ას-368-348-2011 27 მაისი, 2011 წელი

ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

თ. თოდრია (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ვ. როინიშვილი, მ. სულხანიშვილი

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

საკასაციო საჩივრის ავტორი – ნ. ბ-შვილი

მოწინააღმდეგე მხარე _ 1. საქართველოს ... კოოპერატივი;

2. ...ს მომხმარებელთა საზოგადოება (კოოპერატივი);

3. საქართველოს ... სამინისტრო;

4. საქართველოს ... სამინისტროს კახეთის სახელმწიფო ქონების აღრიცხვისა და პრივატიზების სამხარეო სამმართველო

დავის საგანი – ...ს მომხმარებელთა საზოგადოების (კოოპერატივის) მიერ სახელმწიფოსათვის უძრავი ქონების უსასყიდლოდ გადაცემის შესახებ 2006 წლის 27 აპრილს მიღებული საოქმო გადაწყვეტილებისა და მის საფუძველზე 2006 წლის პირველ ივნისს სანოტარო ფორმის დაცვით ...ს მომხმარებელთა საზოგადოებისა და ...ს სახელმწიფო ქონების აღრიცხვისა და პრივატიზების განყოფილებას შორის გაფორმებული ქონების გადაცემის აქტის ბათილდ ცნობა

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 21 დეკემბრის განჩინება

საკასაციო საჩივრის ავტორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

ნ. ბ-შვილმა სარჩელი აღძრა სასამართლოში საქართველოს სამომხმარებლო კოოპერაციის რაიონული სამომხმარებლო კოოპერატივის, ...ს მომხმარებელთა საზოგადოების (კოოპერატივის), საქართველოს ... სამინისტროსა და საქართველოს ... სამინისტროს კახეთის სახელმწიფო ქონების აღრიცხვისა და პრივატიზების სამხარეო სამმართველოს მიმართ, მესამე პირი _ ნ. დ-შვილი და მოითხოვა ...ს მომხმარებელთა საზოგადოების (კოოპერატივის) მიერ სახელმწიფოსათვის უძრავი ქონების უსასყიდლოდ გადაცემის შესახებ 2006 წლის 27 აპრილს მიღებული საოქმო გადაწყვეტილებისა და მის საფუძველზე 2006 წლის პირველ ივნისს სანოტარო ფორმის დაცვით ...ს მომხმარებელთა საზოგადოებისა და სიღნაღის სახელმწიფო ქონების აღრიცხვისა და პრივატიზების განყოფილებას შორის გაფორმებული ქონების გადაცემის აქტის ბათილად ცნობა შემდეგი საფუძვლებით:

სარჩელის თანახმად, ნ. ბ-შვილსა და ...ს რაიონულ სამომხმარებლო კოოპერატივს შორის 1998 წელს გაფორმდა იჯარა-გამოსყიდვის ხელშეკრულება, რომლითაც შეთანხმებული საფასურის სრულად გადახდის შემთხვევაში მოსარჩელეს გადაეცემოდა 60 კვ.მ ფართობი სავაჭრო ქსელ “....ში”. 2003 წელს ...ს რაიონულმა სამომხმარებლო კოოპერატივმა აღნიშნული ფართი საკუთრებაში გადასცა ...ს სამომხმარებლო კოოპერატივს, რაზეც შედგა მიღება-ჩაბარების აქტი, თუმცა საჯარო რეესტრში მისი წარდგენა ვერ მოხერხდა. 2005 წელს ...ს რაიონულმა სამომხმარებლო კოოპერატივმა ქონება აჩუქა სახელმწიფოს. თუმცა მანამდე 2003 წელს, როდესაც ქონებაზე შედგა მიღება-ჩაბარების აქტი, დავა იყო ...ს სამომსმარებლო კოოპერატივსა და ...ს რაიონულ სამომხმარებლო კოოპერატივს შორის. მოპასუხეები არც დღეს და არც მანამდე არ უარყოფდნენ, რომ ასეთი ხელშეკრულება მოსარჩელესთან ნამდვილად არსებობდა. მართალია მაშინდელი კანონმდებლობა მოითხოვდა ხელშეკრულების სანოტარო წესით დამოწმებას, მაგრამ აღნიშნული იჯარა-გამოსყიდვის ხელშეკრულება ნოტარიულად არ არის დამოწმებული, თუმცა არსებობს მხარეთა აღიარება მასზე, რომ იჯარა-გამოსყიდვის ხელშეკრულება ნამდვილად არსებობდა და აღნიშნული დადასტურება ვერ იქნება ბათილი, ვინაიდან ამჟამად მოქმედი კანონმდებლობით მხარის ასეთი უფლება დაცულია.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, ნ. ბ-შვილმა მოითხოვა ...ს მომხმარებელთა საზოგადოების მიერ სახელმწიფოსათვის უძრავი ქონების უსასყიდლოდ გადაცემის შესახებ 2006 წლის 27 აპრილს მიღებული საოქმო გადაწყვეტილებისა და მის საფუძველზე 2006 წლის პირველ ივნისს სანოტარო ფორმის დაცვით ...ს მომხმარებელთა საზოგადოებას (კოოპერატივს) და ...ს სახელმწიფო ქონების აღრიცხვისა და პრივატიზებას შორის გაფორმებული ქონების გადაცემის აქტის ბათილად ცნობა.

მოპასუხეებმა სარჩელი არ ცნეს და მოითხოვეს მის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2010 წლის 9 ივნისის გადაწყვეტილებით ნ. ბ-შვილის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

სასამართლომ საქმეზე დადგენილად მიიჩნია შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:

1998 წლის 20 აგვისტოს ...ს რაიკოოპკავშირის საბჭოს კრებამ მიიღო გადაწყვეტილება ობიექტების, მათ შორის მაღაზია „...ის“ პრივატიზაციის შესახებ.

1998 წლის 12 ოქტომბერს ...ს რაიკოოპკავშირსა და ნ. ბ-შვილს შორის დაიდო იჯარა-გამოსყიდვის ხელშეკრულება ...ს რაიონის ქალაქ წნორში მდებარე სავაჭრო ცენტრის სექცია „...ის“ 60 კვ.მ. ფართობზე; ხელშეკრულების ვადა განისაზღვრა 5 წლით, ხოლო გამოსყიდვის ფასი 2 000 ლარის ოდენობით. თანხის სრულად გადახდის შემთხვევაში ქონება გადავიდოდა ნ. ბ-შვილის საკუთრებაში. 2003 წლის 18 თებერვალს მხარეთა შორის შედგა მიღება-ჩაბარების აქტი, სადაც მიეთითა, რომ ანაზღაურებული იყო ქონების გამოსყიდვის ღირებულება და ქონება საკუთრებაში გადაეცემოდა ნ. ბ-შვილს, თუმცა მას ქონება საჯარო რეესტრში არ დაურეგისტრირებია

2004 წელს, ...ს რაიონული სამომხმარებლო კოოპერაციის ...ს რაიონული სამომხმარებლო კოოპერატივის ქონებაზე და მათ შორის ...ს რაიონის ქალაქ წნორში მდებარე სავაჭრო ცენტრის სექცია „...ზე“, საკუთრების უფლება საჯარო რეესტრში ქონების რეგისტრაციით მოიპოვა ...ს მომხმარებელთა საზოგადოება (კოოპერატივმა).

პირველი ინსტანციის სასამართლომ მიუთითა, რომ ...ს რაიონული სამომხმარებლო კოოპერატივის თავმჯდომარის გ. ო-ის განმარტებით, ...ს მომხმარებელთა საზოგადოების (კოოპერატივის) საკუთრებაში ქონების გადაცემა კოოპერატივმა სადავოდ გახადა სასამართლოში სარჩელის შეტანის გზით, თუმცა დავა ბოლომდე აღარ გაუგრძელებიათ სადავო ქონების გასხვისების (სახელმწიფოსათვის უსასყიდლოდ საკუთრებაში გადაცემის) გამო (2010 წლის 09 ივნისის სხდომის ოქმი, ს.ფ. 285-291).

სასამართლომ ასევე მიუთითა, რომ საქართველოს სამომხმარებლო კოოპერატივების ცენტრალური კავშირის XXIII მოწვვის საბჭოს XII კრების 2006 წლის 10 მარტის დადგენილებით განისაზღვრა შემდეგი:

ცეკავშირის შეზღუდული პასუხისმგებლობის საზოგადოებებში და სააქციო საზოგადოებებში შექმნილი რთული ფინანსური მდგომარეობის გათვალისწინებით, ნება დაერთო ცეკავშირის გამგეობას მიეღო გადაწყვეტილებები ცეკავშირის კუთვნილი წილებისა და ქონების გასხვისების შესახებ. ამასთან, დაემთავრებინა გაყიდვის შესახებ ადრე მიღებული გადაწყვეტილებების დოკუმენტალდურად გაფორმება.

რეკომენდაცია მიეცათ ცეკავშირის რაიონულ სამომხმარებლო კოოპორგანიზაციებს კრებებზე ემსჯელათ თავიანთ ორგანიზაციაში არსებულ ფინანსურ და ეკონომიკურ მდგომარეობაზე და ობიექტური რეალობისა და პერსპექტივების გათვალისწინებით, მიეღოთ შესაბამისი გადაწყვეტილებები ქონების გასსხვისების მიზანშეწონილობასთან დაკავშირებით.

პირველი ინსტანციის სასამართლომ აღნიშნა, რომ ...ს მომხმარებელთა საზოგადოების (კოოპერატივის) მეპაიეთა 2006 წლის 27 აპრილის საერთო კრების ოქმით დადგენილი იქნა, რომ საზოგადოების მძიმე ქონებრივი მდგომარეობის გამო, ...ს მომხმარებელთა საზოგადოების ბალანსზე რიცხული მთლიანი ქონება საკუთრებაში გადაცემოდა სახელმწიფოს. ასევე, თხოვნით მიემართათ ქონების მართვის რაიონული განყოფილებისათვის, ქონების გაყიდვის პროცესში გაეთვალისწინებინა კოოპერატივი ...ს მეპაიე თანამშრომელთა მოთხოვნა ქონების შესყიდვის თაობაზე.

2006 წლის 01 ივნისს ...ს მომხმარებელთა საზოგადოება (კოოპერატივს) და ...ს სახელმწიფო ქონების აღრიცხვისა და პრივატიზების განყოფილებას შორის სანოტარო ფორმის დაცვით შედგენილი მიღება-ჩაბარების აქტის თანახმად, ...ს სახელმწიფო ქონების აღრიცხვისა და პრივატიზების განყოფილებას გადაეცა ...ს მომხმარებელთა საზოგადოების (კოოპერატივის) სავაჭრო ცენტრის ნაწილი, მდებარე წნორში, ...ს (...ს) ქუჩა ¹1-ში, მასზედ დამაგრებული მიწის ნაკვეთით ფართობით 1 365 კვ.მ. ქონება სახელმწიფოს სახელზე საჯარო რეესტრში დარეგისტრირდა 2006 წლის 16 ივნისს (ს.ფ. 109-110, სბფ. 182-183, მიღება-ჩაბარების აქტი, საჯარო რეესტრის ცნობა).

საქართველოს ... მინისტრის 2006 წლის 22 სექტემბრის ბრძანებით დადგინდა ქალაქ წნორში ...ს ქუჩაზე მდებარე შენობის და მასზედ დამაგრებული 1 365 კვ.მ. მიწის ნაკვეთის პრივატიზება აუქციონის ფორმით. (ს.ფ. 177-179, ... მინისტრის ბრძანება).

„საქართველოს ... სამინისტროს მუდმივმოქმედი სააუქციონო კომისიის 26ბ10.2006 წ. ¹37 ოქმის დამტკიცების შესახებ“ საქართველოს ეკონომიკური განვითარებს მინისტრის 2006 წლის 30 ოქტომბრის ბრძანების თანახმად, დამტკიცდა ... სამინისტროს მუდმივმოქმედი სააუქციონო კომისიის 26.102006 წ. ¹37 ოქმი, რომლის საფუველზე, წნორში, ...ს ქუჩაზე მდებარე შენობისა (...ს სავაჭრო ცენტრი) და მასზე დამაგრებული 1 365 კვ.მ. მიწის ნაკვეთის პრივატიზების მიზნით ჩატარებულ აუქციონში გამარჯვებულად გამოცხადდა ფიზიკური პირი ნ. დ-შვილი.

აუქციონში გამარჯვებულთან მიღება-ჩაბარების აქტზე ხელმოწერის უფლება მიენიჭა პრივატიზების დეპარტამენტის მთავარ სპეციალისტს ე.თირქიას. იურიდიულ დეპარტამენტს დაევალა გამარჯვებულთან შესაბამისი ხელშეკრულების გაფორმება (ბრძანება, ს.ფ. 70-72, ოქმი ¹37, ს.ფ. 44-50).

... სამინისტროსა და ნ. დ-შვილს შორის, ამავე დღეს გაფორმებუილი მიღება-ჩაბარების აქტის თანახმად, ნ. დ-შვილს საკუთრებაში გადაეცა ქ.წნორში ...ს ქუჩაზე მდებარე (...ს სავაჭრო ცენტრის) შენობისა და მასზედ წილობრივად დამაგრებული 1210,19 კვ.მ. მიწის ნაკვეთი საერთო ღირებულებით 115 000 აშშ დოლარის ექვივალენტური თანხა ლარებში (მიღება-ჩაბარების აქტი, ნასყიდობის ხელშეკრულება, ს.ფ. 149, ს.ფ. 115);

პირველი ინსტანციის სასამართლომ დადასტურებულად არ მიიჩნია ის გარემოება, რომ მოსარჩელე ნ. ბ-შვილს ქონების გამოსასყიდი თანხის სრულად გადახდით და 2003 წელს მიღება-ჩაბარების აქტის გაფორმებით, სადავო უძრავ ქონებაზე წარმოეშვა საკუთრების უფლება.

სასამართლოს შეფასებით, ქონების გამოსყიდვის თანხის მოსარჩელის მიერ სრულად გადახდა იქნებოდა მხოლოდ საფუძველი უძრავი ქონების მესაკუთრის მხრიდან ამ ქონების მოსარჩელისათვის საკუთრებაში გადაცემის თაობაზე, მაგრამ იმისათვის, რომ მოსარჩელეს სადავო ქონებაზე წარმოშობოდა საკუთრების უფლება საჭირო იყო სანოტარო წესით დამოწმებული საბუთი და იმავდროულად შემძენის რეგისტრაცია საჯარო რეესტრში.

ზემოაღნიშნული დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების სამართლებრივი შეფასებისას პირველი ინსტანციის სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 158-ე, 183-ე მუხლებით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 180-ე მუხლით და აღნიშნა, რომ ვინაიდან სადავო ქონების სახელმწიფოსათვის გადაცემის მომენტში ქონება საჯარო რეესტრში რეგისტრირებული იყო არა ...ს რაიონული სამომხმარებლო კოოპერპატივის, არამედ ...ს მომხმარებელთა საზოგადოების სახელზე, შესაბამისად, გამსხვისებელი – ...ს მომხმარებელთა კოოპერატივი, წარმოადგენდა უძრავი ქონების მესაკუთრეს და მას ქონდა უფლება სხვა პირზე გაესხვისებინა (განეკარგა) ქონება.

მოცემულ შემთხვევაში, ნ. ბ-შვილი სადავოდ ხდიდა ...ს მომხმარებელთა საზოგადოების მიერ საქართველოს ... სამინისტროსათვის ქონების გადაცემის კანონიერებას, პირველი ინსტანციის სასამართლოს შეფასებით, მოსარჩელეს არ ჰქონდა ამ მოთხოვნის მიმართ სწორი იურიდიული ინტერესი; კერძოდ, სასამართლომ მიიჩნია, რომ ასეთი მოთხოვნის დაკმაყოფილების შემთხვევაშიც კი, ქონება დაუბრუნდებოდა არა ...ს რაიონულ სამომხმარებლო კოოპერატივს, არამედ ...ს მომხმარებელთა საზოგადოებას, რომლისგანაც მოსარჩელე სადავო ქონებას ვერ გამოითხოვდა.

სასამართლომ ყურადღება გაამახვილა იმ გარემოებაზეც, რომ თავად უფლებამოსილმა პირმა – ...ს რაიონულმა სამომხმარებლო კოოპერატივმა, აღარ გაგრძელა დავა ქონების 2004 წელს ...ს მომხმარებელთა კოოპერატივის საკუთრებაში გადაცემის კნაონიერებასთან დაკავშირებით. ამდენად, საქმის განმხილველი სასამართლოს დასკვნით, მოცემულ დავაში, ნ. ბ-შვილს ვერ ექნებოდა სწორი იურიდიული ინტერესი, ვინაიდან ქონება ჯერ გადავიდა ...ს მომხმარებელთა საზოგადოების საკუთრებაში, ხოლო შემდგომში კი გასხვისდა საქართველოს ... სამინისტროზე.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სასამართლომ მიიჩნია, რომ ნ. ბ-შვილის სარჩელი დაკმაყოფილებას არ ექვემდებარებოდა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2010 წლის 9 ივნისის გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა ნ. ბ-შვილმა, მოითხოვა მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტლების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილება.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 21 დეკემბრის განჩინებით ნ. ბ-შვილის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა.

სააპელაციო სასამართლომ სრულად გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ საქმეზე დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებები, ამ გარემოებების მიმართ მის მიერ გაკეთებულ დასკვნები და სამართლებრივი შეფასებები და გასაჩივრებული გადაწყვეტილების სამართლებრივი თვალსაზრისით შემოწმების შედეგად დაასკვნა, რომ სააპელაციო საჩივარი დაუსაბუთებელი იყო და მასში მითითებული გარემოებები არ ქმნიდნენ გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმების აბსოლუტურ და პროცესუალურ-სამართლებრივ საფუძვლებს.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს დასახელებული განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ნ. ბ-შვილმა, მოითხოვა მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით^სარჩელის დაკმაყოფილება შემდეგი საფუძვლებით:

კასატორის განმარტებით, სააპელაციო სასამართლომ სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102.3-ე მუხლის დარღვევით არასწორად დაადგინა საქმის ფაქტობრივი გარემოებები, კერძოდ, იმ პირობებში, როდესაც საქმეზე წარმოდგენილი არ ყოფილა საჯარო რეესტრის შესაბამისი მონაცემი, სააპელაციო პალატა არასწორად დაეთანხმა პირველი ინსტანციის სასამართლოს დასკვნას მასზე, რომ ქონება საჯარო რეესტრში რეგისტრირებული იყო ...ს საზოგადოების სახელზე და მას უფლება ჰქონდა გაესხვისებინა აღნიშნული ქონება, მათ შორის ნ. ბ-შვილის ფართი. კასატორის აზრით, დაუშვებელია მხოლოდ მოწმისა და მხარის ჩვენებით დადგინდეს თუ ვის სახელზე ირიცხება უძრავი ქონება, კონკრეტული დროის მონაკვეთში, მით უფრო, რომ აღნიშნულ საკითხზე წარმოდგენილია მხოლოდ სასამართლო დავის მიმდინარეობის დამადასტურებელი დოკუმენტი, ხოლო ის თუ როგორ დასრულდა დავა ...სა და ...ს კოოპერატივებს შორის და დარეგისტრირდა თუ არა სადავო საგანი საჯარო რეესტრში, არ დადგენილა. ასეთ პირობებში კი, ეჭვქვეშ დგება თვითონ სახელმწიფოს მიერ ქონების მიღების კანონიერების ფაქტი, ვინაიდან თუ სახელმწიფოს ქონება არაუფლებამოსილმა პირმა აჩუქა, ასეთი გარიგება ბათილად უნდა იქნეს ცნობილი.

კასატორის განმარტებით, მიუხედავად იმისა, რომ თავის დროზე იჯარა-გამოსყიდვის ხელშეკრულება არ აკმაყოფილებდა იმ დროს მოქმედი კანონის მოთხოვნებს სანოტარო ფორმით გარიგების დადებაზე, აღნიშნული არ ნიშნავდა ასეთი ფორმის დარღვევით დადებული გარიგების ბათილობას, ვინაიდან სახეზე იყო სამოქალაქო კოდექსის 58.2-ე მუხლით გათვალისწინებული დადასტურება, კერძოდ, მოპასუხე ...ს მომხმარებელთა საზოგადოებამ და ...ს კოოპერატვიმა, დაადასტურეს ნ. ბ-შვილთან იჯარა-გამოსყიდვის ხელშეკრულებისა და ნ. ბ-შვილზე საკუთრების უფლების გადასვლაზე ნების გამოვლენის ნამდვილობის ფაქტი. ამასთან, დღევანდელი კანონმდებლობით უკვე აღარ მოითხოვება უძრავ ნივთებზე ნასყიდობის სანოტარო წესით გაფორმება, საკმარისია მხოლოდ მარტივი წერილობითი ფორმა, რასაც აკმაყოფილებს მათ მიერ წარმოდგენილი იჯარა-გამოსყიდვის ხელშეკრულება. აღნიშნული კი ცხადყოფს, რომ მხარეთა მიერ გაკეთებული დადასტურების საწინააღმდეგოდ, ვერ იქნება მითითებული სამოქალაქო კოდექსის 61.5-ე მუხლი.

კასატორი, სამოქალაქო კოდექსის 1507.3-ე მუხლზე მითითებით და იმის გათვალისწინებით, რომ უძრავ ნივთებს მნიშვნელოვანი როლი ენიჭება საქართველოს ეკონომიკურ და სოციალურ ცხოვრებაში, მიიჩნევს, რომ განსახილველ შემთხვევაში, მის მიმართ უპირატესად გამოსაყენებელ ნორმებს წარმოდგენს ახალი წესები და არა გარიგების დადების დროს მოქმედი წესები.

კასატორის აზრით, ახალის შემძენებისათვის _ საქართველოს ... სამინისტროსათვის და ნ. დ-შვილისათვის თავიდანვე იყო ცნობილი ის გარემოება, რომ ნ. ბ-შვილზე 60 კვ.მ ფართი გადაცემული იყო, ანუ მათ იცოდნენ, რომ ადგილი ჰქონდა საჯარო რეესტრის მონაცემების უზუსტობას, რის გამოც ისინი ვერ ჩაითვლებიან კეთილსინდისიერ შემძენებად და, შესაბამისად, იჯარა-გამოსყიდვის ხელშეკრულების ნამდვილობა წარმოადგენს საფუძველს, არაკეთილსინდისიერი შემძენებისაგან ...ის 60 კვ.მ ფართის გამოთხოვაზე.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 21 მარტის განჩინებით ნ. ბ-შვლის საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მიხედვით დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ნ. ბ-შვლის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას ნ. ბ-შვლის საკასაციო საჩივარი, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

სახელმწიფო ბაჟის შესახებ” საქართველოს კანონის მე-5 მუხლის პირველი ნაწილის “მ” პუნქტის შესაბამისად, კასატორი ნ. ბ-შვილი, გათავისუფლებულია სახელმწიფო ბაჟის გადახდის ვალდებულებისაგან.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. ნ. ბ-შვლის საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

2. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.