ას-31-26-2010 14 მარტი, 2011 წელი

თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

პ. ქათამაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

ნ.კვანტალიანი, ბ. ალავიძე

საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი განხილვის გარეშე

საკასაციო საჩივრის ავტორი _ საქართველოს ...ა და ... სამინისტრო

მოწინააღმდეგე მხარე _ შპს «...»

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება _ თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 26 ოქტომბრის გადაწყვეტილება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღება

დავის საგანი _ ხელშეკრულებით ნაკისრი ვალდებულების ვადის გადაცილებისა და ხელშეკრულების არაჯეროვნად შესრულების გამო პირგასამტეხლოს დაკისრება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

2009 წლის 12 ივნისს თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიას სარჩელით მიმართა საქართველოს ...ა და ... სამინისტრომ მოპასუხე შპს «...ს» მიმართ. მოსარჩელემ მოითხოვა:

ა. სამუშაოს შესრულების ვადის გადაცილების გამო მოპასუხისათვის პირგასამტეხლოს სახით 76236.32 აშშ დოლარის დაკისრება;

ბ. სამუშაოს შესრულების პერიოდში წარმოშობილი კომუნალური დავალიანების 16434.94 ლარის დაკისრება;

გ. ¹... სკოლაში დაზიანებული გათბობის სისტემის შეკეთებისათვის საჭირო ხარჯის 9899.85 ლარის დაკისრება;

დ. ხელშეკრულების არაჯეროვანი შესრულებისათვის ჯარიმის, საერთო სახელშეკრულებო თანხის 10%-ის _ 189054.6 ლარის დაკისრება (ტომი I, ს.ფ. 1-12, 550-552).

მოგვიანებით, იმავე სასამართლოში შეგებებული სარჩელი წარადგინა შპს «...» მოპასუხე საქართველოს ...ა და ... სამინისტროს მიმართ. შეგებებულმა მოსარჩელემ მოითხოვა:

ა. დამატებით შესრულებული სამუშაოს ღირებულების 26450.02 ლარის ანაზღაურება;

ბ. თანხის დროულად გადახდის დაგვიანების გამო საბანკო დაწესებულებიდან გამოტანილ კრედიტზე დარიცხული საკომისიო თანხის 20610 ლარის ზიანის სახით ანაზღაურება (ტომი I, ს.ფ. 408-422).

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2010 წლის 27 იანვრის გადაწყვეტილებით საქართველოს ...ა და ... სამინისტროს სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, შპს «...» მოსარჩელის სასარგებოდ დაეკისრა პირგასამტეხლოს სახით 70426.90 ლარის, კომუნალური ხარჯის სახით _ 16434.94 ლარის, მთლიანობაში 86861.84 ლარის ანაზღაურება, სარჩელი დანარჩენ ნაწილში არ დაკმაყოფილდა. ამავე გადაწყვეტილებით შპს «...ს» სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, საქართველოს ...ა და ... სამინისტროს დაეკისრა შპს «...ს» მიერ შესრულებული სამუშაოს ღირებულების 26450.02 ლარის ანაზღაურება, შეგებებულ მოსარჩელეს უარი ეთქვა საქართველოს ...ა და ... სამინისტროსათვის ზიანის სახით 20610 ლარის დაკისრებაზე. გადაწყვეტილებითვე დადგინდა სარჩელისა და შეგებებული სარჩელის დაკმაყოფილებული მოთხოვნების ურთიერთჩათვლა და საბოლო ჯამში შპს «...» საქართველოს ...ა და ... სამინისტროს სასარგებლოდ დაეკისრა 60411.82 ლარის გადახდა. სარჩელის დაკმაყოფილებული მოთხოვნის გათვალისწინებით შპს «...» სახელმწიფო ბიუჯეტის სასარგებლოდ გადახდა 2605.90 ლარი, ხოლო დაკმაყოფილებული შეგებებული სარჩელის მოთხოვნის პროპორციულად ...ა და ... სამინისტროს შპს «...ს» სასარგებლოდ დაეკისრა ამ უკანასკნელის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის სანაცვლოდ 793.50 ლარის ანაზღაურება.

საქალაქო სასამართლომ დაადგინა, რომ საქმეზე უდავო ფაქტობრივ გარემოებებს წარმოადგენდა შემდეგი გარემოებები:

2007 წლის 27 ივნისს საქართველოს ...ა და ... სამინისტროსა და შპს «...» შორის დაიდო ¹.... ხელშეკრულება. შპს “...” ხელშეკრულების საფუძველზე იკისრა ¹..., ¹..., ¹..., ¹..., ¹... საჯარო სკოლების სარემონტო სამუშაოების განხორცილების ვალდებულება. სამუშაოს ღირებულება განისაზღვრა 1 890 546 ლარის ოდენობით;

2007 წლის 22 ივნისს საქართველოს ...ა და ... სამინისტროს და შპს «...» შორის დაიდო ¹... ხელშეკრულება. შპს «...» ხელშეკრულების საფუძველზე იკისრა ¹... ¹... ¹..., ¹..., ¹... საჯარო სკოლების სარემონტო სამუშაოების განხორცილების ვალდებულება. სამუშაოს ღირებულება განისაზღვრა 1 210690 ლარის ოდენობით;

მხარეთა შორის დადებული ორივე ხელშეკრულება ითვალისწინებდა შემდეგ არსებით პირობებზე შეთანხმებას: ხელშეკრულების პირობებში ცვლილებების შეტანა უნდა მომხდარიყო წერილობითი ფორმით, სარემონტო სამუშაოები უნდა შესრულებულიყო 2007 წლის 11 სექტემბრამდე, შპს «...» ვალდებული იყო აენაზღაურებინა სარემონტო სამუშაოების განხორციელების პერიოდში წარმოქმნილი კომუნალური ხარჯი. სარემონტო სამუშაოები ან მისი ნაწილი ჩაითვლებოდა მიღებულად მხოლოდ სამუშაოს შესრულების აქტის გაფორმების შემდეგ. საბოლოო სამუშაოს შესრულებამდე შპს «...» უფლებამოსილი იყო საქართველოს ...ა და ... სამინისტროსათვის წარედგინა სამუშაოს შესრულების აქტი, რომლის საფუძველზეც განხორციელდებოდა ანაზღაურება. შპს «...ს» მიერ სამუშაოს შესრულების ვადის გადაცილების შემთხვევაში მას დაეკისრებოდა პირგასამტეხლო ყოველ ვადაგადაცილებულ დღეზე შეუსრულებელი სამუშაოს ღირებულების 0.2%, ხოლო ხელშეკრულებით ნაკისრი ვალდებულებების არასრულად ან არაჯეროვნად შესრულების შემთხვევაში შპს «...» დაჯარიმდებოდა ხელშეკრულების საერთო თანხის 10%-ის ოდენობით. საქართველოს ...ა და ... სამინისტროს მიერ შპს «...სათვის» თანხის გადახდა ხორციელდებოდა რეალურად შესრულებული სამუშაოს მიხედვით. თუ შესასრულებელი სამუშაოს რეალური მოცულობა განსხვავდებოდა ხარჯთაღრიცხვაში არსებულისგან, ასეთ შემთხვევაში შესრულებული სამუშაოს ფასის გამოთვლა მოხდებოდა ერთეულის ფასის მიხედვით, რეალურად შესრულებული სამუშაოს შესაბამისად. ხელშეკრულების ღირებულებითი პარამეტრების შეცვლა ხელშეკრულების მოქმედების მთელი პერიოდის განმავლობაში დაუშვებელი იყო მხარეთა წერილობითი შეთანხმების გარეშე;

2007 წლის 7 სექტემბრის წერილით შპს «...» საქართველოს ...ა და ... სამინისტროს მოსთხოვა ორივე ხელშეკრულებაზე ვადის გაგრძელება. შპს «...» 24 სექტემბერს განმეორებით გაუგზავნა იგივე შინაარსის წერილი საქართველოს ...ა და ... სამინისტროს;

2007 წლის 8 ოქტომბრის მხარეთა წერილობითი შეთანხმებით ¹..., ¹.... ¹... და ¹... საჯარო სკოლების სარემონტო სამუშაოების შესრულების ვადა გაგრძელდა 2007 წლის 30 ოქტომბრამდე;

2007 წლის 8 ოქტომბრის მხარეთა წერილობითი შეთანხმებით ¹..., ¹..., ¹... და ¹... საჯარო სკოლების სარემონტო სამუშაოების შესრულების ვადა გაგრძელდა 2007 წლის 30 ოქტომბრამდე;

¹... და ¹... საჯარო სკოლებში სარემონტო სამუშაოები დასრულდა ვადაში;

საჯარო სკოლების რემონტის პერიოდში წარმოშობილმა კომუნალურმა ხარჯებმა შეადგინა 16434.94 ლარი;

შპს «...» ¹... და ¹... სკოლებზე შეასრულა შეთანხმებულ ხარჯთახარჯთაღრიცხვაზე 26451 ლარით მეტი სამუშაო, ¹... სკოლაზე ხარჯთაღრიცხვას გადააჭარბა 13926 ლარით, ხოლო ¹... საჯარო სკოლაზე _ 12525 ლარით. ამასთან, მთლიანი ხარჯთაღრიცხვისათვის (¹..., ¹.., ¹.., ¹.., ¹... სკოლებზე), რაც შეადგენდა 1890546 ლარს, მოპასუხეს არ გადაუჭარბებია. გარდა ამისა, მოსარჩელის 2007 წლის 19 ოქტომბრის წერილით ირკვეოდა, რომ მოპასუხეს გადაეგზავნა ¹... და ¹... სკოლებზე კორექტირებული ხარჯთაღრიცხვის აქტები, აღნიშნული წერილით დასტურდება, რომ ამ სკოლებზე დამატებითი ხარჯის გაწევა მხარეებს შორის შეთანხმებული იყო;

¹... სკოლაში დაზიანებული გათბობის სისტემის შეკეთება საჭიროებდა 9899.85 ლარის სამუშაოებს.

საქალაქო სასამართლომ ¹...ე და ¹..-ე საჯარო სკოლებზე სამუშაოს შესრულების ვადა მოპასუხის მხრიდან გადაცილებულად არ მიიჩნია. სამუშაოს შესრულების აქტი ¹..-ე სკოლაზე შედგა 2007 წლის 24 სექტემბერს, ხოლო ¹..-ე საჯარო სკოლაზე _ 2007 წლის 26 სექტემბერს. სასამართლომ არ გაიზიარა მოსარჩელის მითითება, რომ ვადა იმიტომ ითვლებოდა გადაცილებულად, რადგან ამ სკოლებზე სამუშაო უნდა დასრულებულიყო ჯერ კიდევ 2007 წლის 11 სექტემბრამდე. როგორც საქმის მასალებით დგინდებოდა 2007 წლის 7 სექტემბერს მოპასუხემ წერილობით აცნობა მოსარჩელეს ხელშეკრულების შესრულების ვადის გაგრძელების თაობაზე ყველა სკოლაზე, მათ შორის, ¹... და ¹...ე საჯარო სკოლებზე, რითაც დაიცვა მხარეთა არსებითი შეთანხმების ის პირობა, რომელიც მას ავალდებულებდა ვადის გაგრძელების თაობაზე მეორე მხარის წერილობითი ფორმით შეტყობინებას.

საქალაქო სასამართლომ აღნიშნა, რომ საქართველოს ...ა და ... სამინისტრო, ხელშეკრულების თანახმად, თავის მხრივ ვალდებული იყო რაც შეიძლება მოკლე დროში ეცნობებინა პასუხი ამგვარ შეტყობინებაზე. მხარეებს შორის ხელშეკრულებაში ცვლილებები უნდა განხორციელებულიყო წერილობით. როგორც საქმის მასალებით ირკვეოდა საქართველოს ... და ... სამინისტრომ გონივრულ ვადაში შპს «...» არც დადებითი და არც უარყოფითი პასუხი არ აცნობა. საქმის მასალებით დასტურდებოდა, რომ მხარეებმა წერილობითი შეთანხმება სკოლების სარეაბილიტაციო სამუშაოების შესრულების ვადის გაგრძელების თაობაზე გააფორმეს 2007 წლის 8 ოქტომბერს, რისი საფუძველიც იყო მოპასუხის სწორედ 2007 წლის 7 სექტემბრის წერილი. ვადა გაგრძელდა ყველა სკოლაზე, ხოლო ვინაიდან 8 ოქტომბრისათვის ¹..-ე და ¹..-ე სკოლებზე სამუშაო უკვე დასრულებული იყო და შესრულება მიღებული ჰქონდა საქართველოს ...ა და ... სამინისტროს, ბუნებრივია ამ სკოლების შეტანა ვადის გაგრძელების შესახებ დამატებით შეთანხმებაში ვერ მოხდებოდა.

ამდენად პირველი ინსტანციის სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ მოპასუხემ დროულად აცნობა მოსარჩელეს ¹..-ე და ¹..-ე სკოლებში სამუშაოს შესრულების ვადის გაგრძელების თაობაზე. სასამართლომ ასევე დადგენილად მიიჩნია, რომ მოპასუხემ თავისი მოვალეობა, დაუყოვნებლივ წერილობით ეპასუხა ვადის გაგრძელების შუამდგომლობაზე, არ შეასრულა. შესაბამისად, ასეთ შემთხვევაში მტკიცების ტვირთი მოპასუხის მხარეზე იყო, რომ მოსარჩელემ ბრალეულად გადააცილა ვალდებულების შესრულების ვადას. საბოლოო ჯამში, ვინაიდან სასამართლომ დადასტურებულად არ მიიჩნია, რომ მოპასუხემ ¹... და ¹..-ე სკოლებზე გადააცილა ვალდებულების შესრულების ვადას, შესაბამისად მას პირგასამტეხლოს თანხა 1797.43 ლარი და 4011.99 ლარი ვერ დაეკისრებოდა.

საქალაქო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია მოპასუხის მიერ ¹..., ¹..., ¹..., ¹..., ¹... და ¹... საჯარო სკოლებზე სამუშაოს შესრულების ვადის დარღვევა. როგორც უკვე აღინიშნა, ამ სკოლებზე სამუშაოს შესრულების ვადა დამატებითი შეთანხმებით განისაზღვრა 2007 წლის 30 ოქტომბრამდე.

2008 წლის 18 იანვრის სამუშაოს დასრულების აქტით დასტურდებოდა, რომ ¹... საჯარო სკოლაზე სამუშაოები დასრულდა 2007 წლის 12 დეკემბერს. სამუშაოების საერთო ღირებულება კი განისაზღვრა 474786 ლარით. Aამდენად, 2007 წლის 30 ოქტომბრიდან 12 დეკემბრამდე 43 ვადაგადაცილებულ დღეზე დარიცხული დაგვიანებით შესრულებული სამუშაოს ღირებულების _ 220196.28 ლარის 0.2%-მა შეადგინა 18936.88 ლარი.

სასამართლოს მითითებით, 2007 წლის 18 დეკემბრის სამუშაოს დასრულების აქტით დგინდებოდა, რომ ¹... საჯარო სკოლაზე სამუშაოები დასრულდა 2007 წლის 11 დეკემბერს. სამუშაოების საერთო ღირებულება განისაზღვრა 235125 ლარით. Aამდენად, 2007 წლის 30 ოქტომბრიდან 11 დეკემბრამდე 42 ვადაგადაცილებულ დღეზე დარიცხული დაგვიანებით შესრულებული სამუშაოს ღირებულების 83410.60 ლარის 0.2% პირგასამტეხლომ შეადგინა 7006.49 ლარი.

2007 წლის 15 იანვრის ¹24/4 სამუშაოს დასრულების აქტით დასტურდებოდა, რომ ¹... საჯარო სკოლაზე სამუშაოები დასრულდა 2007 წლის 28 ნოემბერს, სამუშაოების საერთო ღირებულება განისაზღვრა 554821 ლარით. ზემოთაღნიშნულიდან გამომდინარე, 2007 წლის 30 ოქტომბრიდან 28 ნოემბრამდე 29 ვადაგადაცილებულ დღეზე დარიცხული დაგვიანებით შესრულებული სამუშაოს ღირებულების 259162 ლარის 0.2%-მა შეადგინა 15031.40 ლარი.

2007 წლის 15 იანვრის სამუშაოს დასრულების აქტით დასტურდებოდა, რომ ¹... საჯარო სკოლაზე სამუშაოები დასრულდა 2007 წლის 28 ნოემბერს. სამუშაოების საერთო ღირებულება კი განისაზღვრა 250733 ლარით. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, 2007 წლის 30 ოქტომბრიდან 28 ნოემბრამდე 29 ვადაგადაცილებულ დღეზე დარიცხული დაგვიანებით შესრულებული სამუშაოს ღირებულების 117980 ლარის 0.2% პირგასამტეხლომ შეადგინა 6842.84 ლარი;

2007 წლის 15 იანვრის სამუშაოს დასრულების აქტით დასტურდებოდა, რომ ¹... საჯარო სკოლაზე სამუშაოები დასრულდა 2007 წლის 30 ნოემბერს. სამუშაოების საერთო ღირებულება განისაზღვრა 599545 ლარით. Aამდენად, 2007 წლის 30 ოქტომბრიდან 30 ნოემბრამდე 31 ვადაგადაცილებულ დღეზე დარცხული დაგვიანებით შესრულებული სამუშაოს ღირებულების 298622 ლარის 0.2% პირგასამტეხლომ შეადგინა 18514.56 ლარი.

2007 წლის 15 იანვრის სამუშაოს დასრულების აქტით დასტურდებოდა, რომ ¹... საჯარო სკოლაზე სამუშაოები დასრულდა 2007 წლის 30 ნოემბერს. სამუშაოების საერთო ღირებულება განისაზღვრა 150654 ლარით. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, 2007 წლის 30 ოქტომბრიდან 30 ნოემბრამდე 31 ვადაგადაცილებულ დღეზე დარიცხული დაგვიანებით შესრულებული სამუშაოს ღირებულების 66044 ლარის 0.2% პირგასამტეხლომ შეადგინა 4094.73 ლარი.

საქალაქო სასამართლომ აღნიშნა, რომ მოპასუხეს სადავოდ არ გაუხდია ზემოთ დასახელებულ სკოლებზე (¹..., ¹..., ¹..., ¹..., ¹... და ¹...) სამუშაოს დასრულების აქტის შედგენისა და ხელმოწერის თარიღი. სასამართლომ არ გაიზიარა მოპასუხის მსჯელობა იმის თაობაზე, რომ ფაქტობრივად არსებული მდგომარეობით მან სამუშაოები ამ სკოლებზე დაასრულა 30 ოქტომბრამდე, ვინაიდან მხარეთა შორის არსებითი შეთანხმების საგანი იყო, რომ სარემონტო სამუშაოები ან მისი ნაწილი ჩაითვლებოდა მიღებულად მხოლოდ სამუშაოს შესრულების აქტის გაფორმების შემდეგ. ასეთი აქტი კი მხარეთა შორის გაფორმდა არა 2007 წლის 30 ოქტომბრამდე, არამედ გვიანდელი თარიღებით.

სასამართლომ ასევე არ გაიზიარა მოპასუხის მითითება დაგვიანებით შესრულებულ სამუშაოთა მოცულობის და ღირებულების ნაწილში, ვინაიდან მოსარჩელემ დაგვიანებით შესრულებულ სამუშაოთა მოცულობის და ღირებულების შეფასებისას იხელმძღვანელა ყველაზე გვიანდელი შუალედური აქტებით. საპირისპიროს მითითებისას კი, ვინაიდან სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლის თანახმად შესაგებლის მტკიცების ტვირთი მოპასუხის მხარეზე იყო, სწორედ მას უნდა წარედგინა საწინააღმდეგო მტკიცებულება, რაც მან ვერ შეძლო.

საქალაქო სასამართლომ დადგენილად არ მიიჩნია, რომ ¹... საჯარო სკოლაში გათბობის სისტემის დაზიანება გამოწვეული იყო შპს «...ს» მიზეზით. საქმეზე წარდგენილი ექსპერტიზის დასკვნის თანახმად, თბილისის ¹... სკოლაში ქვაბის წყლისაგან დამცლელი მილყელი დახშობილი აღმოჩნდა. ქვაბიდან წყლის დაცლა ვერ განხორციელდა, რის გამოც ყინულმა დააზიანა «FEღღOLI-ს» ფირმის ორი ქვაბი (აღნიშნული ქვაბების დამცლელი მილები დახშულია) და ორი ტუმბო, სარდაფში გაყვანილი გათბობის სისტემის მილები, რომლებსაც წყლის დამცლელი მილყელი არ გააჩნია, ქვაბის განთავსების დონეზე დაბლა მდებარეობს. აქედან გამომდინარე, ექსპერტმა დაასკვნა, რომ ¹... სკოლაში ექსპლოატაციაში იქნა მიღებული თბომომარაგების წესების დარღვევით შესრულებული გათბობის სისტემა, რის გამოც საჭიროების შემთხვებაში მათი დაცლა ვერ მოხერხდა, რასაც მოჰყვა სისტემაში წყლის გაყინვა და რამაც გამოიწვია დამდგარი შედეგი.

სასამართლოს მითითებით, საქმის მასალებით ირკვეოდა, რომ ჯერ კიდევ 2007 წლის 14 აგვისტოს შპს «...ს» გათბობის სისტემის სამუშაოების ჩატარებამდე ატყობინებდა საქართველოს ...ა და ... სამინისტროს, რომ ¹..-ე საჯარო სკოლაში არსებული გათბობის ქვაბები მოითხოვდა სერიოზულ შეკეთებას, რაზეც საქართველოს ... და ... სამინისტროს პასუხი არ წარუდგენია, წერილის მიხედვით, საქვაბე სისტემა იმთავითვე არსებობდა, ხოლო სასამართლომ დადასტურებულად არ მიიჩნია, რომ მხარეთა შორის შეთანხმების საგანს წარმოადგენდა საქვაბესთან დაკავშირებული სამუშაოები.

საქალაქო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ მოპასუხემ გადააცილა სამუშაოს შესრულების ვადას ¹..., ¹..., ¹... ¹..., ¹... და ¹... საჯარო სკოლებზე, საერთო ჯამში ამ სკოლებზე დარიცხული პირგასამტეხლო შეადგენდა 76236.32 ლარს, რაც უნდა დაკისრებოდა მოპასუხეს. სასამართლომ დადგენილად არ მიიჩნია ¹... და ¹..-ე საჯარო სკოლებზე სამუშაოს შესრულების ვადის გადაცილების ფაქტი, რის გამოც ჩათვალა, რომ მოსარჩელის მიერ ამ სკოლებზე მოთხოვნილი პირგასამტეხლო 1797.43 ლარი და 4011.99 ლარი, მთლიანობაში 5809.42 ლარი მოპასუხეს არ უნდა დაკისრებოდა.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-3 მუხლის მე-2 ნაწილის შინაარსიდან გამომდინარე, მოპასუხეს შეუძლია მთლიანად ან ნაწილობრივ ცნოს სარჩელი. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 208-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შინაარსიდან გამომდინარე, სარჩელის ნაწილობრივ ცნობა სარჩელის დაკმაყოფილების საკმარისი საფუძველია. მოცემულ შემთხვევაში მხარეთა შორის დადებული ხელშეკრულება ითვალისწინებდა სამუშაოს შესრულების პერიოდში წარმოშობილი კომუნალური დავალიანების შპს «...ს» მიერ ანაზღაურების ვალდებულებას. მოსარჩელის მითითებით, აღნიშნულმა დავალიანებამ შეადგინა 16434.94 ლარი, რასაც ცნობდა მოპასუხეც. შესაბამისად, საქალაქო სასამართლოს განმარტებით, იგი უნდა დაკისრებოდა მას მოსარჩელის სასარგებლოდ.

სამოქალაქო კოდექსის 629-ე მუხლის თანახმად ნარდობის ხელშეკრულებით მენარდე კისრულობს ვალდებულებას შეასრულოს ხელშეკრულებით გათვალისწინებული სამუშაო, ხოლო შემკვეთი ვალდებულია გადაუხადოს მენარდეს შეთანხმებული საზღაური. მხარეთა შორის დადებული ნარდობის ხელშეკრულების არსებითი პირობა იყო სარემონტო სამუშაოს შესრულება, რაც მოპასუხის მიერ განხორციელდა. ხელშეკრულება ითვალისწინებდა ხელშეკრულების არაჯეროვანი შესრულებისათვის პირგასამტეხლოს საერთო სახელშეკრულებო თანხის 10%-ის ოდენობით. მოსარჩელე მიიჩნევდა, რომ მოპასუხის მიერ კომუნალური ხარჯის აუნაზღაურებლობის გამო მას წარმოეშობოდა მითითებული პირგასამტეხლოს მოთხოვნის უფლება. სასამართლომ მიიჩნია, რომ ხელშეკრულების ნებისმიერი დარღვევა არ წარმოუშობდა მოსარჩელეს ხსენებული მოთხოვნის უფლებას, არამედ ასეთი შეიძლებოდა ყოფილიყო ხელშეკრულების მნიშვნელოვანი (არსებითი) დარღვევა, როდესაც მოვალე დაარღვევდა ძირითად ვალდებულებას, რასაც შესაძლოა კრედიტორისათვის შესრულებისადმი ინტერესი დაეკარგა. სასამართლომ მიიჩნია, რომ მოპასუხის მიერ განხორციელებული დარღვევის შედეგი (კომუნალური ხარჯის) აუნაზღაურებლობა არ იყო ისეთი, რომ მეორე მხარეს მოითხოვა პირგასამტეხლოს დაკისრება, ვინაიდან მოცემულ შემთხვევაში, ადგილი არ ჰქონდა ნარდობის ხელშეკრულების მატერიალურ შეუსრულებლობას, შესაბამისად პირველი ინსტანციის სასამართლომ განმარტა, რომ მოსარჩელის მოთხოვნა არ წარმოადგენდა მისი, როგორც დაზარალებული მხარის დაცვის ადეკვატურ საშუალებას და არ შეესაბამებოდა სახელშეკრულებო ურთიერთობებისადმი გულისხმიერ მიდგომას.

სამოქალაქო კოდექსის 629-ე მუხლის შინაარსიდან გამომდინარე, შპს «...ს» ვალდებულებას წარმოადგენდა შეთანხმებული სამუშაოს შესრულება. საქმის მასალებით არ ირკვევოდა, რომ წყლის დამცლელი მილების გარეშე არსებული საქვაბე იყო შპს «...ს» მიერ დამონტაჟებული. საქვაბეში არსებული ხარვეზების შესახებ შპს «...» წერილობითი შეტყობინება ჰქონდა გაგზავნილი მოსარჩელისათვის. როგორც ექსპერტიზის დასკვნით გაირკვა სისტემის დაზიანება გამოიწვია, არა მარტო ქვაბის განთავსების დონეზე დაბლა გათბობის სიტემის მილების დამონტაჟებამ, არამედ ქვაბების დამცლელი მილების დახშულობამ, რამაც გამოიწვია წყლის გაყინვა და სისტემის მწყობრიდან გამოსვლა. სასამართლომ მიიჩნია, რომ მოსარჩელემ ვერ დაადასტურა, ის გარემოება, რომ სწორედ მოპასუხის ქმედების უშუალო შედეგი იყო გათბობის სისტემის მწყობრიდან გამოსვლა.

სამოქალაქო კოდექსის 629-ე მუხლის თანახმად,შემკვეთი ვალდებულია გადაუხადოს მენარდეს შეთანხმებული საზღაური. სასამართლომ საქმის მასალებით დაადგინა, რომ ...ა და ... სამინისტროს შპს «...სათვის» არ აუნაზღაურებია ¹... და ¹...სკოლებზე დამატებით გაწეული სამუშაოს ღირებულება 26451 ლარის ოდენობით, რაც უნდა დაკისრებოდა ამ უკანასკნელს შპს «...ს» სასარგებლოდ.

სამოქალაქო კოდექსის 412-ე მუხლის თანახმად, ანაზღაურებას ექვემდებარება მხოლოდ ის ზიანი, რომელიც მოვალისათვის წინასწარ იყო სავარაუდო და წარმოადგენს ზიანის გამომწვევი მოქმედების უშუალო შედეგს. საქალაქო სასამართლომ მიიჩნია, რომ შპს «...ს» მიერ აღებული სესხის საკომისიო თანხის საქართველოს ...ა და ... სამინისტროსათვის დაკისრება არ პასუხობდა ხსენებული ნორმის მოთხოვნებს, ვინაიდან მოკლებული იყო მოვალის მხრიდან წინასწარი ვარაუდის შესაძლებლობას (ტომი I, ს.ფ. 555-566).

პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა ორივე მხარემ.

საქართველოს ...ა და ... სამინისტრომ სააპელაციო საჩივრით მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება იმ ნაწილებში, რომლებითაც: ა. არ დაკმაყოფილდა მათი თავდაპირველი სარჩელის მოთხოვნა შპს «...ს» მიმართ პირგასამტეხლოს სახით 5809.42 ლარის და ხელშეკრულების არაჯეროვანი შესრულებისათვის 189054.6 ლარის დაკისრების შესახებ (სარეზოლუციო ნაწილის 1-ლი და მე-3 პუნქტები); ბ. დაკმაყოფილდა შპს «...ს» სარჩელი და საქართველოს ...ა და ... სამინისტროს დაეკისრა 26450.02 ლარის გადახდა (სარეზოლუციო ნაწილის მე-5 პუნქტი); გ. საქართველოს ...ა და ... სამინისტროს დაეკისრა სახელმწიფო ბაჟის 793.50 ლარის გადახდა (სარეზოლუციო ნაწილის მე-9 პუნქტი), დასახელებულ ნაწილებში ახალი გადაწყვეტილების მიღება სარჩელის დაკმაყოფილების, ხოლო შეგებებული სარჩელის დაუკმაყოფილებლობის, აგრეთვე, სამინისტროსათვის სახელმწიფო ბაჟის დაკისრებაზე უარის თქმის შესახებ (ტომი I, ს.ფ. 571-580).

შპს «...ს» სააპელაციო საჩივრის მოთხოვნას წარმოადგენდა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება სამუშაოს შესრულების ვადის გადაცილების გამო პირგასამტეხლოს სახით 60411.82 ლარისა და სახელმწიფო ბაჟის 2605.90 ლარის დაკისრების ნაწილში (ტომი I, ს.ფ. 582-590).

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 26 ოქტომბრის გადაწყვეტილებით შპს «...ს» სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, საქართველოს ...ა და ... სამინისტროს სააპელაციო საჩივარი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, გაუქმდა გასაჩივრებული გადაწყვეტილება სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის ნაწილში და ამ ნაწილში მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება: საქართველოს ...ა და ... სამინისტროს სარჩელი დაზიანებული გათბობის სისტემის შეკეთებისათვის საჭირო ხარჯის ანაზღაურების შესახებ დაკმაყოფილდა, შპს «...» მოსარჩელის სასარგებლოდ დაეკისრა 9899.98 ლარის ანაზღაურება, საქართველოს ...ა და ... სამინისტროს სარჩელი ხელშეკრულების არაჯეროვანი შესრულებისათვის პირგასამტეხლოს სახით 189054.6 ლარის დაკისრების ნაწილში ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, შპს «...» საქართველოს ...ა და ... სამინისტროს სასარგებლოდ დაეკისრა პირგასამტეხლოს სახით 1643.49 ლარის ანაზღაურება. გადაწყვეტილებით დადგინდა სარჩელისა და შეგებებული სარჩელის დაკმაყოფილებული მოთხოვნების ურთიერთჩათვლა და საბოლოო ჯამში შპს «...» მოსარჩელის სასარგებლოდ დაეკისრა 71955.29 ლარის გადახდა, მასვე დაევალა სახელმწიფო ბაჟის სახით სახელმწიფო ბიუჯეტის სასარგებლოდ 461.73 ლარის ანაზღაურება.

სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ საქალაქო სასამართლომ არასწორად შეაფასა საქმეში წარმოდგენილი მტკიცებულებები ¹..-ე საჯარო სკოლაში გათბობის სისტემის დაზიანების ფაქტთან დაკავშირებით.

საქმეზე წარდგენილი სსიპ ლევან სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს 2008 წლის 6 მარტის დასკვნის თანახმად, თბილისის ¹..-ე სკოლაში ქვაბის წყლისაგან დამცლელი მილყელი დახშობილი აღმოჩნდა. ქვაბიდან წყლის დაცლა ვერ განხორციელდა, რის გამოც ყინულმა დააზიანა «FEღღOLI-ის» ფირმის ორი ქვაბი (აღნიშნული ქვაბების დამცლელი მილები დახშულია) და ორი ტუმბო. სარდაფში გაყვანილი გათბობის სისტემის მილები, რომლებსაც წყლის დამცლელი მილყელი არ გააჩნია, ქვაბის განთავსების დონეზე დაბლა მდებარეობს. შესაბამისად, ექსპერტმა დაასკვნა, რომ ექსპლოატაციაში იქნა მიღებული თბომომარაგების მოწყობის წესების დარღვევით შესრულებული გათბობის სისტემა, რის გამოც საჭიროების შემთხვევაში მათი დაცლა ვერ მოხერხდა, რასაც მოჰყვა სისტემაში წყლის გაყინვა, რამაც გამოიწვია დამდგარი შედეგი. ექსპერტის მითითებით, დარღვეულია თბომომარაგების მოწყობისა და საექსპლუატაციო ინსტრუქციების მოთხოვნები.

სააპელაციო სასამართლომ ზემოაღნიშნული დასკვნის საფუძველზე დადგენილად მიიჩნია, რომ ¹..-ე საჯარო სკოლაში შპს «...ს» მიერ გათბობის სისტემის დამონტაჟება მოხდა თბომომარაგების მოწყობის წესების დარღვევით, რასაც მოჰყვა შესაბამისი ზიანი. თანხის ოდენობა შპს «...» სადაოდ არ გაუხდია. ამდენად, სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად ჩათვალა, რომ ¹..-ე საჯარო სკოლაში გათბობის სისტემის დაზიანებით გამოწვეული ზიანის ოდენობა შეადგედა 9899.85 ლარს.

სააპელაციო სასამართლომ ასევე, არ გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს შეფასებები იმასთან დაკავშირებით, რომ ხელშეკრულების ნებისმიერი დარღვევა არ წარმოუშობდა მოსარჩელეს ხელშეკრულებით გათვალისწინებული ვალდებულების არაჯეროვანი შესრულებისათვის პირგასამტეხლოს, საერთო სახელშეკრულებო თანხის 10%-ის მოთხოვნის უფლებას, არამედ ასეთი შეიძლებოდა ყოფილიყო ხელშეკრულების მნიშვნელოვანი (არსებითი) დარღვევა, როდესაც მოვალე დაარღვევდა ძირითად ვალდებულებას, რასაც შესაძლოა კრედიტორისთვის შესრულებისადმი ინტერესი დაეკარგა.

სააპელაციო სასამართლოს მითითებით, მხარეთა შორის გაფორმებული ხელშეკრულების სპეციფიკური პირობების 11.3 პუნქტის თანახმად, ხელშეკრულებით ნაკისრი ვალდებულებების არასრულად ან არაჯეროვნად შესრულების შემთხვევაში მიმწოდებელი ჯარიმდება ხელშეკრულების საერთო თანხის 10%-ის ოდენობით. ამავე ხელშეკრულების 3.4 პუნქტის თანახმად, მიმწოდებელი ვალდებულია შესყიდვის ობიექტზე სარეაბილიტაციო სამუშაოების განხორციელების პერიოდში წარმოქმნილი კომუნალური (წყალი, ელექტროენერგია, გაზი) გადასახადები აანაზღაუროს ხელშეკრულების საერთო ღირებულებიდან.

განსახილველ შემთხვევაში, დგინდებოდა, რომ საჯარო სკოლების რემონტის პერიოდში წარმოშობილმა კომუნალურმა ხარჯმა შეადგინა 16434.94 ლარი. აღნიშნული მოთხოვნის ნაწილში შპს «...» სარჩელი ცნო. შესაბამისად, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ შპს «...» ხელშეკრულების 3.4 პუნქტით გათვალისწინებული ვალდებულება შეასრულა არაჯეროვნად, რისთვისაც ხელშეკრულების სპეციფიკური პირობების 11.3 პუნქტი ითვალისწინებდა გარკვეულ სანქციას.

სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებით, ხელშეკრულების სპეციფიკური პირობების 11.3 პუნქტით გათვალისწინებული პირგასამტეხლოს ოდენობა უნდა განსაზღვრულიყო არა ხელშეკრულების საერთო თანხიდან, არამედ, შესაბამისობაში უნდა ყოფილიყო ხელშეკრულების დარღვევის ხასიათთან და ოდენობასთან. აღნიშნულის გათვალისწინებით, სასამართლომ ჩათვალა, რომ შპს «...» ხელშეკრულების 3.4 პუნქტის არაჯეროვანი შესრულების გამო უნდა დაკისრებოდა პირგასამტეხლო 16434.94 ლარის 10%-ის ოდენობით, რაც შეადგენდა 1643.49 ლარს.

სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა აპელანტ საქართველოს ...ა და ... სამინისტროს პოზიცია იმის თაობაზე, რომ შპს «...» ¹..-ე და ¹..-ე საჯარო სკოლებზე გადააცილა სამუშაოს შესრულების ვადას, რის გამოც უნდა დაკისრებოდა პირგასამტეხლო 5809.42 ლარის ოდენობით. საქმეზე დგინდებოდა, რომ 2007 წლის 7 სექტემბერს მოპასუხემ წერილობით აცნობა მოსარჩელეს ხელშეკრულების შესრულების ვადის გაგრძელების თაობაზე ყველა სკოლაზე, მათ შორის _ ¹..-ე და ¹..-ე საჯარო სკოლებზე. აღნიშნულით, შპს «...» დაიცვა ხელშეკრულების სპეციფიკური პირობების 3.2 პუნქტით გათვალისწინებული წერილობითი შეტყობინების ვალდებულება. საქართველოს ... და ... სამინისტრომ გონივრულ ვადაში შპს «...» არც დადებითი და არც უარყოფითი პასუხი არ აცნობა. სამუშაოს შესრულების აქტი ¹..-ე სკოლაზე შედგა 2007 წლის 24 სექტემბერს, ხოლო ¹..-ე საჯარო სკოლაზე _ 2007 წლის 26 სექტემბერს. საქმის მასალების თანახმად, მხარეებმა წერილობითი შეთანხმება სკოლების სარეაბილიტაციო სამუშაოების შესრულების ვადის გაგრძელების თაობაზე გააფორმეს 2007 წლის 8 ოქტომბერს, რისი საფუძველიც იყო მოპასუხის სწორედ 2007 წლის 7 სექტემბრის წერილი. ვადა გაგრძელდა ყველა სკოლაზე, ხოლო ვინაიდან 8 ოქტომბრისთვის ¹... და ¹ ..-ე სკოლებზე სამუშაო უკვე დასრულებული იყო და შესრულება მიღებული ჰქონდა საქართველოს ...ა და ... სამინისტროს, ბუნებრივია, ამ სკოლების შეტანა ვადის გაგრძელების შესახებ დამატებით შეთანხმებაში ვერ მოხდებოდა.

სააპელაციო სასამართლომ გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს დასკვნები იმის თაობაზე, რომ მოპასუხემ დროულად აცნობა მოსარჩელეს ¹..-ე და ¹..-ე სკოლებში სამუშაოს შესრულების ვადის გაგრძელების თაობაზე, ხოლო სამინისტრომ თავისი მოვალეობა, დაუყოვნებლივ წერილობით ეპასუხა ვადის გაგრძელების შუამდგომლობაზე, არ შეასრულა, ამდენად ასეთ შემთხვევაში მტკიცების ტვირთი მოსარჩელის მხარეზე იყო, რომ მოპასუხემ ბრალეულად გადააცილა ვალდებულების შესრულების ვადას.

ზემოაღნიშნულის გათვალისწინებით სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ საქართველოს ...ა და ... სამინისტროს სააპელაციო საჩივარი შპს «...სათვის» ¹... და ¹..-ე საჯარო სკოლებზე სამუშაოს შესრულების ვადის გადაცილების გამო პირგასამტეხლოს 5809.42 ლარის დაკისრების თაობაზე დაუსაბუთებელი იყო.

სააპელაციო სასამართლომ ასევე დაუსაბუთებლად მიიჩნია საქართველოს ...ა და ... სამინისტროს სააპელაციო საჩივარი შპს «...ს» შეგებებული სარჩელის დაკმაყოფილების ნაწილში. გასაჩივრებული გადაწყვეტილებით, შპს «...ს» შეგებებული სარჩელი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ, საქართველოს ...ა და ... სამინისტროს დაეკისრა მოპასუხის მიერ შესრულებული სამუშაოს ღირებულების 26450.02 ლარის ანაზღაურება. აპელანტის განმარტებით, 2007 წლის 10 დეკემბერს საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს სახაზინო სამსახურმა შეწყვიტა ვალდებულების რეგისტრაცია, რის გამოც სამინისტროს ამ პერიოდისთვის აღარ გააჩნდა სახსრები კრედიტორული დავალიანების დასაფარავად. აპელანტი მიუთითებდა აგრეთვე, სამინისტროში განხორციელებულ საკადრო ცვლილებებზე. სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებით, სააპელაციო საჩივარში მითითებული ზემოაღნიშნული გარემოებები არ ქმნიდნენ აღნიშნულ ნაწილში გადაწყვეტილების გაუქმების არც ფაქტობრივ და არც სამართლებრივ საფუძველს.

რაც შეეხებოდა შპს «...ს» სააპელაციო საჩივარს, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ იგი დაუსაბუთებელია, როგორც ფაქტობრივი ასევე სამართლებრივი თვალსაზრისით. პირველი ინსტანციის სასამართლომ სწორად დაადგინა მოპასუხის მიერ ¹..., ¹... ¹..., ¹..., ¹... და ¹...საჯარო სკოლებზე სამუშაოს შესრულების ვადის დარღვევა და შესაბამისად, სწორად განსაზღვრა პირგასამტეხლოს ოდენობა (ტომი II, ს.ფ. 97-116).

სააპელაციო სასამართლოს 2010 წლის 26 ოქტომბრის გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა საქართველოს ...ა და ... სამინისტრომ, რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების ნაწილობრივ გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით საქართველოს ...ა და ... სამინისტროს სარჩელის სრულად დაკმაყოფილება და შპს «...ს» შეგებებული სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

საკასაციო საჩივრის თანახმად, სასამართლომ ნაწილობრივ გაიზიარა საქართველოს ...ა და ... სამინისტროს მოთხოვნა შპს «...სათვის» 10%-იანი ჯარიმის დაკისრების თაობაზე და საჯარიმო თანხა განსაზღვრა 1643.49 ლარით, თუმცა სასამართლოს უნდა გაეთვალისწინებინა მხარეთა შორის გაფორმებული ხელშეკრულების სპეციფიკური პირობების 11.3 პუნქტი. ამ პუნქტის თანახმად, ხელშეკრულებით ნაკისრი ვალდებულებების არაჯეროვნად შესრულების შემთხვევაში მიმწოდებელი ჯარიმდება ხელშეკრულების საერთო თანხის 10%-ის ოდენობით.

კასატორის მითითებით, 26451 ლარის დავალიანება აისახა პროგრამის ბალანსში და 2008 წლის ბიუჯეტში გათვალისწინებულ იქნა დავალიანების დაფარვის ვალდებულება. ფინანსთა სამინისტროს სახაზინო სამსახურმა ვალდებულებების რეგისტრაცია დაიწყო მიმდინარე წლის 18 იანვარს. ამავე პერიოდში განხორციელდა საკადრო ცვლილებები, ხოლო შემდეგ, მინისტრის ¹... ბრძანებით შექმნილი კომისიის დასკვნის საფუძველზე მოხდა 220195.98 ლარის და 715358 ლარის შპს «...სათვის» გადარიცხვა.

კასატორი არ იზიარებს სასამართლო გადაწყვეტილებას იმ ნაწილში, რომლითაც საქართველოს ...ა და ... სამინისტროს შპს «...ს» სასარგებლოდ დაეკისრა ამ უკანასკნელის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის გადახდა. აღნიშნული საკითხის შეფასებისას სასამართლომ გამოიყენა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 53-ე მუხლის 1-ლი ნაწილი, რომლის თანახმად, იმ მხარის მიერ გაღებული ხარჯების გადახდა, რომლის სასარგებლოდაც იქნა გამოტანილი გადაწყვეტილება, ეკისრება მეორე მხარეს, თუნდაც ეს მხარე გათავისუფლებული იყოს სახელმწიფო ბიუჯეტში სასამართლო ხარჯების გადახდისაგან. ამ შემთხვევაში სასამართლომ არ გამოიყენა «სახელმწიფო ბაჟის შესახებ» კანონის მე-5 მუხლის პირველი პუნქტის «უ» ქვეპუნქტის მოთხოვნა. კანონის დასახელებული ნორმით დადგენილია, რომ საერთო სასამართლოებში განსახილველ საქმეებზე სახელმწიფო ბაჟის გადახდისაგან თავისუფლდებიან დაწესებულებები (ორგანიზაციები), რომელთა ხარჯები ფინანსდება მხოლოდ სახელმწიფო ბიუჯეტიდან _ ყველა საქმეზე. ამდენად, «სახელმწიფო ბაჟის შესახებ» კანონი ათავისუფლებს სამინისტროს სახელმწიფო ბაჟის გადახდისაგან, ხოლო სამოქალაქო საპროცესო კოდექსი ავალდებულებს მას გადაიხადოს სახელმწიფო ბაჟი. კასატორის განმარტებით, მიუხედავად იმისა, რომ სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 53-ე მუხლი წარმოადგენს სპეციალურ ნორმას, «სახელმწიფო ბაჟის შესახებ» საქართველოს კანონით დარეგულირდა კონკრეტული ურთიერთობა სახელმწიფო ბაჟის გადახდისაგან გათავისუფლებასთან დაკავშირებით, რაც თავისთავად ავსებს სპეციალური ნორმით დარეგულირებულ წესს (ტომი II, ს.ფ. 120-127).

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 17 იანვრის განჩინებით საქართველოს ...ა და ... სამინისტროს საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ საქართველოს ...ა და ... სამინისტროს საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი ზემომითითებული საფუძვლით. შესაბამისად, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას საქართველოს ...ა და ... სამინისტროს საკასაციო საჩივარი, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. საქართველოს ...ა და ... სამინისტროს საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად.

2. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.