ას-302-285-10 8 ივლისი, 2010 წელი

ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ვ. როინიშვილი, (თავმჯდომარე)

მ. სულხანიშვილი (მომხსენებელი), თ. თოდრია

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი – გ. ა-ოვი (მოსარჩელე)

მოწინააღმდეგე მხარე – ნ. ჩ-შვილი, ლ. ა-ევა და ლ. ნ-ოვა (მოპასუხე)

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს 2010 წლის 12 იანვრის განჩინება.

დავის საგანი – ხელშეკრულების ბათილად ცნობა, სამკვიდრო მოწმობაში ცვლილების შეტანა.

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება, ახალი გადაწყვეტილების მიღება.

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

მარნეულის რაიონული სასამართლოს 2009 წლის 27 მაისის გადაწყვეტილებით, გ. ა-ოვის სარჩელი, მოპასუხეების – ნ. ჩ-შვილის, ლ. ა-ევას სანოტარო ბიუროსა და ლ. ნ-ოვას მიმართ, ხელშეკრულების ბათილად ცნობისა და სამკვიდრო მოწმობაში ცვლილების შეტანის თაობაზე, არ დაკმაყოფილდა უსაფუძვლობის გამო.

მარნეულის სასამართლოს აღნიშნული გადაწყვეტილება გაასაჩივრა თბილისის სააპელაციო სასამართლოში გ. ა-ოვმა და მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილება.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს 12 იანვრის 2010 წლის განჩინებით არ დაკმაყოფილდა გ. ა-ოვის სააპელაციო საჩივარი და მარნეულის რაიონული სასამართლოს 2009 წლის 27 მაისის გადაწყვეტილება დარჩა უცვლელად.

სააპელაციო სასამართლომ გაიზიარა პირველი ინსტანციის მიერ მოცემულ საქმეზე დადგენილი შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:

1998 წლის 7 აპრილს გარდაიცვალა ა. ა-ოვი, 2005 წლის 28 დეკემბერს ა. ა-ოვის სამკვიდრო ქონებაზე გაიცა სამკვიდრო მოწმობა, რომლითაც ს. ა-ოვამ მიიღო მეუღლის, ა. ა-ოვის, სამკვიდრო ქონება; სამკვიდრო ქონება შესდგებოდა, მარნეულში, .. ... ქ. ¹1 მდებარე ლიტ “ა” საცხოვრებელი სახლისაგან; ს. ა-ოვა აღირიცხა ამ ქონების მესაკუთრედ; 2006 წლის 13 აპრილს ს. ა-ოვამ მის სახელზე საკუთრების უფლებით რიცხული აღნიშნული უძრავი ქონება ჩუქების ხელშეკრულების საფუძველზე გადასცა თავის შვილიშვილს – ნ. ა-ოვს; ლ. ნ-ოვა არის დასაჩუქრებულის – ნ. ა-ოვის დედა და მისი კანონიერი წარმომადგენელი.

სააპელაციო სასამართლო ასევე გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ დადგენილ გარემოება იმის თაობაზე, რომ მოსარჩელეს არ მიუღია სამკვიდრო ქონება კანონით დადგენილი წესის დაცვით.

სააპელაციო სასამართლო მიიჩნია, რომ გ. ა-ოვის მიერ სარჩელში მითითებული გარემოება – 1998 წლის 7 აპრილს გარდაცვლილი ა. ა-ოვის სამკვიდრო ქონების, მარნეულში ..... ქ. ¹1 მდებარე ლიტ „ა“ საცხოვრებელი სახლის ფაქტობრივი ფლობით მიღების თაობაზე საქმის მასალებით არ დასტურდება. აღნიშნული გარემოების დასადასტურებლად მოსარჩელის მიერ დავის განხილვისას არცერთი მტკიცებულება არ ყოფილა წარდგენილი, ასევე დაუსაბუთებელია წარმოდგენილი სააპელაციო საჩივარი.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს 2010 წლის 12 იანვრის განჩინება საკასაციო საჩივრით გაასაჩივრა გ. ა-ოვმა.

კასატორის გ. ა-ოვის განმარტებით, იგი დაბადებიდანვე ცხოვრობდა დასახელებულ სადავო ბინაში ქ. მარნეულში, ..... ქ. ¹2-ში, სადაც ასევე ცხოვრობდნენ მისი აწ გარდაცვლილი მშობლებიც, მამა - ა. ა-ოვი და დედა – ს. ა-ოვა. მათი გარდაცვალების შემდეგაც, ისევე, როგორც მათ სიცოცხლეში, გ. ა-ოვი ცხოვრობდა სადავო სახლში, რის გამოც მიიჩნია, რომ მამის დანაშთ ქონებას ფაქტობრივად დაეუფლა, როგორც პირველი რიგის მემკვიდრე, ამიტომ სამკივდროს გახსნის დღიდან ექვსი თვის განმავლობაში არ მიუმართავს სანოტარო ბიუროსათვის სამკვიდროს მისაღებად. კასატორი მიიჩნევს, რომ არც პირველი ინსტანციის, ანუ მარნეულის რაიონული სასამართლოს და არც ქ. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს არ მიუქცევიათ ყურადღება აღნიშნული ფაქტისათვის.

კასატორის აზრით, დარღვეულია საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 393-ე მუხლის მოთხოვნები, როდესაც სასამართლომ არ გამოიყენა კანონი, რომელიც უნდა გამოეყენებინა, არასწორად განმარტა კანონი,

2006 წლის 13 აპრილს ს. ა-ოვამ მის სახელზე საკუთრების უფლებით რიცხული აღნიშნული უძრავი ქონება ჩუქების ხელშეკრულების საფუძველზე გადასცა თავის შვილიშვილს – ნ. ა-ოვას.

კასატორი მიიჩნევს, რომ არც პირველმა ინსტანციამ და არც სააპელაციო სასამართლომ არ გაითვალისწინა ის ფაქტი, რომ გამჩუქებელმა ს. ა-ოვამ ჩუქების ხელშეკრულების გაფორმებისას არაფრად ჩათვალა ის გარემოება, რომ გ. ა-ოვი არის მამამისის - ა. (ა.) ა-ოვის პირველი რიგის მემკვიდრე, რომლის გარდაცვალების შემდეგ ფაქტობრივი ფლობით დაეუფლა მის ქონებას და, მიუხედავად იმისა, რომ მამის გარდაცვალებამდეც და გარდაცვალების შემდეგაც ის ცხოვრობდა სადავო სახლში, მისგან მალულად გაუფორმა აღნიშნული ჩუქების ხელშეკრულება.

კასატორის განმარტებით, დადგენილია ის ფაქტობრივი გარემოება, რომ 1998 წლის 7 აპრილს გარდაცვლილი ა. ა-ოვი იყო მამამისი, შესაბამისად, კასატორი მიიჩნევს, რომ მამის სახელში დაშვებული ტექნიკური შეცდომა და რიგ საბუთებში მითითებული სახელი „ა.“, ხოლო ზოგიერთ საბუთში კი - „ა.“ არ წარმოადგენს სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის არსებით საფუძველს.

ყოველივე ზემოხსენებულიდან გამომდინარე, კასატორმა – გ. ა-ოვმა მოითხოვა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილება.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ გ. ა-ოვის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის მიხედვით, საკასაციო საჩივარი სხვა ქონებრივ და არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგებზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე.

ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი მითითებული საფუძვლით.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძველით.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.

ყოველივე აღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას გ. ა-ოვის საკასაციო საჩივარი, რის გამოც კასატორს უარი უნდა ეთქვას საკასაციო საჩივრის განხილვაზე.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მესამე ნაწილის თანახმად თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. ამდენად საკასაციო პალატა თვლის, რომ კასატორს უნდა დაუბრუნდეს მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის სახით გადახდილი 750 ლარის 70% - 525 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე,401 მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

გ. ა-ოვის საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი დარჩეს განუხილველად;

კასატორს დაუბრუნდეს მის მიერ სახელმწიფო ბაჟის სახით გადახდილი 525 ლარი.

საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.