¹ას-369-349-2011 6 ივნისი, 2011 წელი

თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

პაატა ქათამაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

ნუნუ კვანტალიანი, ბესარიონ ალავიძე

საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი განხილვის გარეშე

საკასაციო საჩივრის ავტორი _ რ. ა-ი (წარმომადგენელი გ. გ-ძე)

მოწინააღმდეგე მხარე _ ა. ა-ა, ფ. ა-ი

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება _ თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 18 ნოემბრის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა _ გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება

დავის საგანი _ ნასყიდობის ხელშეკრულების და მინდობილობის ბათილად ცნობა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

2010 წლის 4 მაისს ბოლნისის რაიონულ სასამართლოს სარჩელით მიმართა რ. ა-მა მოპასუხეების _ ა. ა-სა და ფ. ა-ის მიმართ. მოსარჩელემ მოითხოვა:

ა. 2006 წლის 19 სექტემბერს ნოტარიუს ნ. ჩ-ის მიერ გაცემული მინდობილობის (რეესტრში რეგისტრაციის ნომერი ...) ბათილად ცნობა, რომლითაც რ. ა-ი ფ. ა-ს ანიჭებს მის სახელზე რიცხული უძრავი ქონების გასხვისების უფლებას;

ბ. რ. ა-ის წარმომადგენელ ფ. ა-სა და ა. ა-ას შორის 2007 წლის 23 მაისს გაფორმებული უძრავი ქონების (მიწის ნაკვეთის) ნასყიდობის ხელშეკრულების (რეესტრში რეგისტრაციის ნომერი ...) ბათილად ცნობა.

სარჩელის თანახმად, რ. ა-ი ცხოვრობს მარნეულის რაიონის სოფელ ა-ში ოჯახთან ერთად. საცხოვრებელი სახლი მას მოულოდნელად დაეწვა და საცხოვრებლად გადავიდა მეზობლად იმავე სოფელში. ვინაიდან საცხოვრებელ სახლს გააჩნდა საკარმიდამო ნაკვეთი, მან იგი იჯარით გადასცა მეზობლად მცხოვრებ ფ. ა-ს. რ. ა-მა ამ უკანასკნელს გაუფორმა მინდობილობა, რომელიც დამოწმებულ იქნა ნოტარიული წესით 2006 წლის 19 სექტემბერს, სადაც გასხვისების შესახებ არანაირი შეთანხმება მხარეებს შორის არ ყოფილა. გარკვეული დროის გასვლის შემდეგ მოპასუხემ რ. ა-ს უარი განუცხადა უძრავი ქონების დაბრუნებაზე. მოგვიანებით მოსარჩელისათვის ცნობილი გახდა, რომ მინდობილობის თანახმად, მართვასა და სარგებლობასთან ერთად მოპასუხეს ჰქონდა გასხვისების უფლებაც. ამის შემდეგ, მოსარჩელე მივიდა ნოტარიუსთან და გააუქმა მინდობილობა, თუმცა მარნეულის სარეგისტრაციო სამსახურის მიერ 2010 წლის 17 მარტის გაცემული პასუხის პასუხის მიღების, კერძოდ, ¹... ნასყიდობის ხელშეკრულების გადაცემის შემდეგ მისთვის ცნობილი გახდა, რომ ამ მინდობილობის გაუქმებამდე ერთი თვით ადრე, ფ. ა-ს მოსარჩელის უძრავი ქონება ნასყიდობის ხელშეკრულებით გადაუფორმებია მის ცოლზე ა. ა-აზე. ხელშეკრულებაში ნასყიდობის თანახად ფორმალურად მითითებულია 4000 ლარზე, მინდობილობაში აღნიშნული ქონება შეფასებულია 4000 ლარად, მოსარჩელეს კი მოპასუხეებისაგან არანაირი თანხა არ აუღია და არც სურვილი ჰქონია გაეყიდა მისი საკუთრება. მოსარჩელემ აღნიშნა, რომ მოპასუხეებმა იგი მოატყუეს და მისი უძრავი ქონება უსაფუძვლოდ მიისაკუთრეს. აქედან გამომდინარე, მან მოითხოვა 2006 წლის 19 სექტემბრის მინდობილობის და უძრავი ქონების (მიწის ნაკვეთის) 2007 წლის 23 მაისის ნასყიდობის ხელშეკრულების ბათილად ცნობა (ტომი I, ს.ფ. 1-11).

მოპასუხემ სარჩელი არ ცნო და მის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვა. მან მიუთითა, რომ თუკი მოსარჩელე იჯარით გადასცემდა უძრავ ქონებას, მაშინ ნოტარიუსი შეადგენდა იჯარის ხელშეკრულებას და არა მინდობილობას ქონების განკარგვის უფლებით (ტომი I, ს.ფ. 44-51).

ბოლნისის რაიონული სასამართლოს 2010 წლის 25 ივნისის გადაწყვეტილებით რ. ა-ის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

რაიონულმა სასამართლომ საქმეზე დადგენილად მიიჩნია შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:

რ. ა-მა მოპასუხე ფ. ა-ს გაუფორმა მინდობილობა სოფელ ა-ში მდებარე მის საკუთრებაში არსებული მიწის ნაკვეთის მართვის, სარგებლობისა და გაყიდვის უფლებით, რომელიც დამოწმებულ იქნა ნოტარიული წესით 2006 წლის 19 სექტემბერს;

ზემოაღნიშნული მინდობილობა გაუქმდა მარწმუნებლის განცხადების საფუძველზე 2007 წლის 15 ივნისს;

უძრავი ქონების (მიწის ნაკვეთის) ნასყიდობის ხელშეკრულების თანახმად, სანოტარო აქტი შედგენილ იქნა კანონის დაცვით, კერძოდ, გამყიდველმა და მყიდველმა განაცხადეს და სურვილი გამოთქვეს უძრავი ქონების ნასყიდობის ხელშეკრულების დადებასა და მისი სანოტარო წესით დამოწმებაზე. ნასყიდობის საგანი გამყიდველის განცხადებით გაიყიდა 4000 ლარად, იგი წარმოადგენს კერძო საკუთრებაში არსებულ სასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის ნაკვეთს, მდებარე მარნეულის რაიონის სოფელ ა-ში. ნოტარიუსმა მხარეებს წაუკითხა ეს ხელშეკრულება, მხარეებმაც ასევე წაიკითხეს და მკაფიოდ და ნათლად განაცხადეს, რომ ხელშეკრულება ზუსტად გამოხატავდა მათ ნებას და მათი თანდასწრებით მოაწერეს ხელი;

მოპასუხეები ფ. ა-ი და ა. ა-ა არ იმყოფებიან რეგისტრირებულ ქორწინებაში.

სასამართლოს მითითებით, საქმის განხილვისას დადგინდა, რომ 2006 წელს მოსარჩელე აპირებდა უცხოეთში სამუშაოდ წასვლას და სასწრაფოდ ესაჭიროებოდა თანხა. მოპასუხე ფ. ა-ს მოსარჩელისათვის ქონების შესაძენად გადახდილი ჰქონდა 1200 აშშ დოლარი, რომელიც მან შეაგროვა საკუთარი შინაური ცხოველების რეალიზაციის შედეგად.

რაიონული სასამართლოს შეფასებით, ეჭვს არ იწვევდა 2006 წლის 19 სექტემბერს რ. ა-ის მიერ გაფორმებული მინდობილობის სინამდვილე. საქმის განხილვისას სასამართლოსათვის ცხადი შეიქმნა, რომ მოსარჩელე გარკვეული იყო იმ მინდობილობის შინაარსში, რომელსაც იგი სანოტარო წესით აფორმებდა, მაგრამ როდესაც მას გაუჩნდა სურვილი აღარ გაესხვისებინა უძრავი ქონება, სასწრაფოდ გააუქმა მის მიერ გაცემული მინდობილობა.

სასამართლომ მიუთითა სამოქალაქო კოდექსის 103-ე მუხლზე, რომლის თანახმად, გარიგება შეიძლება დაიდოს წარმომადგენლის მეშვეობითაც. წარმომადგენლის უფლებამოსილება ან კანონიდან გამომდინარეობს ანდა დავალების საფუძველზე წარმოიშობა. ამავე კოდექსის 109-ე მუხლის მიხედვით, უფლებამოსილების შეწყვეტის საფუძველი შეიძლება იყოს უფლებამოსილების გამცემი პირის მიერ უფლებამოსილების გაუქმება. ასეთი იურიდიული აქტი განხორციელდა 2007 წლის 15 ივნისს, ხოლო უძრავი ქონების გაყიდვა მოხდა 2007 წლის 23 მაისს.

რაიონულმა სასამართლომ აღნიშნა, რომ ნასყიდობის აქტის შედგენის დროს ფ. ა-ი იყო აღჭურვილი უფლებამოსილებით გაესხვისებინა რ. ა-ის კუთვნილი უძრავი ქონება. მითითებული უფლებამოსილება მან განახორციელა კანონის შესაბამისად და სარჩელის დაკმაყოფილების საფუძველი ამ კუთხით არ არსებობდა.

საქმეში არსებული მტკიცებულებებით დადგინდა, რომ 2006 წლის 19 სექტემბერს გაფორმებული მინდობილობა ნოტარიუსის მიერ შედგენილ იქნა კანონით დადგენილი წესით, გაეცნო მინდობილობის გამცემს მისთვის გასაგებ ენაზე და დამოწმდა სათანადო წესით. სასამართლომ მიიჩნია, რომ მინდობილობის ბათილად ცნობის საფუძველი არ არსებობდა.

სასამართლომ ყურადღება გაამახვილა იმ გარემოებაზე, რომ მოპასუხეები არ იყვნენ რეგისტრირებულ ქორწინებაში და შესაბამისად მინდობილი პირი ფ. ა-ი არ იყო შეზღუდული დაედო ხელშეკრულება ა. ა-სთან.

სასამართლომ ყურადღება გაამახვილა ასევე იმ გარემოებაზე, რომ სასარჩელო მოთხოვნის მოტივების გათვალიწინებით შეცილების უფლება არსებობდა 1 წლის განმავლობაში, რაც შეცილების უფლების მქონემ შეიტყო საფუძვლის არსებობის შესახებ. სასამართლომ აღნიშნა, რომ მოსარჩელემ გაუშვა შეცილების ერთწლიანი ხანდაზმულობის ვადა და სარჩელი ამ საფუძვლითაც არ უნდა დაკმაყოფილებულიყო.

დავის გადაწყვეტისას რაიონულმა სასამართლომ იხელმძღვანელა სამოქალაქო კოდექსის 50-ე, 54-ე, 103-ე, 109-ე მუხლებით (ტომი I, ს.ფ. 99-103).

პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა რ. ა-მა, რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება (ტომი I, ს.ფ. 123-132, ტომი II, ს.ფ. 97-61).

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 18 ნოემბრის განჩინებით რ. ა-ის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, უცვლელად დარჩა ბოლნისის რაიონული სასამართლოს 2010 წლის 25 ივნისის გადაწყვეტილება.

სააპელაციო სასამართლომ ყურადღება გაამახვილა საქმეზე დადგენილ შემდეგ ფაქტობრივ გარემოებებზე:

2006 წლის 19 ივნისს რ. ა-ის მიერ ფ. ა-ის სახელზე გაფორმდა მინდობილობა, რომლითაც ფ. ა-ს მიენიჭა სოფელ ა-ში მდებარე რ. ა-ის სახელზე რიცხული მიწის ნაკვეთის მართვის, სარგებლობის და გასხვისების უფლებამოსილება;

მინდობილობის თანახმად, ნოტარიუსმა რ. ა-ს წაუკითხა მინდობილობა და განუმარტა მისი შინაარსი, რის შემდგომაც რ. ა-მა დაადასტურა, რომ მინდობილობა სრულად გამოხატავდა მის ნებას და ნოტარიუსის თანდასწრებით მოაწერა ხელი; ის ფაქტი, რომ მინდობილობა ხელმოწერილ იქნა უშუალოდ მხარის მიერ, სადავო არ იყო;

მხარეთა ახსნა-განმარტებებით დასტურდებოდა, რომ 2006 წლის 19 სექტემბერს რ. ა-ის მიერ ფ. ა-ის სახელზე გაცემული მინდობილობა შედგენილ იქნა ქართულ და რუსულ ენებზე;

მინდობილობის ხელმოწერისას მის შინაარსთან დაკავშირებული ინფორმაციის არცოდნის ფაქტის დამტკიცება მოსარჩელე მხარემ ვერ განახორციელა.

სააპელაციო სასამართლომ განმარტა, რომ გარიგების წერილობითი ფორმით დადებისას მხარეები ამ გარიგების დადების ნებას გამოხატავენ მასზე ხელმოწერით. პირის მიერ თავისი ნებითAდა მოქმედებით სამოქალაქო უფლებების განხორციელებას კანონი უკავშირების პირის ქმედუნარიანობის არსებობას. ქმედუნარიანი პირის მიერ კანონით დადგენილი წესით ნების გამოვლენისას _ ხელშეკრულების ხელმოწერისას ივარაუდება, რომ მისთვის ცნობილია ამ ხელშეკრულების შინაარსი, ასევე ივარაუდება, რომ პირი აცნობიერებს ხელმოწერით გამოხატული ნების სამართლებრივ შედეგს. გარიგების დადებისათვის ნების გამოვლენის ვარგისიანობას, ქმედუნარიანობის გარდა, გამორიცხავს ასევე ნების გამოვლენისას პირის ცნობიერების დაკარგვა, დროებითი ფსიქიკური მოშლილობა ან სულით ავადმყოფობა. მოსარჩელის მიერ ასეთ გარემოებებზე მითითებული არ ყოფილა.

ზემოთქმულიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა აპელანტის მითითება იმასთან დაკავშირებით, რომ მინდობილობის ხელმოწერისას მისთვის ამომწურავად არ იყო ცნობილი ფ. ა-ისათვის მინდობილობით მინიჭებული უფლებამოსილებების შესახებ.

ამდენად, სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ 2006 წლის 19 სექტემბერს რ. ა-ის მიერ ფ. ა-ის სახელზე გაცემული მინდობილობა, რომელიც წარმომადგენელს სხვა უფლებამოსილებებთან ერთად ანიჭებდა სოფელ ა-ში მდებარე რ. ა-ის სახელზე რიცხული მიწის ნაკვეთის გასხვისების უფლებამოსილებას, სრულად გამოხატავდა 2009 წლის 19 ივნისის მდგომარეობით რ. ა-ის ნებას.

სააპელაციო სასამართლოს განმარტებით, გარიგების ბათილობის საფუძვლები განსაზღვრულია საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 51-88-ე მუხლებით. აღნიშნული მუხლების შესაბამისად, გარიგება შესაძლებელია შეცილებულ იქნეს, თუ იგი დადებულია შეცდომით, მოტყუებით, იძულებით, კანონით გასაზღვრული ფორმის დაუცველად ან მხარის მიერ ნამდვილი ნების გამოვლენის გარეშე, ასევე, თუ ეწინააღმდეგება კანონს, ამორალურია, თვალთმაქცური ან მოჩვენებითია.

მოცემულ შემთხვევაში, აპელანტი ითხოვდა მინდობილობის ბათილად ცნობას იმ საფუძვლით, რომ მან მინდობილობას ხელი მოაწერა ისე, რომ მისთვის ამომწურავად არ იყო ცნობილი ფ. ა-ისათვის მინდობილობით მინიჭებული უფლებამოსილებების თაობაზე.

სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ საქმეზე დადგენილი გარემოებების შესაბამისად, მოსარჩელეს არ დაუმტკიცებია გარიგების ბათილობის არც ერთი ზემოთ დასახელებული საფუძვლის არსებობა. როგორც დადგინდა, 2006 წლის 19 სექტემბერს რ. ა-ის მიერ ფ. ა-ის სახელზე გაცემული მინდობილობა, რომელიც ფ. ა-ს სხვა უფლებამოსილებებთან ერთად ანიჭებდა სოფელ ა-ში მდებარე რ. ა-ის სახელზე რიცხული მიწის ნაკვეთის გასხვისების უფლებამოსილებას, სრულად გამოხატავდა 2009 წლის 19 ივნისის მდგომარეობით რ. ა-ის ნებას. აპელანტმა ვერ დაასაბუთა მინდობილობის შინაარსის თაობაზე ინფორმაციის მიღების გამომრიცხავი გარემოებები. შესაბამისად, არ არსებობდა მინდობილობის ბათილად ცნობის სამართლებრივი საფუძველი.

სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა სამოქალაქო კოდექსის 114-ე მუხლზე და მიიჩნია, რომ, ვინაიდან 2007 წლის 23 მაისის უძრავი ქონების (მიწის ნაკვეთის) ნასყიდობის ხელშეკრულება დადებული იყო რ. ა-ის მიერ ფ. ა-ის სახელზე გაფორმებული მინდობილობის მოქმედების პერიოდში და მინდობილობით მინიჭებული უფლებამოსილების ფარგლებში, ამიტომ იგი ბათილად ვერ იქნებოდა ცნობილი იმ საფუძვლით, რომ უძრავი ქონება გასხვისდა არაუფლებამოსილი პირის მიერ.

2007 წლის 23 მაისის უძრავი ქონების (მიწის ნაკვეთის) ნასყიდობის ხელშეკრულების ბათილობის საფუძვლად აპელანტი ასევე უთითებდა იმ გარემოებაზე, რომ ფ. ა-ი და ა. ა-ა ფაქტობრივი ცოლ-ქმარი არიან.

სააპელაციო სასამართლომ მოიხმო სამოქალაქო კოდექსის 1158-ე მუხლის 1-ლი ნაწილი, რომლითაც დადგენილია, რომ მეუღლეთა მიერ ქორწინების განმავლობაში შეძენილი ქონება წარმოადგენს მათ საერთო ქონებას (თანასაკუთრებას), თუ მათ შორის საქორწინო ხელშეკრულებით სხვა რამ არ არის დადგენილი. ამავე კოდექსის 1106-ე მუხლის თანახმად, ქორწინება ოჯახის შექმნის მიზნით ქალისა და მამაკაცის ნებაყოფლობითი კავშირია, რომელიც რეგისტრირებულია საქართველოს იუსტიციის სამინისტროს მმართველობის სფეროში შემავალი საჯარო სამართლის იურიდიული პირის – სამოქალაქო რეესტრის სააგენტოს ტერიტორიულ სამსახურში (შემდგომში – სააგენტოს ტერიტორიული სამსახური).

სააპელაციო სასამართლომ განმარტა, რომ საქართველოს კანონმდებლობის შესაბამისად, იურიდიულ შედეგებს წარმოშობს მხოლოდ რეგისტრირებული ქორწინება. შესაბამისად, თანაცხოვრების პერიოდში შეძენილი ქონება მეუღლეთა თანასაკუთრებად იქცევა, მხოლოდ ქორწინების რეგისტრაციის პირობებში. ის გარემოება, რომ ფ. ა-ი და ა. ა. რეგისტრირებულ ქორწინებაში არ იმყოფებოდნენ, მხარეთა შორის სადავო არ იყო, შესაბამისად, 2007 წლის 23 მაისის უძრავი ქონების (მიწის ნაკვეთის) ნასყიდობის ხელშეკრულება ბათილად ვერ იქნებოდა ცნობილი სამოქალაქო კოდექსის 114-ე მუხლის შესაბამისად, როგორც წარმომადგენლის მიერ საკუთარ თავთან დადებული გარიგება.

სააპელაციო სასამართლომ ასევე აღნიშნა, რომ აპელანტის მითითებით, რეალურად მხარეთა შორის შეთანხმება შედგა მიწის ნაკვეთის იჯარით გადაცემასთან დაკავშირებით, თუმცა მას ამ გარემოების დადმადასტურებელი რაიმე მტკიცებულება არ წარუდგენია. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-4, 102-ე მუხლებიდან გამომდინარე, მითითებული გარემოების დამტკიცების ტვირთი სწორედ აპელანტს ეკისრებოდა.

გარდა ამისა, აპელანტი მიუთითებდა, რომ ნასყიდობის ფასი აღემატებოდა მისთვის გადაცემულ თანხას. სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ დასახელებული გარემოება დავის გადაწყვეტისათვის სამართლებრივად მნიშვნელობის არმქონე იყო, რადგან მოცემული სარჩელის საგანს წარმოადგენდა სანოტარო აქტების (მინდობილობისა და ნასყიდობის ხელშეკრულების) ბათილად ცნობა, სხვა რაიმე მოთხოვნა მოსარჩელეს მოპასუხის მიმართ არ ჰქონდა. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 248-ე მუხლის დანაწესით კი, სასამართლო შეზღუდულია მოსარჩელის მოთხოვნის ფარგლებით (ტომი II, ს.ფ. 53-61).

სააპელაციო სასამართლოს განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა რ. ა-მა, რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება.

საკასაციო საჩივარი შემდეგ მოტივებზეა აგებული:

რ. ა-ი ცხოვრობს მარნეულის რაიონის სოფელ ა-ში, ოჯახთან ერთად. მის საკუთრებაში იყო ამ სოფელში მდებარე უძრავი ქონება, თუმცა საცხოვრებელი სახლი მას დაეწვა და ამის გამო საცხოვრებლად მეზობელ სოფელში გადავიდა. რამდენადაც სახლს გააჩნდა საკარმიდამო მიწის ნაკვეთი, რ. ა-მა გადაწყვიტა მისი იჯარით გადაცემა მეზობლად მცხოვრებ ფ. ა-ზე. ამ უკანასკნელის მითითებით, ნაკვეთის იჯარით გადაცემისათვის საჭირო იყო მინდობილობის შედგენა. აღნიშნულის განსახორციელებლად ფ. ა-მა მოსარჩელე, რომელიც მას ენდობოდა, მიიყვანა ნოტარიუსთან. მინდობილობა გაფორმდა 2006 წლის 19 სექტემბერს, იგი არ უნდა გაფორმებულიყო იმ სახით, რა სახითაც არის გაფორმებული, მიწის გასხვისებაზე მხარეთა შეთანხმებას ადგილი არ ჰქონია;

მოგვიანებით, ფ. ა-მა მოსარჩელეს განუცხადა, რომ იგი მას არ დაუბრუნებდა უძრავ ქონებას. საქმეში გარკვევის შემდეგ რ. ა-ისათვის ცნობილი გახდა, რომ მინდობილობით ფ. ა-ს მიენიჭა უძრავი ქონების მართვის, სარგებლობის და გასხვისების უფლება. ამის შემდეგ, რ. ა-ი მივიდა ნოტარიუსთან და დაუყოვნებლივ გააუქმა მინდობილობა. მარნეულის სარეგისტრაციო სამსახურის 2010 წლის 17 მარტის პასუხიდან მან შეიტყო, რომ ამ მინდობილობის გაუქმებამდე ერთი თვით ადრე ფ. ა-ს უძრავი ქონება თვალთმაქცურად, ნასყიდობის ხელშეკრულებით გაუსხვისებია თავის ცოლზე _ ა. ა-აზე. ხელშეკრულებაში ნასყიდობის ფასად დასახელებულია 4000 ლარი. მოსარჩელემ რ. ა-ისაგან მიიღო მხოლოდ 1200 აშშ დოლარი, რაც არის მხოლოდ ქირის საფასური, მიღებული ნაწილ-ნაწილ. სხვა რაიმე თანხა მოსარჩელეს არ აუღია. მას არასდროს ჰქონია სურვილი გაეყიდა თავისი საკუთრება, საცხოვრებელი სახლი არ გააჩნია და მეზობელთან ცხოვრობს. კასატორი მიიჩნევს, რომ ფ. ა-მა იგი მოატყუა;

კასატორის განცხადებით, 2006 წლის 19 სექტემბრის მინდობილობის გაუქმების მოთხოვნით იგი სანოტარო ორგანოში მივიდა 2007 წლის 15 ივნისს. ამის შემდგომ, მოწინააღმდეგე მხარე ისევ აგრძელებდა მისთვის თანხის გადახდას, ეს თანხა იყო მხოლოდ იჯარის თანხა (ქირა). მთლიანობაში ფ. ა-ს გადახდილი აქვს 1200 აშშ დოლარი. რ. ა-ს მიაჩნდა, რომ მხარეებს შორის არსებობდა ზეპირი შეთანხმება ქირავნობის შესახებ (ტომი II, ს.ფ. 68-75).

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 2 მაისის განჩინებით რ. ა-ის საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ რ. ა-ის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას რ. ა-ის საკასაციო საჩივარი,რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. რ. ა-ის საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად.

2. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.