3 თებერვლის განჩინებაზე მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. ნ. ხ-შვილს, ი. ფ-შვილს, მ. ქ-ძეს, ვ. ფ-ძეს, რ. ა-ძესა და ე. ჩ-ძეს დაუბრუნდეთ ნ. ხ-შვილის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის _ 300 ლარის (მათ შორის, 2010 წლის 25 მარტს (გატარებულია 2010 წლის 26 მარტს) გადახდილი 50 ლარის და 2010 წლის 4 მაისს გადახდილი 250 ლარის) 70% _ 210 ლარი.

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.