ას-34-33-10 6 მაისი, 2010წელი.

ქ.თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

მ. სულხანიშვილი (თავმჯდომარე)

რ. ნადირიანი (მომხსენებელი), თ. თოდრია

საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი განხილვის გარეშე

საკასაციო საჩივრის ავტორი – შპს “საქართველოსრკინიგზა”

მოწინააღმდეგე მხარე – შპს “ო-ა”

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2009 წლის 19 ივნისის განჩინება

დავის საგანი _ თანხის დაკისრება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2009 წლის 12 თებერვლის გადაწყვეტილებით შპს “ს-ის” სარჩელი მოპასუხე შპს “ო-ას” მიმართ არ დაკმაყოფილდა.

სასამართლომ საქმეზე დადგენილად ცნო შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:

2003 წლის 14 მაისს შპს “ს-ის” სადგურ თბილისი-საკვანძოს დირექტორსა და შპს “ო-ას” დირექტორს შორის გაფორმდა მიწის ნაკვეთის სარგებლობის შესახებ ხელშეკრულება, რომლის მიხედვითაც შპს “ო-ას” მიეცა უფლება სადგურ თბილისი-საკვანძოში არსებული 110 კვ.მ მიწის ნაკვეთის სარგებლობაზე;

ს-ის 2005 წლის 18 თებერვლის ¹58/გ ბრძანებით გაუქმდა შპს “ს-ის” კანონის დარღვევით დროებით სარგებლობაში გაცემული საიჯარო ფართზე გაფორმებული ხელშეკრულებები;

შპს “ო-ას” დირექტორს 2005 წლის 4 მარტს ჩაჰბარდა შპს “ს-ის” ფილიალი “სადგურ თბილისი-საკვანძოს” დირექტორის წერილი 2005 წლის პირველი აპრილიდან საიჯარო ხელშეკრულების შეწყვეტის შესახებ;

ტექბიუროს მონაცემებით ნავთლუღის მიმდებარედ 174 კვ.მ მიწის ნაკვეთი საკუთრებით აღრიცხული არ ყოფილა. ტექბიუროს არქივის ცნობა-დახასიათებითა და საჯარო რეესტრის ამონაწერით, ნავთლუღის რკინიგზის სადგურის მიმდებარედ 174 კვ.მ მიწის ნაკვეთი აღრიცხულია შპს “ო-აზე”;

ქონების მართვის სააგენტოს უფროსის წერილით შპს “ს-ის” იურიდიული სამსახურის უფროსისადმი დაფიქსირებულია, რომ შპს “ო-აზე” 2003 წლის 14 მაისს იჯარით გაცემული და ამავე ორგანიზაციის საკუთრებაში არსებული მიწის ნაკვეთების იდენტურობის დადგენა შეუძლებელია მათი საკადასატრო გეგმის არქონის გამო;

სასამართლომ საქმეში არსებული წერილობითი მტკიცეულებების საფუძველზე, დადასტურებულად მიიჩნია, რომ სადავო ხელშეკრულების გაფორმების დროისათვის შპს “ო-ა” საერთოდ არ არსებობდა და მისი რეგისტრაცია განხორციელდა 2007 წელს, ასევე მისი დირექტორი ხელშეკრულებაზე ხელმომწერი პირი ნ. დ-ძე ან გაფრთხილების წერილზე ხელმომწერი ო. დ-ძე არასდროს ყოფილა.

სასამართლომ მიიჩნია, რომ მოსარჩელემ ვერ შეძლო სარჩელის საფუძვლინობის დასაბუთება და ვერ წარმოადგინა შესაბამისაი მტკიცებულებები.

სასამართლომ აღნიშნა, რომ შპს “ო-ასა” და შპს “ს-ის” ფილიალ “თბილისის საკვანძოს” შორის 2003 წლიდან 2005 წლამდე იჯარის ხელშეკრულების არსებობა არ დგინდებოდა, შესაბამისად, სასამართლომ მიიჩნია, რომ სასარჩელო მოთხოვნა შპს” ო-ასთვის” იჯარით აღებული ფართის დაბრუნების დაყოვნებისათვის 3 187 88 ლარის დაკისრების თაობაზე უსაფუძვლო იყო.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2009 წლის 12 თებერვლის გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა შპს “ს-ამ”, მოითხოვა მისი გაუქმება და საქმის ხელახლა განსახილველად იმავე სასამართლოსათვის დაბრუნება.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2009 წლის 19 ივნისის განჩინებით შპს “ს-ის” სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა.

სააპელაციო სასამართლომ სრულად გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ საქმეზე დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებები და ამ გარემოებების მიმართ მის მიერ გაკეთებული სამართლებრივი დასკვნები და შეფასებები და ჩათვალა, რომ არ არსებობდა სააპელაციო საჩივრის დაკმაყოფილების საფუძველი.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2009 წლის 19 ივნისის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა შპს “ს-ამ”, მოითხოვა მისი გაუქმება და საქმის ხელახლა განსახილველად დაბრუნება იმავე სასამართლოსათვის.

კასატორის განმარტებით, სასამართლომ საქმეში წარმოდგენილი მტკიცებულებების არასრულყოფილად გამოკვლევის შედეგად არასწორად დაადგინა საქმისთვის არსებითი მნიშვნელობის მქონე გარემოებები, რაც გახდა მიზეზი საქმეზე უკანონო გადაწყვეტილების გამოტანისა.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის პირველი თებერვლის განჩინებით შპს “ს-ის” საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული დასაშვებობის შესამოწმებლად. მოწინააღმდეგე მხარეს განესაზღვრა 5 დღის ვადა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის წინაპირობებთან დაკავშირებით მოსაზრებების წარმოსადგენად.

შპს “ს-ის” საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხზე, საკასაციო სასამართლოში მოწინააღმდეგე მხარემ წარმოადგინა მოსაზრება იმასთან დაკავშირებით, რომ საკასაციო საჩივარი დაუშვებელია, რადგან იგი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ შპს “ს-ის” საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას შპს “ს-ის” საკასაციო საჩივარი, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. შპს “ს-ის” საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი დარჩეს განუხილველად.

2. კასატორს დაუბრუნდეს გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 300 ლარის 70% _ 210 ლარი.

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.