ას-359-334-2010 7 ივნისი, 2010წ.

თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ვ. როინიშვილი (თავმჯდომარე),

ლ. ლაზარაშვილი (მომხსენებელი), ნ. კვანტალიანი

საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი განხილვის გარეშე

კასატორი (მოპასუხე) _ ნ. შ-ია

მოწინააღმდეგე მხარე (მოსარჩელე) _ ნ. ს-შვილი

მოპასუხე _ ო. ლ-ძე

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება _ თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 28 იანვრის განჩინება

დავის საგანი _ უკანონო მფლობელობიდან ნივთის გამოთხოვა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

2009 წლის 18 მარტს თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიას სასარჩელო განცხადებით მიმართა ნ. ს-შვილმა მოპასუხეების _ ლ. (ო.) ლ-ძისა და ნ. შ-იას მიმართ. მოსარჩელემ მოითხოვა უკანონო მფლობელობიდან ნივთის გამოთხოვა, კერძოდ, თბილისში, ... ქ. ¹17-ში მდებარე 275.98კვ.მ არასაცხოვრებელი ფართის მოპასუხეების მიერ გამოთავისუფლება და მისთვის თავისუფალ მდგომარეობაში ჩაბარება.

სარჩელის თანახმად, მოპასუხეებმა დაარღვიეს ნ. ს-შვილის საკუთრების უფლება თბილისში, ... ქ. ¹17-ში მდებარე 275.98კვ.მ არასაცხოვრებელ ფართზე, კერძოდ, ისინი მოსარჩელეს საშუალებას არ აძლევენ, ისარგებლოს ამ ფართით. მასზე უფლება ნ. ს-შვილს მოპოვებული აქვს ინდივიდუალური ბინათმშენებლობის ამხანაგობა “... 2005-თან” დადებული ხელშეკრულებით, რომლითაც მოსარჩელის ინდივიდუალურ საკუთრებად განისაზღვრა თბილისში, ... ქ. ¹17-ში მდებარე საცხოვრებელი სახლის ზემოაღნიშნული არასაცხოვრებელი ფართი. მოსარჩელის მითითებით, დასახელებულ ფართზე მისი კანონიერი უფლება დასტურდება საჯარო რეესტრის ამონაწერის მონაცემებით, რომლის მიხედვით, ამხანაგობა “... 2005” ვალდებული იყო, ახლად აშენებულ სახლში ნ. ს-შვილისათვის გადაეცა 275.98კვმ ფართი (ტომი I, ს.ფ. 1-10).

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2009 წლის 22 სექტემბრის გადაწყვეტილებით ნ. ს-შვილის სარჩელი დაკმაყოფილდა, თბილისში, ... ქ. ¹17-ში მდებარე სახლის პირველ სართულზე მდებარე 275.98კვ.მ ფართი გამოთხოვილ იქნა მოპასუხეების _ ო. ლ-ძისა და ნ. შ-იას უკანონო მფლობელობიდან და ნ. ს-შვილს გადაეცა თავისუფალ მდგომარეობაში (ტომი I, ს.ფ. 172-181).

პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა ნ. შ-იამ (წარმომადგენელი ლ. ბ-შვილი), რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა (ტომი I, ს.ფ. 189-198).

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 28 იანვრის განჩინებით ნ. შ-იას სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2009 წლის 22 სექტემბრის გადაწყვეტილება.

სააპელაციო სასამართლომ საქმეზე დადგენილად მიიჩნია შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:

ნ. ს-შვილი არის ამხანაგობა “... 2005-ში” წილის მესაკუთრე, აღნიშნული წილი მოიცავს თბილისში, ... ქ. ¹17-ში მდებარე საცხოვრებელი სახლის პირველ სართულზე 400კვ.მ-დან 275.98კვ.მ არასაცხოვრებელ ფართს;

საჯარო რეესტრის ჩანაწერების ვალდებულების გრაფაში წინასწარ განისაზღვრა ნ. ს-შვილისათვის, როგორც ამხანაგობა “... 2005-ის” წევრისათვის, უძრავი ნივთის ნაწილის გამოყოფის ვალდებულება და თავად უძრავი ნივთის ნაწილის მონაცემები _ თბილისში, ... ქ. ¹17, პირველი სართული, 275კვ.მ ფართი (შავი კარკასი);

ნ. შ-იას მიერ დაკავებული 96.48კვ.მ მოქცეულია მოსარჩელე ნ. ს-შვილის კუთვნილი წილის ფართში;

მოპასუხემ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლის შესაბამისად, ვერ დაადასტურა ის გარემოება, რომ მას ფართი დაკავებული ჰქონდა ამხანაგობის თავმჯდომარის ნებართვით.

ნ. შ-ია სადავოდ ხდიდა საქალაქო სასამართლოს მიერ სამოქალაქო კოდექსის 172-ე მუხლის გამოყენებას იმის გათვალისწინებით, რომ თავად წარმოადგენდა სადავო ნივთის მართლზომიერ მფლობელს.

სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ მოპასუხემ ვერ დაადასტურა სადავო ნივთის ფლობის ფაქტობრივი საფუძვლები, რის გამოც წარმოადგენდა არამართლზომიერ მფლობელს, გამომდინარე სამოქალაქო კოდექსის 159-ე მუხლიდან, რომლის მიხედვით, კეთილსინდისიერია მფლობელი, რომელიც ნივთს მართლზომიერად ფლობს, ან რომელიც უფლებამოსილ პირად შეიძლება იქნეს მიჩნეული საქმიან ურთიერთობებში საჭირო გულმოდგინე შემოწმების საფუძველზე

სააპელაციო სასამართლო დაეთანხმა საქალაქო სასამართლოს მიერ დავის გადასაწყვეტად სამოქალაქო კოდექსის 173-ე, 930-ე, 932-ე, 170-ე მუხლების გამოყენებას და მიიჩნია, რომ მოსარჩელეს, როგორც ბინათმშენებლობის ამხანაგობაში შეძენილი წილის მესაკუთრეს, შეეძლო მოპასუხისათვის, როგორც ამ წილის არამართლზომიერი მფლობელისათვის, მოეთხოვა ნივთის უკან დაბრუნება (ტომი II, ს.ფ. 52-60).

სააპელაციო სასამართლოს განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ნ. შ-იამ, რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და საქმის ხელახლა განსახილველად სააპელაციო სასამართლოს სხვა შემადგენლობისათვის დაბრუნება.

კასატორის მოსაზრებით, სააპელაციო სასამართლომ არასწორად განმარტა კანონი, კერძოდ, სამოქალაქო კოდექსის 172-ე მუხლის 1-ლი ნაწილი და არასწორად მიუთითა, რომ მოპასუხე არ წარმოადგენდა სადავო ფართის მართლზომიერ მფლობელს.

კასატორი აღნიშნავს, რომ სადავო ფართი არ არის ნ. ს-შვილის საკუთრება. 2006 წლის 5 დეკემბერს ნ. ს-შვილსა და ამხანაგობა “... 2005-ს” შორის დადებული ხელშეკრულების 2.1 მუხლის თანახმად, 2006 წლის 22 მაისს ამხანაგობა “ბულაჩაური 2005-ის” მიერ ნ. ს-შვილის მიმართ ნაკისრი ვალდებულებების შესრულების უზრუნველსაყოფად ე. კ-ძე ნ. ს-შვილს საკუთრებაში გადასცემს ერთობლივი საქმიანობის ამხანაგობა “... 2005-ში” მისი კუთვნილი წილის ნაწილს, რომელიც საშუალებას იძლევა, რომ ნ. ს-შვილის ინდივიდუალურ საკუთრებად განისაზღვროს თბილისში, ... ქ. ¹17-ში ამხანაგობა “... 2005-ის” მშენებარე სახლში პირველ სართულზე მდებარე 400კვ.მ-დან 275.98კვ.მ ფართი. ხელშეკრულების ტექსტიდან ნათლად ჩანს, რომ სადავო ფართის ნ. ს-შვილის საკუთრებაში გადაცემა სამომავლო პირობაა (ტომი II, ს.ფ. 100-106).

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ნ. შ-იას საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მე-5 ნაწილის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მე-5 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის განსახილველად დაშვების ამომწურავ პირობებს, როგორიცაა: ა. საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ. სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ. სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ. გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მე-5 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

კასატორი ვერ ასაბუთებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რამაც არსებითად იმოქმედა საქმის შედეგზე და განაპირობა არასწორი განჩინების გამოტანა.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, ნ. შ-იას საკასაციო საჩივარი არ ექვემდებარება განსახილველად დაშვებას.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის საფუძველზე ნ. შ-იას უნდა დაუბრუნდეს შპს სამშენებლო კომპანია “ნიკეს” მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (300 ლარი) 70% _ 210 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. ნ. შ-იას საკასაციო საჩივარი თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 28 იანვრის განჩინებაზე მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. ნ. შ-იას დაუბრუნდეს შპს სამშენებლო კომპანია “ნიკეს” მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (300 ლარი) 70% _ 210 ლარი;

3. განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.