¹ას-35-34-10 26 მარტი, 2010 წელი

ქ.თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

მ. სულხანიშვილი (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

ლ. ლაზარაშვილი, თ. თოდრია

საქმის განხილვის ფორმა - ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორები – გ. გ-შვილი, მ. ი-შვილი, ქ. გ-შვილი

მოწინააღმდეგე მხარე---ლ. ღ-აია

გასაჩივრებული განჩინება –თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2009 წლის 24 ნოემბრის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა - გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღება

დავის საგანი –უკანონო მფლობელობიდან უძრავი ნივთის გამოთხოვა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2009 წლის 18 ივნისის გადაწყვეტილებით, მოსარჩელეების მ. ი-ის, გ. გ-შვილის, ქ. გ-შვილის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

აღნიშნული გადაწყვეტილება სააპელაციო საჩივრით გაასაჩივრეს მ. ი-მა, გ. გ-შვილმა, ქ. გ-შვილმა და მოითხოვეს მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება.

სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატამ მ. ი-შვილის, გ. გ-შვილის და ქ. გ-შვილის სააპელაციო საჩივარი არ დააკმაყოფილა და უცვლელი დატოვა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2009 წლის 18 ივნისის გადაწყვეტილება.

სააპელაციო პალატამ არ გაიზიარა აპელანტის მოსაზრება, რომ მის მიერ სააპელაციო საჩივარში მოყვანილი გარემოებები წარმოადგენდა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმების საფუძველს. პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ სწორად იქნა დადგენილი საქმეზე ფაქტობრივი გარემოებები. კერძოდ, ის, რომ სადავო ბინა ირიცხებოდა ლ. ღ-აიას სახელზე. ეს გარემოება დგინდება საქმეში წარმოდგენილი მტკიცებულებებით.

პალატამ არ გაიზიარა აპელანტის მოსაზრება იმის შესახებ, რომ ადმინისტრაციული აქტები არ აძლევდა ლ. ღ-აიას უფლებას მოეპოვებინა საკუთრების უფლება ბინაზე, რომ ლ. ღ-აია კანონსაწინააღმდეგო აქტების გამოყენებით დაეპატრონა სადავო ბინას და ამჟამად თავად ფლობდა მას, რომ ადგილი ჰქონდა კერძო სამართლებრივ ურთიერთობებში ჩარევებს ადმინისტრაციული აქტების გამოყენებით, რამდენადაც საქმის მასალებით ირკვევა, ეს ადმინისტრაციული აქტები დავის საგანს წარმოადგენდა და მათი კანონიერების საკითხი ჯერ არ იყო გადაწყვეტილი.

პალატამ ასევე ვერ გაიზიარა აპელანტების მოსაზრება, რომ ლ. ღ-აიას არ გააჩნდა სანოტარო წესით დამოწმებული საბუთი. სამოქალაქო კოდექსის 312-ე მუხლის პირველი ნაწილით „რეესტრის მონაცემების მიმართ მოქმედებს უტყუარობისა და სისრულის პრეზუმფცია ე.ი. რეესტრის ჩანაწერები ითვლება სწორად, ვიდრე არ დამტკიცდება მათი უზუსტობა“. მოცემულ შემთხვევაში, საჯარო რეესტრის მონაცემებით უძრავი ნივთი ლ. ღ-აიას სახელზეა აღრიცხული და ვიდრეაღნიშნული ჩანაწერი არსებობს ლ. ღ-აია ნივთის მესაკუთრედ ითვლება.

პალატამ სრულად გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს დასაბუთება და განმარტა, რომ მოცემული სასარჩელო მოთხოვნის დაკმაყოფილება, რომ ლ. ღ-აიას გადასცეს ქ.თბილისში ... II ქუჩის მიმდებარედ, კორპუსი ¹2, სადარბაზო I, სართული 3, ბინა ¹5 მ. ი-შვილს, გ. გ-შვილსა და ქ. გ-შვილს –შეიძლება სამოქალაქო კოდექსის 172-ე მუხლით განსაზღვრული გარემოებების არსებობისას ანუ ისეთ შემთხვევაში, როცა აპელანტები იქნებოდნენ მესაკუთრეები, ხოლო მოწინააღმდეგე მხარეს არ ექნებოდა ამ ნივთის ფლობის უფლება. ამ მოთხოვნის დაკმაყოფილება შესაძლებელია მომხდარიყო იმ შემთხვევაშიც თუკი აპელანტები კეთილსინდისიერი მფლობელები იქნებოდნენ და ისარგებლებდნენ მფლობელობის უკეთესი უფლებით ვიდრე მოწინააღმდეგე მხარე. მაგრამ მოცემულ შემთხვევაში საქმის გარემოებებით ამგვარი სამართლებრივ მდგომარეობას ადგილი არ ჰქონია, რაც გამორიცხავდა სააპელაციო საჩივრის დაკმაყოფილების შესაძლებლობას.

აღნიშნული განჩინება საკასაციო საჩივრით გაასაჩივრეს გ. გ-შვილმა, მ. ი-შვილმა და ქ. გ-შვილმა.

კასატორის მითითებით, გასაჩივრებული განჩინება გამოტანილია საპროცესო ნორმების დარღვევით.

მ. ი-შვილის, გ. გ-შვილის და ქ. გ-შვილის სასარჩელო მოთხოვნა შემდეგი სახისაა: ლ. ღ-აიამ გადასცეს ქალაქი თბილისი, ... მე-2 ქუჩის მიმდებარედ, კორპუსი ¹2, სადარბაზო I, სართული 3, ბინა ¹5 მ. ი-შვილს, გ. გ-შვილს და ქ. გ-შვილს.

ზემოაღნიშნული სასარჩელო მოთხოვნა ცალკე წარმოებად გამოეყო ადმინისტრაციულ საქმეს, რომელშიც იხილება მ. ი-შვილის, ქ. გ-შვილის და გ. გ-შვილის შემდეგი მოთხოვნები:

ბათილად იქნეს ცნობილი ვაკე-საბურთალოს რაიონის გამგეობის 2002 წლის 26 ივნისის ¹6.9.156 დადგენილება;

ბათილად იქნეს ცნობილი ქ.თბილისის მერიის ადგილობრივი მმართველობის ვაკის რაიონის გამგეობის 1999 წლის 27 აპრილის ¹167/503 განკარგულება.

ბათილად იქნეს ცნობილი საჯარო რეესტრის ჩანაწერი უძრავი ნივთის ქალაქი თბილისი, ... მე-2 ქუჩის მიმდებარედ, კორპუსი ¹2, სადარბაზო I, სართული 3, ბინა ¹5-ის (მიწის სარეგისტრაციო ნომერი ¹1/14/15/7/21) ლ. ღ-აიას საკუთრების უფლებით დარეგისტრირების თაობაზე.

კასატორების განმარტებით, სასამართლო სხდომაზე სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 279-ე მუხლის „დ“ ქვეპუნქტის საფუძველზე იშუამდგომლეს საქმის წარმოების შეჩერების თაობაზე იმ მოტივით, რომ საჯარო რეესტრში ლ. ღ-აიას სახელზე არსებული ჩანაწერის კანონიერების საკითხის გადაწყვეტამდე მოცემული საქმის განხილვა ობიექტურად შეუძლებელია. სასამართლომ ჩათვალა, რომ ვინდიკაციური სარჩელის განხილვა შესაძლებელია იმისდამიუხედავად, რომ ამ ეტაპზე უცნობია დარჩება თუ არა ძალაში საჯარო რეესტრში არსებული ჩანაწერი, რომლის თანახმადაც სადაო ქონების მესაკუთრედ აღრიცხულია – ლ. ღ-აია.

სასამართლომ შუამდგომლობა არ დააკმაყოფილა.

შემდგომ სასამართლო სხდომაზე კასატორებმა სხვა საფუძვლით დააყენეს საქმის წარმოების შეჩერების შესახებ შუამდგომლობა.

კასატორების აზრით საქმის არსებით განხილვამდე სასამართლო მოკლებული იყო შესაძლებლობას გამოეტანა დასკვნა დასაბუთებული იყო თუ არა მოსარჩელის მოთხოვნა, ანუ შეიქმნა ისეთი მდგომარეობა, როდესაც უცნობი იყო არსებობდა თუ არა მოსარჩელის მიერ სარჩელის საფუძვლად მითითებული გარემოება, კერძოდ, ნამდვილი იყო თუ არა ის ადმინისტრაციული აქტები, რაც იხილებოდა ადმინისტრაციული სამართალწარმოების წესით.

ზემოაღნიშნულიდან ლოგიკურად გამომდინარეობს, რომ საქმის განხილვა ობიექტურად შეუძლებელი იყო, რის გამოც სასამართლოს უნდა გამოეყენებინა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 279-ე მუხლის „დ“ ქვეპუნქტი და შეეჩერებინა საქმის განხილვა იმ ადმინისტრაციული სამართალწარმოების წესით განსახილველი საქმის გადაწყვეტამდე.

სასამართლომ არასწორად განმარტა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 279-ე მუხლის „დ“ ქვეპუნქტი, რადგან საქმის წარმოების შეჩერების საკითხის გადასაწყვეტად უმთავრესია იმისი დადგენა - შესაძლებელია თუ არა საქმის განხილვა სხვა საქმის გადაწყვეტამდე და თუკი საქმის განხილვა შეუძლებელია, მაშინ მნშვნელობა არა აქვს მონაწილეობს თუ არა სხვა საქმის განხილვაში მხარეთა გარდა კიდევ სხვა რომელიმე პირი.

ამ შუამდგომლობის დაუკმაყოფილებლობის შემდეგ საქმის განხილვამ აზრი დაკარგა.

კასატორების განმარტებით, ვაკე-საბურთალოს რაიონის გამგეობის 2002 წლის 26 ივნისის ¹6.9.156 დადგენილება კანონსაწინააღმდეგოა და უკანონოა საჯარო რეესტრში სადავო ბინის ლ. ღ-აიას სახელზე აღრიცხვა – იგი ბინას სამართლებრივად ნამდვილი უფლების საფუძველზე არ ფლობს.

ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, გ. გ-შვილმა, მ. ი-შვილმა, ქ. გ-შვილმა მოითხოვეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2009 წლის 24 ნოემბრის განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღება.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ გ. გ-შვილის, მ. ი-შვილის, ქ. გ-შვილის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის მიხედვით, საკასაციო საჩივარი სხვა ქონებრივ და არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგებზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე.

ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი მითითებული საფუძვლით.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძველით.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.

ყოველივე აღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას გ. გ-შვილის, მ. ი-შვილის, ქ. გ-შვილის საკასაციო საჩივარი, რის გამოც კასატორს უარი უნდა ეთქვას საკასაციო საჩივრის განხილვაზე.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მესამე ნაწილის თანახმად თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. ამდენად საკასაციო პალატა თვლის, რომ კასატორებს- გ. გ-შვილის, მ. ი-შვილის, ქ. გ-შვილის უნდა დაუბრუნდეს მ. ი-ლის მიერ სახელმწიფო ბაჟის სახით გადახდილი 300 ლარის 70%- 210 ლარი

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე,401 მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

გ. გ-შვილის, მ. ი-შვილის, ქ. გ-შვილის საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი დარჩეს განუხილველად;

კასატორებს- გ. გ-შვილის, მ. ი-შვილის, ქ. გ-შვილის უნდა დაუბრუნდეს მ. ი-ის მიერ სახელმწიფო ბაჟის სახით გადახდილი 300 ლარის 70%- 210 ლარი თბილისის არასაგადასახადო შემოსულობების ¹200122900 (სახელმწიფო ხაზინა ბანკის კოდი _ ¹220101222, საბიუჯეტო შემოსულობების სახაზინო კოდი _ ¹300773150, დანიშნულება _ სახელმწიფო ბაჟი საქართველოს უზენაეს სასამართლოში განსახილველ საქმეებზე)

საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.