ას-322-306-2011 23 მაისი, 2011 წელი

ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ბ. ალავიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

ნ. კვანტალიანი, პ. ქათამაძე

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორები _ ნ. მ-შვილი, ე. ფ-შვილი (მოსარჩელე)

მოწინააღმდეგე მხარე _ ო. ჩ-უა (შეგებებული სარჩელის ავტორი)

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება – ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 28 დეკემბრის გადაწყვეტილება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით თავდაპირველი სარჩელის დაკმაყოფილება

დავის საგანი _ თავდაპირველ სარჩელში _ საცხოვრებელ სადგომზე საკუთრების უფლების გადაცემა, შეგებებულ სარჩელში _ უკანონო მფლობელობიდან ნივთის გამოთხოვა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

ე. ფ-შვილმა და ნ. მ-შვილმა სარჩელის აღძრეს სასამართლოში ო. ჩ-უას მიმართ ქ.ბათუმში, ... ქ¹27-ში მდებარე 40.90 კვ.მ ფართის საცხოვრებელი სადგომის მესაკუთრეებად მისი საბაზრო ღირებულების 25%-ის გადახდის სანაცვლოდ ცნობის მოთხოვნით შემდეგი გარემოებების გამო:

ქ.ბათუმში, ... ქ¹27-ში 1980 წლამდე ცხოვრობდა ა. ც-ძე, რომლის გარდაცვალების შემდგომ ქალაქის საბჭომ და შსს განყოფილებამ მოსარჩელეები შეასახლა გამოთავისუფლებულ ფართში, როგორც საცხოვრებელი ბინის მიღების რიგში მყოფი პირები.

საცხოვრებელ სადგომში გადასვლიდან მოყოლებული მოსარჩელეები იხდიან კომუნალურ გადასახადებს.

მოპასუხემ 1993-1995 წლებში მოახდინა მოსარჩელეების მიერ დაკავებული ფართის პრივატიზება. ე.ფ-შვილი და ნ.მ-შვილი 1974 წლიდან იმყოფებიან ქორწინებაში და 19 წლის განმავლობაში რეგისტრირებული არიან სადავო მისამართზე, რის გამოც «საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობის შესახებ» საქართველოს კანონის თანახმად, წარმოადგენენ ზემოაღნიშნულ მისამართზე მდებარე საცხოვრებელი სადგომზე საკუთრების უფლების მოპოვების პრეტენდენტებს მისი საბაზრო ღირებულების 25%-ის გადახდის სანაცვლოდ.

მოპასუხე ო. ჩ-უამ სარჩელი არ ცნო და მოითხოვა მის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა, ამასთან შეგებებული სარჩელით მიმართა სასამართლოს ე.ფ-შვილისა და ნ.მ-შვილის მიმართ ქ.ბათუმში, ... ქ¹27-ში მდებარე საცხოვრებელ სადგომზე მფლობელობის შეწყვეტისა და სამოქალაქო კოდექსის 170-ე და 172-ე მუხლების საფუძველზე უკანონო მფლობელობიდან სადავო უძრავი ნივთის გამოთხოვის შესახებ შემდეგი საფუძველბით:

სიმანდვილეს არ შეესაბამება მოსარჩელეთა მითითება ქალაქის საბჭოსა და შსს განყოფილების მიერ ე.ფ-შვილისა და ნ.მ-შვილის, როგორც საცხოვრებელი ბინის რიგში მყოფი პირების აღნიშნულ ფართში შესახლების თაობაზე, რადგანაც თავად სარეგისტრაციო ბარათიდან ირკვევა, რომ ისინი ზემოაღნიშნულ მისამართზე რეგისტრირებული არიან 1996 წლიდან, რაც იმას მოწმობს, რომ ე.ფ-შვილსა და ნ.მ-შვილს ო.ჩ-უას კუთვნილ სახლში რეგისტრაციამდე საერთოდ არ უცხოვრიათ.

ბათუმის სახალხო დეპუტატთა საქალაქო საბჭოს აღმასრულებელი კომიტეტის 1987 წლის 13 მაისის ¹432 გადაწყვეტილების ¹1 დანართის თანახმად, იმდროინდელმა ქალაქის საბჭომ გამოთავისუფლებული ფართი გადასცა ჩ-უების ოჯახს, რადგანაც სწორედ ო. ჩ-უას ოჯახი იყო ბინის მიმღებთა რგში და არა მოსარჩელეები. ამდენად, იმ დროიდან მოყოლებული საცხოვრებელი სახლის მესაკუთრეები იყვნენ სწორედ ჩ-უები, რაც ასევე დასტურდება საჯარო რეესტრის მონაცემებით.

მხარეთა ნათესაობა და ფ-შვილის სოციალური მდგომარეობა გახდა მოსარჩელეთა სადავო საცხოვრებელ სახლში დროებით შეშვების საფუძველი, რა ფაქტიც მხარემ საბოლოოდ არაკეთილსინდისიერად გამოიყენა.

სადავო საცხოვრებელ სახლზე საკუთრების უფლება ქალაქის საბჭოს ¹432 გადაწყვეტილებით მოიპოვა აწ გარდაცვლილმა ს. ჩ-უამ, რაც მოგვიანებით აღნიშნული ფართის პრივატიზების წინაპირობა გახდა, 2005 წლის 31 მაისს კი, ო. ჩ-უამ ქ.ბათუმში, ... ქ¹27-ში მდებარე მიწის ნაკვეთი შეიძინა აუქციონზე და ახორციელებს მასზე ფაქტობრივ ფლობას.

ბათუმის საქალაქო სასამართლოს 2010 წლის 13 მაისის გადაწყვეტილებით ე. ფ-შვილისა და ნ. მ-შვილის სარჩელი დაკმაყოფილდა, ე.ფ-შვილსა და ნ.მ-შვილს ო.ჩ-უას სასარგებლოდ დაეკისრათ 13750 ლარის გადახდა, ე.ფ-შვილი და ნ.მ-შვილი ცნობილ იქნენ ქ.ბათუმში, ... ქ¹27-ში მდებარე ო. ჩ-უას საკუთრებაში რეგისტრირებული საცხოვრებელი სადგომის ლიტერ «ა-ში» არსებული 2 საცხოვრებელი ოთახის _ 19.70კვ.მ და 17.40 კვ.მ, 5.35 კვ.მ დამხმარე ფართის, კერძოდ კიბისა და სამზარეულოს (... ქუჩის მიმდებარედ და ნაწილობრივ ... და ... ქუჩების კვეთაზე მდებარე), ასევე 6.15 კვ.მ საერთო სარგებლობის ეზოს სველი წერტილის მესაკუთრედ, ამავე გადაწყვეტილებით არ დაკმაყოფილდა ო. ჩ-უას შეგებებული სარჩელი.

საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა ო. ჩ-უამ.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 28 დეკემბრის გადაწყვეტილებით ო. ჩ-უას სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა, გაუქმდა ბათუმის საქალაქო სასამართლოს 2010 წლის 13 მაისის გადაწყვეტილება და მიღებულ იქნა ახალი, რომლითაც ე. ფ-შვილისა და ნ. მ-შვილის სარჩელი ქ.ბათუმში, ... ქ.¹27-ში მდებარე 48,68 კვ.მ ქონების საბაზრო ღირებულების 25%-ის გადახდის სანაცვლოდ მესაკუთრედ ცნობის თაობაზე არ დაკმაყოფილდა, ო. ჩ-უას შეგებებული სარჩელი დაკმაყოფილდა, შეგებებული სარჩელის მოპასუხეები ე. ფ-შვილი და ნ. მ-შვილი გამოსახლებულ იქნან ო. ჩ-უას საკუთრებაში არსებული ბინიდან მდებარე ქ.ბათუმში, ... ქ¹27 შემდეგი დასაბუთებით:

პალატამ დადგენილად მიიჩნია, რომ საჯარო რეესტრის ამონაწერით ქ.ბათუმში, ... ქ¹27-ში მდებარე უძრავი ქონება (წილობრივი მონაცემები 81.5) რეგისტრირებულია ო. ჩ-უას საკუთრებად. აღნიშნული უძრავი ქონება პრივატიზებულია ს. ჩ-უას სახელზე 1993 წლის 28 აპრილის პრივატიზაციის ხელშეკრულებით და 2007 წლის 30 აგვისტოს სამკვიდრო მოწმობის საფუძველზე მემკვიდრეობით მიიღო ო. ჩ-უამ, როგორც ს. ჩ-უას პირველი რიგის მემკვიდრემ. მოსარჩელეები ე. ფ-შვილი და ნ. მ-შვილი სადავო სადგომში ფაქტობრივად ცხოვრობენ 1980-იანი წლებიდან, ხოლო ამავე ფართში რეგისტრირებული არიან 1996 წლის 13 თებერვლიდან და თავიანთ წილ ფართზე იხდიდნენ გადასახადებს. სასამართლოს მითითებით, საქმის მასალებით არ დასტურდება სადავო საცხოვრებელი სადგომით ე. ფ-შვილისა და ნ. მ-შვილის სარგებლობა ადმინისტრაციული აქტის საფუძველზე, ასევე არ დასტურდება საცხოვრებელი სადგომის დათმობის თაობაზე მხარეთა შორის გარიგების არსებობის ფაქტი.

სასამართლომ მიუთითა «საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ» საქართველოს კანონის პირველ მუხლზე და განმარტა, რომ მითითებული კანონი აწესრიგებს იმ ურთიერთობებს, რომელიც 1921 წლის 25 თებერვლიდან 1996 წლის 27 ივნისამდე წარმოიშვა და სპეციალურ სამართლებრივ მოწესრიგებას საჭიროებენ. მოპასუხე ო. ჩ-უა სადავო საცხოვრებელი სახლის მესაკუთრეა, ხოლო მოსარჩელეები ე. ფ-შვილი და ნ. მ-შვილი სადავო სახლს ფლობენ 1980-იანი წლებიდან. პალატამ ჩათვალა, რომ მოცემული სამოქალაქო საქმე განხილულ უნდა იქნეს სწორედ დასახელებული კანონის ფარგლებში.

მოთხოვნის საფუძვლად მოსარჩელეები თავდაპირველად უთითებდნენ, რომ ისინი ადმინისტრაციული აქტის საფუძველზე იყვნენ შესახლებულები სადავო ბინაში, მოგვიანებით კი განმარტეს, რომ მოსარგებლეებს ისინი საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობის უფლების შესახებ გარიგების საფუძველზე წარმოადგენენ.

სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ერთგვაროვან პრაქტიკაზე, რომლის თანახმადაც გარიგება საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობის უფლების დათმობის შესახებ დამოუკიდებელი ვალდებულებით-სამართლებრივი ხელშეკრულებაა. სპეციალური კანონის მეორე მუხლის მეოთხე პუნქტის თანახმად კი, გარიგება საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობის უფლების დათმობის შესახებ უნდა დადასტურდეს სადავო საცხოვრებელ სადგომში რეგისტრაციითა და კომუნალური გადასახადების გადახდით, ან/და მესაკუთრისათვის გარკვეული ოდენობის საფასურის გადახდით (გარდა ქირავნობის ხელშეკრულებით გათვალისწინებული ქირისა). ამასთან, გარიგება საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობის უფლების დათმობის შესახებ სასყიდლიანი ხელშეკრულებაა, რომლითაც მოსარგებლე მესაკუთრეს გადასცემდა თანხას და სანაცვლოდ, თანხის დაბრუნებამდე, იღებდა სადგომით სარგებლობის უფლებას. სააპელაციო პალატამ მიუთითა საქართველოს უზენაესი სასამართლოს განმარტებაზე, რომლის თანახმადაც «განსახილველ ნორმაში (იგულისხმება «საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობის შესახებ» საქართველოს კანონის მე-2 მუხლის მე-4 პუნქტი), მითითებული გარემოებები: სადავო საცხოვრებელ სადგომში რეგისტრაცია, კომუნალური გადასახადების გადახდა, მესაკუთრისათვის გარკვეული ოდენობის საფასურის გადახდა წარმოადგენენ იმ ფაქტებს, რომლითაც უნდა დასტურდებოდეს სადგომის დათმობის შესახებ გარიგება», ანუ პირი რომ მოსარგებლედ იქნას მიჩნეული, ზემოთ აღნიშნული ფაქტობრივი გარემოებებით უნდა დასტურდებოდეს მოსარგებლესა და მესაკუთრეს შორის გარიგების არსებობა, უნდა დადასტურდეს, რომ ბინით მოსარგებლე მესაკუთრის დარად იმიტომ იყენებს საცხოვრებელ სადგომს, რომ მასსა და საცხოვრებელი სადგომის მესაკუთრეს შორის არსებობდა გარიგება.

იმ გარემოების გათვალისწინებით, რომ ე. ფ-შვილსა და ნ. მ-შვილს ს. ჩ-უასა და ო. ჩ-უასათვის არავითარი საზღაური არ გადაუხდიათ ანუ სასყიდლის სანაცვლოდ არ მიუღიათ ქონება, არამედ ჩ-უებმა მათ, როგორც ახლო ნათესავებს, იქ ცხოვრების უფლება კეთილი ნების საფუძველზე დართეს, პალატამ მიიჩნია, რომ მოსარჩელეები კანონით გათვალისწინებულ მოსარგებლეებს არ წარმოადგენდნენ, ხოლო მხოლოდ რეგისტრაციისა და სადავო ფართში კომუნალური გადასახადების გადახდის ფაქტი არ არის საკმარისი საფუძველი პირის მოსარგებლედ მიჩნევისათვის.

სასამართლომ მიუთითა, რომ შეკითხვაზე, თუ რა სახის გარიგებას, შეთანხმებას ჰქონდა ადგილი მოდავე მხარეთა შორის, აპელანტის მოწინააღმდეგე მხარის (იგივე მოსარჩელე მხარის) წარმომადგენელმა განმარტა, რომ «ეს იყო მესაკუთრეთა კეთილი ნების გამოხატულება ნათესავების მიმართ, ასე ვთქვათ ფაქტობრივად ახლო ნათესავებს დროებით ათხოვეს ბინა» და მიიჩნია, რომ ე. ფ-შვილი და ნ. მ-შვილი არ არიან ზემოთ მითითებული კანონის მეორე მუხლის მე-4 პუნქტით გათვალისწინებული სუბიექტები, რადგან მათ სასამართლოს წინაშე ვერ შეძლეს დადასტურება იმისა, რომ მესაკუთრეებთან მათ რაიმენაირი სასყიდლიანი გარიგება ჰქონდათ დადებული და «საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობის შესახებ» საქართველოს კანონით მინიჭებული უფლებების რეალიზაციის თაობაზე ე.ფ-შვილისა და ნ.მ-შვილის სარჩელი უსაფუძვლოა და არ უნდა დაკმაყოფილდეს.

სააპელაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლით, სამოქალაქო კოდექსის 170-ე მუხლით, 172-ე მუხლით და ჩათვალა, რომ ო. ჩ-უას შეგებებული სარჩელი საფუძვლიანია და უნდა დაკმაყოფილდეს.

სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრეს ნ. მ-შვილმა და ე. ფ-შვილმა, მოითხოვეს გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და მათი სარჩელის დაკმაყოფილება შემდეგი დასაბუთებით:

სააპელაციო სასამართლომ სამართლებრივი შეფასება არ მისცა იმ გარემოებას, რომ კასატორები 1980 წლიდან ცხოვრობენ სადავო მისამართზე, ხოლო 1996 წლის 13 თებერვლიდან არიან რეგისტრირებული. ისინი, როგორც ერთი ოჯახი რეგისტრირებული არიან ასევე აბონენტად და საცხოვრებელი სადგომის დაკავების დროიდან _ 1980 წლიდან იხდიდნენ და ამჟამადაც იხდიან კომუნალურ გადასახადებს. სააპელაციო პალატამ არ შეაფასა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ დადგენილი გარემოება, რომ მოპასუხე, მართალია, არ ადასტურებდა თანხმობას საცხოვრებელი სადგომის დათმობაზე, თუმცა განაცხადა, რომ ასეთი თანხმობა შესაძლოა ს. ჩ-უამ მისცა მოსარჩელეებსო. საცხოვრებელი სადგომის დაკავებისას აღნიშნული ურთიერთობის სობიექტი არ იყო მოპასუხე და იგი გარიგებას ვერ დადებდა კასატორებთან, თუმცა იგი არ უარყოფს ასეთი გარიგების დადების შესაძლებლობას მამკვიდრებელ ს. ჩ-უას მხრიდან.

სასამართლომ ყურადღება არ მიაქცია იმ ფაქტს, რომ 1980 წლიდან მოყოლებული მხარეებს არავინ შედავებია საკუთრების უფლებაზე, რადგანაც სწორედ ს. ჩ-უას მიერ სადგომის დათმობის გამო ცხოვრობდნენ და ფლობდნენ ე.ფ-შვილი და ნ.მ-შვილი სადავო საცხოვრებელ სადგომს.

კასატორთა განმარტებით, სინამდვილეს არ შეესაბამება გასაჩივრებული გადაწყვეტილების დასკვნა, რომ სწორედ ნათესაური კავშირის გამო ცხოვრობდნენ კასატორები ზემოაღნიშნულ მისამართზე და არანაირი თანხის გადახდას ადგილი არ ჰქონია, რადგანაც წარმოუდგენელია, 1980 წლიდან მოყოლებული საცხოვრებელი სახლის თხოვების შემთხვევაში თუნდაც ქირის მინიმალური ოდენობა არ მოეთხოვათ მათთვის. სააპელაციო სასამართლოს ზემოაღნიშნული დასკვნის უმართებულობაზე მიუთითებს ისიც, რომ სასამართლომ ყურადღება არ მიაქცია მტკიცებულებების სახით წარმოდგენილ კომუნალური გადასახადების გადახდის ქვითრებს და სხვა. ამდენად, სასამართლომ დაარღვია «საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობის შესახებ» საქართველოს კანონის მე-2 მუხლის მე-4 ნაწილი.

ფართის პრივატიზაციის ფაქტის ე.ფ-შვილის მიერ შეტყობის შემდეგ, ამ უკანასკნელმა თხოვნით მიმართა ო.ჩ-უას კუთვნილი წილის გადაფორმების თაობაზე, რისი წინააღმდეგი არც მოპასუხე იყო, თუმცა, სწორედ ნაკისრი ვალდებულების შეუსრულებლობა გახდა სარჩელით სასამართლოსათვის მიმართვის მიზეზი.

პირველი ინსტანციის სასამართლოში საქმის განხილვისას ო. ჩ-უა მოსარჩელეებს სთავაზობდა 10000 ლარის გადახდას, რაც თავისთავად მიუთითებს იმ ფაქტზე, რომ ჩ-უა ნაწილობრივ აღიარებდა საცხოვრებელი სადგომის თაობაზე გარიგების არსებობის ფაქტს, ხოლო მოსარჩელეთა ზემოაღნიშნულ მისამართზე გადასვლით ო.ჩ-უამ ნახა სარგებელი და აღნიშნული ასევე შეიძლება ჩაითვალოს ერთგვარ გარიგებად.

სააპელაციო სასამართლომ გადაწყვეტილებაში მიუთითა საქართველოს უზენაესი სასამართლოს განჩინებაზე, თუმცა ყურადღება არ მიუქცევია იმ გარემოებაზე, რომ საქართველოს უზენაესი სასამართლოს არაერთი განჩინებით ამ საკითხზე დადგენილია ერთგვაროვანი პრაქტიკა.

დაუსაბუთებელია სააპელაციო სასამართლოს მსჯელობა, რომ მესაკუთრემ მოსარგებლესთან გარიგებით უნდა ნახოს სარგებელი, რადგანაც სასამართლოს კანონის არც ერთ ნორმაზე არ მიუთითებია, რაც მოითხოვს ამ ფაქტის _ სარგებლის არსებობის სავალდებულობას.

სააპელაციო პალატამ დაარღვია და რიგ შემთხვევაში არასწორად განმარტა «საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობის შესახებ» საქართველოს კნონის მე-2 მუხლის მე-4 პუნქტი, რადგანაც 1980 წლიდან კომუნალური გადასახადების გადახდის ფაქტი, ხოლო 1996 წლის 27 ივნისიდან სადავო მისამართზე რეგისტრაციის ფაქტი, სწორედ მოსარგებლედ ყოფნას ადასტურებს.

სააპელაციო სასამართლოს სხდომის ოქმში არასწორადაა ასახული, წარმომადგენლის განმარტება კასატორებისათვის უძრავი ნივთის თხოვების ფაქტის თაობაზე, ასევე ექსპერტიზის დანიშვნისას, სასამართლომ ექსპერტს არ დაავალა სამზარეულოს ფართის შეფასება, რომელსაც კასატორები ფლობენ 30 წელზე მეტი ხნის განმავლობაში.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 31 მარტის განჩინებით ე.ფ-შვილისა და ნ.მ-შვილის საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 396-ე მუხლით და ამავე კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, შეამოწმა ე. ფ-შვილისა და ნ. მ-შვილის საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხი და თვლის, რომ იგი დაუშვებლად უნდა იქნეს მიჩნეული შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას ე.ფ-შვილისა და ნ.მ-შვილის საკასაციო საჩივარი, რის გამოც მას უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მესამე ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. ამდენად, საკასაციო პალატა თვლის, რომ კასატორებს: ე. ფ-შვილსა და ნ. მ-შვილს უნდა დაუბრუნდეთ სახელმწიფო ბაჟის სახით პ. ბ-ძის მიერ გადახდილი 100 ლარის 70% _ 70 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. ე. ფ-შვილისა და ნ. მ-შვილის საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო.

2. კასატორებს: ე. ფ-შვილსა (პირადი ¹...) და ნ. მ-შვილს (პირადი ¹...) დაუბრუნდეთ შემდეგ ანგარიშზე: თბილისის არასაგადასახადო შემოსულობების ¹200122900, სახელმწიფო ხაზინა, ბანკის კოდი _ ¹220101222, საბიუჯეტო შემოსულობების სახაზინო კოდი _ ¹300773150, დანიშნულება _ «სახელმწიფო ბაჟი საქართველოს უზენაეს სასამართლოში განსახილველ საქმეებზე» პ. ბ-ძის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის _ 100 ლარის 70% _ 70 ლარი.

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.