ას-398-371-2010 7 ივნისი, 2010წ.

თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ლ. ლაზარაშვილი (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ნ. კვანტალიანი, ვ. როინიშვილი

საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი განხილვის გარეშე

კასატორი _ ნ. გ-ური (მოპასუხე)

მოწინააღმდეგე მხარე _ ზ. გ-ძე (მოსარჩელე)

მესამე პირი დამოუკიდებელი მოთხოვნის გარეშე _ ზა. გ-ძე

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება _ ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 11 თებერვლის გადაწყვეტილება

დავის საგანი _ გზის გათავისუფლება, უკანონო ნაგებობის დემონტაჟი

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

2007 წლის 2 ნოემბერს საჩხერის რაიონულ სასამართლოს სასარჩელო განცხადებით მიმართა ზ. გ-ძემ მოპასუხე ნ. გ-ურის მიმართ. მოსარჩელემ მოითხოვა მოპასუხისათვის მშენებლობის გაგრძელების აკრძალვა და ნაგებობის დემონტაჟის დავალება.

სარჩელში აღნიშნულია, რომ ზ. გ-ძის მეზობლად მცხოვრებმა ნ. გ-ურმა მოსარჩელის საცხოვრებელ სახლს სამანქანო გზის სავალ ნაწილზე მიაშენა ფარდული ავტოფარეხის მოწყობის მიზნით. აღნიშნულის გამო ზ. გ-ძის მიწის ნაკვეთს არ გააჩნდა ჯეროვანი გამოყენებისათვის აუცილებელი კავშირი საჯარო გზასთან.

მოსარჩელის მითითებით, ტერიტორია, რომელზეც ავტოფარეხი მდებარეობდა, არ წარმოადგენდა მოპასუხის კუთვნილ მიწის ნაკვეთს. მოპასუხეს ტერიტორია დაკავებული ჰქონდა თვითნებურად, მას არ გააჩნდა მიწათსარგებლობის უფლება, ავტოფარეხის მშენებლობის ნებართვა და პროექტი.

სადავო საკითხთან დაკავშირებით მოსარჩელეს მიმართული ჰქონდა საჩხერის მუნიციპალიტეტის გამგეობისა და საჩხერის პოლიციისათვის, რომლებმაც განუმარტეს, რომ პრობლემის გადასაწყვეტად უნდა მიემართა სასამართლოსთვის (ს.ფ. 2, 26).

მოპასუხე ნ. გ-ურმა სარჩელი არ ცნო და მისი უარყოფა შემდეგი არგუმენტებით დაასაბუთა:

საცხოვრებელი სახლი მიწის ნაკვეთითურთ, რომლის ნაწილზეც მოსარჩელე ედავება, ნ. გ-ურმა შეიძინა ა. ა-ძისაგან 1987 წლის 9 ოქტომბრის ნასყიდობის ხელშეკრულებით. გამსხვისებელს საცხოვრებელი სახლის ტექნიკური პასპორტი მიღებული ჰქონდა 1987 წლის 26 აგვისტოს, რომლითაც ფაქტობრივ სარგებლობაში არსებული მიწის ნაკვეთის ოდენობა 462კვ.მ-ს შეადგენდა. აქედან გამომდინარე, გამოირიცხებოდა ის გარემოება, რომ მოპასუხეს სადავო მიწის ნაკვეთი თვითნებურად ჰქონდა დაკავებული.

რაც შეეხებოდა ავტოფარეხის ნებართვასა და პროექტს, აღნიშნულთან დაკავშირებით მოპასუხემ მიუთითა საჩხერის სახალხო დეპუტატთა საქალაქო საბჭოს აღმასრულებელი კომიტეტის 1988 წლის 20 ივლისის გადაწყვეტილებაზე, რომლითაც ნ. გ-ურს ნება დაერთო, დაენგრია ძველი ავარიული საცხოვრებელი სახლი და მის ნაცვლად ეწარმოებინა ახალი ბინათმშენებლობა, სადაც ავტოფარეხი გათვალისწინებული იყო სწორედ სადავო ტერიტორიაზე. უსახსრობის გამო მოპასუხემ მშენებლობა აწარმოა ნაწილ-ნაწილ, ხოლო ავტოფარეხის მშენებლობა ხსენებული პროექტის საფუძველზე იმ დროს დაიწყო, როცა ამის საშუალება მიეცა.

ნ. გ-ურის განმარტებით, მოსარჩელის საცხოვრებელი სახლი რეგისტრირებული იყო ... ქუჩით. შესაბამისად, ზ. გ-ძეს სახლთან მისასვლელი და დამაკავშირებელი გზაც აღნიშნული ქუჩიდან ჰქონდა. ამდენად, მითითება იმის შესახებ, რომ სადავო ტერიტორიაზე ავტოფარეხის არსებობა მოსარჩელეს საჯარო გზასთან აუცილებელი კავშირის შესაძლებლობას ართმევდა, უსაფუძვლო იყო (ს.ფ. 33-36).

საჩხერის რაიონული სასამართლოს 2008 წლის 9 იანვრის განჩინებით ზა. გ-ძე საქმეში მესამე პირად მოსარჩელის მხარეზე დამოუკიდებელი სასარჩელო მოთხოვნის გარეშე ჩაბმულ იქნა ზა. გ-ძე (ს.ფ. 52).

საჩხერის რაიონული სასამართლოს 2008 წლის 29 სექტემბრის გადაწყვეტილებით ზ. გ-ძის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა (ს.ფ. 100-102).

პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა ზ. გ-ძემ, რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება (ს.ფ. 112-116).

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2008 წლის 19 ნოემბრის განჩინებით ზ. გ-ძის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, უცვლელად დარჩა საჩხერის რაიონული სასამართლოს 2008 წლის 29 აგვისტოს გადაწყვეტილება (ს.ფ. 159-165).

სააპელაციო სასამართლოს განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ზ. გ-ძემ, რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება (ს.ფ. 177-185).

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2009 წლის 22 ივნისის განჩინებით გაუქმდა ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2008 წლის 19 ნოემბრის განჩინება და საქმე ხელახლა განსახილველად დაუბრუნდა იმავე სასამართლოს (ს.ფ. 237-244).

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 11 თებერვლის გადაწყვეტილებით ზ. გ-ძის სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა, გაუქმდა საჩხერის რაიონული სასამართლოს 2008 წლის 29 აგვისტოს გადაწყვეტილება და მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება, ზ. გ-ძის სარჩელი დაკმაყოფილდა, ნ. გ-ურს დაევალა ზ. გ-ძის საცხოვრებელ სახლთან (მდებარე, საჩხერე, ... ქ. ¹2) მისასვლელ გზაზე მის მიერ უკანონოდ აშენებული ნაგებობის დემონტაჟი, მასვე აეკრძალა ზ. გ-ძისათვის მის საცხოვრებელ სახლამდე მისასვლელი გზით სარგებლობაში ხელშეშლა.

სააპელაციო სასამართლომ დაადგინა, რომ სადავო გზა წარმოადგენს სახელმწიფო საკუთრებაში არსებულ გზას, რომელიც ორივე მხარეს თანაბრად ეკუთვნის.

სააპელაციო სასამართლოს მითითებით, ს.ფ. 37-ზე არსებული საჩხერის სახალხო დეპუტატთა საქალაქო საბჭოს აღმასრულებელი კომიტეტის 1988 წლის 20 ივლისის გადაწყვეტილების თანახმად, ნ. გ-ურს საჩხერეში, საბჭოს ქ. ¹48-ში ნება დაერთო დაენგრია ძველი ავარიული საცხოვრებელი სახლი და მის ნაცვლად ეწარმოებინა ახალი ბინათმშენებლობა, რაიონის არქიტექტორთან შეთანხმებული პროექტის საფუძველზე. დასახელებულ გადაწყვეტილებაში არ არის საუბარი ავტოფარეხზე;

ს.ფ. 219-ზე განთავსებული საჩხერის მუნიციპალიტეტის გამგებლის 2009 წლის 8 აპრილის ¹229 ბრძანების მიხედვით, საჩხერის მუნიციპალიტეტის გამგეობის ეკონომიკისა და ინფრასტრუქტურის განვითარების სამსახურის სპეციალისტს დაევალა განეხორციელებინა კანონით გათვალისწინებული ღონისძიებები ნ. გ-ურის მიერ უნებართვო და პროექტის დარღვევით წარმოებული ავტოფარეხის მშენებლობასთან დაკავშირებით;

ზემოაღნიშნული ბრძანების საფუძველზე დგინდებოდა, რომ ნ. გ-ური ავტოფარეხს უნებართვოდ და პროექტის დარღვევით აწარმოებდა იმ სადავო მიწაზე, რომელიც არ შედიოდა მისი მიწის ნაკვეთის შემადგენლობაში, იყო სახელმწიფო (მუნიციპალიტეტის საკუთრება და საერთო სარგებლობის გზა;

ს.ფ. 220-221-ზე წარდგენილი საჩხერის მუნიციპალიტეტის გამგებლის ბრძანებით დამტკიცებული კომისიის დასკვნით უდავოდ დადასტურებულია, რომ ნ. გ-ური ავტოფარეხის მშენებლობას აწარმოებს პროექტის დარღვევით იმ მიწაზე, რომელიც სახელმწიფო საკუთრებაა. ამ დასკვნის საფუძველზე დგინდება, რომ ნ. გ-ურს საბჭოს ქ. ¹48-ში უნდა ეწარმოებინა მხოლოდ სახლის და არა ავტოფარეხის მშენებლობა, რომლის მშენებლობასაც ის აწარმოებდა ...... ჩიხიდან არსებულ მიწის ფართზე (46კვ.მ). დასკვნითვე ნათელი ხდებოდა, რომ მიწის ნაკვეთი, რომელზეც ნ. გ-ური აწარმოებდა ავტოფარეხის მშენებლობას, არ იყო მის საკუთრებაში რეგისტრირებული, ამის შესახებ მან მიმართა აღიარების (მიწის ნაკვეთებზე) კომისიას სადავო მიწის მის საკუთრებაში აღრიცხვასთან დაკავშირებით. აღნიშნულით დგინდებოდა, რომ ნ. გ-ური სადავო მიწის ნაკვეთის მესაკუთრე არასდროს ყოფილა. დასკვნით დგინდებოდა, რომ ნ. გ-ურს ახალი სახლის მშენებლობა უნდა ეწარმოებინა ქუთათელიძის ქ. ¹48-ში მდებარე მიწის ნაკვეთზე და არა იმ მიწის ნაკვეთზე, რომელიც არ შედის ქუთათელაძის ქ. ¹48-ში. დასკვნით უდავოდ დადასტურებულია, რომ ნ. გ-ური ავტოფარეხის მშენებლობას აწარმოებს სახელმწიფო საკუთრების მიწაზე უნებართვოდ და უპროოექტოდ.

შესაბამისად, სააპელაციო სასამართლომ საფუძვლიანად მიიჩნია მოსარჩელის იურიდიული ინტერესი მის მომიჯნავედ არსებული საერთო სარგებლობის გზით სარგებლობის შესახებ, მით უფრო, რომ მოსარჩელის მითითებით, სადავო გზიდან უფრო მოსახერხებელი იყო მის მიწის ნაკვეთთან დაკავშირება.

სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა ნ. გ-ურის არგუმენტი, რომ ადრე ზ. გ-ძე ამ გზით არ სარგებლობდა. რამდენადაც ნ. გ-ური არ წარმოადგენდა სადავო გზის მესაკუთრეს, მას უფლება არ ჰქონდა, შეეზღუდა ზემოაღნიშნული მიწის ნაკვეთით სარგებლობის უფლება მოსარჩელისათვის.

სადავო საკითხის გადაწყვეტისას სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა სამოქალაქო კოდექსის 180-ე მუხლის პირველ ნაწილზე, რომლის თანახმად, თუ მიწის ნაკვეთს არ აქვს ჯეროვანი გამოყენებისათვის აუცილებელი კავშირი საჯარო გზებთან, ელექტრო, ნავთობის, გაზისა და წყალმომარაგების ქსელთან, მაშინ მესაკუთრეს შეუძლია მეზობელს მოსთხოვოს, ითმინოს მისი მიწის ნაკვეთის გამოყენება ამგვარი აუცილებელი კავშირის უზრუნველსაყოფად. მეზობლებს, რომელთა ნაკვეთზეც გადის აუცილებელი გზა ან გაყვანილობა, უნდა მიეცეთ შესაბამისი კომპენსაცია, რომელიც მხარეთა შეთანხმებით, შეიძლება ერთჯერადი გადახდით გამოიხატოს. ამდენად, სამოქალაქო კოდექსის 180-ე მუხლი საკუთრებასაც კი ბოჭავს იმ მიწის ნაკვეთის სასარგებლოდ, რომელსაც საჯარო კომუნიკაციებთან ჯეროვანი გამოყენებისათვის აუცილებელი კავშირი არ აქვს. მით უმეტეს, რომ ნ. გ-ური მესაკუთრეს არ წარმოადგენდა და მას, მით უფრო, არ ჰქონდა უფლება, შეეზღუდა საერთო გზით სარგებლობა.

სააპელაციო სასამართლომ ასევე დადგენილად მიიჩნია, რომ ნ. გ-ური უნებართვოდ აწარმოებდა ავტოფარეხის მშენებლობას საჯარო გზაზე (მიწის ნაკვეთზე), რომლის გამოც საერთო მოსარგებლეს ზ. გ-ძეს ერთმეოდა შესაძლებლობა, ესარგებლა საჯარო (სახელმწიფო-მუნიციპალური) გზით. ამასთან დაკავშირებით სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა სამოქალაქო კოდექსის 172-ე მუხლის მე-2 ნაწილზე, რომლის თანახმად, თუ საკუთრების ხელყოფა, ან სხვაგვარი ხელშეშლა ხდება, ნივთის ამოღების ან მისი ჩამორთმევის გარეშე, მაშინ მესაკუთრეს შეუძლია ხელის შემშლელს მოსთხოვოს ამ მოქმედების აღკვეთა, თუ ამგვარი ხელშეშლა კვლავ გაგრძელდება, მესაკუთრეს შეუძლია მოითხოვოს მოქმედების აღკვეთა სასამართლოში სარჩელის შეტანის გზით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლომ საფუძვლიანად მიიჩნია აპელანტის მოთხოვნა მოწინააღმდეგე მხარის მიერ საჯარო გზის გათავისუფლებისა და შემდგომში მასზე მშენებლობის აკრძალვის თაობაზე (ს.ფ. 320-326).

სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ნ. გ-ურმა, რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და საქმის ხელახლა განსახილველად იმავე სასამართლოსათვის დაბრუნება.

კასატორის მოთხოვნა ეფუძნება შემდეგ მოტივებს:

მოცემულ საქმეში არსებობს ექსპერტიზის ორი დასკვნა. ქუთაისის სააპელაციო სასამართლომ დაუსაბუთებლად მიიჩნია ექსპერტიზის პირველი დასკვნა, რომელიც კატეგორიულად ადგენდა, რომ სადავო მიწის ნაკვეთი არ წარმოადგენდა მოპასუხის კუთვნილებას და დანიშნა განმეორებითი ექსპერტიზა. განმეორებითი ექსპერტიზის 2009 წლის 1 დეკემბრის დასკვნით ექსპერტმა არ დაადასტურა, რომ სადავო მიწის ნაკვეთი არ შედის ნ. გ-ურის საკუთრებაში. ასეთ პირობებში სასამართლომ მიიღო სამართლებრივად დაუსაბუთებელი გადაწყვეტილება. მან საერთოდ არ იმსჯელა 2009 წლის 1 დეკემბრის ექსპერტიზის დასკვნაზე და გადაწყვეტილება დააფუძნა მის მიერვე დაუსაბუთებლად მიჩნეულ ექსპერტიზის დასკვნაზე. ამასთან, გასაჩივრებულ გადაწყვეტილებაში არ ასახულა სასამართლოს მოსაზრებები, კერძოდ ის, თუ რატომ გახდა დაუსაბუთებლად მიჩნეული ექსპერტიზის დასკვნა შემდგომში დასაბუთებელი, ხოლო ექსპერტიზის 2009 წლის 1 სექტემბრის დასკვნა რატომ არ გახდა მსჯელობის საგანი.

სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებით, საჩხერის სახალხო დეპუტატთა საქალაქო საბჭოს აღმასკომის 1988 წლის 20 ივლისის გადაწყვეტილებით ნ. გ-ურს ნება დაერთო ძველი ავარიული სახლის აღებასა და ახალი ბინათმშენებლობის განხორციელებაზე რაიონის არქიტექტორთან შეთანხმებული პროექტის საფუძველზე. ამასთან, სასამართლოს აზრით, გადაწყვეტილებაში არ არის საუბარი ავტოფარეხის მშენებლობაზე. კასატორი სასამართლოს აღნიშნულ მსჯელობას არასწორად მიიჩნევს. საჩხერის აღმასკომის 1988 წლის 20 ივლისის გადაწყვეტილებაში, ბუნებრივია, არ არის დეტალურად საუბარი ასაშენებელი სახლის საპროექტო გადაწყვეტებზე. აღმასკომის გადაწყვეტილებაში ზოგადადაა მითითებული, რომ ნ. გ-ურს უფლება მიეცა, ეწარმოებინა მშენებლობა რაიონის არქიტექტორთან შეთანხმებული პროექტის საფუძველზე. საქმეში წარმოდგენილია ეს პროექტი, რომელიც მიღებულია სწორედ 1988 წლის 20 ივლისს აღმასკომის გადაწყვეტილების საფუძველზე, სადაც საცხოვრებელი სახლის პირველ სართულზე გათვალისწინებულია ავტოფარეხის ფართი. ამდენად, უდავოა, რომ 1988 წლის 20 ივლისის გადაწყვეტილებითა და ამ გადაწყვეტილების საფუძველზე მომზადებული პროექტით ნ. გ-ურს გააჩნდა საცხოვრებელი სახლისა და მის ფარგლებში ავტოფარეხის მშენებლობის უფლება. აღნიშნულს ასევე ადასტურებს საჩხერის მუნიციპალიტეტის გამგეობის 2010 წლის 19 მარტის წერილი, სადაც განმარტებულია, რომ აღმასკომის 1988 წლის 20 ივლისის გადაწყვეტილების საფუძველზე მომზადებული ნ. გ-ურის მშენებლობის პროექტი ითვალისწინებს საცხოვრებელი სახლის სარდაფის დონეზე ავტოფარეხის განთავსებას, რომელიც უნდა განხორციელდეს არსებული პროექტის ფარგლებში.

ამდენად, კასატორი მიიჩნევს, რომ სასამართლომ კონკრეტულ შემთხვევაში არ გამოიკვლია და არ შეაფასა საცხოვრებელი სახლის მშენებლობის პროექტი და საქმეში არსებული ავტოფარეხის მშენებლობის უფლების დამადასტურებელი სხვა დოკუმენტები, რის გამოც არასწორად დაადგინა ფაქტობრივი გარემოებები და მიიღო უკანონო გადაწყვეტილება.

კასატორის მითითებით, საჩხერის მუნიციპალიტეტის 2009 წლის 8 აპრილის ¹229 ბრძანება, რომელსაც სასამართლომ უდავო მტკიცებულების ძალა მიანიჭა, საქმის განხილვის დროს წარმოადგენდა გასაჩივრებულ ადმინისტრაციულ აქტს, რომლის მოქმედება შეჩერებული იყო (ამჟამადაც შეჩერებულია) საჩხერის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს 2009 წლის 29 მაისის ¹29 განკარგულების საფუძველზე. ამის შესახებ სასამართლოსათვის ცნობილი იყო. ამასთან, კომისიის დასკვნა, რომელზეც სასამართლო აპელირებდა, თავის მხრივ, ემყარებოდა სასამართლო ექსპერტიზის 2008 წლის ¹03/15 დასკვნას, რომელიც სასამართლომ დაუსაბუთებლად მიიჩნია. აქედან გამომდინარე, ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს არ გააჩნდა საფუძველი, თავისი გადაწყვეტილება დაეფუძნებინა საჩხერის მუნიციპალიტეტის გამგებლის 2009 წლის 8 აპრილის ¹229 ბრძანებასა და ე.წ. კომისიის დასკვნაზე (ს.ფ. 333-344).

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ნ. გ-ურის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მე-5 ნაწილის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მე-5 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის განსახილველად დაშვების ამომწურავ პირობებს, როგორიცაა: ა. საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ. სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ. სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ. გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მე-5 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

კასატორი ვერ ასაბუთებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რამაც არსებითად იმოქმედა საქმის შედეგზე და განაპირობა არასწორი გადაწყვეტილების გამოტანა.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, ნ. გ-ურის საკასაციო საჩივარი არ ექვემდებარება განსახილველად დაშვებას.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის საფუძველზე ნ. გ-ურს უნდა დაუბრუნდეს მ. შ-შვილის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (300 ლარი) 70% _ 210 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. ნ. გ-ურის საკასაციო საჩივარი ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2010 წლის 11 თებერვლის გადაწყვეტილებაზე მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. ნ. გ-ურს დაუბრუნდეს მ. შ-შვილის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (300 ლარი) 70% _ 210;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.