ას-312-296--11 4 აპრილი, 2011 წელი ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა: ბ. ალავიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

Nნ. კვანტალიანი, პ. ქათამაძე

კასატორი – შ. ხ-შვილი (მოსარჩელე)

წარმომადგენელი _ გ. ნ-ძე

მოწინააღმდეგე მხარე – შპს ,,ს-ს რ-ა» (მოპასუხე)

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს 2010 წლის 28 დეკემბრის განჩინება

დავის საგანი – საწარმოო ტრავმის შედეგად მიყენებული ზიანის ანაზღაურება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღება

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიას სასარჩელო განცხადებით მიმართა შ. ხ-შვილმა მოპასუხე შპს „ს-ს რ-ის“ მიმართ და მოითხოვა მედიკამენტური მკურნალობისათვის მიუღებელი თანხის _ 145,11 ლარისა და სამედიცინო დაწესებულებაში მკურნალობისათვის გაწეული ხარჯების _ 2260,25 ლარის ანაზღაურება, ასევე მოპასუხისათვის 2010 წლის მაისიდან ყოველთვიურად მედიკამენტური მკურნალობისათვის 175,71 ლარის დაკისრება.

მოსარჩელის განმარტებით, იგი მუშაობდა მოპასუხე ორგანიზაციაში ელმავლის მემანქანედ, 2001 წლის 9 სექტემბერს მან სამსახურებრივი მოვალეობის შესრულებისას მიიღო საწარმოო ტრავმა და მოპასუხისგან ღებულობს ყოველთვიურ სარჩოს და მედიკამენტური მკურნალობის თანხებს, 2010 წლის 1 თებერვალს იგი მოთავსებულ იქნა გ. ჩაფიძის სახელობის გადაუდებელი კარდიოლოგიის ცენტრში, სადაც მას დაუდგინდა გულსისხლძარღვთა დაავადების გართულება და მიეცა სამკურნალო და შრომითი რეკომენდაცია, ასევე დაენიშნა დამატებითი მკურნალობა, ამასთან, მისთვის 2008 წლის 12 მარტის სასამართლო გადაწყვეტილებით დაკისრებული თანხა არ არის საკმარისი წამლების შესაძენად, რადგან მედიკამენტების ღირებულება საგრძნობლად გაიზარდა. სააფთიაქო ქსელიდან წარმოდგენილი მტკიცებულებების მიხედვით, ყოველივე ამის ღირებულება უნდა დაეკისროს მოპასუხეს.

მოპასუხემ სარჩელი არ ცნო და მოითხოვა მის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2010 წლის 28 სექტემბრის გადაწყვეტილებით შ. ხ-შვილის სარჩელი, მოპასუხე შპს „ს-ს რ-ის“ მიმართ, საწარმოო ტრავმის შედეგად მიყენებული ზიანის ანაზღაურების თაობაზე არ დაკმაყოფილდა. აღნიშნული გადაწყვეტილება სააპელაციო საჩივრით გაასაჩივრა შ. ხ-შვილმა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს 2010 წლის 28 დეკემბრის განჩინებით სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, უცვლელად დარჩა გასაჩივრებული გადაწყვეტილება.

სააპელაციო სასამართლომ სრულად გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ დადგენილ შემდეგი ფაქტობრივ გარემოებები:

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს 2008 წლის 12 მარტის გადაწყვეტილებით შპს „ს-ს რ-ას“ მოსარჩელე შ. ხ-შვილის სასარგებლოდ ერთდროულად დაეკისრა 16903,2 ლარისა და 2007 წლის 1 მარტიდან ყოველთვიურად სარჩოს 492,8 ლარის, ასევე მკურნალობის ხარჯების ყოველთვიურად 116 ლარის გადახდა .

შ. ხ-შვილს სამედიცინო-სოციალური ექსპერტიზის კომისიის დასკვნის საფუძველზე, შრომის უნარი დაკარგული აქვს 80%-ით. შ. ხ-შვილს, სასამართლოს გადაწყვეტილებით სარჩო დანიშნული აქვს უვადოდ, მხარეებს სადავოდ არ გაუხდიათ არც მისი ინვალიდობა, არც საწარმოს ბრალეულობა და არც უკვე დანიშნული სარჩოს ოდენობა.

გ. ჩაფიძის სახელობის გადაუდებელი კარდიოლოგიის ცენტრის მიერ 2010 წლის 29 მარტს გაცემული ჯანმრთელობის ¹... ცნობით დადგენილია, რომ 2010 წლის 1 თებერვალს მოსარჩელე მოთავსებულ იქნა აღნიშნულ სამედიცინო დაწესებულებაში, სადაც მას დაუდგინდა გულსისხლძარღვთა დაავადების გართულების დიაგნოზი და მიეცა სამკურნალო და შრომითი რეკომენდაცია, ასევე დაენიშნა დამატებითი მკურნალობა. აღნიშნული ცნობის მიხედვით, პაციენტის ანამნეზში მითითებულია, რომ იგი 2001 წელს მკურნალობდა პრედუქტალით, კონკორით, ასპირინით, ნიტროგლიცერინით, კარდიკეტით, და თავს დამაკმაყოფილებლად გრძნობდა. ბოლო პერიოდში აღნიშნულ მედიკამენტებს აღარ იღებს და ისინი შეცვალა სხვა მედიკამენტებით, რომელსაც ვერ ასახელებს. 01.01.10-ში მოთავსებულ იქნა კლინიკაში გულის ფრიალითა და მოჭერითი ხასიათის ტკივილებით, გაეწია სამედიცინო დახმარება და ჩაუტარდა კორონარული სტენტირება, დაენიშნა მედიკამენტები. მითითებული ცნობით არ დასტურდებოდა, რომ შ. ხ-შვილის ჯამრთელობის მდგომარეობის გაუარესება დაკავშირებული იყო 2001 წლის საწარმოო ტრავმასთან.

«სამედიცინო-სოციალური ექსპერტიზის“ შესახებ საქართველოს კანონის პირველი მუხლის მე-2 წინადადების, მე-4 მუხლის მე-2 ნაწილისა და 46-ე მუხლის „ბ“ ქვეპუნქტის თანახმად, პალატამ მიიჩნია, რომ გ. ჩაფიძის სახელობის გადაუდებელი კარდიოლოგიის ცენტრის მიერ ჯანმრთელობის მდგომარეობის შესახებ 2010 წლის 29 მარტს გაცემული ¹... ცნობა არ წარმოადგენდა ისეთი სახის მტკიცებულებას, რომლითაც უდავოდ იქნებოდა დადასტურებული, რომ ამ ცნობაში ასახული შ. ხ-შვილის ჯანმრთელობის გაუარესება დაკავშირებულია უშუალოდ მოსარჩელის მიერ 2001 წელს მიღებულ საწარმო ტრავმასთან, აღნიშნული გარემოება შესაძლებელია, დადასტურდეს სათანადო მტკიცებულებით, კერძოდ კი, სამედიცინო-სოციალური ექსპერტიზის კომისიის დასკვნით, რომელიც ტარდება საქართველოს კანონის „სამედიცინო-სოციალური ექსპერტიზის“Eშესაბამისად, რაც მოცემულ შემთხვევაში, აპელანტს არ წარმოუდგენია.

სააპელაციო პალატამ განმარტა, რომ საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 412-ე მუხლის შესაბამისად, ანაზღაურებას ექვემდებარება მხოლოდ ის ზიანი, რომელიც წარმოადგენს ზიანის გამომწვევი მოქმედების უშუალო შედეგს. მოცემულ შემთხვევაში კი, აპელანტის მიერ წარმოდგენილი მტკიცებულებებით არ დასტურდებოდა ის გარემოება, რომ 2001 წლის 12 მარტს სამსახურებრივი მოვალეობის შესრულებისას მიღებულმა საწარმოო ტრავმამ გამოიწვია 2010 წლის თებერვალში მისი ჯანმრთელობის მდგომარეობის გაუარესება, შესაბამისად სახეზე არ არის მიზეზ-შედეგობრივი კავშირი.

სააპელაციო პალატამ ასევე აღნიშნა, რომ აპელანტის მიერ ზემოთ მითითებული გარემოების დასადასტურებლად საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 106-ე მუხლის „ბ“ ქვეპუნქტზე მითითება უსაფუძვლოა, რადგან სააპელაციო სასამართლოს 2008 წლის 12 მარტის გადაწყვეტილებით დადგენილი იქნა ფაქტი იმის შესახებ, რომ 2001 წელს აპელანტის ჯანმრთელობის გაუარესება გამოწვეულ იქნა საწარმოო ტრავმით, რასაც პრეიუდიციული მნიშვნელობა ვერ ექნებოდა 2010 წელს მოსარჩელის მდგომარეობის გაურესების მიზეზის დადგენისას.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს 2010 წლის 28 დეკემბრის განჩინება საკასაციო საჩივრით გაასაჩივრა შ. ხ-შვილმა და მოითხოვა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღება.

კასატორის წარმომადგენლის განმარტებით, სააპელაციო პალატამ მოცემული საქმის განხილვისას დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს არ მისცა სწორი იურიდიული შეფასება. ამასთან, საქმის განხილვისას არ გამოიყენა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 106-ე მუხლის „ბ“ ქვეპუნქტი.

კასატორის წარმომადგენლის აზრით, თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2008 წლის 12 მარტისა და უზენაესი სასამართლოს 2008 წლის 5 დეკემბრის გადაწყვეტილებებით შ. ხ-შვილის სასარგებლოდ შპს „ს-ს რ-ას“ დაეკისრა მკურნალობის ხარჯების ანაზღაურება. ორივე სასამართლო გადაწყვეტილება მედიკამენტების ხარჯების დაკისრებისას დაეყრდნო სამედიცინო დაწესებულების მიერ გაცემულ შესაბამის ცნობას ისე, რომ აღნიშნულზე არ მოუთხოვია რაიმე ექსპერტიზის დასკვნა. შესაბამისად, დადგენილია, რომ სამედიცინო სოციალური ექსპერტიზის დასკვნით შ. ხ-შვილს მუდმივად მოპასუხე მხარის ბრალით დაეკარგა პროფესიული შრომის უნარი და განსახილველ საქმეში წარმოდგენილი 2010 წლის 29 მარტის ცნობა ადასტურებდა კიდევაც, რომ სწორედ, აღნიშნული შრომითი დასახიჩრების გამო, დაენიშნა შ. ხ-შვილს დამატებით შესაბამისი მედიკამენტური მკურნალობა. 2008 წელში განსახილველ საქმეშიც რ-ა აპელირებდა, რომ მედიკამენტების ხარჯების დასაკისრებლად აუცილებელი იყო ექსპერტიზის დასკვნა, თუმცა ორივე ინსტანციის სასამართლომ სამედიცინო ცნობა მიიჩნია სათანადო და უტყუარ მტკიცებულებად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ შ. ხ-შვილის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მე-5 ნაწილის მიხედვით, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებზე დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე.

ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

განსახილველ შემთხვევში, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით. ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.

ამდენად, საკასაციო პალატის მოსაზრებით, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას შ. ხ-შვილის საკასაციო საჩივარი, რის გამოც კასატორს უარი უნდა ეთქვას საკასაციო საჩივრის განხილვაზე.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით, 401-ე მუხლის მე-3 ნაწილით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. შ. ხ-შვილის საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი დარჩეს განუხილველად.

2. განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.