¹ას-377-357-2011 28 ივნისი, 2011 წელი,

ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ვ. როინიშვილი (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

მ. სულხანიშვილი, ბ. ალავიძე

საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი _ 1. მ. ა-ძე (მოპასუხე, მოსარჩელე შეგებებულ სარჩელში) 2. ე. გ-შვილი (მოპასუხე)

მოწინააღმდეგე მხარე _ ც. ე-ძე (მოსარჩელე, მოპასუხე შეგებებულ სარჩელში)

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება _ ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 24 იანვრის გადაწყვეტილება და 3 თებერვლის დამატებითი გადაწყვეტილება

დავის საგანი – სამკვიდრო მოწმობისა და ჩუქების ხელშეკრულების ბათილად ცნობა, გამოსახლება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება, ახალი გადაწყვეტილების მიღება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

2010 წლის 23 ივნისს ც. ე-ძემ ქუთაისის საქალაქო სასამართლოში მ. ა-ძისა და ნოტარიუს ე. გ-შვილის წინააღმდეგ სარჩელი აღძრა. მოსარჩელემ ქუთაისში, ... მე-4 შესახვევის ¹16-ში მდებარე საცხოვრებელი სახლის 2/3 ნაწილზე გაცემული სამკვიდრო მოწმობისა და ამავე ნაწილის ჩუქების ხელშეკრულების ბათილად ცნობა მოითხოვა.

სარჩელში მითითებულია, რომ 2001 წლის 23 ივნისს გარდაიცვალა მ. ვ-ძე, რომელსაც ორი პირველი რიგის მემკვიდრე დარჩა – მეუღლე ა. ვ-ძე და შვილი ც. ე-ძე. მ. ვ-ძეს ანდერძი არ დაუტოვებია. სამკვიდრო მოწმობა 2003 წლის 18 სექტემბერს მხოლოდ ა. ვ-ძემ აიღო მთელ სამკვიდრო ქონებაზე, ხოლო იმავე წლის 23 სექტემბერს აღნიშნული ქონება შვილიშვილ მ. ა-ძეს აჩუქა. მ. ვ-ძის მემკვიდრე ასევე იყო ც. ე-ძეც, რომელმაც სამკვიდრო ფაქტობრივი ფლობით მიიღო. აღნიშნულის გათვალისწინებით, სამკვიდრო მოწმობა და ჩუქების ხელშეკრულება ბათილია.

მ. ა-ძემ იმავე სასამართლოში შეგებებული სარჩელი აღძრა და ც. ე-ძის სადავო საცხოვრებელი სახლიდან გამოსახლება მოითხოვა. მისი მითითებით, სადავო სახლის ერთადერთი მესაკუთრე თავადაა, ც. ე-ძე კი, მას სამართლებრივი საფუძვლის გარეშე ფლობდა.

ქუთაისის საქალაქო სასამართლოს 2010 წლის 4 ნოემბრის გადაწყვეტილებით ც. ე-ძის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა, მ. ა-ძის შეგებებული სარჩელი დაკმაყოფილდა, ც. ე-ძეს ქ. ქუთაისში, ... (...) მე-4 შესახვევის ¹16-ში მდებარე საცხოვრებელი სახლის მ. ა-ძისათვის გამოთავისუფლებულ მდგომარეობაში ჩაბარება დაევალა.

აღნიშნული გადაწყვეტილება ც. ე-ძემ სააპელაციო წესით გაასაჩივრა.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 24 იანვრის გადაწყვეტილებით ც. ე-ძის სააპელაციო საჩივარი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, ქუთაისის საქალაქო სასამართლოს 2010 წლის 4 ნოემბრის გადაწყვეტილება გაუქმდა, ც. ე-ძის სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, ბათილად იქნა ცნობილი ქ. ქუთაისში, ... (...) მე-4 შესახვევის ¹16-ში მდებარე საცხოვრებელი სახლის 1/3 ნაწილზე ა. ვ-ძის სახელზე გაცემული ¹2-237 სამკვიდრო მოწმობა, ბათილად იქნა ცნობილი საცხოვრებელი სახლის იმავე ნაწილის 2003 წლის 25 სექტემბრის ჩუქების ხელშეკრულება და აღნიშნული უძრავი ქონების მემკვიდრედ ცნობილ იქნა ც. ე-ძე.

სააპელაციო სასამართლომ საქმეზე დადგენილად შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები მიიჩნია:

1. ქუთაისში, ... ქუჩის მე-4 შესახვევის ¹16-ში მდებარე სახლის 2/3 ნაწილი მ. ვ-ძეს ეკუთვნოდა;

2. მ. ვ-ძე 2001 წლის 23 ივნისს გარდაიცვალა და პირველი რიგის სამი მემკვიდრე დარჩა: მეუღლე ა. ვ-ძე, შვილი ც. ე-ძე და შვილიშვილი, მ. ა-ძე;

3. მ. ვ-ძის გარდაცვალების შემდეგ, კანონით დადგენილ ვადაში, მის სამკვიდროს დაეუფლნენ მხოლოდ ა. ვ-ძე და ც. ე-ძე, შესაბამისად, თითოეულმა მათგანმა სამკვიდროდან 1/2 წილი მიიღო.

სასამართლომ მიიჩნია, რომ მართალია, 2003 წლის 18 სექტემბერს, ე.ი სამკვიდროს გახსნიდან 2 წლის გასვლის შემდეგ, ც. ე-ძემ განცხადებით მიმართა სანოტარო ორგანოს და დედის, ა. ვ-ძის, სასარგებლოდ უარი განაცხადა მის წილ სამემკვიდრეო ქონებაზე, მაგრამ, პალატის აზრით, ამით სადავო ქონებაზე უფლებები არ დაუკარგავს, რადგანაც სამკვიდროზე უარი არ უთქვამს სამოქალაქო კოდექსის 1447-ე მუხლით გათვალისწინებულ ვადაში. აღნიშნული ვადის გასვლის შემდეგ კი, იგი სადავო ქონების მესაკუთრე გახდა, ამდენად, იგი სამოქალაქო კოდექსის 183-ე მუხლის შესაბამისად უნდა განეკარგა, რაც არ განუხორციელებია. აღნიშნულის გათვალისწინებით, ა. ვ-ძის მიერ შვილიშვილის სასარგებლოდ დადებული ჩუქების ხელშეკრულება ბათილი იყო 1/2 ნაწილში.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 3 თებერვლის დამატებითი გადაწყვეტილებით ც. ე-ძის სააპელაციო საჩივარი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, ქუთაისის საქალაქო სასამართლოს 2010 წლის 4 ნოემბრის გადაწყვეტილება მ. ა-ძის შეგებებული სარჩელის დაკმაყოფილების ნაწილში გაუქმდა და ამ ნაწილში მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება, მ. ა-ძის შეგებებული სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

სასამართლომ სამოქალაქო კოდექსის 162-ე მუხლის საფუძველზე მიიჩნია, რომ მართლზომიერი მფლობელისათვის ქონების დაბრუნების მოთხოვნა დაუშვებელი იყო.

სააპელაციო სასამართლოს ზემოაღნიშნული გადაწყვეტილება, ასევე დამატებითი გადაწყვეტილება მ. ა-ძემ და ე. გ-შვილმა საკასაციო წესით გაასაჩივრეს.

მ. ა-ძის საკასაციო საჩივარში მითითებულია, რომ სააპელაციო სასამართლომ არასწორად მიიჩნია დადგენილად ც. ე-ძის მიერ სამკვიდროს ფაქტობრივი ფლობით მიღების ფაქტი. აღნიშნულის დამადასტურებელი მტკიცებულებები საქმეში არ მოიპოვება. სასამართლომ ასევე არ გაითვალისწინა ის გარემოება, რომ ც. ე-ძემ 2003 წლის 18 სექტემბერს უარი თქვა სამკვიდროს მიღებაზე. სასამართლოს ამ შემთხვევაში უნდა ემსჯელა გამოვლენილი ნების ნამდვილობის თაობაზე. ც. ე-ძისათვის იმთავითვე ცნობილი იყო ა. ვ-ძის სურვილი, სადავო სახლი მ. ა-ძისათვის გადაეცა საჩუქრად და აღნიშნულთან დაკავშირებით პრეტენზია არ გამოუთქვამს. გარდა ამისა, სააპელაციო სასამართლომ დაარღვია დამატებითი გადაწყვეტილების მიღების 7-დღიანი ვადა, ამასთან, ისე განიხილა დამატებითი გადაწყვეტილების მიღების საკითხი, რომ არც მ. ა-ძე და არც მისი წარმომადგენელი სხდომაზე არ მოუწვევია.

ე. გ-შვილის საკასაციო საჩივარში მითითებულია, რომ სამკვიდრო მოწმობა გაცემული იყო კანონის მოთხოვნა დაცვით. მ. ვ-ძეს 3 პირველი რიგის მემკვიდრე დარჩა, რომლებიც მოწვეული იყვნენ სამკვიდროს მისაღებად. ც. ე-ძემ კანონით დადგენილ ვადაში უარი თქვა სამკვიდროს მიღებაზე. სამკვიდროს მიღებაზე უარის თქმა მას სადავოდ 2 თვის ვადაში შეეძლო გაეხადა, რაც არ განუხორციელებია, ამდენად სარჩელი ხანდაზმული იყო. სასამართლომ არასწორად ცნო ბათილად ჩუქების ხელშეკრულება და არ გაითვალისწინა ის გარემოება, რომ, ვინაიდან სადავო საცხოვრებელი სახლის მესაკუთრედ ა. ვ-ძე იყო რეგისტრირებული, მ. ა-ძე კეთილსინდისიერი შემძენი იყო.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო პალატამ განიხილა საკასაციო საჩივრები, შეისწავლა საქმის მასალები, გასაჩივრებული გადაწყვეტილებების სამართლებრივი დასაბუთებულობა და მიიჩნია, რომ მ. ა-ძისა და ე. გ-შვილის საკასაციო საჩივრები უნდა დაკმაყოფილდეს შემდეგ გარემოებათა გამო

უპირველეს ყოვლისა, საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ განსახილველ დავაში ე. გ-შვილს დამოუკიდებელი მოთხოვნა არ გააჩნია, არც მოსარჩელის მოთხოვნაა მისკენ რაიმე ფორმით მიმართული. რეალურად, ე. გ-შვილის მიერ სასამართლოში წარდგენილი შესაგებლებიც და საკასაციო საჩივარიც მ. ა-ძის ინტერესების დაცვისკენაა მიმართული. აღნიშნულის გათვალისწინებით, პალატა მიიჩნევს, რომ ნოტარიუსი ე. გ-შვილი მოცემულ დავაზე მოპასუხედ კი არა, მესამე პირად უნდა ყოფილიყო ჩაბმული.

რაც შეეხება სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილებისა და დამატებითი გადაწყვეტილების გაუქმების საფუძვლებს, პალატა აღნიშნავს, რომ სააპელაციო სასამართლომ არ გამოიყენა ან არასწორად განმარტა სამოქალაქო კოდექსის მთელი რიგი ნორმები, რაც, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 393-ე მუხლის მე-2 ნაწილის «ა» და «გ» ქვეპუნქტების თანახმად, მისი გაუქმების საფუძველია.

სააპელაციო სასამართლომ საქმეზე დადგენილად შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები მიიჩნია:

1. ქუთაისში, ნ-ს ქუჩის მე-4 შესახვევის ¹16-ში მდებარე სახლის 2/3 ნაწილი მ. ვ-ძეს ეკუთვნოდა;

2. მ. ვ-ძე 2001 წლის 23 ივნისს გარდაიცვალა და პირველი რიგის სამი მემკვიდრე დარჩა: მეუღლე ა. ვ-ძე, შვილი ც. ე-ძე და შვილიშვილი, მ. ა-ძე;

3. მ. ვ-ძის გარდაცვალების შემდეგ, კანონით დადგენილ ვადაში, მის სამკვიდროს დაეუფლნენ მხოლოდ ა. ვ-ძე და ც. ე-ძე, შესაბამისად, თითოეულმა მათგანმა სამკვიდროდან 1/2 წილი მიიღო;

4. 2003 წლის 18 სექტემბერს, ე.ი სამკვიდროს გახსნიდან 2 წლის გასვლის შემდეგ, ც. ე-ძემ განცხადებით მიმართა სანოტარო ორგანოს და დედის, ა. ვ-ძის, სასარგებლოდ უარი განაცხადა მის წილ სამემკვიდრეო ქონებაზე.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 407-ე მუხლის მიხედვით, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება). დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია წარმოადგენს მხარის მითითებას პროცესუალურ-სამართლებრივ დარღვევებზე, რომლებმაც ფაქტობრივი გარემოებების არასწორად დადგენა განაპირობეს. განსახილველ შემთხვევაში კასატორებს ამგვარი პრეტენზია არ წარმოუდგენიათ, შესაბამისად, ზემოთ ჩამოთვლილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის.

საკასაციო სასამართლო არ იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს პოზიციას, რომ ვინაიდან ც. ე-ძემ კანონით დადგენილი ვადის გასვლის შემდეგ მიმართა სანოტარო ორგანოს სამკვიდროს მიღებაზე უარის თქმის შესახებ განცხადებით, აღნიშნულ ნების გამოვლენას იურიდიული ძალა არ ჰქონდა.

მოცემულ საქმეზე დადგენილია, რომ ც. ენდელეძემ სამკვიდრო ფაქტობრივი ფლობით მიიღო.

სამოქალაქო კოდექსის 1433-ე მუხლის მიხედვით, მიღებული სამკვიდრო მემკვიდრის საკუთრებად ითვლება მემკვიდრეობის გახსნის დღიდან.

იმავე კოდექსის 1447-ე მუხლის მიხედვით მემკვიდრეს, რომელიც ფაქტობრივად შეუდგა სამკვიდროს ფლობას ან მართვას, სამკვიდროს მისაღებად დადგენილი დროის განმავლობაში შეუძლია უარი თქვას სამკვიდროს მიღებაზე, რის შესახებაც განცხადებით უნდა მიმართოს სანოტარო ორგანოს, ხოლო 1424-ე მუხლის მიხედვით კი, სამკვიდრო მიღებულ უნდა იქნეს ექვსი თვის განმავლობაში სამკვიდროს გახსნის დღიდან.

ყოველივე აღნიშნულის გათვალისწინებით, ც. ე-ძე 2003 წლის 18 სექტემბერს, ანუ სანოტარო ორგანოში განცხადების შეტანისას, სამკვიდროს მისაღებად მიწვეული მემკვიდრე კი არ იყო, არამედ სადავო ქონების 1/2 წილის მესაკუთრე, შესაბამისად, საკასაციო პალატა იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს პოზიციას, რომ 2003 წლის 18 სექტემბრის განცხადება სამკვიდროს მიღებაზე უარის თქმად ვერ ჩაითვლება, მაგრამ აღნიშნული არ ნიშნავს, რომ მითითებულ დოკუმენტს სამართლებრივი მნიშვნელობა არ აქვს.

სამოქალაქო კოდექსის 52-ე მუხლის მიხედვით, ნების გამოვლენის განმარტებისას ნება უნდა დადგინდეს გონივრული განსჯის შედეგად და არა მარტოოდენ გამოთქმის სიტყვასიტყვითი აზრიდან.

აღნიშნული ნორმიდან გამომდინარე, ც. ე-ძის მიერ 2003 წლის 18 სექტემბერს გამოვლენილი ნება უნდა შეფასდეს მისი შინაარსის გათვალისწინებით. ნების გამოვლენის ინტერპრეტაციისათვის აუცილებელია იმის გათვალისწინება, თუ რა საბოლოო შედეგს ისახავდა სამართლებრივი ურთიერთობის მონაწილე მიზნად.

სანოტარო აქტიდან ნათლად ირკვევა, რომ ც. ე-ძეს სურდა ქუთაისში, ... ქუჩის მე-4 შესახვევის ¹16-ში მდებარე სახლის მისი კუთვნილი წილი გადასულიყო დედის, ა. ვ-ძის, საკუთრებაში, შესაბამისად, საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ მითითებული სანოტარო აქტი ჩუქების ხელშეკრულებად უნდა ჩაითვალოს, რადგანაც აკმაყოფილებს ამ ხელშეკრულებისათვის გათვალისწინებულ სავალდებულო მოთხოვნებს, კერძოდ: ა) სანოტარო აქტი შეიცავს პირის ნებას ქონების სხვა პირის საკუთრებაში უსასყიდლოდ გადასვლასთან დაკავშირებით; ბ) ქონების გამსხვისებელი იყო ამ ქონების მესაკუთრე; გ) ც. ე-ძე ნების ნაკლის არსებობას ვერ ადასტურებს; დ) უძრავ ქონებაზე დადებული ხელშეკრულებისათვის გათვალისწინებული წერილობითი ფორმა დაცული იყო.

ყოველივე აღნიშნულის გათვალისწინებით, საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ 2003 წლის 23 სექტემბერს ა. ვ-ძე მთლიანი უძრავი ქონების მესაკუთრე იყო და შეეძლო თავისუფლად განეკარგა იგი, ამდენად, ამ უკანასკნელის მიერ მ. ა-ძის სახელზე გაფორმებული ჩუქების ხელშეკრულების ბათილად ცნობის საფუძველი არ არსებობდა და სადავო უძრავი ქონების ერთადერთი მესაკუთრე მ. ა-ძეა, რაც სააპელაციო სასამართლოს არ გაუთვალისწინებია.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 411-ე მუხლის მიხედვით, საკასაციო სასამართლო თვითონ მიიღებს გადაწყვეტილებას საქმეზე, თუ არ არსებობს ამ კოდექსის 412-ე მუხლით გათვალისწინებული გადაწყვეტილების გაუქმებისა და საქმის სააპელაციო სასამართლოში ხელახლა განსახილველად დაბრუნების საფუძვლები.

ვინაიდან მოცემულ საქმეზე დავის გადაჭრისათვის აუცილებელი ფაქტობრივი გარემოებები სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილია, ამასთან საქმეში არ არის მტკიცებულება, რომელიც სასამართლოს არ გამოუკვლევია ან არ შეუფასებია, საკასაციო სასამართლო უფლებამოსილია, თავად მიიღოს გადაწყვეტილება.

ზემოთ მოყვანილი სამართლებრივი შეფასების გათვალისწინებით, საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ ც. ენდელეძის სარჩელი არ უნდა დაკმაყოფილდეს, ხოლო მ. ა-ძის შეგებებული სარჩელი უნდა დაკმაყოფილდეს შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო კოდექსის 172-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, მესაკუთრეს შეუძლია მფლობელს მოსთხოვოს ნივთის უკან დაბრუნება, გარდა იმ შემთხვევებისა, როცა მფლობელს ჰქონდა ამ ნივთის ფლობის უფლება.

ვინაიდან მოცემულ შემთხვევაში ც. ანდელაძემ თავად განკარგა სამკვიდროს კუთვნილი წილი და 2003 წლის 23 სექტემბერის ჩუქების ხელშეკურლების ბათილად ცნობის საფუძველი არ არსებობს, საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ ც. ე-ძე მ. ა-ძის კუთვნილ უძრავ ქონებას სამართლებრივი საფუძვლის გარეშე ფლობს. აღნიშნულის გათვალისწინებით, მესაკუთრე მ. ა-ძე უფლებამოსილია, სადავო უძრავი ქონება ც. ე-ძის უკანონო მფლობელობიდან გამოითხოვოს.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 53-ე მუხლის მე-3 ნაწილის თანახმად, თუ სააპელაციო ან საკასაციო სასამართლო შეცვლის გადაწყვეტილებას ან გამოიტანს ახალ გადაწყვეტილებას, იგი შესაბამისად შეცვლის სასამართლო ხარჯების განაწილებასაც.

იმავე მუხლის პირველი ნაწილის მიხედვით, იმ მხარის მიერ გაღებული ხარჯების გადახდა, რომლის სასარგებლოდაც იქნა გამოტანილი გადაწყვეტილება, ეკისრება მეორე მხარეს, თუნდაც ეს მხარე გათავისუფლებული იყოს სახელმწიფოს ბიუჯეტში სასამართლო ხარჯების გადახდისაგან. თუ სარჩელი დაკმაყოფილებულია ნაწილობრივ, მაშინ მოსარჩელეს ამ მუხლში აღნიშნული თანხა მიეკუთვნება სარჩელის იმ მოთხოვნის პროპორციულად, რაც სასამართლოს გადაწყვეტილებით იქნა დაკმაყოფილებული.

ვინაიდან განსახილველ შემთხვევაში ც. ე-ძის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა, მ. ა-ძის შეგებებული სარჩელი კი დაკმაყოფილდა, ც. ე-ძემ თავდაპირველი სარჩელის მოპასუხეებს - მ. ა-ძესა და ე. გ-შვილის სრულად უნდა აუნაზღაუროს მათ მიერ საკასაციო ინსტანციაში გადახდილი სახელმწიფო ბაჟი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 411-ე მუხლით და

გ ა დ ა წ ყ ვ ი ტ ა:

1. ე. გ-შვილის საკასაციო საჩივარი დაკმაყოფილდეს;

2. მ. ა-ძის საკასაციო საჩივარი დაკმაყოფილდეს;

3. გაუქმდეს ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 24 იანვრის გადაწყვეტილება, ასევე იმავე პალატის 2011 წლის 3 თებერვლის დამატებითი გადაწყვეტილება და მიღებულ იქნას ახალი გადაწყვეტილება:

4. ც. ე-ძის სარჩელი არ დაკმაყოფილდეს;

5. მ. ა-ძის შეგებებული სარჩელი დაკმაყოფილდეს;

6. ც. ე-ძის მფლობელობიდან გამოთხოვილ იქნას ქუთაისში, ... (...) ქუჩის მე-4 შესახვევის ¹16-ში მდებარე საცხოვრებელი სახლის 2/3 ნაწილი;

7. ც. ე-ძეს დაეკისროს ე. გ-შვილის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის – 300 ლარის, ასევე მ. ა-ძის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის – 667 ლარის ანაზღაურება.

საკასაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

თავმჯდომარე ვ. როინიშვილი

მოსამართლეები მ. სულხანიშვილი

ბ. ალავიძე