¹ას-379-359-2011 16 მაისი, 2011 წელი

თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

პ. ქათამაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

ნ. კვანტალიანი, ბ. ალავიძე

საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი განხილვის გარეშე

საკასაციო საჩივრის ავტორი _ ზ. ფ-ძე

მოწინააღმდეგე მხარეები _ ნ. კ-ძე, დ. ჩ-შვილი, თ. ლ-ძე, ე. კ-ძე

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება _ თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 22 ნოემბრის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა _ გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა

დავის საგანი _ ხელშეშლის აღკვეთა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

2006 წლის 1 აგვისტოს თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიას სარჩელით მიმართეს ა. კ-ძემ, დ. უ-ძემ, დ. ჩ-შვილმა და თ. ლ-ძემ მოპასუხე ზ. ფ-ძის მიმართ. მოსარჩელეთა მოთხოვნას წარმოადგენდა თბილისში, ... ქუჩის ¹100-ში მდებარე, თანასაკუთრებაში არსებული ეზოთი სარგებლობის უფლების ხელშეშლის აღკვეთა.

სარჩელის თანახმად, 1989 წლის 6 ივლისს თბილისში, ... ქ.¹100-ში მცხოვრებმა პირებმა, კერძოდ: შ. ა.ს ძე კ-ძემ, ვ. ვ. ძე უ-ძემ, გ. გ.ს ძე მ-იამ, გ. ა.ს ასულმა ფ-იამ, ნ. ვ.ს ასულმა ჩ-ამ, ო. ი.ს ასულმა ხ-შვილმა, დ. ი.ს ძე ჩ-შვილმა, თ. ი.ს ასულმა ფ-ძემ და ზ. ნ.ს ძე ფ-ძემ დადეს ამ სახლთმფლობელობის საკუთრებისა და სარგებლობის ხელშეკრულება. ხელშეკრულების მიხედვით, ზემოთ ჩამოთვლილი პირებიდან თითოეულს ეკუთვნოდა სახლთმფლობელობის განსაზღვრული წილი. შ. ა.ს ძე კ-ძისა და ვ. ვ. ძე უ-ძის გარდაცვალების გამო სახლთმფლობელობაში მათი კუთვნილი წილების მესაკუთრეებს წარმოადგენდნენ მემკვიდრეები, შვილები _ ა. კ-ძე და დ. უ-ძე. გარდა ამისა, მობინადრე ო. ლ-ძესთან ნასყიდობის ხელშეკრულება გააფორმა მოსარჩელე თ. ლ-ძემ.

მოსარჩელეთა მითითებით, საკადასტრო რუკის მიხედვით ... ქ.¹100-ში მცხოვრები მობინადრეების, მათ შორის, მოსარჩელეების კუთვნილი მიწის ფართის ოდენობა შეადგენდა 637კვ.მ-ს. მობინადრეებს ეს ფართი ეკუთვნოდათ საკუთრების უფლებით, თითოეული მათგანი თანაბრად იხდიდა მიწის გადასახადს. მოპასუხეს ბინა გაქირავებული ჰქონდა უცხო ქვეყნის მოქალაქეზე, რომელიც სარგებლობდა მთელი ეზოს ფართით, ხოლო დანარჩენ მობინადრეებს საერთო საკუთრების ეზოთი სარგებლობის უფლება შეზღუდული ჰქონდათ.

მოთხოვნის დაკმაყოფილების სამართლებრივ საფუძვლად მოსარჩელეებმა დაასახელეს სამოქალაქო კოდექსის 170-ე მუხლის პირველი ნაწილი და მიუთითეს, რომ ამ მუხლით გათვალისწინებული მათი უფლებები მნიშვნელოვნად იყო შეზღუდული (ტომი 1, ს.ფ. 1-3).

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2008 წლის 19 მაისის საოქმო განჩინებით მოსარჩელე ა. კ-ძის გარდაცვალების გამო საქმეში მის უფლებამონაცვლედ ჩაება ნ. კ-ძე (ტომი 1, ს.ფ. 69-70).

მოგვიანებით, მოსარჩელეებმა სარჩელი დააზუსტეს და მოითხოვეს: ა. მოპასუხის მხრიდან საერთო ეზოთი სარგებლობის უფლების ხელშეშლის აღკვეთა; ბ. მოპასუხისათვის მის მიერ უკანონოდ აშენებული გალავნის (კედლის) და რკინის კარის დემონტაჟის დავალება; გ. საერთო სარგებლობის ეზოს პირვანდელ მდგომარეობაში მოყვანა (ტომი 1, ს.ფ. 74-86).

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2008 წლის 25 ივნისის საოქმო განჩინებით ე. კ-ძე აღნიშნულ საქმეში ჩაება მესამე პირად დამოუკიდებელი სასარჩელო მოთხოვნით (ტომი 1, ს.ფ. 93-96).

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2008 წლის 25 ივნისის გადაწყვეტილებით დ. ჩ-შვილის, დ. უ-ძის, თ. ლ-ძის, ნ. კ-ძისა და ე. კ-ძის სარჩელი დაკმაყოფილდა: ზ. ფ-ძეს დაევალა თბილისში, ... ქუჩის ¹100-ში მდებარე საერთო ეზოთი სარგებლობის ხელშეშლის აღკვეთა, უკანონოდ აშენებული გალავნის (კედლის) და რკინის კარების საკუთარი ხარჯებით დემონტაჟი და საერთო სარგებლობის ეზოს პირვანდელ მდგომარეობაში მოყვანა.

საქალაქო სასამართლომ საქმეზე დაადგინა, რომ თბილისში, ... ქ.¹100-ში განთავსებული მიწის ნაკვეთი (დაზუსტებული ფართით 637კვმ) წარმოადგენდა მოსარჩელეების თანასაკუთრებას; ზ. ფ-ძის კუთვნილი გალავანი (კედელი) და რკინის კარი განთავსებული იყო ... ქ.¹100-ში მცხოვრები მოსარჩელეების თანასაკუთრებაში არსებულ მიწის ნაკვეთზე; სადავო გალავანი და მასზე დაკიდებული რკინის კარი წარმოადგენდა ზ. ფ-ძის საკუთრებას.

საქალაქო სასამართლომ მიუთითა სამოქალაქო კოდექსის 170-ე მუხლის პირველ ნაწილზე, ამავე კოდექსის 172-ე მუხლის მე-3 ნაწილზე, 955-ე მუხლის მე-2 ნაწილზე და განმარტა, რომ მესაკუთრეს შეუძლია კანონისმიერი ან სხვაგვარი, კერძოდ სახელშეკრულებო შებოჭვის ფარგლებში თავისუფლად ფლობდეს და სარგებლობდეს ქონებით, არ დაუშვას სხვა პირთა მიერ ამ ქონებით სარგებლობა, განკარგოს იგი, თუკი ამით არ ილახება მეზობლების ან სხვა მესამე პირთა უფლებები ანდა, თუ ეს მოქმედება არ წარმოადგენს უფლების ბოროტად გამოყენებას; თუ ხდება უძრავ ნივთზე საკუთრების ხელყოფა ან სხვაგვარი ხელშეშლა, მაშინ მესაკუთრეს შეუძლია ხელის შემშლელს მოსთხოვოს ამ მოქმედების აღკვეთა; თითოეულ მეწილეს შეუძლია ისარგებლოს საზიარო საგნით ისე, რომ ამით ზიანი არ მიადგეს დანარჩენ მეწილეთა სარგებლობას.

ზემოაღნიშნულის გათვალისწინებით საქალაქო სასამართლომ მიიჩნია, რომ მოსარჩელეებს, როგორც საზიარო საგნის მეწილეებს, ზ. ფ-ძის კუთვნილი გალავანი (კედელი) და რკინის კარი ხელს უშლიდათ საზიარო საგნით _ მიწის ნაკვეთით სარგებლობაში.

საქალაქო სასამართლომ ყურადღება მიაქცია იმ გარემოებაზე, რომ მოპასუხე ზ. ფ-ძემ ვერ განახორციელა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლით გათვალისწინებული ვალდებულება, კერძოდ, სასამართლოს, გარდა მის მიერ მიცემული ახსნა-განმარტებისა, ვერ წარუდგინა ვერც ერთი მტკიცებულება, რომელიც დაადასტურებდა მისი მხრიდან გალავნის და კარის მოწყობის მართლზომიერებას და კანონიერებას (ტომი 1, ს.ფ. 99-101).

პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილება ზ. ფ-ძემ გაასაჩივრა სააპელაციო წესით. აპელანტმა მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა (ტომი 1, ს.ფ. 118-129).

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2009 წლის 29 ივნისის გადაწყვეტილებით გასაჩივრებული გადაწყვეტილება გაუქმდა და ახალი გადაწყვეტილებით დ. უ-ძის, დ. ჩ-შვილის, თ. ლ-ძის, ნ. კ-ძისა და ე. კ-ძის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა (ტომი 2, ს.ფ. 107-113).

სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრეს დ. ჩ-შვილმა, თ. ლ-ძემ, ნ. კ-ძემ და ე. კ-ძემ, რომლებმაც მოითხოვეს გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება (ტომი 2, ს.ფ. 137-144).

სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა აგრეთვე დ. უ-ძემ, რაც საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2009 წლის 9 დეკემბრის განჩინებით, საკასაციო საჩივრის შეტანის ვადის გასვლის გამო, დატოვებულ იქნა განუხილველად (ტომი 2, ს.ფ. 152-162, 166-167).

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 18 მაისის განჩინებით სააპელაციო სასამართლოს 2009 წლის 29 ივნისის გადაწყვეტილება გაუქმდა და საქმე ხელახლა განსახილველად დაუბრუნდა იმავე სასამართლოს (ტომი 2, ს.ფ. 240-246).

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 22 ნოემბრის განჩინებით ზ. ფ-ძის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2008 წლის 25 ივნისის გადაწყვეტილება.

სააპელაციო სასამართლომ გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივი გარემოებები, კერძოდ, დადგენილად მიიჩნია, რომ:

მოსარჩელეები _ ნ. კ-ძე, დ. ჩ-შვილი, თ. ლ-ძე და ე. კ-ძე წარმოადგენდნენ თბილისში, ... ქ.¹100-ში განთავსებული 637 კვ.მ მიწის ნაკვეთის მესაკუთრეებს; ზ. ფ-ძე ასევე წარმოადგენდა დასახელებული მიწის ნაკვეთის თანამესაკუთრეს, რაც მხარეებს სადავოდ არ გაუხდიათ და დგინდებოდა მათი განმარტებებით.

სააპელაციო სასამართლოს შეფასებით, დაუსაბუთებელი იყო აპელანტის მოსაზრება იმასთან დაკავშირებით, რომ მართალია, იგი წარმოადგენდა ... ქ.¹100-ში მდებარე ბინიდან 3/14 ნაწილის მესაკუთრეს, თუმცა მის მფლობელობაში არსებული ეზო არ წარმოადგენდა ბინის მესაკუთრეთა თანასაკუთრებას. დასახელებული გარემოების დამადასტურებელი მტკიცებულება ზ. ფ-ძის მიერ წარმოდგენილი არ ყოფილა.

სააპელაციო სასამართლოს მითითებით, დგინდებოდა, რომ ზ. ფ-ძის მიერ ქვის გალავნით (ღობით) გადატიხრული იყო საერთო სარგებლობის ეზო, სადაც ... ქუჩის მხრიდან გაკეთებული იყო რკინის კარი. აღნიშნული გარემოება მხარეთა შორის სადავო არ გამხდარა და დგინდებოდა მათი განმარტებებით.

სასამართლოს შეფასებით, ზ. ფ-ძემ ვერ დაადასტურა ის გარემოება, რომ საერთო სარგებლობის ეზოში მის მიერ ღობის აღმართვა მოხდა მართლზომიერად. მან მხოლოდ განმარტა, რომ სადავო ნაგებობა არ ლახავდა ბინის მესაკუთრეთა უფლებას საერთო სარგებლობის ეზოზე, ეზოში ღობე წლების განმავლობაში არსებობდა და მის მიერ განხორციელდა მხოლოდ არსებული ღობის კაპიტალური ნაგებობით შეცვლა. თუმცა მხარის განმარტების გარდა, საქმის მასალებით არ დასტურდებოდა მითითებული ფაქტი. რაც შეეხებოდა საქმეში არსებულ თბილისის საქალაქო საბჭოს აღმასკომის კეთილმოწყობის სამმართველოს საპროექტო კანტორის 1987 წლის 5 მაისის გენერალურ გეგმას, მას სასამართლო ვერ მისცემდა შეფასებას, როგორც სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 103-ე, 203-ე, 380-ე მუხლების დარღვევით, სასამართლოს ინიციატივით გამოთხოვილ მტკიცებულებას.

სამოქალაქო კოდექსის 170-ე მუხლის 1-ლი და 172-ე მუხლის მე-3 ნაწილების მიხედვით, მესაკუთრეს შეუძლია, კანონისმიერი ან სხვაგვარი, კერძოდ სახელშეკრულებო შებოჭვის ფარგლებში თავისუფლად ფლობდეს და სარგებლობდეს ქონებით, არ დაუშვას სხვა პირთა მიერ ამ ქონებით სარგებლობა, განკარგოს იგი, თუკი ამით არ ილახება მეზობლების მიერ ან სხვა მესამე პირთა უფლებები ანდა, თუ ეს მოქმედება არ წარმოადგენს უფლების ბოროტად გამოყენებას; თუ ხდება უძრავ ნივთზე საკუთრების ხელყოფა, მაშინ მესაკუთრეს შეუძლია, ხელის შემშლელს მოსთხოვოს ამ მოქმედების აღკვეთა. სამოქალაქო კოდექსის 955-ე მუხლის მე-2 ნაწილით, თითოეულ მოწილეს შეუძლია, ისარგებლოს საზიარო საგნით ისე, რომ ამით ზიანი არ მიადგეს დანარჩენ მოწილეთა სარგებლობას.

სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ განსახილველ შემთხვევაში დადგენილი გარემოებებიდან გამომდინარე, ადგილი ჰქონდა საერთო საკუთრების ეზოს _ საზიარო საგნის გამოყენებას იმგვარად, რომ იზღუდებოდა ამ ნივთის სხვა მესაკუთრეთა _ საზიარო უფლების სხვა მოწილეთა კანონისმიერი ინტერესი, ესარგებლათ საერთო საკუთრებით.

სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა აპელანტის მოსაზრება, რომ მის მიერ დაკავებული ეზოს სარგებლობის შეზღუდვით არ ილახებოდა სხვა თანამესაკუთრეთა უფლებები. სასამართლომ განმარტა, რომ კანონით განსაზღვრული უფლების მფლობელი თავისუფალია, თვითონ გადაწყვიტოს ამ უფლებით სარგებლობის საკითხი. საზიარო საგნით სარგებლობის საერთო წესი შეიძლება შეიცვალოს მხოლოდ საზიარო უფლების მფლობელთა მხრიდან შესაბამისი ნების გამოვლენით, თანახმად სამოქალაქო კოდექსის 958-ე მუხლისა. კონკრეტულ შემთხვევაში ზ. ფ-ძეს არ მიუთითებია საერთო საკუთებაში არსებული ეზოს უპირატესი გამოყენების უფლების არსებობის რაიმე სახის კანონიერ საფუძველთან დაკავშირებით. ამდენად, საერთო სარგებლობის ეზოს თვითნებური გამიჯვნა უნდა მიჩნეულიყო ამ ეზოს სხვა თანამესაკუთრეთა სარგებლობის უფლების დაუშვებელ შეზღუდვად, რაც ხელშეშლის აღკვეთისა და ეზოს პირვანდელ მდგომარეობაში მოყვანის თაობაზე სარჩელის დაკმაყოფილების საფუძველს წარმოადგენდა (ტომი 1, ს.ფ. 291-296).

სააპელაციო სასამართლოს განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ზ. ფ-ძემ, რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

კასატორი მიუთითებს სამოქალაქო კოდექსის 958-ე მუხლზე, რომლის თანახმად, თუ მოწილეებმა განსაზღვრეს საზიარო საგნის მართვისა და სარგებლობის წესი, მაშინ ეს წესი გამოიყენება უფლებამონაცვლის მიმართაც. კასატორი აღნიშნავს, რომ სადავო მიწის ნაკვეთის გამოყენების წესი, რომელსაც მოსარჩელეები სადავოდ ხდიან, კერძოდ, მასზე არსებული გალავნის, რკინის კარის და სხვა შეზღუდვების სახით, მიწის ნაკვეთზე არსებობდა ჯერ კიდევ გასული საუკუნის 60-იანი წლებიდან. მთელი ამ დროის განმავლობაში არც ადრინდელ მაცხოვრებლებს, რომელთა უფლებამონაცვლეებსაც მოსარჩელეები წარმოადგენენ და არც მოსარჩელეებს, ეზოთი სარგებლობის შეთანხმებული წესი არ გაუპროტესტებიათ. ამან გამოიწვია ის, რომ მოპასუხე მითითებული დროის მანძილზე ფლობდა ეზოს ნაწილს, რომელიც თავისად მიაჩნდა და რომელიც მოაწყო თავისი შეხედულებისამებრ. სასამართლომ აღნიშნულ ფაქტობრივ გარემოებებს შეფასება არ მისცა (ტომი 2, ს.ფ. 305-311).

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2011 წლის 30 მარტის განჩინებით ზ. ფ-ძის საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ზ. ფ-ძის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას ზ. ფ-ძის საკასაციო საჩივარი, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401.4 მუხლის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. მოცემულ შემთხვევაში, ვინაიდან საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნა მიჩნეული, კასატორს უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (300 ლარი) 70% _ 210 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. ზ. ფ-ძის საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად.

2. კასატორ ზ. ფ-ძეს დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (300 ლარი) 70% _ 210 ლარი.

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.