ას-39-38-10 15 ივლისი, 2010 წელი,

ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

თ. თოდრია (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ვ. როინიშვილი, მ. სულხანიშვილი

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი განხილვის გარეშე

კასატორი – ვ. შ-ძე (მოსარჩელე)

მოწინააღმდეგე მხარე – პ. ფ-ია (მოპასუხე)

დავის საგანი – ზიანის ანაზღაურება

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება – ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს

სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2009 წლის 20 ნოემბრის გადაწყვეტილება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი

2008 წლის 18 ივლისს ქობულეთის რაიონულ სასამართლოს სარჩელით მიმართა ვ. შ-ძის წარმომადგენელმა მ. ა-შვილმა პ. ფ-იას მიმართ ზიანის ანაზღაურების შესახებ. მოსარჩელემ მიუთითა, რომ ფლობს ავტომანქანა “ბმვ-ს” სახელმწიფო ნომრით ¹ ..., რომლითაც 2008 წლის 31 მარტს მოძრაობდა ქობულეთში ...... გამზირის ..... საცხოვრებელი სახლის წინ, რა დროსაც დაეჯახა საწინააღმდეგო მიმართულებით მოძრავი მიკროავტობუსი სახ. ნომრით ..., რომელსაც მართავდა გ. მ-ძე, ხოლო მიკროავტობუსი წარმოადგენდა პ. ფ-იას საკუთრებას. აღნიშნულ საქმესთან დაკავშირებით აღიძრა სისხლის სამართლის საქმე, მაგრამ იმ მოტივით, რომ არავინ დაზიანებულა შეწყდა საქმის წარმოება. სისხლის სამართლის საქმეზე ჩატარებული წინასწარი გამოძიებიოთ დადგენილ იქნდა, რომ ავტოავარია მოხდა მიკროავტობუსის მძღოლის გ. მ-ძის დაუდევრობით, ასევე დადგენილ იქნა, რომ მიკროავტობუსი გადაცემული ჰქონდა მოპასუხეს გ. მ-ძისათვის სამუშაოდ. მოსარჩელემ განმარტა, რომ მისი ავტომანქანა ავტოავარიის შედეგად აღდგენას აღარ ექვემდებარება და მას მიადგა 4000 აშშ დოლარის ოდენობით ზიანი. აღნიშნულ ავტომანქანით გადაჰყავდა მგზავრები, იყენებდა ტაქსად, რითაც არჩენდა ოჯახს, ეს იყო მისი შემოსავლის ერთადერთი წყარო. მოსარჩელემ მოითხოვა მოპასუხე პ. ფ-იას დაეკისროს მის სასრგებლოდ ავტოავარიის შედეგად მიყენებული ზიანი - 4000 აშშ დოლარი, ასევე მოითხოვა მოპასუხეს დაეკისროს მიუღებელი შემოსავლის 800 ლარის გადახდა.

მოპასუხე პ. ფა-იამ სარჩელი არ ცნო და შესაგებელში მიუთითა, რომ ვ. შ-ძეს არ აქვს ზიანის მოთხოვნის უფლება, ვინაიდან დაზიანებული ავტომობილი მის საკუთრებაში არ ირიცხება. იგი არ არის სათანადო მოპასუხე, ვინაიდან მას უშუალოდ ზიანი არ მიჰყენებია. დაუსაბუთებელია სარჩელში ასევე 4000 აშშ დოლარის ზიანისა და მიუღებელი შემოსავლით გამოწვეული ზიანის ანაზღაურების მოთხოვნა.

საქმე განსჯადობის მიხედვით განსახილველად გადაეცა ქუთაისის საქალაქო სასამართლოს.

ქუთაისის საქალაქო სასამართლოს 2008 წლის 1 ოქტომბრის დაუსწრებელი გადაწყვეტილებით მოპასუხის გამოუცხადებლობის გამო, ვ. შ-ძის სარჩელი დაკმაყოფილდა, მოპასუხე პ. ფ-იას მოსარჩელე ვ. შ-ძის სასარგებლოდ დაეკისრა 4000 აშშ დოლარის ეკვივალენტი ლარის, ექსპერტიზის ხარჯების _ 300 ლარის, მიუღებელი შემოსავლის _ 800 ლარის, საადვოკატო მომსახურების _ 700 ლარისა და პუბლიკაციის ხარჯების _ 117 ლარის გადახდა.

აღნიშნულ დაუსწრებელ გადაწყვეტილებაზე საჩივარი შეიტანა პ. ფ-იამ და მოითხოვა დაუსწრებელი გადაწყვეტილების გაუქმება და მიუთითა, რომ სასამართლო უწყება სსსკ-ის 70-78-ე მუხლებით დადგენილი წესით არ ჩაჰბარებია. 2009 წლის 9 თებერვალს ქუთაისის საქალაქო სასამართლოს განჩინებით პ. ფ-იას საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში განსახილველად.

ქუთაისის საქალაქო სასამართლოს 2009 წლის 11 ივნისის გადაწყვეტილებით ვ. შ-ძის სარჩელი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ, პ. ფ-იას ვ. შ-ძის სასარგებლოდ დაეკისრა მიყენებული ზიანის ასანაზღაურებლად 4000 აშშ დოლარის ეკვივალენტი ლარის გადახდა, რაც იმ დროისათვის შეადგენდა 5900 ლარს, ასევე დაეკისრა მოსარჩელის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის - 160 ლარის, საექსპერტო მომსახურების ხარჯის - 300 ლარის, სულ 6360 ლარის გადახდა. მოსაჩელე ვ. შ-ძეს უარი ეთქვა მიყენებული ზიანის _ 800 ლარისა და ადვოკატის მომსახურების ხარჯის - 700 ლარის ანაზღაურებაზე უსაფუძვლობის გამო.

აღნიშნულ გადაწყვეტილებაზე სააპელაციო საჩივარი შეიტანა პ. ფ-იამ.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2009 წლის 20 ნოემბრის გადაწყვეტილებით პ. ფ-იას სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა, გაუქმდა ქუთაისის საქალაქო სასამართლოს 2009 წლის 11 ივნისის გადაწყვეტილება ვ. შ-ძის სასარჩელო მოთხოვნის დაკმაყოფილების ნაწილში და ამ ნაწილში მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება, ვ. შ-ძის სასარჩელო მოთხოვნა პ. ფ-იასათვის ავტოავარიით მიყენებული ზიანის - 5900 ლარის, სახელმწიფო ბაჟის - 160 ლარისა და ექსპერტიზის ხარჯების - 300 ლარის ანაზღაურების თაობაზე არ დაკმაყოფილდა.

სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად ცნო, რომ “ფორდ ტანზიტის“ მარკის ავტომანქანა, სახელმწიფო ნომრით ¹..., მისმა მესაკუთრემ პ. ფ-იამ სარგებლობის მიზნით, გადასცა გ. მ-ძეს, პალატამ მიიჩნია, რომ მათ შორის არსებობდა თხოვების ხელშეკრულება და ამ სამართლებრივი ურთიერთობის საფუძველზე გ. მ-ძე წარმოადგენდა მართლზომიერ, პირდაპირ მფლობელს, ხოლო პ. ფ-ია არაპირდაპირ მფლობელს. პალატამ განმარტა, რომ, სკ-ის 999-ე მუხლის მე-4 ნაწილის ბოლო წინადადების მიხედვით, მოსარგებლე წარმოადგენს ამავე კოდექსის 155-ე მუხლის მე-2 ნაწილით განსაზღვრულ სუბიექტს, რომელიც, მართალია, ფაქტობრივად ფლობს ნივთს (მჭერი), მაგრამ სხვა პირის, კერძოდ, ნივთის ფლობის უფლებამოსილების მიმნიჭებელი პირის სასარგებლოდ.

სააპელაციო პალატამ მიუთითა, რომ, ვინაიდან, საქართველოს შსს საექსპერტო-კრიმინალისტიკური მთავარი სამმართველოს რეგიონული სამსახურის 2008 წლის 30 აპირლის ¹247/ა ექსპერტის დასკვნით დადგენილია, რომ 2008 წლის 31 მარტს, ქ. ქობულეთში, ... ქუჩაზე მოძრავ “ბ.მ.ვ-ს” მარკის ავტომობილს, რომელსაც მართავდა ვ. შ-ძე, სახელმწიფო ნომრით _ ..., შეეჯახა საპირისპირო მიმართულებით მოძრავი “ფორდ ტრანზიტის” მიკროავტობუსს, რომელსაც გ. მ-ძე მართავდა, სახელმწიფო ნომრით ¹ ... და ამ შეჯახების დროს დაზიანდა ვ. შ-ძის ავტომანქანა, ამასთან, მძღოლ გ. მ-ძის ქმედება არ შეესაბამებოდა საგზაო მოძრაობის უსაფრთხოებათა შესახებ საქართველოს კანონის 27.1. მუხლის მოთხოვნებს, რომელთა დაცვის შემთხვევაში მას ტექნიკური თვალსაზრისით შეეძლო ავტოსაგზაო შემთხვევის თავიდან აცილება, ხოლო მძღოლ ვ. შ-ძეს საგზაო მოძრაობის უსაფრთხოების შესახებ საქართველოს კანონის მოთხოვნები არ დაურღვევია და ტექნიკური თვალსაზრისით არ შეეძლო მომხდარი ავტოსაგზაო შემთხვევის თავიდან აცილება, პალატამ მიიჩნია, რომ განსახილველ შემთხვევაში არსებობს სკ-ის 992-ე, 999-ე მუხლის 1-ლი ნაწილით გათვალისწინებული საფუძვლები, რომლის მიხედვითაც ვ. შ-ძისათვის მიყენებული ზიანის ანაზღაურებაზე პასუხისმგებელია გ. მ-ძე.

სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა მოწინააღმდეგე მხარის მოსაზრება იმის შესახებ, რომ, 999-ე მუხლის მე-4 ნაწილის შესაბამისად, ვ. შ-ძის ავტომანქანაზე მიყენებული ზიანის ანაზღაურების ვალდებულება გააჩნია “ფორდ ტრანზიტის” მიკროავტობუსის მესაკუთრეს პ. ფ-იას და იგი წარმოადგენს სათანადო მოპასუხეს ავტოავარიის შედეგად მიყენებული ზიანის ანაზღაურების თაობაზე წარმოებულ განსახილველ დავაში. სააპელაციო პალატამ მიუთითა, რომ იმის გათვალისწინებით, რომ მოსარჩელე ვ. შ-ძემ უარი განაცხადა სააპელაციო სასამართლოს მთავარ სხდომაზე არასათანადო მოპასუხის _ პ. ფ-იას, სათანადო მოპასუხით, გ. მ-ძის შეცვლაზე, სსსკ-ის 85-ე მუხლის შესაბამისად, აღნიშნული გარემოება მისი სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის საფუძველია.

აღნიშნულ გადაწყვეტილებაზე საკასაციო საჩივარი შეიტანა ვ. შ-ძის წარმომადგენელმა მ. ა-შვილმა და მიუთითა, რომ, სკ-ის მე-2 მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, ერთი და იმავე დონის სამართლის ნორმათა კოლიზიის დროს გამოიყენება სპეციალური და უფრო ახალი კანონი. ამ კოდექსით გათვალისწინებულ ზოგად ნორმებსა და სპეციალურ ნორმებს შორის კოლოზიის შემთხვევაში გამოიყენება სპეციალური ნორმები. სკ-ის 992-ე მუხლი არის ზოგადი ნორმა, რომელიც მოიცავს დელიქტური ვალდებულებების ზოგად პრინციპებს, ხოლო 999-ე მუხლი არის სპეციალური ნორმა, რომელიც უშუალოდ სატრანსპორტო საშუალების ექსპლოატაციის შედეგად დამდგარი ზიანის ანაზღაურების პრინციპებს არეგულირებს. სკ-ის 999-ე მუხლის ოთხივე ნაწილის განხილვისას კი შეიძლება ითქვას, რომ პირველი ნაწილი არის სატრანსპორტო საშუალების შედეგად დამდგარი ზიანის ანაზღაურების ზოგადი ნორმა, ხოლო დარჩენილი სამი კი ატარებს სპეციალურ ნორმათა ხასიათს, რომლებიც ცვლიან პირველი ნაწილის დისპოზიციით დადგენილი პირების პასუხისმგებლობის საკითხს.

კასატორი მიუთითებს, რომ სამოქალაქო კოდექსის დელიქტურ ვალდებულებათა თავი შეიცავს ისეთ მუხლებს, სადაც გათვალისწინებულია იმ პირთა პასუხისმგებლობის საკითხი, რომლებიც არ არიან უშუალოდ მიზეზობრივ კავშირში დამდგარ შედეგთან და და მათი ქმედება არაა მართლსაწინააღმდეგო და ბრალეული, მაგრამ, მიუხედავად ამისა, მაინც დგება მათი პასუხისმგებლობა (სკ-ის 994-ე, 997-ე, 998-ე, 1001-ე, 1003-ე, 1005-ე და ა.შ. ) სწორედ ასეთ შემთხვევას მიეკუთვნება სკ-ის 999-ე მუხლის მე-4 ნაწილი.

კასატორმა მიუთითა, რომ მან სარჩელს დაურთო პ. ფ-იას მიერ წინასწარ გამოძიებაში მიცემული ჩვენება, რომელშიც ის აღნიშნავს, რომ 2008 წლის 30 მარტს ავტომანქანა ათხოვა გ. მ-ძეს, რომლისთვისაც არ უკითხავს ჰქონდა თუ არა მართვის მოწმობა, იმავე ჩვენებაში აღნიშნავს, რომ ავტოსატრანსპორტო შემთხვევის დღეს გაიგო, რომ გ. მ-ძეს მართვის მოწმობა ჩამორთმეული ჰქონდა. ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ამ საკითხზე საერთოდ არ უმსჯელია. პ. ფ-იას გადაცემული ჰქონდა გ. მ-ძესათვის ავტომობილი თხოვების გზით, სააპელაციო სასამართლო გადაწყვეტილებაში აღნიშნავს, რომ ავტომობილის გადაცემის შემდგომ გ. მ-ძე მართლზომიერი მფლობელი გახდა და, 999-ე მუხლის 1-ლი ნაწილის თანახმად, პასუხისმგებლობაც გ. მ-ძეს უნდა დაეკისროს.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო პალატამ განიხილა საქმის მასალები, გაეცნო საკასაციო საჩივარს და მიიჩნია, რომ საკასაციო საჩივარი უნდა დაკმაყოფილდეს ნაწილობრივ, გაუქმდეს ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2009 წლის 20 ნოემბრის გადაწყვეტილება და საქმე ხელახლა განსახილველად დაუბრუნდეს იმავე პალატას შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 999-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, თუ პირი სატრანსპორტო საშუალებას იყენებს მფლობელის ნებართვის გარეშე, იგი ვალდებულია, მფლობელის ნაცვლად აანაზღაუროს ზიანი. ამასთან, მფლობელი ვალდებულია, აანაზღაუროს მიყენებული ზიანი, თუ სატრანსპორტო საშუალების გამოყენება შესაძლებელი გახდა მისი ბრალის გამო. ამ ნაწილის პირველი წინადადება არ გამოიყენება, თუ მოსარგებლე მფლობელის მიერ დანიშნულია სატრანსპორტო საშუალების სამართავად ან, თუ ეს სატრანსპორტო საშუალება მას გადაცემული ჰქონდა მფლობელისაგან.

განსახილველი ნორმის მიზნებიდან გამომდინარე, სატრანსპორტო საშუალების მფლობელად მიიჩნევა პირი, ვინც იურიდიული საფუძვლით ახორციელებს ამ ნივთზე ფაქტობრივ ბატონობას. იმ შემთხვევაში თუ პირი, რომელიც იყენებს სატრანსპორტო საშუალებას მისი მფლობელის ნებართვის გარეშე (არამართლზომიერი მფლობელი), მიაყენებს ზიანს ამ სატრანსპორტო საშუალების გამოყენებით, სამოქალაქო პასუხისმგებლობა დაეკისრება ამ უკანასკნელს და არა სატრანსპორტო საშუალების მფლობელს. ამ შემთხვევაში მნიშვნელოვანია ის გარემოება, რომ პირს, რომელიც მართავდა სატრანსპორტო საშუალებას, არ გააჩნდა მისი ფლობის უფლება (მაგალითად, სატრანსპორტო საშუალების მფლობელს არ გადაუცია მოსარგებლისათვის იგი, ანდა გადაცემული ტრანსპორტი მოსარგებლემ გამოიყენა მფლობელის ნების საწინააღმდეგოდ). ამასთან, მფლობელი ვალდებულია, აანაზღაუროს მიყენებული ზიანი, თუ სატრანსპორტო საშუალების გამოყენება შესაძლებელი გახდა მისი ბრალის გამო. (მაგალითად, სატრანსპორტო საშუალების კარები დატოვა ღიად, გასაღები დატოვა მასში). აღნიშნული მიუთითებს იმაზე, რომ მან ვერ უზრუნველყო მის მფლობელობაში არსებული სატრანსპორტო საშუალების სათანადოთ დაცვა, რაც გახდა სხვა პირთა მიერ სატრანსპორტო საშუალების დაუფლების საფუძველი. სხვა შემთხვევაა, როდესაც მფლობელის ნების საფუძველზეა მოსარგებლისათვის გადაცემული სატრანსპორტო საშუალება. განსახილველი ნორმით გათვალისწინებულია შემთხვევები, როდესაც მფლობელის ნებით პირი დანიშნულია სატრანსპორტო საშუალების სამართავად ან, თუ ეს სატრანსპორტო საშუალება მას გადაცემული ჰქონდა მფლობელისაგან. უნდა ვიფიქროთ, რომ მფლობელის ნებით სატრანსპორტო საშუალების გადაცემით, მისი მიმღები პირი ხდება მართლზომიერ მფლობელად, მაგრამ კანონი განსახილველი ნორმით მფლობელის ნების საფუძველზე სატრანსპორტო საშუალების მიმღებ პირად გულისხმობს მოსარგებლეს, რომელსაც არ ეკისრება სამოქალაქო პასუხისმგებლობა მის მიერ მიყენებული ზიანისათვის მსგავსად საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 999-ე მუხლის მე-4 ნაწილის პირველი ნინადადებით გათვალისწინებული შემთხვევისა (პირი, რომელსაც არ გააჩნდა ნებართვა სატრანსპორტო საშუალებას გამოყენებაზე).

ამდენად, საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 999-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, უნდა გავითვალისწინოთ ორი გარემოება, რომლის არსებობის შემთხვევაში პასუხისმგებლობა შეიძლება დაეკისროს სატრანსპორტო საშუალების მფლობელს და არა მოსარგებლეს, ანუ პირს, რომელიც მართავდა სატრანსპორტო საშუალებას, კერძოდ, როდესაც მოსარგებლე მფლობელის მიერ დანიშნულია სატრანსპორტო საშუალების სამართავად ან, თუ ეს სატრანსპორტო საშუალება მას გადაცემული ჰქონდა მფლობელისაგან. ორივე შემთხვევაში, გამოყენებისას, მოსარგებლის მიერ მიყენებული ზიანისათვის ზიანის ანაზღაურებაზე პასუხისმგებელობა შეიძლება დაეკისროს სატრანსპორტო საშუალების მფლობელს და არა მოსარგებლეს.

ამ შემთხვევაში მნიშვნელობა ენიჭება მომეტებული საფრთხის წყაროთი მიყენებული ზიანის ინსტიტუტის თავისებურებას, რომლის შესაბამისად სამოქალაქო პასუხისმგებლობა შეიძლება დაეკისროს პირს (მფლობელს), რომელიც არ წარმოადგენს ზიანის მიმყენებელს, ბრალი არ მიუძღვის ზიანის მიყენებაში.

ამრიგად, განსახილველი ნორმები ითვალისწინებენ მომეტებული საფრთხის წყაროთი ზიანის ანაზღაურების სამართლებრივ დანაწესებს, განსაზღვრავს იმ პირის პასუხისმგებლობას, რომელიც ვალდებულია, მომეტებული საფრთხის წყაროთი მიყენებული ზიანის ანაზღაურებაზე. როგორც აღინიშნა, ეს პასუხისმგებლობა უფრო მკაცრი პასუხისმგებლობაა, რომელიც შეიძლება დადგეს ბრალის გარეშეც, მაგრამ აქვე უნდა აღინიშნოს, რომ განსახილველი ნორმები არ ართმევენ დაზარალებულს უფლებას, ზიანის ანაზღაურება მოითხოვოს, იმ პირისაგან, ვისაც უშუალოდ ბრალი მიუძღვის ზიანის მიყენებაში საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 992-ე მუხლის თანახმად. კონკრეტულ შემთხვევაში, საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 999-ე მუხლის პირველი და მე-4 ნაწილის მე-3 წინადადების დანაწესები აკონკრეტებენ ისეთ შემთხვევებს, როდესაც პასუხისმგებლობა შეიძლება დაეკისროს სატრანსპორტო საშუალების მფლობელს.

საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლომ არასწორად განმარტა საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 999-ე მუხლის მოთხოვნები, შესაბამისად, არასწორად გამოიყენა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 85-ე მუხლის დანაწესი და არასწორად მიიჩნია პ. ფ-ია არასათანადო მოპასუხედ. კონკრეტულ შემთხვევაში, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებები, არ გამორიცხავენ მფლობელ პ. ფ-იასადმი გ. მ-ძის სატრანსპორტო საშუალებით მიყენებული ზიანის ანაზღაურების მოთხოვნის საკითხს.

საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 394-ე მუხლის “ე¹” ქვეპუნქტის თანახმად, გადაწყვეტილება ყოველთვის ჩაითვლება კანონის დარღვევით მიღებულად, თუ გადაწყვეტილების დასაბუთება იმდენად არასრულია, რომ მისი სამართლებრივი საფუძვლიანობის შემოწმება შეუძლებელია.

ზემოაღნიშნულის გათვალისწინებით, საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლომ საქმე უნდა განიხილოს პ. ფ-იას წინააღმდეგ აღძრული სარჩელის ფაქტობრივი და სამართლებრივი საფუძვლიანობის ფარგლებში და მიიღოს შესაბამისი გადაწყვეტილება.

ს ა რ ე ზ უ ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო პალატამ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 412-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

ვ. შ-ძის საკასაციო საჩივარი დაკმაყოფილდეს ნაწილობრივ;

გაუქმდეს ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2009 წლის 20 ნოემბრის გადაწყვეტილება და საქმე ხელახალი განხილვისათვის დაუბრუნდეს იმავე პალატას;

განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.